Sinterklaas stribbelt hier en daar nog tegen, maar in steeds meer gemeenten schijnt de goedheiligman het kruis van zijn mijter af te moeten halen. Het is de beeldenstorm van een seculiere en multiculturele meute. En de kruisloze mijter is de trofee van iedereen die het christelijke verleden van ons land wil doen vergeten. Ik geef het grif toe, mijn primaire reactie op zo’n nieuwsbericht is er een van ergernis. Ergernis over de culturele zelfhaat van ons land, over sommige politici en buurtwerkers die een overgevoeligheid voor mogelijk gekwetste moslims combineren met een ruwheid waarmee ze afstand nemen van het christendom. Ergernis over die paar moslims die inderdaad bezwaar maken tegen een onschuldig feest in een land waar ze nog maar net zijn gearriveerd. Het is misschien even kinderachtig als dat hele sinterklaasfeest, maar zo’n gemankeerde mijter irriteert me.

 Het is dat het om het kruis op de mijter van een katholieke bisschop gaat, maar anders had ik de SGP vast aan mijn zijde gehad. Die ziet zich graag als hoeder van de christelijke symbolen van ons land. Het randschrift op onze euro – God zij met ons – is immers ook de hoogstpersoonlijke toezegging van minister Gerrit Zalm aan Bas van der Vlies. Maar dan is er nog altijd de PVV, die hier gerust een spoeddebat over aanvraagt en immer de wacht houdt bij onze joods-christelijke beschaving. Hoewel. De relatie tussen het kruis en het vermeende joodse aspect van onze beschaving ligt dan misschien weer wat ingewikkelder. Anders is er wel het CDA, dat zich ook niet te goed voelt om op te komen voor dat wat buiten de Randstad nog altijd dierbaar is. Ik herinner me nog de CDA-Kamervragen over het dreigende einde van Lingo. Kortom, ik zal in de aanloop naar 5 december vast niet alleen staan in mijn ergernis.

 Tegelijk voel ik de twijfel opkomen. Is dit werkelijk een verbale knokpartij waard? Moet je een cultuur die in meerderheid af wil van zijn christelijke erfenis nou echt dwingen tot een uiterlijke vorm van christelijkheid? Moet je het kruis, dat het hart van het evangelie symboliseert, de inzet maken van een banale ruzie over de hoed van een verklede overbuurman met een baard van watten? Ik betwijfel het. Het christelijke geloof valt niet samen met onze cultuur en ons land. De christelijke kerk van Rome overleefde ook de plundering en de val van de ‘eeuwige stad’. De kerken in Syrië en Egypte hebben het met de islamisering van hun land vaak zwaar te verduren gehad, maar zijn ook na twee millennia nog steeds vitale geloofsgemeenschappen. Zou de kerk dan hier die paar boze moslims, die flauwe buurtwerkers en slappe politici dan ook niet overleven? Kom op zeg. Het geheim van het christelijke geloof zit in het evangelie, in de liefde van Christus, in brood, wijn en doopwater. Waarom zouden we ons sterk maken voor een christendom zonder Christus? Wat kan ons die mijter nou schelen?

 Maar toch. Toch stuurt Christus ons de kerk uit, de wereld in. Naar dat sinterklaasfeest. Naar die samenleving met al z’n onnozelheden. Juist daar moeten we Zijn getuigen zijn, het zout en het licht van de wereld. Daar moeten we goede burgers zijn en onze samenleving dienen, zo goed en zo kwaad als het gaat. Dat kan betekenen dat we ons geroepen weten om onze stervende cultuur te herinneren aan betere tijden met mooiere vooruitzichten. Dat kan betekenen dat je je even kwaad maakt om politiekcorrecte mensen die al een kruis van een mijter hebben gehaald, nog voordat een moslim ook maar op de gedachte kon komen om er aanstoot aan te nemen. Het kan ook betekenen dat je moslims, die zich wel ergeren aan dat kruis, duidelijk probeert te maken dat we het iets langer met elkaar volhouden als we leven en laten leven. Maar het zal nooit een kruistocht voor een ongeschonden mijter worden. Want boven alles zijn we geroepen om te laten zien dat het christelijk geloof niet om uiterlijke zaken draait, maar om Christus zelf; om de navolging van Hem en de hoop op het eeuwige leven. Dat is een kruistocht waarbij ik me graag aansluit.