ChristenUnie.nl

Joel Voordewind ontvangt I. Marcus van 'Palestinian Media Watch'

Thu, 02 Feb 2012 10:11:48 +0100

Deze week was de directeur van Palestinian Media Watch te gast in de Tweede Kamer op uitnodiging van ChristenUnie parlementari�r Joel Voordewind. Marcus bezocht Nederland ter gelegenheid van de uitgave van zijn meest recente boek getiteld 'Deception'. Het bevat onder andere een uitgebreide rapportage en analyse van de boodschappen die door de Palestijnse media worden uitgezonden.

Videoblog Cynthia Ortega-Martijn

Mon, 30 Jan 2012 00:14:00 +0100

Cynthia Ortega-Martjjn doet verslag van haar werkbezoek tijdens het reces en geeft een toelichting over het debat rond het thema huisbezoek bij uitkeringsgerechtigden.

De majoor en het nieuwe jaar

Wed, 18 Jan 2012 18:54:41 +0100

Arie Slob spreekt u in zijn eerste blog in het nieuwe jaar rechtstreeks toe vanuit Den Haag. Over de uitdagingen die in 2012 op ons afkomen en een prachtig voorbeeld van bezieling.

Reisverslag Turkije deel 3: De waarheid over de Aramese christenen

Wed, 21 Dec 2011 11:06:45 +0100

Hoogtepunt van de reis naar Oost-Turkije was het bezoek aan het aloude klooster Mor Gabriel. Dit klooster bestaat al sinds het jaar 397 na Christus. Maar ook andere bezochte kloosters zijn al in de 4e of 5e eeuw na Christus opgericht. Ik heb met vele geestelijken van de Aramese christenheid indringende gesprekken gevoerd. Uit al die gesprekken is mij ��n ding geheel duidelijk geworden: de onteigening van de gronden van verschillende kloosters lijkt een juridische kwestie, maar is dat zeer zeker niet.

Aramese christenen zijn in Turkije tweederangs burgers. Als de Turkse regering praat over mensenrechten en democratie is dat mooipraterij. Turkije heeft geen oog voor minderheden. Heel duidelijk is dat geworden uit de opzettelijke “Verelendung” die de regering Erdohan toepast. Wanneer Aramese christenen na jaren van achterstelling en discriminatie vertrekken, worden woningen en kerken verlaten. Sommige dorpen zijn nagenoeg geheel verlaten. Kerken of dorpen opknappen is er beslist niet bij: de staat mikt bewust op de “Verelendung”. In één dorp wordt zelfs de aloude kerk op feestdagen door de imam gebruikt als moskee. Is een dorp eenmaal verwaarloosd en verlaten, ja dán wordt de staat actief en eigent zich alle grond en bezittingen toe.

Ten aanzien van kloosters en de erbij behorende gronden past Ankara een soortgelijke tactiek toe: vanaf 2008 zijn regionale bestuurders tegen kloosters onteigeningszaken begonnen. Men weet dat het voor veel kloosters lastig is om exact aan te geven, welke gronden er bij horen: als een klooster al zo’n 1600 jaar bestaat, trekt men daar alle originele eigendomspapieren niet direct uit de kast! Zo is ook het grootste en bekendste klooster, Mor Gabriel, in de tang genomen. Het klooster stuitert heen en weer tussen rechtbanken in de regio en op nationaal niveau, en wordt stap voor stap murw gemaakt.

Het jaar 2008 is niet toevallig: de regering Erdohan zat toen stevig in het zadel. En vond het kennelijk tijd de strijd tegen de Aramese christenen met open vizier te starten. Dat is de waarheid over de Aramese christenen. Steeds meer Aramese christenen, ook hier in Europa, zijn het zwijgen daarover zat. Ze willen dat de waarheid op tafel komt en voor iedereen te horen is. Ik heb die waarheid van verschillende mensen te horen gekregen. Het geeft mij extra energie om op te komen voor de Aramese christenen in Oost-Turkije. Bid u voor deze broeders en zusters. En laat tot u doordringen de luxe positie waarin christenen in Nederland en Europa verkeren! Of zijn wij te vet geworden en daardoor slecht ziende? Ga dan komende zomer op reis naar Oost-Turkije: kom over en zie!

Peter van Dalen is in Turkije. Zowel in Istanbul als Oost-Turkije heeft hij gesprekken met kerkleiders en bestuurders. Vooral de situatie van de Aramese christenen staat centraal in zijn bezoek. Voor het RD houdt hij een reisverslag bij. Vandaag zijn laatste bijdrage.

Lees hier deel 1 en deel 2.

Reisverslag Turkije deel 2: Kernwaarden van het christelijk geloof zijn liefde en respect

Wed, 21 Dec 2011 11:05:41 +0100

Maandag 5 december naar Oost-Turkije. Het 'hart-land' van de Aramese christenen, Tur Abdin. Na een bezoek aan de provinciegouverneur in Mardin op naar de kerk van de Veertig Martelaren in die stad. In het jaar 250 na Christus werden veertig mensen vanwege hun christelijk geloof door Romeinse soldaten omgebracht. De priester van de Aramese christelijke kerk toonde vol trots een zeer oud boek waarin alle namen van deze martelaren stonden opgetekend. Jaarlijks wordt hun sterven op een speciale zondag herdacht.

De priester vertelde dat er de laatste jaren wel enige ruimte was gekomen om het geloof te belijden. Zo had hij onlangs een conferentie van imams toegesproken en aldaar Jezus Christus Gods Zoon genoemd. Dat geloofden de moslim-voorgangers niet, maar indien hij dit 10 jaar geleden had gezegd was Mardin in rep en roer uitgebroken. Toch is de situatie voor de Arameeërs niet gemakkelijk. Ze zijn geen eersterangs burgers: ze mogen geen politieagent, rechter, militair of officier van justitie worden. Onlangs was een lid van de kerk in dienst getreden als bewaker van het vliegveld, en dat was al een enorme stap vooruit geweest.

De priester vond het moeilijk dat hij en z’n gelovigen overal de schuld van kregen. Zo werden zij er zeer op aan gekeken dat in het westen cartoons waren gemaakt van Mohammed. Die cartoons keurde hij geheel af. De priester: “De kern van het christelijk geloof is liefde en respect. De cartoons tonen dat geheel niet. Zo moet men niet met elkaar omgaan!” Elke zondag komt de gemeente bijeen. Er zijn zo’n 350 leden zodat de kerk iedere zondag stampvol zit.

Vervolgens door naar een klooster bij Mardin. Ontvangst door de aartsbisschop van de provincie. Deze metropoliet gaf aan dat de laatste eeuw ongeveer 95% van alle gelovigen was vertrokken. Velen verhuisden naar Europa. Ook in Syrië kwamen ze terecht: daar zijn sommige dorpen nog 100% Aramees. Men vertrok vanwege een mengeling van overwegingen, waarbij de moeilijke economische en godsdienstige omstandigheden steeds de hoofdrol speelden.

De metropoliet sprak over het huidige Turkije als een paradox. Soms ging het beter en kwam er meer ruimte voor de eigen geloofsbeleving, dan zat het weer tegen. Met name de situatie van de vele kloosters bezorgden hem hoofdpijn. In de afgelopen jaren is veel grond onteigend. Soms omdat de kloosters nalatig waren geweest in het goed vastleggen van de eigendomsrechten van de grond. Meestal verloor men de landerijen vanwege onbekendheid en gebrek aan durf om de onteigeningen met juridische middelen te aan te vechten. Ook zag hij diverse ontwikkelingen met zorg aan: zo was er onlangs in de stad Midyat een leraar aangesteld die nauw verbonden was met de Hezbollah. Beseffen wij in Nederland wel, hoe bevoorrecht wij zijn?!

Lees hier deel 1 en deel 3.

Reisverslag Turkije: deel 1

Wed, 21 Dec 2011 11:04:02 +0100

Istanbul is een wereldstad. De duurste winkels zijn er te vinden. Exclusieve kantoorgebouwen staan langs de Bosporus. Deze zeeverbinding deelt de stad in 2 helften: het Europese deel in het westen, het begin van Azi� op de oostelijke helft.

In de stad woont een grote Aramese gemeenschap. En niet alleen daar: eveneens in diverse Duitse steden, Amsterdam en Enschede wonen gemeenschappen van Aramese christenen. Gemeenschappen groter dan die nu nog in het oorspronkelijke land wonen. Het “hart-land” van de Arameeërs is in Oost-Turkije. Vele dorpen liggen er waar nog Aramese christenen wonen. De steden Mardin en Midyat zijn hun belangrijkste woonplaatsen. Beide steden liggen op enkele tientallen kilometers van de grens met Syrië. Bij de steden liggen nog tientallen oude kloosters. Het bekendste klooster is Mor Gabriel, het klooster van Sint-Gabriël. Daar hoop ik komende dinsdag te zijn. Daar wordt ook nog de aloude taal gesproken, het Aramees. Vermoedelijk de oudste taal ter wereld. Gesproken door de Here Jezus Christus zelf.

Vele Arameeërs zijn in de loop der eeuwen vertrokken uit hun 'hart-land', dat zij Tur-Abdin noemen: berg van de dienaren van God. Vanwege hun christelijke geloof zijn ze vele malen vervolgd en werden velen gedood. Met als tragisch dieptepunt het bloedbad aangebracht door Turken én Koerden in 1915. Het jaar waarin én Armeniërs én Arameeërs werden afgeslacht. Arameeërs zwermden weg vanuit hun 'hart-land', ook naar buiten Turkije. Momenteel wonen er naar schatting nog enkele duizenden in hun originele gebied. Net zoveel als in Amsterdam.

Zondag 4 december hebben we in Istanbul de evangelische Duitse kerk bezocht. Die bestaat dit jaar 150 jaar. In 1861 hebben Duitsers hier hun eigen kerk opgericht. Dat is groots gevierd met onder andere diverse (orgel-) concerten en de “Festgottesdienst” op zondag. Het hoofd van de Evangelische Kirche in Deutschland (EKD), dominee Schneider, kwam over om de dienst te leiden.

Lees hier deel 2 en deel 3 van het reisverslag.

Vol indrukken terug uit Ca�ro

Tue, 29 Nov 2011 11:59:51 +0100

Met Jo�l Voordewind, Gert-Jan Segers en anderen ben ik weer teruggekeerd uit Ca�ro. Heel veel gesprekken. Heel veel indrukken. Wat gaat dit Egypte nog allemaal meemaken? Komt het er met de economie ooit nog goed? Blijft het christendom in deze Nijloeverstaat overeind? Zo zijn er nog wel honderd vragen te stellen. Wij geloven dat God deze wereld niet loslaat. Dat is ook de hoop voor de Kopten. En laat dat ook de hoop voor h��l Egypte zijn.

Wat bleef me nou echt bij van deze reis? De goede band in de groep? De enorme tegenstellingen in de samenleving? Het gesprek met de Moslimbroederschap? De 'stemadviezen' die verschillende partijen voor de deur van de stembureaus boden? De diverse gesprekken met demonstranten op het Tahrir-plein? De mooie ontmoeting met betrokken christenen bij de kerk van Jos Strengholt? Ja zeker, dat ook allemaal. Absoluut.

Het meeste blijft me bij die kleine dienstknecht in de Koptische kerk op zondag. De hoofdpriester had na de afsluiting van het avondmaal de gelovigen opgeroepen vooral te gaan stemmen. Hij verzocht iedereen zijn en haar plicht na te komen. Om dat te ondersteunen ging een kleine jongen de kerk door. Aan iedereen gaf hij een instructieblaadje, hoe je wat moet doen op het stembureau. Let wel, géén stemadvies. Maar een uitleg in woorden en plaatjes hoe je moet stemmen. Vrijwel zeker een pamfletje gedrukt door de overheid.

Heel rustig en met een kleine glimlach om de mond ging hij door de kerk. In z’n mooie gewaad. De woorden van de hoofdpriester uitdragend in tekst en beeld. Bijna onopgemerkt schoof hij tussen de kerkbanken door. Maar wel: dienstbaar! Dat woord zou iedereen elke dag moeten toepassen. Wat zou de wereld er dan anders uitzien!

Peter van Dalen

Caïro / Brussel

Indrukwekkende kerkdienst bij de Kopten

Mon, 28 Nov 2011 09:12:02 +0100

Op zondag uiteraard naar de kerk, ook in hier Egypte. We zijn naar een Koptische kerk gegaan die dit voorjaar doelwit was van een aanslag. Er zijn brandbommen naar binnen geworpen en het interieur van de kerk werd grotendeels verwoest. En nu: de kerk was vrijwel geheel weer opgeknapt.

Er werd avondmaal gevierd. Mannen en vrouwen zitten in gescheiden vakken en gaan ook gescheiden aan. Iedereen loopt naar voren om een stukje brood van de priester te krijgen. Alles verloopt zeer waardig en eerbiedig. Een jonge jongen helpt de priester bij het werk. Hij deelt in de kerk een papier uit waarop instructies staan, hoe de mensen deze week moeten gaan stemmen. Met plaatjes en tekst geeft het papier stap voor stap aan hoe je je stem moet uitbrengen. En de hoofdpriester geeft een korte toelichting aan de gelovigen: ga stemmen! Dat is je plicht.

Overal in de kerk is het symbool van het kruis te zien. Zelfs in de metalen rasters voor de ramen is het kruis duidelijk te zien. Zichtbaar voor alle voorbijgangers. En dat is moedig. De kerk is doelwit geweest. En de kerk staat in een door moslims bewoonde wijk. Een getuigenis te midden van vele andersdenkenden. Te midden van mensen die de kerk graag zouden zien vertrekken. Daar staat het kruis voor iedereen zichtbaar overeind. Dat maakt je stil! Indrukwekkend!

In ons land spelen in de geschiedenis van de kerk vijandelijkheden ook een hoofdrol. Met name bij het scheuren van kerken. Soms was een artikel uit een kerkdocument de oorzaak, of kregen dominees een onoverbrugbaar verschil van mening. Tsja, zou dat niet anders hebben gekund? Was die strijd écht nodig? Hier in Caïro strijdt de kerk letterlijk op het scherpst van de snede. Die strijdende kerk verdient onze volle steun en ons gebed! Dat hebben we getoond door hier te zijn. Steun te geven aan mede-gelovigen die dag-in-dag-uit aan de frontlinie staan.

