Vorige week was een boeiende om op terug te blikken. Maandag was namelijk de presentatie van mijn islamstudie ‘Voorwaarden voor vrede’. Ik was eerst voor die ochtend besteld door Goedemorgen Nederland maar werd met dezelfde vaart weer afbesteld. Zo gaat dat. En dat is wel goed voor een gezond zelfbeeld, je zou er zomaar ijdel van kunnen worden. De dag begon overigens wel met media en wel in de studio van BNR Radio in Amsterdam. Tijdens een verrassend lang gesprek (dat doen ze niet meer op het publieke Radio 1) verscheen collega Harmjan aan de andere kant van het glas.

“Wie is dat?”, vroeg de presentatrice.

“Onze communicatieman”, antwoordde ik.

“Dat is toch een plaag, al die communicatiemannen!”, barstte ze uit. “Komt hij nou controleren wat jij zegt?”

Ik heb je verdedigd, Harmjan!

De presentatie zelf was een mooie bijeenkomst. Mooie en overwegend wijze woorden van Andre Rouvoet en Paul Scheffer. Ik was het hardgrondig eens met Scheffer die zei dat de kracht van Wilders de zwakte van het politieke midden was. Er komen geen stabiele antwoorden van partijen als CDA, PvdA en VVD, en dat is onverantwoord. Wij zijn ons als ChristenUnie nu nadrukkelijk gaan mengen in het islamdebat en hopelijk komen andere partijen ook over de brug.

Dinsdagavond zat ik alweer, samen met voorganger Roel Kuiper en 12 fellows, gebogen over het werk van de christelijke denkers Calvijn en Althusius. Hun spreken over de taak van de overheid en de manier van samenleven bracht ons zomaar bij de vragen van christelijke politiek vandaag. Die ervaring hadden we eerder toen we Augustinus lazen. Zo merkten we dat we in een lange, bijzondere traditie staan. De christelijk-sociale traditie is niet van van vandaag of gisteren.

Woensdag zat ik rond de tafel met voormensen van christelijke organisaties. James Kennedy en Stefan Paas prikkelden ons tot reflectie op de taak en plaats van christelijke clubs in een niet zo christelijke samenleving. De prikkelende vraag van Paas was: wie zegt eigenlijk dat wij de wereld moeten veranderen? Hoe het ook zij, zout proef je en licht zie je. Als Jezus ons zout en licht noemt dan schept dat wel verwachtingen en verplichtingen, lijkt mij.

Donderdag heb ik met ds Marten de Vries overlegd over een lezingencyclus die we samen gaan ondernemen. ’s Avonds werd er op onze drie meiden gepast en konden Rianne en ik samen uit eten en naar het theaterstuk ‘Heren van de thee’. Een heerlijk avondje uit als oase in een drukke week. Want de volgende dag heb ik het klokje rond vergaderd. Radio-opname voor Deze Week, een vergadering van de verkiezingsprogrammacommissie, politiek beraad en een tafelgesprek over de vraag waar het in christelijke politiek nu op aan komt. “Heel weinig”, wist Andries Knevel mij ’s ochtends om acht uur al te vertellen. Maar ’s avonds was de consensus onder oud- en jong-gedienden in de partij hartverwarmend. Een mooie afsluiting van een mooie week.