De UDC is de oudste christelijke partij van Nicaragua en heeft op historische momenten een sleutelrol vervuld. Zo voerde de UDC een stevige oppositie tegen het autoritaire Somoza regime. Drie generaties van de familie Somoza bestuurden achtereenvolgens het land. In de jaren ’80 brak er een burgeroorlog uit in het land, dat uitmondde in het grijpen van de macht door de marxistische Frente Sandinista de Liberación Nacional (FSLN).

Tijdens het Sandinista-regime voerde de UDC wederom een hevige oppositie. In 1990 kwam de regering van de FSLN uiteindelijk ten val. Er werden vrije verkiezingen gehouden die de Sandinisten verloren.

Ook in de transitie naar de democratie vervulde de UDC een leidende rol. De partij werd onderdeel van de eerste regeringscoalitie die het land een nieuwe grondwet gaf en veel noodzakelijke hervormingen doorvoerde.

Maar de daaropvolgende jaren ging het met het land niet veel beter. Tijdens de jaren ’90 was de UDC de profetische stem tegen de liberale en corrupte regeringen van met name President Alemán.

In 2006 kwamen de sandinisten weer aan de macht, maar dit keer als een democratische partij. Vanwege het sterke sociale profiel van de FSLN besloot de UDC een strategische alliantie met haar oude politieke vijand aan te gaan, en werd onderdeel van de huidige coalitie die steun geeft aan de regering in het parlement.

Binnen de UDC gaan er stemmen op om bij de komende gemeenteraadsverkiezingen in 2012 uit de alliantie met de FSLN te stappen, die nota bene al campagneslogan heeft: “Cristiano, Socialista y Solidario.”. Zo eenvoudig is dat niet, want de partij riskeert hiermee zijn rechtspersoon te verliezen. Als een partij geen minimum aantal stemmen haalt word ze automatisch uitgeschreven, waardoor veel kleine partijen aangewezen zijn op een alliantie met de FSLN om te kunnen overleven.

Sinds ons vorige bezoek aan Nicaragua, alweer ruim drie jaar geleden, merkten we dat er in het land veel veranderd is. Veel (protestantse) kerken beginnen te beseffen dat deelname aan het publieke debat noodzakelijk is om te voorkomen dat het land zijn democratische hervormingen verliest.

Twee belangrijke spelers hebben in dat proces van bewustwording een belangrijke rol gespeeld: de centrumrechtse Guatemalteekse presidentskandidaat en voormalig voorganger Harold Caballeros, en de linkse Hondurese voorganger en opiniemaker Evelio Reyes. Deze twee persoonlijkheden hebben de afgelopen jaren veel werk verricht om kerken te bemoedigen actief betrokken te raken bij de politiek. Als gevolg van dit bewustwordingsproces zijn er vanuit een aantal kerken nieuwe christelijke partijen ontstaan.

Het verschil met de UDC is dat die partijen veelal een religieuze grondslag hebben en getypeerd kunnen worden als “partijen van dominees.” De UDC heeft een veel bredere oriëntatie, gebaseerd op een christen-democratische (of christelijk-politieke) wereldvisie.

Morgen wacht ons een lange dag met gesprekken met een aantal van die christelijk-politieke actoren, de jongerenorganisatie van de UDC, leden van de Recherlijke Macht en vertegenwoordigers van kerken.

Dennis en Christy Petri