Peter van Dalen

Europarlementariër voor de ChristenUnie

Caïro, zondag 27-11-2011

Veel tegenstellingen in Egypte!

Sat, 26 Nov 2011 23:42:24 +0100

Vandaag vele gesprekken gevoerd: met koptische kerkleiders en jongeren, een koptische jurist en uitgever en mensenrechtenactivisten. Binnen de koptische gemeenschap zie je dat jongeren zich anders opstellen dan de ouderen. De ouderen willen graag de vrede bewaren met de vele gematigde moslims. Zij stellen zich gematigd op. De jongere kopten vinden dat te passief. Zij zeggen: waarom is er nog steeds geen onderzoek gedaan naar de moord op kopten in Alexandri� (januari 2011) en de moord in Maspiro waarbij in Ca�ro enkele weken geleden meer dan 20 kopten de dood vonden. En de Militaire Raad, die kijkt alleen naar het eigen belang, zij willen op een voor hen veilige manier vertrekken: Mubarak's einde is voor hen het schrikbeeld. Jongeren nemen het niet langer dat de kopten al zo lang gepest en achtergesteld worden. En ze vragen het buitenland om meer aandacht en hulp. Dat geeft meer spanningen maar ook meer duidelijkheid over de verhoudingen zowel binnen de koptische gemeenschap maar vooral ook in geheel Egypte.

Tevens benoemen de kopten de tegenstelling met de rest van de samenleving: er hebben in 2011 veel meer kopten de dood door gewelddadigheden gevonden dan wij weten. Wij horen niet van de vrij afgelegen dorpen waar ook kopten gedood zijn. In totaal zijn er alleen al dit jaar 250 kopten door geweld om het leven gekomen! Onvoorstelbaar. Maar ook: niet voor niets zijn er sinds een jaar al bijna 90.000 kopten uit Egypte vertrokken. En dat niet alleen omdat de economische vooruitzichten slecht zijn. Maar juist vanwege de toenemende spanningen tussen moslims en christenen.

foto: Ruben Timman / nowords.nl

Maar dan: wat te doen? Het land kent vele problemen: analfabetisme, gezondheidszorg alleen voor degenen die geld hebben, politieke instabiliteit en armoede. De EU geeft in de periode 2011-2013 450 miljoen Euro aan een reeks projecten op terreinen zoals onderwijs, gezondheidszorg, transport en afvalverwerking. Vele van onze gesprekspartners zeggen: focus àl die inspanningen op beter onderwijs en het aanpakken van analfabetisme. Dan kan men lezen en schrijven en zijn de kansen op werk groter. Met die boodschap kan ik aan de slag in het Europees Parlement.

Tenslotte, er zijn nogal wat Nederlanders die ontevreden zijn en snel wat te zeuren hebben. Als de trein 5 minuten te laat komt is voor sommigen de wereld al te klein. Iets te lang geluid gemaakt door de buren en men ontploft! Mijn advies: ga een weekje hier heen en je ziet in wat voor enorme weelde, rust en vrijheid wij in Nederland wonen. Dan neemt dat gezeur meteen af!

Peter van Dalen

Europarlementariër voor de ChristenUnie

Caïro, zaterdag 26-11-2011

Vrijdagavond: ontspannen sfeer op Tahrirplein

Wed, 21 Dec 2011 11:08:20 +0100

Samen met Tweede Kamer-collega Jo�l Voordewind en de directeur van het Wetenschappelijk Instituut van de ChristenUnie, Gert-Jan Segers, plus enkele medewerkers ben ik nu in Ca�ro. Hoewel de Europese Unie over de periode 2011-2013 voor 450 miljoen Euro aan Egypte steun verleent voor projecten op het gebied van onderwijs, gezondheidszorg, transport en afvalverwerking heeft Egypte de EU geweigerd, bij de verkiezingen van komende maandag waarnemers toe te laten. Dus besloten we zelf hier heen te gaan om te zien hoe het hier maandag gaat.

Maar we zijn er natuurlijk ook om de algehele politieke situatie van Egypte te bezien. En te spreken met kerkleiders (onder andere een Koptische bisschop), journalisten en mensenrechtenactivisten. Egypte maakt heel spannende maanden door en dat merk je meest duidelijk op het Tahrirplein. Direct na onze aankomst hier zijn we dus daar heen gelopen. Het leek wel de vrijmarkt op Koninginnedag. De sfeer was gemoedelijk: kinderen liepen rond, verkopers brachten broodjes, gepofte kastanjes en drinken aan de man.

foto: Ruben Timman / nowords.nl

Al snel spraken enkele jongeren ons aan: ,,Where are you from sir? Holland? Holland is OK!” Wij informeerden naar de dag van vandaag en komende maandag. Wat het maandag wordt is onduidelijk. Ook de partij van Mubarak heeft kandidaten die mee doen aan de verkiezingen. En hoe veel aanhang krijgt de moslimbroederschap? Wat zal de toekomst brengen? Er leeft hoop maar ook vrees. En sommigen keken ons buitenlanders toch wantrouwend aan. Het is immers hun opstand, daar moeten buitenlanders zich niet in mengen.

Zaterdag de 26^e wordt een volle dag met vele gesprekken. Ik kijk er naar uit! We zijn op een historisch moment in een historisch land.

Peter van Dalen

Europarlementariër voor de ChristenUnie

Uit Caïro

Lees hieronder meer over de reis naar Egypte:

Kasparov schetst een somber beeld van het regime van Poetin

Tue, 08 Nov 2011 21:54:58 +0100

ECR-fractie had op dinsdag 8 november 2011 een gesprek met de Russische oppositieleider Gary Kasparov. De voormalige Russische schaakgrootmeester schetste een somber beeld van het regime van Poetin. ,,Poetin is de baas in Rusland en hij let daarbij voornamelijk op z�n eigen bankrekening", aldus Kasparov.

Peter van Dalen greep de gelegenheid aan om met zijn dubbelganger op de foto te gaan.

Verslag van het werkbezoek van Esm� Wiegman aan Armeni�

Sat, 29 Oct 2011 13:22:19 +0200

Esm� Wiegman is voor een werkbezoek in Armeni� en houdt een weblog bij. Hier vindt u haar verslagen.

Zaterdag 29 oktober

Ik ben weer thuis. De terugreis verliep vlotter dan de heenreis en mijn koffer verscheen als een van de eersten op de bagageband. Mijn reisgenoten gedag gezegd en aan het terugblikken geslagen.
Voor ik aan deze reis begon heb ik de Armeense genocide, het uiteenvallen van de Sovjetunide, de aardbeving zo'n 20 jaar geleden en het conflict om Nagorno Karabach als afzonderlijke gebeurtenissen beschouwd. Afgelopen week kwam alles samen in de families die ik heb ontmoet: de dienstplicht die vervuld moest worden in de Sovjet-tijd, ver van huis; het woon-werkverkeer door de hele Sovjetunie heen, vluchten voor de gevolgen van de aardbeving, vluchten voor het conflict in Nagorno Karabach; de doden en getraumatiseerden; de diepe armoede door arbeidsongeschiktheid. De Armeense bevolking is door de eeuwen heen voortdurend bedreigd en verstrooid geraakt.

Toen ik aan onze begeleider Azatur vroeg wat zijn wensen voor Armenie zijn, antwoordde hij:
1) een revival door verspreiding van het evangelie;
2) een definitieve oplossing voor het conflict in Nagorno Karabach, door internationaal Azerbeidjan af te dwingen een niet-aanvalsverdrag te tekenen;
3) Erkenning van de genocide 100 jaar geleden;

Op het eerste gezicht lijken de 3 punten weinig samenhang met elkaar te hebben. Maar, de genocide en het conflict in Karabach zijn eigenlijk van dezelfde aard en zijn door dezelfde motieven ingegeven: een einde maken aan de christelijke minderheid die Armenie vormt. Een revival zal de christelijke aard van het land en haar bevolking versterken. Maar vooral: het evangelie brengt echte vrede! Het was bijzonder om tijdens alle ontmoetingen deze week die vrede bij de mensen terug te zien. Graag ga ik nog eens naar dit mooie land terug!

Vrijdag 28 oktober

Weer terug in Yerevan na 2 indrukwekkende dagen in Nagorno Karabach, waarvan de 24 uur in het gastgezin het meest indrukwekkend waren. De rit naar mijn gastgezin voerde door een compleet met de grond gemaakte stad. Waar ooit 200.000 mensen woonden, staan nu steenhopen, overwoekerde ruines en een enkele verroeste tank.

Door Narine en haar 3 kinderen (Laura, Gregor en Vazgen) word ik warm onthaald in een eenkamer-huisje waar een kacheltje dienst doet als kookstel en verwarming. De man van Narine werkt in Rusland. Naast Narine wonen haar ouders. Haar vader heeft dit jaar een herseninfarct gehad en is daardoor arbeidsongeschikt.

De mobiele telefoon geeft net genoeg licht om voor het slapen gaan de weg buiten naar het toilet te vinden, beter gezegd: het gat in de grond. Laura staat behulpzaam klaar met een keteltje water om de handen af te spoelen. Stromend water is er niet. Drinkwater is op 10 minuten wandelafstand te vinden.

Ik kom slecht in slaap op de bank in het huis van de grootouders, waar mijn beddengoed gestreken werd voordat m'n bed wordt opgemaakt.

's Ochtends komt een broer van grootvader Volodja langs, benieuwd naar de gasten uit 'Hollandski'. De paar woorden Russisch die ik ken komen goed van pas. In de loop van de ochtend horen we voortdurende doffe dreunen van schietende tanks. 'No Azerbeidjani' wordt er geruststellend gesproken. Het betreft slechts een oefening. De weg is echter wel afgesloten en het is de vraag hoe laat ik word opgehaald. Ik ben opgelucht als ik het busje van Azatur door de modder zie aankomen. Het idee om langer te moeten blijven, ondanks alle hartelijkheid... Ik kan weer terugkeren naar mijn luxe leventje, maar wie beschermt deze familie als Azerbeidjan nog weer eens het idee krijgt de strijd aan te gaan om Nagorno Karabach?

's Avonds zie ik de familie nog even in de kerk. Met mijn reisgenoten zing ik de gemeente Psalm 121 toe. 'Mijn hulp is van de Heer alleen.' Een emotioneel afscheid volgt met foto's en zusterlijke kussen. De voorganger speelt een lied van zegen en verbondenheid op zijn accordeon.

Woensdag 26 oktober

Vandaag zijn we op weg naar Nagorno Karabach. Toen ik in voorbereiding op deze reis de naam van dit gebied hoorde, moest ik even nadenken: waarvan kende ik dit gebied ook al weer? Waarom was dat een tijdlang in het nieuws?
Het ging om het conflict tussen Azerbeidjan en Armenie. Het conflict is eigenlijk nog steeds niet echt opgelost. De spanning is gebleven en regelmatig zijn er nog schietincidenten. Zojuist zijn we met ons busje een paar legervoertuigen gepasseerd met tanks erop. Onze begeleider, general secretary van de BaptistenUnie in Armenie, vertelde gisteren dat zijn vrouw op 15-jarige leeftijd met haar familie Nagorno Karabach is ontvlucht. Tijd om spullen mee te nemen had ze niet. Op slippers is ze in een bus gestapt die onder begeleiding van Russische tanks het gebied heeft verlaten.

We passeren ook het 4 landen-punt: de plek waar Armenie grenst aan Azerbeidjan, Iran en Turkije. Het laat zien hoe het overwegend christelijke land Armenie ingklemd ligt tussen Islamitische landen en tussen oost en west. Jammer dat we vandaag geen stralend weer hebben. De tocht door de bergen is nat en mistig.

Ik ben benieuwd in welk gastgezin ik terecht kom. Zou er stromend water zijn? Zou het er koud zijn? Ik heb de afgelopen weken al met verschillende toiletten kennisgemaakt. Ook met een gat in de grond valt te leven...

Dinsdag 25 oktober

Vandaag hebben we een bezoek gebracht aan het genocidemuseum. In 1915 en 1916 zijn 1,5 miljoen Armeniers door de Turken om het leven gebracht. Elk jaar wordt op 24 april deze genocide herdacht. Armenië heeft in die periode 12 regio's moeten afstaan aan Turkije. Indrukwekkende foto's lieten zien wat mensen hebben moeten doorstaan. Op de vlucht zijn veel vrouwen en kinderen aan de gevolgen van ondervoeding en uitputting overleden.
Ik begrijp nog steeds niet waarom Verhagen destijds als minister van Buitenlandse Zaken en Rosenthal nu het woord 'genocide' niet in de mond nemen, maar spreken over de 'Armeense kwestie'.

Vanmiddag hebben we de gaarkeuken van Rhazdan bezocht. Elke dag komen daar 51 mensen eten, omdat ze te arm zijn om zelf in eten te voorzien.
Mensen van de de Baptistengemeente verzorgen de maaltijden, maar bieden ook geestelijke zorg en toerusting.

Rhazdan was vroeger een industriestad waar veel mensen naartoe kwamen om te werken in de industrie van auto-onderdelen voor de Russische auto-industrie. Het einde van het communisme betekende echter ook een einde aan deze industrie en grote werkloosheid.

Alle problemen van dit land groeien echt boven mijn hoofd. Des te meer bewonder ik iedereen die zich hierdoor niet laat verlammen, maar simpelweg doet wat zijn hand vindt om te doen om ervoor te zorgen dat mensen niet door de bodem van het bestaan zakken.

Vanavond bereiden we ons voor op onze reis naar Nagorno Karabach.
En goed nieuws: ik heb mijn koffer terug!!! Dankzij de energie die onze begeleider Azatur daarin heeft gestoken. Geen idee hoe hij dat heeft gedaan... Maar heerlijk om morgen de helft van mijn koffer weg te kunnen geven aan het arme gastgezin waar ik zal verblijven.

