dinsdag 08 februari 2011 14:43 Ik zie ons nog fietsen door het Vondelpark, Ad Koppejan en ik. Wij waren beide lid van dezelfde studentenvereniging. Hij was net voorzitter geworden van het landelijk CDJA. Ad Koppejan is mijn ‘zoon’. Hij herinnerde mij eraan toen we elkaar na vele jaren als Kamerleden op Prinsjesdag weer tegenkwamen in de Ridderzaal.Ik was inderdaad Ads ‘vader’. Het hield in dat ik als ‘ouderejaars’ een oogje moest houden op hem als ‘jongerejaars’. Dat soort goede zorg waren we aan elkaar verplicht. Maar het feit dat hij mij hieraan in de Ridderzaal moest herinneren zegt niet veel goeds over de kwaliteit van de opvoeding. Ad had al vroeg zijn eigen keuzes gemaakt.
Ad nodigde mij uit eens mee te gaan naar een avond van het CDJA. Dat heb ik gedaan. Het ging over ontwikkelingssamenwerking. De vraag was wat ‘internationale gerechtigheid’ moest betekenen. Er werd veel gesproken over wereldhandel en dat soort dingen. Heel nuttig. Ik heb op deze avond vergeefs geprobeerd het horizontale met het verticale te verbinden. Goed om het te hebben over handelsbalansen en liberaliseringen van markten, maar begint dit hele verhaal niet met een norm waar we het dan eerst over moeten hebben? Ik was gewend dit soort discussies te beginnen met een bijbels vloertje. Gerechtigheid, is dat niet Gods blik op verzoening, herstel en shalom en hoe wij dat dan hebben voort te zetten? Ik zat op een andere golflengte.
Dan is er nog de optie om te kiezen voor een partij van overtuigde christenen die voluit gaat voor een christelijke boodschap. Zo’n partij zet zich welbewust in voor de ontwikkeling van christelijke politiek. Wat is christelijke politiek? Dat is dat je de verantwoordelijkheid op je neemt om publiek beleid te verbinden met bijbelse inzichten. Het begin van ware wijsheid is dat je beseft dat we in Gods wereld leven en dat Gods wet die wereld past als een goedzittende jas. Onze maatschappij wordt er beter van als we ons in ons politieke werk daarnaar richten. Overtuigde christenen doen er goed aan te investeren in een partij die dat voor ogen heeft.
Er zijn ook christenen die zich aansluiten bij niet-christelijke partijen. Zij willen die partijen van binnenuit confronteren met een christelijk geluid. Maar wat komt van deze goede bedoelingen terecht? Is de VVD of D66 minder gekant tegen de voor iedereen vrije zondag? Is Groenlinks minder gekant tegen het principe ‘baas in eigen buik’? Is de SP minder gebeten op levensbeschouwelijk onderwijs? Zou het niet vreemd zijn als een liberaal zou zeggen dat hij meer invloed heeft in een socialistische partij? Of een socialist in een liberale partij? Waarom zijn christenen soms zo waanzinnig compromisbereid? Een ding heb ik geleerd: je kunt je boodschap niet ongeschonden overbrengen in een huis waar een teckel op de loer ligt.