De vrijheid voor het bijzonder onderwijs zou dan ingeperkt worden – en Paas zou daar zeker niet bij staan juichen – maar het zou ook weer nieuwe mogelijkheden geven. Er komt dan voor wat betreft de christelijke vorming van jongeren meer op gezinnen en kerkelijke gemeenten aan. Dat kan uiteindelijk goed uitpakken voor de jongeren zelf en voor hun plek in het gezin en in de kerk.

Het gekke is, ik ben het er woordelijk mee eens. De ziel en zaligheid van onze kinderen hangen inderdaad niet af van het christelijk onderwijs. Mocht het bijzonder onderwijs de nek om worden gedraaid, dan is het waar dat het antwoord nog sterker dan nu al zal moeten komen van het gezin en de kerkelijke gemeenschap. En toch gaf deze bijdrage me een ongemakkelijk gevoel. Ik geloof namelijk dat Stefan Paas de juiste woorden op het verkeerde moment zei. Want nog voor er een debat over de onderwijsvrijheid was gevoerd, nog voordat er überhaupt sprake was van een paars kabinet, lag de handdoek al in de ring. De andere wang was al toegekeerd, nog voordat er een klap op de ene wang was gegeven.

Lijdelijkheid

De Heer heeft ons gevraagd om de minste te zijn. Maar de bereidheid tot geestelijke ootmoedigheid mag nooit leiden tot instemming met politieke onrechtvaardigheid. Als de Heer ons vraagt de andere wang toe te keren, betekent dat niet dat die eerste klap ook gerechtvaardigd is. Ten tijde van de slavenhandel was het waar dat een christen-slaaf ooit zou thuiskomen in het Vaderhuis met vele woningen, waar ras, kleur en afkomst geen verschil meer zouden maken. Het was zelfs waar dat toen al, in Christus, er geen zwarte of blanke was.

Maar het was nogal misplaatst om ten tijde van dat schrijnende onrecht te beginnen met die laatste troost van God. In het voorlaatste van deze wereld waren christenen destijds namelijk geroepen te strijden tegen het onrecht van de mensenhandel.

Dat de christen-slaaf ondertussen troost van God ontving, ook van de belofte dat God het onrecht in de hemel zou rechttrekken, deed niets af aan de plicht hier en nu te strijden tegen de slavernij.

Jezus heeft gezegd dat christenen in de wereld verdrukking zullen lijden. Hij heeft ook gezegd dat Zijn Koninkrijk niet van deze wereld is. Als we deze ‘laatste’ of ‘eerste’ waarheden in het politieke debat over de voorlaatste dingen inbrengen, hebben we al snel niets meer te zeggen over bijvoorbeeld christenvervolging elders in de wereld. Dan kijken we lijdelijk toe hoe met politieke beslissingen fundamentele waarden over het leven en de schepping met voeten getreden worden.

We zien in onrecht een bevestiging van wat Jezus over verdrukking zei en in de afbraak van onze cultuur een onderstreping van het feit dat Jezus’ koninkrijk niet van hier is. Maar met die afzijdigheid en lijdelijkheid geven we ondertussen wel ruim baan aan onrecht.

Bitterheid

We zijn geroepen om als burger van dit land het recht te dienen.

We mogen zelfs voluit aanspraak maken op onze rechten, zoals Paulus zich beriep op zijn Romeinse burgerrechten.

Daarom protesteer ik als christenen geacht worden om, in tegenstelling tot mensen met een andere overtuiging, in het publieke domein te zwijgen over hun diepste overtuiging.

Het is onrechtvaardig als er in subsidiëring onderscheid gemaakt wordt tussen religieuze instellingen en zogenaamd neutrale instellingen. Het onderscheid tussen religieus en seculier is doorgaans misleidend en kan de opmaat zijn voor ongelijke behandeling.

Politiek en maatschappelijk moeten we er dwars voorliggen als paarse partijen de onderwijsvrijheid willen beknotten.

Ik wil zelfs nog wel opkomen voor sommige uiterlijke kenmerken van onze ‘christelijke’ cultuur. De waarde van de zondagsrust is goed uit te leggen en het verdedigen waard. Christelijke feestdagen verbinden ons met de wortels van onze cultuur.

Ik ga dan niet bij voorbaat zeggen dat het ons allemaal om het even is ‘omdat Jezus’ koninkrijk toch niet van deze wereld is’.

Politiek gevaar

De paars optie blijft ook in de toekomst een politiek gevaar.

En als het ooit toch tot paarse onrechtvaardigheid dreigt te komen, dan moeten we doen wat we kunnen om die te voorkomen.

Het geloof dat God regeert, behoedt ons daarbij voor bitterheid en op elkaar geklemde kaken, maar vermindert niet de politieke strijdlust.

Paars is zeker niet het einde van de wereld en ons geloof staat of valt niet met de kleur van het komende kabinet. Maar dat soort waarheden is alleen behulpzaam als een onderlinge bemoediging tijdens een politiek gevecht en als troost als alles verloren is. Maar we waren nog niet eens begonnen.

Gert-Jan Segers is directeur van het Wetenschappelijk Instituut van de ChristenUnie.

Bron: ND.nl