Maandag 24 oktober

Vandaag zijn we op stap geweest met Maria Goris. Zij is een Nederlandse vrouw en actief voor de organisatie Little Bridge. Zoals de naam al zegt wordt er een kleine brug geslagen tussen mensen in nood en mensen die wat te geven hebben. Vanmorgen zijn we op bezoek geweest in een instelling waar 286 gehandicapte kinderen zijn opgenomen. Tijdens het communisme 'bestonden' er geen gehandicapte kinderen. Langzaam maar zeker komt daar verandering in. Alleen krijgen de gehandicapte kinderen een veel te lage gehandicaptenuitkering. Daar kan niet alle zorg van betaald worden. Daarvoor blijven ondersteuning en giften nodig.

Vandaag zie ik ook steeds weer hoe de gevolgen van de grote aardbeving in de jaren tachtig nog steeds doorwerken. Veel mensen wonen nog steeds in de tijdelijke huisvesting van toen. Bovendien is de Armeense economie is zwak. Veel mensen verdienen geld in het buitenland. Er wordt te weinig geld verdiend in eigen land. De belastinginkomsten zijn daardoor laag. Ondertussen viert corruptie nog steeds hoogtij, wat de handel belemmert.

Vanmiddag hebben we kennisgemaakt met het boerenbestaan op het platteland. Boeren verenigen zich steeds vaker in corporaties om gezamenlijk investeringen te doen en een betere prijs voor hun producten af te dwingen. Ik heb daarvan een paar mooie foto's kunnen maken... U kunt ze onderaan de blog bekijken.

Zondag 23 oktober

Vandaag hebben we kerkdiensten bezocht. Deze waren indrukwekkend. Vanmiddag werden we wel opgeschrikt door een aardbeving. Het zou wel eens dezelfde kunnen zijn als die in Turkije, waar zoveel slachtoffers zijn gevallen. Wij zaten verder van het epicentrum.

Na afloop van de middagdienst hebben we verschillende arme gezinnen bezocht. De baptistengemeente heeft zich over veel arme ouderen en gehandicapten ontfermd. Tranen springen in je ogen als je bij deze mensen binnenstapt: vervuilde en verwaarloosde huizen, gebrek aan medische zorg en vooral de eenzaamheid. Familieleden die hun ouders in nood de rug hebben toegekeerd.

Mijn koffer is ondertussen nog steeds zoek. Contact met de luchthaven geeft me het machteloze gevoel van 'de paarse krokodil'. Inmiddels een paar kleren aangeschaft om de week door te komen. Een telefoontje naar de reisverzekering was zo gedaan. Het versterkt het gevoel van contrast. Na alles wat ik vandaag heb gezien en meegemaakt kan me die 'stomme koffer' eigenlijk veel minder schelen. Ik hoef er geen boterham minder om te eten.

Zaterdag 22 oktober

Na een omslachtige reis via Wenen en Moskou zijn we in de hoofdstad van Armenië aangekomen: Yerevan. Ik heb geen idee waar mijn koffer is gebleven. Gelukkig kan ik nog even teren op mijn handbagage en zijn mijn reisgenoten graag bereid uit hun koffer te delen.

Na aankomst zijn we direct naar de armste wijk van Yerevan gereden voor een ontmoeting en Bijbelstudie met vrouwen. Prachtig om ondanks de taalbarrière elkaar te herkennen en te verstaan in Jezus Christus.

We zitten in een kleine kerkzaal te midden van grote troosteloze flatgebouwen die in de nadagen van het communisme zijn gebouwd, toen nog met centrale verwarming. De overheid heeft zich echter teruggetrokken en de mensen letterlijk in de kou laten staan. Het aanleggen van een verwarmingssysteem en de verwarmingskosten zijn voor de bewoners niet betaalbaar. Bij -25 graden vorst brengen mensen, waaronder vele ouderen, in een onverwarmd appartement de winter door. Terecht dat stichting Kom over en help hier aan de slag is gegaan met winterhulp.

Dat zit me ook nog het meest dwars van mijn zoekgeraakt koffer: alle spullen die ik daarin had gestopt om hier achter te laten....

Een groet vanuit de Bijbelstudie met zicht op de berg Ararat, met de woorden van Romeinen 12: Verblijd je in de hoop!

turbulente week

Sat, 17 Sep 2011 21:00:22 +0200

Het is zaterdagavond. Mooi moment om nog even terug te kijken op de week. Het was een bijzonder weekje. Met name ook doordat afgelopen donderdag de miljoenennota onverwacht naar buiten kwam. Maar ook door de debatten over Kunduz, het pensioenakkoord en niet te vergeten de eurocrisis. We hebben als fractie onze handen meer dan vol gehad.

Voor mij zijn dit ook de weken om toe te werken naar de Algemene Politieke Beschouwingen van volgende week. Dat betekent veel lezen, maar ook al schrijven aan teksten. Hoewel ik alles zelf schrijf, krijg ik uiteraard ondersteuning van mijn medewerkers. Heerlijk om zo met elkaar daaraan te werken. We zijn ook bezig met een manifest en een tegenbegroting. Genoeg te doen dus. Het is nu weer de tijd van lange dagen werken en korte nachten slapen. Donderdag zat ik in een interview toen het bericht doorkwam dat de miljoenennota op internet stond. Dat was een totale verrassing.

Carola Schouten stond 'toevallig' in de buurt van een NOS-journalist en kreeg direct een microfoon onder de neus gedrukt. Ze wist van niets, maar schakelde snel en wist haar verbazing goed te verwoorden. Zelf heb ik ook nog commentaar gegeven op deze situatie. Ook met steun van de Kamer de minister-president per omgaande om opheldering gevraagd. Bleek om een foutje te gaan van een medewerker van een extern bedrijf. Gezellig. Onze agenda's lagen direct op de kop. We zouden namelijk vrijdagmiddag de stukken krijgen. Er waren voor die middag al veel media-afspraken gemaakt. Maar goed, dat zijn we inmiddels wel gewend.

Voor het kabinet is de vroege presentatie van de stukken niet echt plezierig. Dat heeft uiteraard ook met de inhoud te maken. Deze dagen staan de kranten helemaal vol met voorstellen die hard aankomen in de samenleving. De harde klappen die grotere gezinnen krijgen, koopkrachtverlies van middeninkomens, toenemende files op snelwegen, zwaardere lasten voor chronisch zieken en gehandicapten enz enz. De toon is gezet. Pas dinsdagmiddag zal het kabinet zelf de voorstellen toelichten.

Ik ga ervan uit dat we pittige algemene politieke beschouwingen zullen krijgen. We zijn er op voorbereid. Vandaag heb ik de laatste hand aan de teksten gelegd. Maandag bespreken we die in de fractie. Maandagmiddag zal de ChristenUnie ook alvast de tegenbegroting publiek maken. Dinsdag is het Prinsjesdag. En woensdag en donderdag het debat.

Spannend was deze week het debat over het pensioenakkoord. Na heel veel aanpassingen, met name op verzoek van de PvdA maar ook van de ChristenUnie, sloten we donderdagnacht het debat af. Nu afwachten wat er maandag uit het FNV-overleg zal komen. Nu vandaag FNV Bouw heeft ingestemd, is kans van aanvaarding van pensioenakkoord groot. Dat werd onderhand wel eens tijd. Moet zeggen dat ik onder de indruk ben van de wijze waarop minister Kamp dit gedaan heeft. Met veel gevoel voor de verschillende partijen en belangen die bij dit dossier een rol speelde. Wel bijzonder om deze VVD-minister diverse malen het woord 'inkomensafhankelijk' in de mond horen te nemen. Al weten we sinds het naar buiten komen van de Miljoenennota dat nivelleren voor dit kabinet geen vies woord meer is. Macht nivelleert, zullen we maar zeggen.

De eurocrisis vroeg deze week ook weer veel aandacht. Onder meer vanwege verwarrende communciatie van de regering. Zo zou Financien rekening houden met een faillissement van Griekenland. Dat werd een dag later sterk genuanceerd door minister de Jager. Weer een dag later vertelt hij in een radiointerview dat alle leningen aan Griekenland weer terug betaald zullen worden. Zelfs met rente. Zouden burgers het nog kunnen volgen? Ik heb er zelf in ieder geval al de nodige moeite mee.

Opvallend overigens dat 'gedoogpartner' Geert Wilders nu weer zo tekeer gaat tegen het kabinet. Ik zie het als een afleidingsmanoeuvre. De maatregelen van dit door de PVV gedoogde kabinet komen hard aan bij hun achterban. Beetje afstand nemen van de mensen die het moeten presenteren kan dan wel eens handig zijn. En het kan- met dank aan VVD en CDA - zo makkelijk. Gedogen is namelijk niet hetzelfde als regeren. Toch?

Met de voeten in de modder

Mon, 12 Sep 2011 12:03:01 +0200

Aan het eind van het reces nog ��n keer met de voeten in de modder gestaan; dit keer heel letterlijk en in gezelschap van mijn kinderen die ervan genoten een keer ongelimiteerd door de modder te banjeren. Samen met een paar medewerkers van de fractie heb ik vorige week op uitnodiging van de Vogelbescherming wad gelopen.

Het was prachtig! We kwamen handen tekort om alle schelpen en krabbetjes mee te nemen die de kinderen hadden gevonden. Door onze kijkers tuurden we naar lepelaars, bonte steltlopers, scholeksters en grote mantelmeeuwen. En ondertussen namen we al pratend de nieuwe ontwikkelingen op natuurbeleid door. Alhoewel, nieuwe ontwikkelingen? Vandaag bleek uit een debat met staatssecretaris Bleker dat er weinig nieuws te melden valt. Onderhandelingen tussen Rijk en Provincies zitten muurvast. En daardoor liggen allerlei ontwikkelingen en werk in uitvoering op het gebied van natuurbeheer stil. Het wordt tijd dat Bleker zijn praatjes en stoere taal gepaard laat gaan met daden!

Bekijk hier meer foto's

start vergaderingen Tweede Kamer

Sat, 10 Sep 2011 17:26:29 +0200

Deze week zijn de vergaderingen van de Tweede Kamer weer van start gegaan. Dat betekent het begin van een drukke periode. Als volgende week de begrotingsstukken binnen komen, barst het helemaal los. Mijn fractie heeft al veel voorwerk gedaan. Dat zal ons straks zeker helpen. Fijn om iedereen weer zo enthousiast en actief bezig te zien. Zowel de Kamerleden als al onze medewerkers. Maar ook op het (nieuwe) partijbureau in Amersfoort en op andere plekken in het land wordt er hard gewerkt.

Deze week heb ik nog gebruikt om veel gesprekken te voeren. Met collega-fractievoorzitters, in de fractie, maar ook met enkele bewindspersonen. Er zijn zoveel zaken te bespreken. Onder meer de begrotingsbehandelingen die er aan komen. Veel van de inzet is nu gericht op de Algemene Politieke Beschouwingen. Hoewel de stukken nog moeten komen, kan er wel aan het een en ander worden voorbereid. Maar ook een onderwerp als de pensioenen vraagt onze aandacht. Komende maandag weten we of het pensioenakkoord het definitief gaat halen. Hoewel ook wij nog enkele aanpassingen voorstellen, zou een volledig afschieten van het pensioenakkoord niet goed zijn. Maandag weten we meer.

Ook een onderwerp als Kunduz vroeg deze week onze aandacht. Minister Hillen deed een aantal zeer ongelukkige en ongepaste uitspraken in Vrij Nederland over deze civiele trainingsmissie. http://www.vn.nl/Standaard-Media-Pagina/Hans-Hillen-Civiele-missie-Kunduz-eigenlijk-toch-militair.htm Je vraagt je af wat deze minister daar nu mee denkt te bereiken. Voor het draagvlak van de missie zijn dergelijke uitspraken in ieder geval niet bevordelijk. Komende week zullen we hem en de minister-president daarover verder bevragen.

Deze week ook mijn portefeuilles weer opgepakt. Naast het fractievoorzitterschap heb ik onder meer Infrastructuur in mijn portefeuille. Donderdagmorgen hebben we een uitgebreid overleg met de ministers Schultz van Haegen en Opstelten gehad over verkeersveiligheid. Nederland doet het op dat punt niet slecht, maar ik maak me wel zorgen over de gevolgen van bezuinigingen voor dit onderwerp. Minister Schultz heeft overigens toegezegd dat ze samen met mij wil ingaan op de uitnodiging van de vakvereniging van ambulancechauffeurs om eens achter in de ambulance te ervaren wat het betekent dat men ook bij zgn b-ritten niet op de vluchtstrook mag rijden. Dat zal gezellig worden. ;-) Ik hoop dat het tot een heroverweging bij de minister zal zorgen van haar afwijzing van mijn verzoek om de ambulances daarvoor wel de ruimte te geven.

Vrijdag ben ik nog bij de installatie van Adriaan Hoogendoorn tot burgemeester van Oldebroek geweest. Adriaan is al jaren actief binnen de ChristenUnie (o.a. bij het WI) en maakt de overstap van gemeentesecretaris naar het burgemeesterschap. Ik heb er alle vertrouwen in. Dat geldt ook voor CdK Cornielje, die hem tijdens de installatieplechtigheid op een mooie manier toesprak. Fijn ook voor de ChristenUnie om er weer een burgemeester bij te hebben.

Rendement uit investering (week 6)

Mon, 29 Aug 2011 00:05:00 +0200

Cynthia Ortega-Martijn is zes weken lang op bezoek in Cura�ao, St. Maarten en de BES-eilanden (Bonaire, St. Eustatius en Saba) en vertelt u over haar bevindingen. Hier vindt u het verslag van haar zesde week vol werkbezoeken en bijzondere ontmoetingen op de eilanden St. Maarten.

