Bijdrage voor Opunie.nl van WI-medewerker Rob Nijhoff. 

Nu de PVV met haar gebrek aan interne democratie zichzelf steeds duidelijker ontmaskert als een leidersroedel vol louche praktijken, losse handjes en dito zeden – juist nu verdienen Henk en Ingrid steun. Zij weten immers dat Wilders wel ‘een punt heeft’. Henk kan een getatoeëerde betonvlechter zijn uit Breda, die sinds zijn 43e al 15 jaar in een traject zit ‘van baan naar baan’. En Ingrid een gepromoveerde academica uit Almere met een sterke nimby-inslag (‘Leger des Heils:  ja, goeie klup, hoor. Maar zo’n opvanghuis voor daklozen? Nee, in onze buurt past dat niet.’). Van beiden is ooit de pinpas geskimd. De daders zijn voortvluchtig. Nederland is kennelijk onveilig geworden, en de huidige politie onmachtig. Henk en Ingrid verdienen steun. Heeft Wilders één punt? Hij heeft alleen al financiëel ten minste drie punten.

1. Kosten van Europa

Alle 750 europarlementariërs krijgen per maand een onkostenvergoeding van ruim 4000 euro, nog afgezien van reiskosten; vierduizend euro waarover ze ook nog eens geen enkele verantwoording hoeven af te leggen. U begrijpt nu het woord euro-parlementariër. Maar Henk en Ingrid kunnen hier geen kant mee op. Drie miljoen per maand, 36 miljoen per jaar on-verantwoord naar degenen die nog niet eens tot een besluit over hun eigen vergaderplaats kunnen komen. Het verhuiscircus door de kwestie Brussel-Straatsburg wordt afgedekt dankzij de overvloed die wij Europeanen kennelijk hebben (maar niet willen delen om mensen van drinkwater of voedsel te voorzien, al zitten Henk en Ingrid zelf daar minder mee). Barosso wekt in zijn reaktie op de afwijzing van de Europese begroting zelfs de indruk dat het bij ‘de geest van Europa’ behoort om de financiën uit de hand te laten lopen…

2. Kosten van de multikul

Dichter bij huis blijkt in mijn straat een gepensioneerde PvdA-er vrijwilligerswerk te doen voor twee plaatselijke stichtingen onder leiding van iemand van Congolese komaf. Een stichting om in Congo waterputten te slaan, en een om lokaal de integratie te bevorderen van allochtonen en autochtonen via bijvoorbeeld buurthuis-avonden. In het kader van het plaatstelijke vrijwilligerswerk helpt de PvdA-er bij de subsidie-aanvragen voor deze stichtingen (aanvragen niet bij de plaatselijke gemeente, maar bij de rijksoverheid…). Hij wil ermee stoppen. Een fors deel van de verkregen ton subsidie is het salaris van de organisator. Een deel van de subsidie gaat naar de ‘deskundige’ die ingehuurd wordt bij een buurthuisaktiviteit – toevallig een kennis van de organisator. Besturen lijken bij deze stichtingen slechts op papier te bestaan; een van de namen blijkt de vrouw van de organisator. En of de putten geslagen zijn, is vooralsnog oncontroleerbaar. Kortom, zelfs een linkse PvdA-er vertrouwt het niet meer… En dit betreft één (kleine) bevolkingsgroep in één middelgrote plaats. Dit dus maal zoveel bevolkingsgroepen, maal zoveel plaatsen in Nederland – hoeveel ton subsidie wordt dat per jaar? Opnieuw: miljoenen zonder bijster veel controle.

3. Kosten van binnenlandse ‘overhead’

De PVV wenst als partij geen subsidie, ook niet voor een WI. Maar hoe opereren andere partijen en bijvoorbeeld adviesorganen van de overheid? En de ministeries zelf? Niet alleen multikul-stichtingen huren dure deskundigen in. Welke beloften tot inkrimping van het ambtenaren-apparaat zijn inmiddels ingelost? En welke enorme bedragen verdwijnen als wachtgelden en vertrekregelingen? Voor een bonussencultuur hoeft niemand alleen naar het bedrijfsleven te kijken. En in het huishoudboekje van de diverse organen gaat zelfs aan de peanuts al miljoenen op: alleen al aan allerlei vormen van representatie in fullcolor uitgaven, frisse nieuwe huisstijlen en fotoshoots; communicatie is immers nog altijd een toverwoord in de landen van overvloed. Een professionele uitstraling, dat hebben allerlei politieke en semipolitieke organisaties goed voor elkaar, van de doorwrochte studies van de WRR tot de gelikte gemeentelijke informatiefolder over de inzameling van plastic. Maar alle inhuur, regelingen en representativiteit – het teert wel op gemeenschapsgeld (bij partijen aangevuld met giften); geld dat uiteindelijk ook bijstandsmoeders moeten ophoesten.

Kortom, Henk en Ingrid kotsen van dit soort kosten. Europa. Multikul. Overhead. Zolang andere partijen hier geen werk van maken of dat bij Henk & Ingrid niet tussen de oren krijgen – in al dan niet gelikte communicatievormen –, dan blijft de PVV deze onbetaalde rekeningen presenteren. Hoe ondemocratisch georganiseerd, wankelend, bot en polariserend zelf ook.