Column uitgesproken door Jan Aalbers (oudere en adviseur) op het WI-congres 'Arbeid en Zorg' van 4 april 2008.

 

Geachte toehoorders,

 

Ik zou ook kunnen beginnen met:

hallo jongelui,

geachte luisteraars van middelbare leeftijd

en hooggeachte ouden van dagen,

u die moe bent

en van het leven verzadigd.

Want daar gaat het over vandaag: leeftijd en arbeid.

Maar laat ik eerst mijzelf voorstellen,

En dat doe ik aan de hand

van het thema voor vandaag.

Morgen is het precies 24 jaren, 7 maanden,

3 weken en 5 dagen geleden

dat ik voor het eerst

serieus aan het arbeidsproces ging deelnemen.

Eigenlijk is mijn loopbaan al veel eerder begonnen,

want op mijn 15^e kreeg ik al

mijn allereerste loonstrookje

van mijn allereerste vakantiebaantje.

Die 24 jaren van zonet

zijn er dus eigenlijk 33.

Verder ben ik ergens tussen de 43 en 52 jaren oud.

Mijn leeftijd verschilt nogal per periode,

maar daarover straks meer.

Een paar weken geleden werd ik benaderd door het WI

met het verzoek op deze bijeenkomst een column te verzorgen.

Ze hadden een jongere en een oudere in gedachten.

En ik voelde mij  zeer vereerd,

totdat ik doorkreeg dat ik niet gevraagd was

voor die andere column.

Jong en oud zijn subjectieve begrippen,

het is maar net

vanaf welke kant je er tegen aan kijkt.

Er is op internet een site*

waarop je allerlei gegevens over jezelf kunt invullen

en dan rolt aan het eind

je werkelijke mate van ouderdom er uit.

Als je ongezond leeft,

dan kan het zo maar zijn

dat je in werkelijkheid ouder bent

dan de leeftijd die in je paspoort staat.

Door je levenswijze

heb je dan meer jaren gebruikt dan goed voor je is.

Maar andersom kan natuurlijk ook.

Leef je gezond,

heb je een positieve kijk op het leven,

dan werkt dat in je voordeel.

Daar word je zelfs jonger van.

Zo is dat ook met werk.

Je hebt de zwoegers.

Altijd hard gewerkt,  gesappeld.

Jong begonnen

en inmiddels de arbeidzame dagen aan het aftellen.

Nooit echt in de luxe positie verkeerd

om van de ene uitdaging in de andere te vallen.

Dat misschien ook nooit gewild.

Lichamelijk en psychisch wat versleten.

Laat hen langzaam aan uittreden.

Of ontsla hen van arbeidsplicht

en stimuleer hen iets te betekenen

op een gebied waar hun hart ligt.

Want hun levenservaring

is van grote waarde.

En dan heb je de categorie plichtsgetrouw,

hoog arbeidsmoraal.

De gedachte aan eerder stoppen

en lekker dingen doen die je altijd al had willen doen  …?

dat geeft een beetje schuldgevoel.

Want daarvoor ben je hier toch niet op aard?!

Haal de stress er af, benut hun senioriteit.

Maak gebruik van de waarde die ze hebben opgebouwd.

En dat is vaak meer dan zij zelf weten.

En tot slot heb je de mensen

die hun arbeid beleven als

heerlijk, uitdagend, zinvol.

En ze denken nog helemaal niet aan stoppen.

Of aan later leuke dingen doen.

Want dat doen ze elke dag al.

En als ze tijd van leven hebben,

dan sterven ze het liefst in het harnas.

Dat is de categorie waar je niets voor hoeft te doen.

Gewoon lekker door laten gaan.

Een beetje in de gaten houden misschien,

af en toe een gesprek met de leidinggevende

en een jaarlijks bezoek aan de bedrijfsarts.

En als ze de 80 ruim zijn gepasseerd,

af en toe checken

of ze nog steeds met hun volle verstand 

kiezen om door te blijven werken.

Ofwel, laten we leeftijd

vooral koppelen aan kwaliteit en vitaliteit.

Benut  

wat iemand  wil  en  kan  inbrengen.

Schat dat voortdurend op zijn waarde.

Als we de vergrijzing

op die manier weten te verzilveren

dan hebben we ongetwijfeld goud in handen.

 

Jan Aalbers

 

 

* www.jeechteleeftijd.nl