Inmiddels ben ik alweer een paar dagen terug in Nederland. Ik kan terugzien op een intensieve, vermoeide, maar zeer vruchtbare tijd op de Caribische eilanden binnen het koninkrijk. Weer blijkt hoe belangrijk het is om uit eerste hand informatie te vergaren voor het Kamerwerk. In dit verslag een korte impressie van mij bezoek aan St. Maarten. Ik heb o.a. de minister-president, de waarnemend-gouverneur en de chef van het Kabinet gesproken. De gouverneur zelf was op dat moment niet op het eiland. De laatste drie dagen was ik terug op Curaçao voor mediaoptreden en om mij voor te bereiden op mijn terugreis naar Nederland. Helaas moest ik door griep het rustig aandoen.

Sint Maarten

Sint Maarten heeft sinds 2010 de status van autonoom land binnen het koninkrijk. Ik had graag de minister van financiën willen spreken, echter door het korte tijdbestek dat ik op het eiland was, was het niet meer in te plannen. Sint Maarten staat weer voor een aantal uitdagingen om de begroting van 2012 sluitend te krijgen. Om de begroting 2011 sluitend te krijgen heeft men de turn-overtax (een soort omzetbelasting) moeten verhogen van 3% naar 5%. Dit heeft een grote impact gehad op de economische groei, maar zeker ook op de koopkracht van de inwoners in St. Maarten en St. Eustatius en Saba die een groot deel van hun goederen en producten invoeren vanuit St. Maarten. Over dit laatste moet staatssecretaris Weekers met de regering van St. Maarten overleggen om te komen tot een consensus zodat er een stop komt op de inflatie op deze eilanden. Die inflatie is immers mede ingegeven door de doorrekening van deze turn-overtax in de kostprijzen.

St. Maarten beschikt nog onvoldoende over de benodigde infrastructuren en gekwalificeerd personeel om het land op te bouwen naar volwassenheid. Men staat dan ook voor enorme uitdagingen. Hoewel de Nederlandse regering tegemoet is gekomen met een meerkostenregeling is het moeilijk om gekwalificeerd personeel aan te trekken. Ook op het gebied van bestrijding van de criminaliteit is nog onvoldoende vooruitgang geboekt.

Criminaliteit

Mijn vraag of de criminaliteit is gereduceerd kon niet met zekerheid worden beantwoord. Volgens de politiecijfers schijnt er sprake te zijn van een lichte daling, echter criminaliteit in de onderwereld is met een aantal liquidaties enorm gestegen. Recent zijn er nog 3 mensen geliquideerd. Ook de bevolking heeft het gevoel dat de criminaliteit niet afneemt. Er wordt hard gewerkt om het aantal illegalen te reduceren, maar de resultaten zijn nog niet zichtbaar.

Economie

St. Maarten staat ook voor een aantal uitdagingen op het gebied van de economische ontwikkeling. Jammer genoeg liggen zij qua economische groei achter op de regio, zoals bekend werd gemaakt door de centrale Bank. Het investeringsklimaat is niet stabiel genoeg mede om investeerders aan te trekken. Ook blijkt dat Curaçao en St. Maarten hebben gezegd dat zij één Centrale Bank voor beide landen niet meer haalbaar achten. Er is, onder andere, geen overeenstemming bereikt over de munteenheid. Men zal komen worden met een plan van aanpak over hoe nu verder. Het komen tot één Centrale Bank is namelijk een afspraak vanuit het slotakkoord als onderdeel van de verkregen status.

Er liggen echter wel mogelijkheden voor economische ontwikkeling op St. Maarten. Ik heb een rondleiding gehad in de mooie haven van St. Maarten waar veel cruiseschepen met toeristen aanmeren. In mijn hotelkamer had ik prachtig uitzicht op deze haven. Ik heb een gesprek gehad met een manager en een enthousiaste projectleider over de ambities die zij hebben met de haven. St. Maarten wil graag een ‘groene haven’ worden. Mogelijkheden voor samenwerking om dit te realiseren met interessante partners uit Nederland worden onderzocht.

Het ziekenhuis

Ook heb ik een uitgebreide rondleiding gehad in het ziekenhuis van St. Maarten. Ik was zeer onder de indruk van de uitstraling van het ziekenhuis en het verplegend personeel. Ik wilde dit ziekenhuis graag bezoeken naar aanleiding van mijn bezoek aan Saba en St. Eustatius en de ontevredenheid die ik ben tegengekomen op het gebied van de gezondheidszorg. De inwoners kunnen voor allerlei medische ingrepen niet op St. Maarten terecht. Echter daar schijnt wel verandering in te komen. Ik werd geïnformeerd over de uitbreidingsplannen van het ziekenhuis, die zeker van toegevoegde waarde zullen zijn voor de inwoners van deze eilanden. Het wordt dan mogelijk om op kortere reisafstand meer medische handelingen te ondergaan. Hier ligt voor de Nederlandse regering een uitdaging om met de stichting die het ziekenhuis beheert samen op te trekken. In de toekomst zal het dan mogelijk worden om dichter bij huis kwalitatieve zorg te ontvangen. In mijn notitie zal ik hier op terugkomen.

Dankwoord

Ik wil dit verslag eindigen door mijn dankbaarheid uit te spreken aan al degenen die er aan hebben meegewerkt dat ik kan terugzien op een vruchtbare tijd. Mijn investering heeft hierdoor veel rendement opgeleverd voor mijn Kamerwerk voor de portefeuilles Koninkrijksrelaties en Binnenlandse zaken. Ik ben dankbaar voor het vertrouwen die ik heb mogen ervaren en het enthousiasme waarmee ik ben ontvangen. Bovenal ben ik God dankbaar dat Hij mijn rots in de branding is bij moeilijke omstandigheden en mij op een wonderbaarlijk manier weer Zijn liefde en ontferming heeft laten zien. Want naast de vele werkbezoeken en gesprekken heb ik ook tijd genomen om kerkdiensten te bezoeken, bezinningsmomenten te nemen om de Heer te zoeken, te bidden om Zijn leiding, wijsheid en kracht om alles tot een goed einde te brengen. God is getrouw, aan Hem alle eer!

Zomerreces, Noorwegen, euro, Afrika

Wed, 24 Aug 2011 16:29:45 +0200

Het is al weer enkele weken geleden dat ik een weblog heb geschreven. Weken waarin veel gebeurd is. Dit was geen rustige zomer. En dan heb ik het niet over de atmosferische omstandigheden deze zomer. De ontwikkelingen volgde elkaar snel op. Allereerst in het begin van het zomerreces de verschrikkelijke moordpartij in Noorwegen. Daarnaast de zorgelijke ontwikkelingen in de eurozone. Maar ook de gevolgen van de grote droogte in de Hoorn van Afrika. En deze week kwamen daar de ontwikkelingen in Libie nog bij.

Het is me deze zomer wel gelukt om met vakantie te gaan. Daar was ik eerlijk gezegd wel aan toe. Ook voor de ChristenUnie en mij persoonlijk is het namelijk een enerverend jaar geweest. Dat voel je op een bepaald moment in je lijf. Ik ben twee weekjes in Malta geweest en een week in Frankrijk. Heerlijk uitgerust. Al was echt loskomen van het werk wel lastig. Dat had vooral met de ontwikkelingen rond de euro te maken. Om die reden heb ik veel telefonisch overleg gehad met Carola Schouten, onze woordvoerder financien. We hielden elkaar over en weer op de hoogte van ontwikkelingen. Ik kroop meestal wat weg voor mijn vakantievierende familieleden om hen daar niet mee lastig te vallen. Al schalde in Frankrijk op een bepaald moment de stem van Carola Schouten wel een keer over de camping toen mijn telefoon verbinding kreeg met de carkit in mijn auto.

De situatie rond de euro is zorgelijk. Indien verantwoord zal de ChristenUnie het kabinet steunen in de aanpak van de crisis waarin de euro is terechtgekomen. Wel vinden we dat zaken fundamenteel moeten worden aangepakt. Hulp aan Griekenland is voor ons bespreekbaar. Hoewel wij destijds tegen de toetreding van Griekenland tot de euro waren, hebben we het 1e steunpakket gesteund. Maar om nu met een 2e steunpakket Griekenland opnieuw met nieuwe schulden op te zadelen, dat is wat ons betreft geen echte oplossing. Mogelijk koop je er even wat tijd en rust mee, maar op termijn zal blijken dat Griekenland nooit kan voldoen aan de eis om terug te betalen. En dan zijn we nog verder van huis.

Het is op moment van schrijven nog steeds niet duidelijk hoe het 2e steunpakket er cijfermatig precies uitziet. Veel is nog onduidelijk. Zoals bijvoorbeeld de bijdrage van private sector (banken ed) en de bijdrage van de IMF. Wel is duidelijk dat het benodigde bedrag veel hoger ligt (in ieder geval 215 miljard euro), dan waar het kabinet in eerste instantie over sprak (ging toen om 90 miljard euro). De communicatie van het kabinet is ook uiterst ongelukkig geweest. Zo maakte de minister-president direct na afloop van de Europese Top een grote rekenfout (hij blijft het zelf nog steeds een 'ongelukkige berekening' noemen) en was er vorige week weer een uiterst ongelukkige communicatie over de deal die Finland met Griekenland zou hebben over een onderpand. Wat een geklungel bij een onderwerp waar we dat absoluut niet kunnen gebruiken. Het ondergraaft ook het draagvlak in de samenleving voor de toch al moeilijke beslissingen die genomen moeten worden. Waarschijnlijk volgende week weten we meer over de precieze inhoud van het steunpakket. Ik ben benieuwd.

Belangrijk is nu wel dat we de diepere oorzaken van de huidige crisis niet veronachtzamen. Het is een schuldencrisis. We hebben op te grote voet geleefd. De schulden moeten dan ook aangepakt worden. En dat vraagt weer om een mentaliteitsverandering. Als we nu alleen voor de korte termijn bezig zijn, maken we een grote vergissing. Laten we de huidige situatie - hoe vervelend die ook is - dan ook gebruiken om naar de toekomst toe aan betere financiele- en economische verhoudingen te werken. Dat betekent ook dat we kritisch zullen moeten kijken naar economische waarden die we nu vooral centraal stellen. Dat zal -zoals ik ergens las - pijn gaan doen. Dat is onvermijdelijk. Zo niet, dan zullen op een later moment de klappen nog harder aankomen. We zijn door onze (financiele- en economische) bodem gezakt. Er is geen ontkennen meer aan.

Het bloedbad in Noorwegen heeft me diep getroffen. Onbegrijpelijk dat iemand zoiets kan doen. Mijn meeleven gaat uit naar de nabestaanden en het volk van Noorwegen. Desgevraagd heb ik aangegeven dat een dergelijke situatie ons ook moet aanzetten tot zelfreflectie. Hoe heeft dit zover kunnen komen? Jammer dat iemand als Geert Wilders, die in een manifest van de 'dader' dertig keer geciteerd wordt, zich nu zo snel van een dergelijke vraag afmaakt. Ik hoop dat het ons zal lukken in Nederland op een open en integere manier met elkaar over dit soort vraagstukken te spreken. Zonder dat we elkaar vanuit partijpolitieke loopgraven beschieten of de hoogste boom in wensen.

Deze zomer heeft de situatie in Afrika mij ook erg bezig gehouden. De grote droogte in de Hoorn van Afrika heeft al veel mensen het leven gekost. Circa 900.000 mensen uit Somalie zijn op de vlucht geslagen. Voor hen is de reden van hun vlucht een combinatie van de grote droogte en politieke instabiliteit in hun land. De meeste van hen zijn naar Kenia, Yemen en Ethiopie gevlucht. Op moment van schrijven ben ik met Ewout Suithoff (ZOA) in Ethiopie. We hebben gesprekken gevoerd over de situatie in het crisisgebied. Ook zullen we een bezoek brengen aan vluchtelingenkampen in Ado Allo, een gebied in het zuiden van Ethiopie waar nu circa 112.000 vluchtelingen worden opgevangen. De situatie in dit deel van de wereld bepaalt mij opnieuw bij het grote verdelingsvraagstuk waar we in de wereld mee te maken hebben. Het is belangrijk dat we ook in Nederland oog blijven houden voor de mensen hier. Mede vanwege onze eigen 'problemen' zakt het onderwerp nu echter al weer snel weg. En dat op een moment dat het 'hoogtepunt' van de ramp nog niet bereikt is. Dat zal mogelijk over een paar weken pas zijn. Ik zal doen wat ik kan om het ondrwerp 'levend' te houden.

Vanuit Ethiopie volg ik vooral via CNN en BBC de ontwikkelingen in Libie. Het zijn memorabele beelden die we te zijn krijgen. Welk land zal volgen? Syrie? We zullen het zien. Duidelijk is wel dat de wereld volop in beweging is. Het zou fijn zijn als het dan de 'goede' richting uitgaat.

Mensenrechten geschonden? (week 5)

Tue, 23 Aug 2011 10:57:53 +0200

Cynthia Ortega-Martijn is zes weken lang op bezoek in Cura�ao, St. Maarten en de BES-eilanden (Bonaire, St. Eustatius en Saba) en vertelt u over haar bevindingen. Hier vindt u het verslag van haar vijfde week vol werkbezoeken en bijzondere ontmoetingen op de eilanden St. Eustatius en Saba.

Week 5 staat in het teken van werkbezoeken aan de eilanden St. Eustatius en Saba. Ik heb er bewust voor gekozen om langer dan een dag op de eilanden te blijven. Meestal blijven delegaties maximaal 1 dag met overnachting. De bewoners zien dit als een gebrek aan interesse in hun problemen. Zij vragen zich af hoe een minister die ‘s ochtend aankomt en ‘s middags weer vertrekt weet wat er allemaal aan de hand is. Ik wil de sfeer proeven en met zoveel mogelijk mensen praten. Om op de eilanden te komen moest ik vliegen via St. Maarten. Voor 10 oktober 2010 kon men direct van Saba vliegen naar St. Eustatius. Ook dit wekt momenteel irritaties op. De tarieven zijn vreselijk gestegen en er zijn minder vluchten per dag. Mensen raken hierdoor nog meer geïsoleerd en er ontstaan problemen als patiënten acuut uitgezonden moeten worden voor een medische handeling.

