Binnen zeventien maanden zullen we weten hoe de nieuwe Tweede Kamer zal zijn samengesteld. Op basis van de peilingen lijkt het erop dat het Binnenhof flink op de schop gaat. De PvdA staat op fors verlies en de PVV en D66 staan al tijden op stevige winst. Als ik dan nadenk over de nieuw te smeden coalitie word ik niet erg vrolijk.

Als de ChristenUnie niet nodig is, zal die partij zonder dralen bedankt worden voor bewezen diensten. Het CDA zit weliswaar in elk denkbare combinatie, maar wat zich vervolgens in die nieuwe coalitie voegt, staat – op z’n zachtst gezegd – kritisch ten opzichte van religie in het publieke domein. De PVV wil de publieke omroep decimeren en D66, GroenLinks en SP staan klaar om het bijzonder onderwijs aan te pakken. Het paarse sentiment kruipt tussen de kieren en gaten weer het Binnenhof binnen. Na Fortuyn was het even ondergronds gegaan, maar het staat nu op het punt om opnieuw de macht te grijpen in Den Haag.

Je hoeft geen profeet te zijn om te kunnen voorspellen waar het paarse sentiment het op gemunt heeft. Omdat het zich niet meer kan voorstellen dat iemand er een andere opvatting over huwelijk en seksualiteit op nahoudt, duldt het op dat punt geen afwijking meer. Omdat paars het een onverdraaglijke gedachte vindt dat met overheidsgeld maatschappelijke initiatieven van christenen en andere gelovigen worden gefinancierd, zal het de duimschroeven aandraaien bij christelijke zorginstellingen, omroepen en scholen. De bijna unaniem aangenomen motie in de Amsterdamse Raad, die een einde wilde maken aan subsidies voor uitgesproken christelijke organisaties, is er de voorbode van. Tenzij kiezers er volgend jaar een stokje voor steken, zal paars zich steeds breder maken en zichzelf steeds meer tot de maat der dingen verklaren. De komende verkiezingen zullen een belangrijke graadmeter worden voor de mate waarin Nederland met levensbeschouwelijke verschillen kan leven. Maar naast de belangrijke politieke keuze die we moeten maken, staan christenen voor een nog veel belangrijker keuze. In de CV-Koers van deze maand las ik het fascinerende verhaal van twee mannen die hem al hebben gemaakt.

Mediawet

In de tijd dat de EO meer vrijheid en geld had dan ze tegenwoordig heeft, ontwikkelden de wizzkids van de omroep de internetcursus ‘Waarom Jezus?’.

In een paar jaar tijd groeide die uit tot een cursus in verschillende talen, met honderden e-coaches, duizenden deelnemers en vele mensen die op die manier tot geloof kwamen en een plek in een kerkelijke gemeenschap vonden. Jan Willem Bosman en Arjo de Vroome waren er vanaf het begin in 2001 bij betrokken en vertelden deze maand in het christelijke opinieblad hun verhaal. Al lezend besefte ik dat dit het verhaal is van twee verkenners die ons iets vertellen over het Nederland van straks. Want hoe meer de cursus groeide, hoe meer de mediawet begon te knellen en hoe moeilijker het was om de cursus namens de EO te blijven verzorgen. Het leidde er toe dat de cursus dit najaar verhuisde van de EO naar de missionaire toerustingsorganisatie Agapè, en dat Bosman en De Vroome daar tegen een lager salaris doorgingen waar ze waren gebleven. Daar belicht een beamer, op de wand van hun kantoor, een wereldbol waarop steeds de plaats oplicht waar ergens in de wereld iemand online heeft aangegeven verder met God te willen gaan.

Vrijheden ingeperkt

We zijn verwend met een Evangelische Omroep in het hart van het omroepbestel, met de elders in de wereld ongekende onderwijsvrijheid en een uitgesproken christelijke partij in het kabinet. We zijn het zo gewoon gaan vinden dat we kwaad worden op christelijke organisaties als die, vanwege de Mediawet of een coalitieakkoord, niet alles kunnen doen wat ze zouden willen. Natuurlijk moeten we politiek en maatschappelijk ten strijde trekken tegen de geest van paars. Natuurlijk is het het goed recht van christelijke organisaties om bij de rechter gelijk te halen. Zoals Paulus de rechtsgang ooit naar Rome maakte, zo mogen christenen opkomen voor een gelijke behandeling.

Ondertussen zullen we ons er op moeten instellen dat onze vrijheden vroeger of later verder zullen worden ingeperkt. We doen er goed aan ons voor te bereiden op een belangrijke keuze. Het is de keuze tussen groot blijven en je dus aan de eisen van de overheid aanpassen, ofwel bereid zijn je subsidie op te geven, klein te worden en zo trouw te blijven aan het evangelie. Voorlopig hebben we in het omroepbestel, de politiek en het onderwijs nog veel ruimte om ons hart te laten spreken en Christus te volgen.

Maar Jan Willem Bosman en Arjo de Vroome hebben een keuze gemaakt waar in de toekomst meer christenen voor kunnen komen te staan. Zij hebben salaris ingeleverd om het evangelie door te kunnen geven. Deze twee verkenners zijn nu buiten het bereik van paars en kunnen mooie verhalen vertellen over mensen die God leren kennen.

Column in het Nederlands Dagblad van 29 december 2009