Als je zo de toon zet, ben je snel uitgepraat. Maar goed, nu de aanklacht klinkt en de temperatuur in het islamdebat weer oploopt, moet ik mezelf de vraag maar stellen.

Zeker nu ik me een paar dagen in Caïro op enige afstand van Nederland bevind en in een omgeving verkeer waarin ik moeilijk blind voor de uitwerking van de islam kan zijn. Ben ik een politiek-correcte lafaard?

Ik laat de nogal ongepolijste typeringen van de verklaring met betrekking tot de islam en Mohammed even voor wat ze zijn en wend me maar tot mijn christenvrienden in Egypte.

,,Natuurlijk is de islam niet alleen een religie, maar ook een politieke ideologie’’, zei Mikhail toen ik met hem een paar Nederlandse politieke dilemma´s doornam. ,,Loop hier naar buiten en je merkt het en als christen ervaar ik dat iedere dag.’’ De gedachte dat moslims in het Westen zending mogen bedrijven, terwijl christenen in Arabische landen moeten zwijgen, is voor hem een gekmakende. Ook een oudere Egyptische professor met wie ik sprak, uitte zijn zorgen. ,,Al in 1974 waarschuwde ik Engelse christenen voor de groei van de islam in hun land’’, zei de een.

,,Maar ze namen me niet serieus en zeiden dat mijn angst voor de islam voortkwam uit het minderwaardigheidsgevoel van een christelijke minderheid in een islamitisch land. En nu komen ze er zelf achter.’’

Druk van islam

Als je optrekt met Arabische christenen of ex-moslims is het lastig om lang politiek correct te blijven. Zij zullen je vertellen hoe ze de druk van de islam ervaren, hoe ze intimidatie, haatpreken en geweld van nabij hebben meegemaakt. Als je ziet dat in ieder land met een islamitische meerderheid de vrijheden en rechten van minderheden beperkt worden, schept dat ook weinig vertrouwen. En iedere serieuze christen die God in Jezus Christus heeft leren kennen, kan niet onberoerd blijven bij wat de islam beweert over onze Heer en Heiland. Hij zou niet Gods Zoon zijn, niet aan het kruis gestorven en niet zijn opgestaan. De heilsfeiten waar het christelijk leven mee staat of valt, worden door de islam vierkant ontkend. Dat schept toch een afstand als je de interreligieuze dialoog wilt aangaan.

Als het politiek correct is om in de islam alleen maar een vredelievende, esoterische verschijning te zien, dan ben ik het niet.

Ik erger me aan de bijna neerbuigende manier waarop progressieve politici menen moslims te moeten beschermen tegen verbale religiekritiek. Ik vind het ongehoord dat politici die in tradities staan die het christendom hebben beschimpt en die de mond vol hebben van de scheiding tussen kerk en staat, nu ramadanfestivals sponsoren. Nee, ik geloof niet dat ik heel erg politiek correct ben. Een lafaard dan? Moet ik de daad bij het woord voegen en de verklaring van Ben Kok ondertekenen?

Dappere politici

De verleiding waar christenen al veel vaker voor hebben gestaan, en nu weer, is om een heilig doel met onheilige middelen te bevechten. Bij de diepe kloof die ik ervaar tussen islam en christelijk geloof, bij alle zorgen die ik heb over de culturele toekomst van Nederland, geloof ik dat het woord van Christus tot Petrus ook nu geldt: ‘steek je zwaard weer in de schede’. In de geestelijke strijd tegen de islam kunnen Wilders en zijn symptoombestrijding ons niet redden.

Alleen als ons land en ons continent hun geestelijke wortels weer ontdekken, kunnen ze weer gaan bloeien. Lege kerken zijn een ingrijpender probleem dan die paar volle moskeeën. En als we onderwijsvrijheid en andere rechten exclusief inperken voor moslims, dan proberen we de duivel met Beëlzebul uit te drijven. Dan nemen we net als Petrus het zwaard op en verlagen we ons tot onheilige middelen.

Is dat alles? Natuurlijk niet.

Daar waar de rechtsstaat in het geding is, waar vrijheden van ex-moslims onder druk staan, daar ligt een politieke taak die dappere politici ter hand moeten nemen.

Rechtschapen politici komen op voor verdrukte minderheden in islamitische landen, bestrijden moslimfanatici die geweld niet schuwen, leggen financiële ondersteuning voor religieuze en culturele instellingen vanuit onvrije landen aan banden en gaan het debat met moslims aan over centrale waarden van onze samenleving. Want het grootste deel van de islam heeft zich nog nooit verzoend met politieke en religieuze vrijheid.

Maar diezelfde rechtschapen politici zullen evenzeer pal staan voor de rechtsgelijkheid van alle Nederlanders en zullen geen rechten voor een deel van de samenleving opeisen die ze de islamitische minderheid niet gunnen.

Het is de smalle weg tussen politieke correctheid van sommige progressieve politici en de onheilige middelen van een eenmansstichting.

Gert-Jan Segers is directeur van het Wetenschappelijk Instituut van de ChristenUnie