Nederland heeft 8% van de aandelen van WINAIR in handen, de rest is in handen van de regering van St. Maarten. Graag wil ik weten wat de mogelijkheden zijn om dit vervoersmiddel toegankelijker te maken voor de bewoners van deze twee eilanden. Voor mij was het deze week vliegtuig in, vliegtuig uit. Het was een vermoeiend, maar erg vruchtbaar werkbezoek op de eilanden. Ik heb wel even gevoeld wat het betekent als je bijvoorbeeld twee keer per week naar St. Maarten moeten vliegen voor een nierdialyse.

Saba heeft ongeveer 1600 mensen en St. Eustatius ongeveer 3300. Ik ben op beide eilanden warm ontvangen. Ook voor deze eilanden geldt dat de bewoners redelijk ontevreden zijn met wat zij noemen de ongelijke behandeling van Nederland ten opzichte van Europese Nederlanders. Ik heb voldoende en waardevolle informatie gekregen over de ervaringen sinds 10 oktober 2010. Zowel van burgers, bestuurders, professionals, ambtenaren en ondernemers. Mensen waren bereid om mij ook te voorzien van verschillende documenten. Mijn koffer gaat zeker een aantal kilo’s zwaarder terug naar Nederland. Ik heb naar mijn mening een gebalanceerd beeld gekregen van de problemen met de uitvoering van wet- en regelgeving sinds 10 oktober 2010. Ook in dit weekverslag zal ik een korte impressie geven van de verschillende gesprekken en werkbezoeken. Zoals reeds gezegd zal ik al deze informatie verwerken in een notitie die ik op 7 september gedurende het Algemeen Overleg over de stand van zaken op de BES-eilanden wil overhandigen aan minister Donner van Binnenlandse Zaken.

Saba
Op dinsdag 9 augustus kwam ik aan op Saba. Ik werd opgewacht door de gedeputeerde en een eilandraadslid. Vanaf het vliegtuig werd ik gereden naar een school genaamd ‘sacred hearts’. Hier had ik een gesprek met de directeur en een docent over de ontwikkelingen in het onderwijs. Zij waren redelijk tevreden met de ontwikkelingen en waren blij dat minister Bijsterveld een aantal klachten serieus heeft genomen en gezocht heeft naar oplossingen. Het was een kleine school, maar alles oogde erg professioneel. Ook het expertisecentrum is bemand en operationeel. Er is een aparte klas van ongeveer 23 kinderen met een remedial teacher. De praktijk moet uitwijzen of dit te hanteren is. Er zijn veel kinderen met een bepaalde achterstand die een aparte behandeling nodig hebben. De vrije schoolboeken zijn goed ontvangen. Hoewel zij zeggen dat zij onvoldoende zijn gekend in het vaststellen van de lijst van schoolboeken. We moeten wel gaan voorkomen dat het schoolgeld niet in een verkapte vorm als ouderbijdrage geheven gaat worden.

De rit ging verder naar een bezoek aan het zorgkantoor. In de volksmond wordt het de ambassade van Nederland genoemd. Dat zegt al iets over de gevoelens die mensen hebben over de gezondheidszorg. Ik kreeg een uitleg over de manier hoe de zorg is geregeld en welke knelpunten er zijn. In mijn notitie zal ik uitgebreid ingaan op deze knelpunten en mogelijke oplossingen.

De rit ging verder naar de dependance van RCN op Saba. Daar heb ik uitgebreid gesproken over de verschillende problemen waar ik al tegenaan ben gelopen en mogelijke oplossingen.

Ook heb ik een bezoek gebracht aan het ziekenhuis op Saba en het bejaardentehuis. Ik ben erg geschrokken van de situatie daar. Hier kreeg ik te horen dat de Rijksregering zijn afspraak om zorg te dragen voor een nieuw ziekenhuis niet zal nakomen. De plannen zijn gewijzigd en er wordt nu renovatie voorgesteld. De stichting moet zelf zorg dragen voor een lening en de Rijksoverheid zal daarvoor garant staan. Ik wil hier het fijne van weten.

Groeiende inflatie
De volgende dag had ik een bijeenkomst met de gezaghebber en een gedeputeerde en een aparte bijeenkomst met eilandsraadsleden. Zij gaven hun visie op de ontwikkelingen op Saba en de groeiende ontevredenheid. Zij hebben een aantal brieven geschreven aan de Rijksoverheid waarin zij hun zorgen formuleerden. Mijn grootste zorg is de alsmaar stijgende inflatie. Hierdoor hebben investeerders een pas op de plaats gemaakt. Gelukkig dat staatssecretaris Weekers al wijzigingvoorstellen heeft aangekondigd. Daar zijn zij blij om, maar achten het een pleistertje op een wond. Het CBS heeft net de cijfers van de prijsstijging gepresenteerd van het laatste kwartaal. Saba komt uit op 8%.

Schrijnende omstandigheden gezondheidszorg
Ook de uitvoeringsproblemen in de gezondheidszorg heeft hun aandacht. De problemen blijken hier schrijnender ten opzichte van die op Bonaire. Het duurt te lang voordat een verzoek voor uitzending voor een medische behandeling wordt gehonoreerd. Daarnaast moeten mensen de beschikking hebben over een bankrekening waar het geld voor de vergoeding op gestort kan worden. Veel mensen hebben dit niet omdat in het verleden alles via cheques ging. Het overmaken van dagvergoedingen verloopt nog te traag waardoor mensen zonder geld in het buitenland zitten. Of zij komen aan in het buitenland en er is niet geregeld. Anderen krijgen recepten mee met Franse medicijnen die niet in Nederland geregistreerd zijn, waardoor zij deze niet vergoed krijgen met alle gevolgen van dien. Er is voor gekozen dat de identiteitkaart tegelijk de verzekeringskaart is, maar dit wordt in het buitenland niet geaccepteerd. Ook kunnen alleen patiënten met een Nederlands paspoort Guadeloupe binnenkomen. Ik kan zo doorgaan, maar dat is niet nodig. De Rijksoverheid moet deze uitvoeringsproblemen zo spoedig mogelijk oplossen. Als klap op de vuurpijl wordt hier gesproken over overlijdensgevallen die voorkomen had kunnen worden als er tijdig en adequaat was gehandeld. Dit soort klachten moeten wat mij betreft wel onderzocht worden. In een kleine gemeenschap gaat alles als een lopend vuurtje en het vertrouwen in de Rijksoverheid en haar gezondheidszorg brokkelt met de dag af.

Tegen mij is gezegd dat de nieuwe regeling zorgwet en zorgverzekering zonder de betrokkenheid van bestuurders tot stand is gekomen. Dit wil ik graag uitgezocht hebben, daar in artikel 209 van de WOLBES (Wet Openbaar Lichaam BES) staat opgenomen dat bij nieuwe wet- en regelgeving de bestuurders van de BES-eilanden moeten worden betrokken. Mijn eerste observatie is dat de uitvoering momenteel problemen oplevert, doordat er te weinig rekening is gehouden met cultuur, identiteit, kleinschaligheid, maar ook de ontwikkelingsfase waar het eiland zich in bevindt. Deze eilanden liggen qua ontwikkeling tientallen jaren achter op Nederland. Daar wordt te weinig rekening mee gehouden in de uitvoering. De invoering moet gelijkmatiger plaatsvinden.

Bestuur Saba
Ook voor Saba geldt dat de vrije uitkering te laag is, waardoor het bestuurscollege moeilijk kan besturen. Mede door de hoge inflatie is het niet mogelijk om lokale belastingen te introduceren, waardoor het bestuurscollege zelf te weinig inkomsten heeft. Samengevat geven politici en bestuurders aan dat de Rijksoverheid haar afspraken niet nakomt. Dit is niet wat zij hadden verwacht m.b.t. een aanvaardbaar voorzieningenniveau. Daarnaast hebben zij er problemen mee dat alles via Bonaire moet gaan. Hier zetelt de hoofdafdeling van RCN. Zij zeggen dat zij hebben gekozen voor directe banden met Nederland en dat is nu niet het geval.

Bezorgde burgers
Deze dag had ik ook een besloten ontmoeting met bezorgde burgers. De emoties liepen soms hoog op, maar het was mogelijk om alles in goede banen te leiden. De waarnemend- gezaghebber was bij deze bijeenkomst aanwezig. Ik werd geconfronteerd met de persoonlijke verhalen waardoor de al verkregen informatie over schrijnende problemen een gezicht kreeg. Ik verval in herhaling als ik alles weer gaat benoemen. Er zijn wat ‘harde woorden’ gevallen richting de Rijksoverheid. Mensen voelen zich miskend en zeggen dat hun situatie slechter is dan voor 10-10-10. Wat mij opvalt op Saba is dat veel mensen vrezen voor hun baan als zij hun ontevredenheid zouden uiten. Dat kwam ook naar voren gedurende de bijeenkomst. In hoeverre is op dit eiland vrijheid van meningsuiting een recht? Ook deze rechten moeten door de Rijksregering gewaarborgd worden. Op Saba was er veel ontevredenheid over de situatie, maar dit ging niet gepaard met dreigementen zoals op Bonaire.

Ondernemers op Saba
Ik heb ook apart gesproken met ondernemers die hun zorgen uiten over het fiscaal systeem en de impact hiervan op de lokale economie. Het is voor hen ‘zuur’ om te constateren dat investeerders zich terughoudend opstellen en afwachtend zijn wat er nog meer gaat gebeuren onder andere met betrekking tot de vastgoedbelasting. Deze belasting zal geheven worden over de bezittingen van ondernemers in de plaats van winstbelasting. Gezegd wordt dat dit alternatief negatief van invloed zal zijn voor het investeringsklimaat. Graag hoor ik van staatssecretaris Weekers wat de stand van zaken hierover is. Overigens moet ik melden dat men het daadkrachtige optreden van de staatssecretaris erg waardeert, die al een aantal concept wijzigingvoorstellen heeft ingediend om de economische situatie te stabiliseren en het investeringsklimaat te herstellen. Ik heb begrepen dat het een pleister op de wond is, maar ik zal de wijzigingsvoorstellen afwachten. De ondernemers willen een fiscaal systeem dat werkt. Zij vinden het schandalig dat zij bij de hele opzet van het fiscaal systeem niet zijn betrokken. Zij dreigen met actie.

Centrum voor Jeugd en Gezin
Aan het begin van de avond had ik nog een gesprek met het hoofd en de jongerenwerker van Centra Jeugd en Gezin. Dit centrum is door onze voormalige minister van Jeugd en Gezin André Rouvoet gekomen. Het centrum begint bekendheid te krijgen bij de bevolking. Vooral het consultatiebureau wordt redelijk goed bezocht. Echter valt er een groep, namelijk de 12-plussers, tussen wal en schip. Er zijn middelen nodig voor de ontwikkeling van de kinderen, maar ook voor opvoedingscursussen. Ook op Saba, is er sprake van tienerzwangerschap. Daarnaast is er een redelijke groep erg getraumatiseerd die deskundig begeleid moeten worden. Op Saba hebben de mensen de mentaliteit dat werk voor inkomen gaat. Hierdoor hebben alleenstaande moeders soms 3 banen, waardoor er weinig tijd over blijft voor de opvoeding va de kinderen. In bepaalde gevallen kan zelf gesproken worden over verwaarlozing. Tegemoet komen aan het verzoek van de BES-eilanden om in aanmerking te komen voor kinderbijslag, zal meer ruimte creëren voor deze ouders dat zij tijd besteden aan hun kinderen. Investeren in preventie verdient zich weer terug. Daarnaast zijn er financiële middelen nodig om de jongeren uit hun isolatie te halen door bijvoorbeeld uitwisselingsprogramma’s

St. Eustatius
Op 11 augustus had ik aan het begin van de middag een gesprek met het bestuurscollege van St. Eustatius en de gezaghebber. Zij vinden dat het sinds 10 oktober 2010 nog niet goed gaat. Zij hebben het gevoel als buitenkinderen te worden behandeld. Zij vinden dat de Rijksoverheid met twee maten meet. Zij zijn wel te spreken over minister Bijsterveld die met hen een onderwijsagenda heeft opgesteld. Zij zijn niet te spreken over het feit dat de drie aangenomen amendementen die de legalisering van abortus, euthanasie en het huwelijk tussen mensen van gelijke seksen mogelijk maken. Zij vinden dat de Rijksoverheid geen zaken kan opleggen die raken aan de fundamentele rechten, normen en waarden van een hele gemeenschap. De gemeenschap van St. Eustatius is overwegend christelijk. De Rijksoverheid heeft de afspraken hierover geschonden en dat laten zij niet zondermeer over zich heen komen. M.b.t. immigratie schijnen er uitvoeringsproblemen te zijn. Opgemerkt wordt dat er sprake is van willekeur. Wat hen betreft moet er meer transparantie komen in de procedures en stelt men voor om de uitreiking van tewerkstellingsvergunningen in handen te stellen van de gezaghebber. Men vindt dat er meer dialoog moet komen tussen alle betrokkenen op de verschillende beleidsterreinen.

Ook hier werd ik geconfronteerd met het feit dat een inwoner van St. Eustatius op het vliegveld van St. Maarten is overleden, doordat er niet adequaat is gehandeld. Overigens is dit geval bevestigd door het ziekenhuis op St. Maarten. De gezondheidszorg is slechter geworden. Zij vinden dat voor 10-10-10 de behandeling beter was. Ook kinderen en ouderen met een AOV-uitkering lijden onder deze situatie. Zij ontvangen iedere dag ongeveer 30% klachten dat over de gezondheidszorg gaat. O.a. zijn er problemen met het vergoeden van een second-opinion. Mensen moeten dit zelf betalen. Een recht wat wel mogelijk is binnen het Europese deel van Nederland. Wat hen betreft heeft de Rijksregering geen woord gehouden. De situatie van hun burgers moet beter worden. Volgens hen moet de Rijksregering inventariseren wat de sociaal-economische deficiënties zijn en hierin tegemoet komen om hen te brengen op een bepaald welvaart- en welzijnniveau. Zij spreken hun verontwaardiging uit dat er wel geïnvesteerd wordt in andere landen en zij die onderdeel zijn van Nederland komen er slecht van af. Ook zijn er problemen met de bouw van twee nieuwe scholen. Hier moet ik mij verder in verdiepen.

WINAIR, de enige vliegmaatschappij die vliegt op de elanden, zou volgens de bevolking de prijzen moeten bevriezen worden en de maatschappij zou een reorganisatie moet ondergaan. Desnoods moet de mogelijkheid geopend worden voor andere vliegmaatschappijen. Wat hen betreft zijn deze vluchten gelijk te stellen als openbaar vervoer en dat moet betaalbaar zijn. Daarnaast is elektriciteit onbetaalbaar. Zij willen hun eigen elektriciteitsbedrijf. De Rijksregering moet naar hun mening ook haar afspraak nakomen om een nieuw ziekenhuis te bouwen. Zoals Saba geldt ook voor de Stichting dat zij een lening moeten afsluiten voor renovatie en de Rijksregering zal garant staan. De hoogte van de vrije uitkering vindt men ook hier niet realistisch. Het komt niet overeen met de hoogte van de opbrengsten. De wijzingvoorstellen van staatssecretaris Weekers vinden zij een goed begin, maar er moet meer gebeuren. Volgens deze bestuurders hebben een aantal ondernemers al hun deuren gesloten.

‘Behandeld als een derde wereld land’
Deze avond had ik een openbare bijeenkomst met burgers. Bij deze bijeenkomst was pers aanwezig en liepen de emoties soms hoog op. Er werd ook dreigende taal geuit. Er waren dit keer redelijk veel Europese Nederlanders aanwezig. Zij hadden geen goed woord over voor de Rijksoverheid. Zij vonden dat er gediscrimineerd werd en dat het eiland als derde wereld land wordt behandeld. Zij vinden dat de Rijksoverheid de inwoners ziet als parasieten. Er waren enige artsen in de zaal die schande spraken over de gezondheidszorg. Ook het feit dat zij nergens bij betrokken zijn. Ook hier kreeg ik veel persoonlijke verhalen te horen. Bijvoorbeeld van iemand die een bypass operatie moet ondergaan. Hij zegt zelf dat hij een lopende tijdbom is. Sinds april wacht hij al op toestemming. Gedurende het hele proces zijn er allerlei fouten gemaakt. Hij wordt iedere keer van het kastje naar de muur gestuurd. Hij zegt dat de kwaliteitsnorm nu lager is dan voor 10 oktober 2010. Huisartsen zeggen dat zij niet geïnformeerd worden over hun uitgezonden patiënten. Zij hebben geen contactgegevens, geen e-mailadressen. Ook weten zij niet op basis van welk criteria de ziekenhuizen in Guadeloupe en Colombia zijn geselecteerd. Er zijn bijvoorbeeld nu drie patiënten op Colombia en daar is al een hele tijd niets over vernomen. Overigens voor beide landen geldt dat de bewoners van St. Eustatius geen Frans of Spaans spreken. In Guadeloupe worden zij opgevangen door een echtpaar zonder medische achtergrond waar hun medische dossiers naartoe worden opgestuurd en waar zij inzage in hebben. Mijn vraag is hoe is de wet op de privacy hier is geregeld. Waar mensen voor 10 oktober 2010 binnen korte tijd uitgezonden konden worden moeten zij nu weken wachten, doordat de aanvragen via Bonaire lopen. St. Eustatius wil een eigen zorgloket die de aanvragen zelf kan afhandelen. Er is een trauma helikopter beloofd, die al maanden op St. Maarten staat en de Rijksoverheid duizenden euro’s kost per dag. Deze helikopter is aangeschaft zonder deskundigen te raadplegen. Ik zal de minister hierop verder bevragen.

Mensen vinden dat zij op het gebied van de gezondheidszorg dertig jaar terug zijn in de tijd. 60% moet bij uitzending zelf alles betalen werd er gezegd. Zij vragen zich af waarom de inwoners niet naar Nederland worden gestuurd voor een medische behandeling. Ook hier kreeg ik te horen dat mensen zijn overleden door te lange procedures.
Verder zijn aan bod gekomen het feit dat gepensioneerden er fors op achteruit zijn gegaan, terwijl beloofd is dat dit niet zo gebeuren. Ook de hoge prijzen n de salarissen die achterblijven. Inmiddels kent St. Eustatius sinds 1-1-2011 een inflatie van 10,5%. De Rijksregering staat voor een grote uitdaging. Graag wil ik weten op welke manier zij deze problematiek gaan oppakken, zonder de economische ontwikkeling verder te stagneren.

Een ander punt dat naar voren werd gebracht is dat van de benoemingen. Afgesproken is dat dit allemaal via CFT (College Financieel Toezicht) moet gaan. Dit werkt volgens hen vertragend. Zij stellen voor om deze bevoegdheid neer te leggen bij de gezaghebber, die ook door de Kroon is benoemd.

De economie staat op een laag peil na perioden van relatieve groei. Het CBS zal later dit jaar een conjuncturen-survey doen. Vraag blijft wat de redenen zijn van de hoge inflatie. De mensen op St. Eustatius leven van dag tot dag. Zij zijn volgens de eilandsraadsleden gefrustreerden aan handen en voeten gebonden. Zij geven aan dat volgens artikel 1 van de grondwet zij gelijkwaardig behandeld moeten worden. Als voorbeeld wordt genoemd dat zij geen vakantie-uitkering krijgen bij hun AOV-uitkering. Dat is in het Europese deel van Nederland anders. Samen met Bonaire hebben zij een klacht ingediend bij het Europees hof over de ongelijke behandeling op et gebied van de AOV en kinderbijslag. Nederland heeft hen een aanvaardbaar voorzieningenniveau beloofd en die krijgen zij niet. Daarnaast hebben zij ook moeite met het fiscale stelsel van ABB (Algemene Bestedingsbelasting). Zij zeggen dat Bonaire als uitgangspunt is genomen. Er moet onderzoek worden gedaan naar wat iedere eiland individueel aan belastinginkomsten kan generen. Zij zeggen dat zij gedurende de onderhandelingen altijd hebben gezegd dat de drie eilanden niet als een eenheidsworst moeten worden gezien. Het zijn drie unieke eilanden.
Er zijn wat individuele casussen voorgelegd over belastingen, immigratie, onderwijs en economische zaken die ik nader moet uitzoeken en de verantwoordelijke bewindspersonen naar moet vragen. Dit zal ik meenemen in mijn notitie.

De volgende dag bezocht ik een stichting voor dagbesteding. Het zag er erg netjes en verzorgd uit. Dit is de enige plek op het eiland waar ouderen kunnen komen om uit hun sociale isolement te raken. Hier kreeg ik te horen dat thuiszorg nog niet is opgezet op St. Eustatius. Voor patiënten met een geestelijke beperking is nog geen opvang geregeld. De stichting wil verder ontwikkelen naar een organisatie die voldoet aan de kwaliteitnormen. Ik vetrouw dat het ministerie van VWS dit verder oppakt en hiermee aan de slag gaat.

De eilandsraad
Vervolgens had ik een gesprek met de eilandsraadleden, een open en constructief gesprek. Zij geven aan dat van de 12 punten van zorg die zij meegedeeld hadden aan de Rijksregering, alleen staatssecretaris Weekers heeft gereageerd. Hij is komen kijken, heeft hen gesproken, afspraken gemaakt en deze ook allemaal nagekomen. M.b.t. de gezondheidszorg spreken zij van een stiefmoederlijke behandeling van het ministerie VWS.

Ook geven zij aan dat zij vastgebakken zitten aan 1 zorgverzekeraar en dat er geen mogelijkheid is voor een aanvullende verzekering. Zij hebben geen goed woord over de manier hoe deze verzekering tot stand is gekomen. Zonder klanten daar eerst in te kennen, hebben de verschillende verzekeringsmaatschappijen een brief gekregen dat per ingaan 1-1-2011 alle particuliere verzekeringen komen te vervallen. Sommige mensen komen dus qua ziektekostenverzekering er slecht van af. Daar zijn zij erg boos over. Vooral het feit dat zijn geen keuze hebben zoals het Europese deel van Nederland. Ik zal hier niet verder over uitweiden, want dan verval ik in herhalingen. Trouwens ook de eilandraadsleden zeggen dat er meer mensen zijn gestorven door de behandeling.

In zake het onderwijs werd er aandacht gevraagd voor een eenduidig instructietaalbeleid met het oog op aansluiting op het voortgezet onderwijs. Er is ook aandacht gevraagd voor een maatregel van een schakelklas die er is genomen die ik zal voorleggen aan de minister van onderwijs. Daarnaast is er ook aandacht gevraagd voor de maatregel dat zwangere scholieren na bevalling weer naar school mogen. Dit geeft een perverse prikkel. Er zijn 16 tieners zwanger waarvan drie voor de tweede keer. Zij pleiten voor de mogelijkheid voor volwassenonderwijs voor deze meisjes.

Ook hier kwamen de problemen met de immigratie aan bod. Zij vinden dat de grenzen open moeten zijn voor alle Nederlanders. Mensen die op St. Eustatius zijn geboren en voor 10-10-10 in het buitenland woonden, ook het Europese deel van Nederland mogen niet vergoed naar hun geboorte-eiland terugkeren. Dit vraag weer uitzoekwerk, want volgens hen worden de regels van de wet door de IND ruim geïnterpreteerd. Daarnaast storen zij zich aan de behandeling op Schiphol dat zij door de 1oo-procentcontrole heen moeten en dubbel gecontroleerd worden door hun huidskleur, terwijl Nederlanders met een blanke huidskleur vrij kunnen doorlopen.

De leden van de KvK
Ik heb ook gesprekken gevoerd met de ondernemersvereniging en de Kamer van koophandel. Hier is naar voren gekomen dat de prijzen ook door de ondernemers zelf zijn verhoogd. De ondernemersvereniging heeft hun leden hierop gewezen, maar de supermarkten zijn van Chinese ondernemers en die zijn geen van allen lid van de ondernemersvereniging. Het blijkt dat de prijzen 1 op 1 overgezet zijn van de Antilliaanse gulden, naar de Amerikaanse doller. Dus een product dat Nafl.1, - koste, kost nu omgerekend Nafl. 1,78.

Zij vinden dat m.b.t. het fiscaal stelsel er geen balans is. De belastingdienst is flink aan het werk, maar zij zien er niets van terug. De ABB van 25% op auto’s is volgens hen niet goed doordacht. Dit is gedaan om het kopen van energiezuinige auto’s te bevorderen. Energiezuinige auto’s hebben een 0% heffing. Echter deze auto’s zijn niet te koop op St. Eustatius. Daar is geen autodealer. Zij komen hun auto’s op St. Maarten en die gaat deze auto’s niet leveren. Daarnaast blijkt de infrastructuur niet berekend op dit soort auto’s. Dit is wat hen betreft een onrechtvaardige maatregel, doordat zij niet kunnen voldoen aan de voorwaarden. Ook hier voorziet men dat de invoering van een vastgoedbelasting problemen gaat opleveren voor het investeringklimaat. Daarnaast is ook aandacht gevraagd voor de bereikbaarheid van douanepersoneel. Zij moeten op verschillende plaatsen werken waardoor ondernemers vaak veel tijd kwijt zijn om hun producten in te klaren. Werken met vaste openingstijden zal vel irritatie wegnemen.

Geheime belastingopbrengsten
De Kamer van Koophandel vindt het vreemd dat staatsecretaris Weekers niet bekend wil maken hoeveel belastingopbrengsten St. Eustatius heeft. Ik ben benieuwd naar de reden van deze geheimhouding. Ook hier kwam naar voren dat de private sector overal buiten is gehouden. Er hadden volgens hen veel zaken voorkomen kunnen worden als de Rijksoverheid meer naar de deskundigen had geluisterd. De wijzigingsvoorstellen gaan volgens de Kamer van Koophandel niet echt verlichting geven. Vraag is waarom de Rijksregering wel 9 miljoen euro kan investeren in een gevangenis en geen 6,5 miljoen dollar in een nieuw ziekenhuis.De stichting kan niet de rente en aflossing opbrengen. Ook werd er aandacht gevraagd voor de uitbreidingsplannen van NUSTAR, waar een meerderheid van de bevolking tegen is. Dit is een politiek gevoelig onderwerp waar de ChristenUnie nog een standpunt in moet nemen. Tot slot werd aan mij meegegeven dat er nog nooit zoveel negatieve sentimenten zijn tegen Europese Nederlanders.

Problemen in het ziekenhuis
Ook op St. Eustatius heb ik een werkbezoek gebracht aan het ziekenhuis. Het ziekenhuis heeft de beschikking over 15 bedden. Het is een ziekenhuis dat goed onderhouden wordt. In dit ziekenhuis worden de patiënten die uitgezonden moeten worden voor een medische ingreep gestabiliseerd. Zij hebben sinds kort een gynaecoloog in dienst maar geen mogelijkheden om een echo te maken. Er moeten structurele maatregelen komen. Reeds in 1980 is afgesproken dat er een nieuw ziekenhuis moest komen. Die is er ook gekomen, maar deze is vervolgens afgekeurd omdat het niet voldeed aan de eisen. De bedden konden bijvoorbeeld niet door de deuren. Ook nu is er weer gezegd dat er een nieuw ziekenhuis moet komen, echter komt de Rijksregering haar afspraken niet na. Het ziekenhuis heeft zelf het initiatief genomen om een onderzoek te doen naar de kosten voor renovatie en de kosten voor nieuwbouw. De resultaten worden binnenkort gepresenteerd.

Vervolgens heb ik het enige verpleeg- en bejaardentehuis die St. Eustatius rijk is bezocht. Ook hier zijn er plannen voor uitbreiding en is men niet goed op de hoogte wat de Rijksregering gaat doen. Zij beschikken over een mooie afdeling dagbesteding die zij ook als conferentiezaal verhuren. Er zijn plannen om samen te gaan met het ziekenhuis door het delen van sommige faciliteiten. Ook hier zie ik in potenties veel mogelijkheden om zorg te leveren naar Europees-Nederlandse Standaarden.

Samenvattend, zijn de verschillende uitvoeringsproblemen waar ik op Bonaire tegenaan ben gelopen ook op Saba en St. Eustatius aanwezig. De Rijksregering zal snel tot actie moeten komen om emoties te kanaliseren en mogelijke rechtszaken tegen te gaan. In mijn notitie en gedurende het Algemeen Overleg zal ik zeker daarop aandringen.

Is Bonaire geen rustig paradijs meer? (week 4)

Tue, 09 Aug 2011 11:55:50 +0200

Cynthia Ortega-Martijn is zes weken lang op bezoek in Cura�ao, St. Maarten en de BES-eilanden (Bonaire, St. Eustatius en Saba) en vertelt u over haar bevindingen. Hier vindt u het verslag van haar vierde week vol werkbezoeken en bijzondere ontmoetingen op Bonaire.

In mijn verslag heb ik er deze keer niet voor gekozen een korte compilatie te geven van de verschillende gevoerde gesprekken en werkbezoeken. Veel mensen hebben mij gevraagd om hen niet te citeren en ik respecteer deze afspraak. Mijn doel is om informatie te ontvangen over de stand van zaken met betrekking tot de uitvoering van wet- en regelgeving en de knelpunten waar men tegenaan loopt. Maar ook de mogelijke oplossingen. Al de verkregen informatie zal ik gebruiken om een notitie op te stellen over mijn bevindingen en mogelijke oplossingen en deze voor een reactie uit te reiken aan de minister van Binnenlandse Zaken gedurende het Algemene Overleg van 7 september 2011. Ik zal mij in het verslag beperken tot een aantal zaken die veelvuldig aan bod kwamen.

Mijn vierde week heb ik doorgebracht op Bonaire. Ik was daar als volksvertegenwoordiger van de inwoners van Bonaire. Het eiland is namelijk sinds 10 oktober 2010 een openbaar lichaam. In de Tweede Kamer is het besef nog niet geheel doorgedrongen dat Bonaire onderdeel is van het grondgebied van Nederland. Ook op Bonaire spreekt de bevolking nog steeds over ‘Hulanda’ alsof dat ver van hen afstaat. Dat is ook heel begrijpelijk, in veel opzichten is er een grote discrepantie waar te nemen tussen het openbare lichaam en de gemeenten. Bonaire is op geen enkele manier met welke gemeente dan ook te vergelijken. En daar is te weinig rekening mee gehouden bij de totstandkoming van wet- en regelgeving.

Bonaire heeft ongeveer 16.000 inwoners. Ongeveer 60% van de bevolking is laag opgeleid en behoord tot een lagere sociale klasse. Er heerst armoede en sommige wijken zijn er slecht aan toe. Ik weet van een kerkgemeenschap die het initiatief heeft genomen om voedselpakketten uit te delen aan deze mensen. Zo schrijnend zijn de situaties soms.

Verwantschap

Mijn verwantschap met de Bonairianen maakte het gemakkelijker om met de eilandbewoners in gesprek te komen. Zij hadden op hun beurt mijn optreden in de Tweede Kamer gevolgd gedurende de behandeling van de verschillende wetsvoorstellen. Hierdoor was er vertrouwen ontstaan dat ik naar hen wil luisteren en ook voor hun belangen wil opkomen. Ik kan mij goed verplaatsen in de gevoelens die er heersen en ben bekend met de taal en cultuur.

Iedereen die ik gedurende mijn verblijf op het eiland heb gesproken is bezorgd over de huidige situatie en wijzen erop dat er snel verbetering moet komen. Mensen moeten het gevoel hebben dat er met hen rekening wordt gehouden. Het gevoel is nu dat zij alleen de lasten hebben en niet de baten.

Orde op zaken stellen

Twee jaar geleden was ik voor het laatst op Bonaire en toen was er sprake van een vredig en rustig paradijs waar mensen gemoedelijk met elkaar omgaan. Ik trof nu een Bonaire aan waar sprake is van een gespannen situatie tussen bevolkingsgroepen. Moeten de inwoners van Bonaire maar gewoon wennen aan de nieuwe situatie? Ja, dat moeten zij zeker. Maar een beetje realiteitszin is wel op z’n plaats. Er zijn dingen verkeerd gegaan en de regering en de Staten Generaal hebben de situatie onderschat. Nu is het tijd om orde op zaken te stellen. Na twee jaar is een evaluatie dan ook wel op z’n plaats. Een evaluatie van wet- en regelgeving en het bestuursmodel pas na vijf jaar uitvoeren is niet te rechtvaardigen. Dan blijven we adhoc werken terwijl juist nu structurele wijzigingen nodig zijn.

Armoede onder jongeren

In een eerdere fractieblog sprak ik al over kindermisbruik en –mishandeling op Bonaire. Volgens de mensen op het eiland is door de invoering van de dollar en het nieuwe fiscale systeem de armoede onder jongeren ook sterk toegenomen. Het is dan ook deze groep die zich begint te roeren. De mensen zijn boos en teleurgesteld dat de Rijksoverheid zijn afspraken in onvoldoende mate is nagekomen. Er zijn ook positieve ontwikkelingen te melden zoals in het onderwijs: gratis schoolboeken, geen schoolgeld en nieuwe schoolgebouwen. Echter het ‘zoete’ wordt teniet gedaan door het ‘zure’. Het leven op de eilanden is duur geworden en er is weinig te besteden.

Onderstand

Een ander moeilijk punt is de Onderstand, dat is de bijstand. Sinds 10 oktober vorig jaar gelden hiervoor andere voorwaarden. In november werd iedereen opgeroepen voor een herevaluatie waarna in diverse gevallen de teveel ontvangen uitkering is teruggevorderd. Dit heeft voor veel gezinnen een enorme impact gehad op hun portemonnee. We moeten onze wetten handhaven maar in schrijnende gevallen moet er een mogelijkheid zijn om mensen tegemoet te komen. Het gaat hierbij namelijk niet om moedwillig achterhouden van informatie of fraude.

Mensenrechten

De gevoelens van teleurstelling en zich ‘genomen voelen’ worden met de dag agressiever. De Rijksoverheid moet snel komen met een onderzoek naar de koopkracht en het bestaansminimum vaststellen op basis van de recente prijsontwikkelingen. Niet zozeer omdat de situatie dreigt te escaleren, maar vooral omdat de Rijksoverheid de mensenrechten van de inwoners moet waarborgen.

Rutte ook premier BES-eilanden

Met de Rijksvertegenwoordiger zeg ik dat de gevoelens die leven op de eilanden zo snel mogelijk gekanaliseerd moeten worden. Er moet worden ingezet op een emotionele band met Nederland. Daarnaast moeten uitvoeringsproblemen zo snel mogelijk worden opgelost. Ik doe hierbij een oproep aan de minister-president om te laten zien dat hij ook de premier is van de inwoners op de BES-eilanden. Het is toch vreemd dat hij na tien maanden nog geen werkbezoek heeft gebracht?

Ondernemerschap (week 3)

Thu, 04 Aug 2011 16:31:57 +0200

Cynthia Ortega-Martijn is zes weken lang op bezoek in Cura�ao, St. Maarten en de BES-eilanden (Bonaire, St. Eustatius en Saba) en vertelt u over haar bevindingen. Hier vindt u het verslag van haar derde week vol werkbezoeken en bijzondere ontmoetingen op Cura�ao.

Mijn derde week op Curaçao is bedoeld om echt vakantie te houden en mij voor te bereiden op mijn werkbezoeken naar Bonaire, Saba en St. Eustatius. In deze week heb ik een aantal gesprekken en werkbezoeken die in week 1 en 2 niet konden plaatsvinden. Ik zal daarom een algemene impressie geven van de totale week. Deze week aandacht voor het stimuleren van zelfstandig ondernemerschap. Curaçao is voor haar economische groei afhankelijk van het toerisme. Dit maakt hen tegelijkertijd kwetsbaar en afhankelijk van deze toeristen. Ze zijn daarom op zoek naar andere markten die zij kunnen aanboren. Ook willen zij meer bedrijvigheid onder de bevolking bevorderen. Deze week voorbeelden van twee projecten.

Situatie op Bonaire
Ik heb deze week weer twee gesprekken gehad met mensen over de situatie op Bonaire. Een daarvan is een bezorgde burger die vaak e-mailberichten stuurde naar de leden van de commissie Koninkrijksrelaties over allerlei problemen die zich voordoen. Het was een goed gesprek en ik ben goed voorgelicht over de problemen en de heersende gevoelens van ontevredenheid op dit moment.

Ook heeft hij mij bijgepraat over een te organiseren hoorzitting met de burgers op Bonaire in een sporthal. Op basis daarvan zal ik mijn contactpersoon op Bonaire vragen gericht een programma op te stellen voor Bonaire. Het andere gesprek was met een ondernemer die vertelde over de manier hoe er omgegaan wordt met lopende afspraken over opdrachten. Nu blijkt dat het geld op is en kunnen de geplande opleidingsactiviteiten voor bijscholing van het personeel niet door gaan. Dit lijkt mij vreemd, want in de verschillende debatten is veel aandacht gevraagd voor het reserveren van gelden voor om- en bijscholing van het lokale personeel. Dit zal ik in ieder geval gedurende mijn verblijf op Bonaire verder uitzoeken.

Kinderrechten
Ook deze week ben ik bezig geweest met het thema kinderrechten. Ik heb gesproken met de directeur van een stichting tegen kindermisbruik. Trouwens ook hier werken alleen professionele vrijwilligers, die dus niet betaald worden. Ik ben erg geschrokken van de verhalen die ik hoorde. Gevallen waarvan ik mij afvraag hoe het mogelijk is dat zij binnen het koninkrijk plaats vinden. Daders die vrij uitgaan, moeders die kinderen zeggen om de andere kant op te kijken als zij misbruikt worden door haar vriend, want die brengt immers geld binnen, een vader die 3 eigen kinderen van vlees en bloed zwanger heeft gemaakt. Het lijkt dweilen met de kraan open. Mijn vermoedens dat veel van de jongeren die criminele activiteiten plegen een achtergrond van misbruik en mishandeling hebben blijkt te kloppen. Deze gevallen doen zich niet alleen voor op Curaçao, maar ook op o.a. Bonaire, dat nu hoort bij het grondgebied van Nederland. Dus een gezamenlijke aanpak binnen koninkrijksverband is nodig. Het wordt tijd om de oorzaken aan te pakken en te werken aan preventie. Kinderen hebben recht op een veilige en beschermde omgeving.

Wel plichten, geen rechten
Een gesprek met een ex-gezaghebber van St. Eustatius stond vervolgens op de agenda. Hij zal mij bijpraten over de ontwikkelingen sinds dit eiland bij Nederland hoort. De burgers van St. Eustatius zijn erg teleurgesteld in Nederland. Zij zijn er qua welvaartniveau op achteruit gegaan. Daarnaast is de beloofde kwalitatieve gezondheidszorg niet gekomen. Er zijn veel problemen in de uitvoering van de wetten. Zij hebben het gevoel wel plichten te moeten nakomen, maar hebben geen rechten gekregen. Ook zijn er zorgen over de uitbreiding van NUSTAR, een bedrijf die zich gespecialiseerd heeft in het opslaan van olie. Daarnaast is er maatschappelijk veel onrust en geen maatschappelijke draagvlak voor de wetten abortus, euthanasie en homohuwelijk die uiterlijk volgend jaar ingevoerd gaan worden. Ik kreeg namen van contactpersonen door die mij kunnen helpen een programma op te stellen voor wanneer ik op St. Eustatius ben.

Sociale werkplaats
Op Curaçao is men druk bezig om een sociale werkplaats goed op te zetten. Meer en meer komt er aandacht voor mensen met een beperking. In het gesprek met een oud-VVD wethouder en een projectleider werden de plannen uiteen gezet. Het plan gaat uit van een publiekprivaat partnerschap in Nederland en regio gericht op het exporteren van producten geproduceerd door de doelgroep. Ook zal de wijkeconomie gestimuleerd worden door het opzetten van kleine bedrijven in wijken. Zij hebben behoefte aan ondersteuning van Nederland op basis van kennisuitwisseling en het afnemen van producten. Ik zal in Nederland informatie voor hen opzoeken. Het is een mooi initiatief waar samenwerking met SW-bedrijven in Nederland een mooie aanvulling zal zijn.

Agrarische sector
Een ander werkbezoek wat ik heb gebracht is naar een agrarisch project op Banda Bao. Meer en meer groeit het besef dat het eiland beschikt over alle ingrediënten om te komen tot zelf geteeld voedsel. In het kader van de voedselcrisis is het een goed idee om niet afhankelijk te blijven van import van voedsel. Het is een breed opgezet project dat inzoomt op bewustwording over voeding, tot het opzetten van een kleine agrarisch bedrijfje. Dit project wordt voor een deel gefinancierd door de olieraffinaderij ‘Isla’ waar in de Tweede Kamer vaak vragen over worden gesteld doordat zij zich niet houden aan de milieunormen. Het is dan goed om te noemen dat zij op andere gebieden wel het verantwoord ondernemerschap oppakken. Het project zal, indien succesvol, naast veel werkgelegenheid ook andere neveneffecten hebben zoals minder ziektes door gezonde voeding. Het verbouwen van gezond voedsel voor eigen gebruik is vooral voor mensen met een laag inkomen een uitkomst en een goede manier om onderstandtrekkers aan het werk krijgen. Ook voor dit project geldt dat men op zoek is naar ondersteuning op het gebied van kennisuitwisseling, samenwerking en mogelijkheden om fondsen te werven. Er zijn al succesvolle verhalen te melden van mensen die een eigen bedrijfje zijn begonnen.

Tot slot,

Naast een aantal andere bijzondere gesprekken met mensen die zich inzetten voor hun land Curaçao door zaken kritisch aan de orde te stellen, was het tijd om mij voor te bereiden op mijn werkbezoeken aan de BES-eilanden. Ik heb een goed beeld gekregen van de ontwikkelingen op Curaçao. Er is enerzijds onrust door de politieke situatie die men als niet stabiel bestempeld door allerlei incidenten, aan de andere kant hebben de bestuurders een duidelijke visie op welke koers zij willen varen en worden ook acties verricht. Hierbij wil ik het plan van aanpak noemen van de minister van Justitie om criminaliteit aan te pakken. Daarnaast is mij opgevallen dat er op allerlei terreinen gehandhaafd wordt. Bewoners moeten daar aan wennen. Het is voor iedereen een uitdaging om te groeien naar volwassenheid. Ook dat vraagt om ondernemerschap.

Het waren drie intensieve weken, waaruit de voordelen van een kleine fractie weer blijkt. Het feit dat wij ingelezen zijn in een aantal portefeuilles maakt het mogelijk om binnen een gesprek over verschillende onderwerpen te praten. Al met al een vruchtbare tijd. Er liggen een aantal acties die ik in mijn werk als parlementariër verder zal oppakken.

Meer samenleving, minder overheid (week 2)

Wed, 03 Aug 2011 10:50:17 +0200

Cynthia Ortega-Martijn is zes weken lang op bezoek in Cura�ao, St. Maarten en de BES-eilanden (Bonaire, St. Eustatius en Saba) en vertelt u over haar bevindingen. Hier vindt u het verslag van haar tweede week vol werkbezoeken en bijzondere ontmoetingen op Cura�ao.

Deze week zal het accent het meest liggen op het bezoeken van sociale projecten. Curaçao kampt met een aantal problemen o.a. op het gebied van criminaliteit, maar ook tienerzwangerschap. Veel mensen zetten zich vrijwillig in om jongeren preventief te begeleiden naar een betere toekomst. De ChristenUnie wil meer samenleving en minder overheid. Ik heb gezien dat het kan met een minimale investering. Het vraagt wel om een andere manier van denken en kijken naar de samenleving. Ook het kabinet wil meer samenleving en minder overheid. Jammer genoeg lijkt dat meer ingegeven vanuit een bezuinigingsdoelstelling dan vanuit een visionair maatschappijbeeld.

Uiteraard ben ik ook deze week in contact gekomen met mensen die mij wilden spreken over de problemen op de BES-eilanden. Hierbij een korte impressie van mijn tweede week.

Week 2

Deze ochtend 18 juli staat een wijkwandeling op het programma. Een ‘krachtwijk’ genaamd Fleur de Marie is onderdeel van samenwerkingafspraken tussen toenmalige minister Vogelaar en de toenmalige Nederlands-Antilliaanse regering. Het project wordt uitgevoerd door Nederland beschikbaar gestelde gelden. Het is dan goed om op de hoogte te komen van de inzet van deze gelden en het resultaat daarvan. Twee jaar geleden heb ik een wandeling in deze wijk gemaakt toen de werkzaamheden in een pril stadium waren. Ik liep nu in een wijk waar zowel fysiek als sociaal veranderingen hebben plaatsgevonden. De werkzaamheden zijn op bepaalde gebieden in samenwerking met de wijkbewoners gedaan. Ook hier ben ik een klein enthousiast team medewerkers tegen gekomen die in staat waren de bewoners te bereiken en te mobiliseren. Mensen worden weer trots op hun wijk. Op het eerste gezicht lijken de gelden efficiënt en effectief besteed. Vraag is wel in hoeverre de ingezette werkzaamheden door de huidige regering opgepakt worden, nu alle subsidies aan Curaçao in 2012 zullen stoppen. Over de voortgang van dit project kom ik verder op terug in dit verslag.

Vervolgens staat een gesprek gepland met een beleidsmedewerker werkgelegenheidsprojecten. Het eiland staat voor grote uitdagingen op het gebied van sociale zekerheid en arbeidsparticipatie. De wet op de onderstand is zodanig aangepast dat daar waar mensen niet meewerken aan het vinden van een baan sancties worden toegepast, zoals het intrekken van de uitkering. Er wordt van alles gedaan om heb die kunnen werken te mobiliseren om te gaan werken. Mensen moeten eraan wennen dat indien zij geen inspanning verrichten om te werken zij een sanctie opgelegd kunnen krijgen.

De volgende dag 19 juli heb ik een gesprek met de minister-president van Curaçao. Het was een inhoudelijk gesprek over de diverse plannen waar het huidig kabinet voor staat. Op tal van terreinen kwamen plannen langs die geïmplementeerd moeten worden. Wij zijn uitgebreid stil blijven staan bij de wijkaanpak. De premier is voorzitter van de stuurgroep. IK heb met hem mijn zorgen gedeeld over vele gevallen van incest, kindermisbruik en kindermishandeling. Doel van deze aanpak is om achter de voordeur te komen en hulp te verlenen. Wij hebben het gehad over de notitie die minister Donner heeft gestuurd over de toekomst van het koninkrijk. De regering is druk bezig met het land Curaçao op te bouwen en wil momenteel al hun tijd en energie hierop richten. Ik was blij om te horen dat ‘Curaçao huis’ in Den Haag ook objectieve informatie gaat verstrekken over de ontwikkelingen. Zij zijn niet verplicht om dit te doen. Ik vertrouw dat wij als Kamer effectiever kunnen debatteren.

Mijn volgende bezoek is bij een aantal bezorgde gepensioneerden die van Bonaire afkomstig zijn, maar nu op Curaçao wonen. Degenen die het initiatief hiervoor heeft genomen is gehandicapt door een medische misser. Het gaat om een groepje ex–ingezetenen van Bonaire die voor 10-10-2010 een ambtenarenpensioen hebben opgebouwd op Bonaire. Zij werden plotseling geconfronteerd met het feit dat hun pensioen overgeheveld werd vanuit de APNA (Antilliaanse Pensioenfonds) naar Pensioenfonds BES. Dit heeft als gevolg dat zij netto fors op achteruit zijn gegaan. Een mevrouw gaat netto Naaf. 1000, - op achteruit. Zij kan haar kosten niet meer betalen. Zij worden van het kastje naar de muur gestuurd bij hun vragen. Ook de belastingdienst in Nederland begrijpt onvoldoende wat er precies aan de hand is, getuigen de e-mailcorrespondentie die ik onder ogen heb gekregen. RCN (Rijksdienst Caribisch Nederland) zegt dat zij de wet alleen uitvoeren. Ik zal op Bonaire gaan uitzoeken wat er precies aan de hand is. Deze groep gepensioneerden zitten vreselijk in de problemen. Bij de behandeling van belastingwet BES in de Tweede Kamer is duidelijk besproken dat mensen niet op achteruit zullen gaan zeker niet gepensioneerden die al van een klein pensioentje moeten leven.

Vervolgens gesproken met een projectadviseur die o.a. op Bonaire komt. Zij heeft een aantal problemen geschetst en de gevoelens proberen te verwoorden van mensen. Op Bonaire heerst er een atmosfeer van ‘wij/zij’. Daarnaast heeft zij ook de stand van zaken geschetst over de lopende projecten vanuit het SEI. Er zijn wel zorgen of het allemaal binnen de afgesproken tijd gerealiseerd kan worden. Ik zal daar zoals al aangegeven ook voor de BES hier vragen over gaan stellen in het debat over de BES na het zomerreces.

Ik heb daarna een gesprek met een houder van een kinderopvangcentrum. Zij is een erkend leerwerkbedrijf Ik kreeg een mooie presentatie over de toekomstige plannen om uit te breiden en kreeg ook zicht in de methodiek die zij hanteert. Ook op Curaçao is de regering drukdoende om te werken aan de kwaliteit van kinderopvangcentra. Er zijn veel kinderdagverblijven die niet gesubsidieerd zijn. Binnenkort komt er een vergunningentraject voor kinderdagverblijven. Iets wat wij in Nederland nog definitief een politieke keuze voor moeten maken. Binnenkort start de overheid met een pilot voor 24-uurs zorg. Ook deze maatregel is bedoeld om meer mensen vooral in de horeca- en hotelsector aan het werk te krijgen. Als woordvoerder SZW, waaronder kinderopvang, heb ik goede inspiratie gekregen voor onze discussies in Nederland. O.a. de constructie privaat-publiek hoe wij die kennen in Nederland is hier niet bekend. Een constructie die de laatste tijd bij Kamerleden veel vragen heeft opgeroepen of het op deze manier verder moet.

Op 20 juli stond een werkbezoek aan een bejaardentehuis gepland. Het gaat weer om een particulier initiatief die professionele zorg gaven aan een aantal senioren. Het gebouw is aan vernieuwing toe en daardoor hebben zij de opvang stop gezet. Op Curaçao zijn bijna alle verzorgingstehuizen particuliere initiatieven. Mensen die vanuit een bewogen hart willen omzien naar de kwetsbaren in de samenleving. Zij hebben meestal op bepaalde momenten een kleine ondersteuning nodig om door te gaan. Ik zal voor hen een en ander uitzoeken in Nederland, zoals samenwerking. De regering heeft aangekondigd dat zij een kwaliteitsslag wil gaan maken met deze tehuizen. Zij hebben de tijd gekregen om uiterlijk december 2011 verbeteringen zoals met GGD is afgesproken door te voeren.

De volgende dag 21 juli bracht ik een werkbezoek aan een vrijwilligersproject die als doel heeft jongeren uit een aandachtwijk begeleiding aan te bieden door het voetbaltalenten te ontwikkelen, maar ook om hen te begeleiden bij huiswerk en andere problemen. Ik heb dit project geadopteerd en was benieuwd naar de voortgang van de plannen om te komen met een nieuw clubhuis. Hun plannen bleken te ambitieus en moeten aangepast worden. Wat mij zeer heeft geraakt, is dat degene die zich zo inzet voor deze jongeren een visuele beperking heeft. Ik kom zoveel mensen hier tegen die willen dat de jongeren naar school gaan en zich ontwikkelen tot volwaardige burgers. Het is er hartverwarmend om te zien.

Vrijdag 22 juli was een mooie dag. In mijn eerste verslag heb ik het gehad over geld die door middel van een amendement van mij meeondertekent door CDA en PVDA ter beschikking is gesteld aan een kindertehuis dat al meer dan 60 jaar zonder overheidssubsidie kinderen opving en begeleidde. Het geld dat voortkomt uit de onderbesteding van SEI-gelden is bedoeld om een nieuwe vleugel te bouwen. Vandaag moet ik symbolisch het startsein geven voor de sloop van het oude gedeelte. Bij de ceremonie waren o.a. de minister van Onderwijs en de minister van Sociale Zaken aanwezig. Het projectdossier en alle voorbereidende werkzaamheden om zover te komen dat het plan werd goedgekeurd, is gedaan door een projectteam bestaande uit vrijwilligers. Ik ben God dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken en dat ik deelgenoot ben geworden van dit mooi werk. Er is veel aandacht hiervoor geweest, zowel tv als in de kranten. T.z.t. zal ik de foto’s en een kort filmpje hierover plaatsen op mijn weblog.

Wat mag het een parlementari�r kosten? (week 1)

Tue, 02 Aug 2011 20:03:11 +0200

Cynthia Ortega-Martijn is zes weken lang op bezoek in Cura�ao, St. Maarten en de BES-eilanden (Bonaire, St. Eustatius en Saba) en vertelt u over haar bevindingen. Hier vindt u het verslag van haar eerste week vol werkbezoeken en bijzondere ontmoetingen op Cura�ao.

Het is al weer twee weken geleden dat ik op Curaçao ben gearriveerd. Dit jaar heb ik besloten, net zoals in 2009, om mijn vakantie te combineren met het afleggen van een aantal werkbezoeken op de verschillende eilanden. In 2009 is dat een vrij intensieve periode geweest en van echt vakantie houden is toen niet veel terecht gekomen. Ik laat er geen traan over, want de investering die ik toen heb gedaan in tijd en financiën, heeft rendement opgeleverd. Het heeft er toe bijgedragen dat ik de verschillende debatten over de staatkundige herstructurering namens onze kleine fractie inhoudelijk en met kennis van zaken kon voeren.

Inmiddels zijn op 10 oktober 2010 de staatkundige veranderingen binnen het koninkrijk een feit geworden. Curaçao en St. Maarten zijn, net zoals Aruba en Nederland, autonome landen geworden binnen het koninkrijk. Bonaire, St. Eustatius en Saba (BES-eilanden) zijn onderdeel geworden van het grondgebied van Nederland. De laatste maanden hebben ons alarmerende berichten bereikt vanuit deze drie eilanden. Een en ander is ook in het nieuws geweest. De dag waarop ik op het vliegtuig stapte stond er een paginagroot artikel in de Volkskrant over de problemen op de eilanden. Als parlementariërs behoren wij in de Tweede Kamer ook voor de belangen van deze inwoners van Nederland op te komen. De laatste tijd heb ik daarom vaak, door middel van Kamervragen, aandacht gevraagd voor de problemen. Echter, de antwoorden waren niet altijd even bevredigend.

Ik kreeg ook verzoeken om zelf te komen kijken naar de situatie op de BES eilanden. Daarom heb ik besloten een forse investering te doen en het reces opnieuw te gebruiken om werkbezoeken af te leggen en te spreken met sleutelpersonen en de bevolking van de BES-eilanden. Ik heb in de commissie al gemeld dat ik de knelpunten in kaart zal proberen te brengen en een notitie zal opstellen. Deze zal ik aanbieden aan de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Per 1 augustus zal ik afreizen naar Bonaire en vervolgens zal ik St. Eustatius en Saba via St. Maarten aandoen.

Hoewel het mijn voornemen is om op Curaçao ook vakantie te nemen en uit te rusten, wou ik toch tijd nemen om een aantal werkbezoeken af te leggen. De begrotingbehandeling van Koninkrijksrelaties is over een aantal maanden en het is goed om nu al mogelijke input en informatie te verzamelen voor het debat. Verder wil ik graag op de hoogte komen van de stand van zaken na 10 oktober 2010 en de relaties met politici opbouwen en onderhouden. Ook vanuit Curaçao hebben bezorgde berichten de Tweede Kamer bereikt en als volksvertegenwoordiger wil ik uit eerste hand horen wat er aan de hand is. Dat heeft geresulteerd in bijzondere werkbezoeken en afspraken. Ik wil de lezer een indruk geven van de mijn eerste week op Curaçao. Een verslag van de tweede week volgt binnen een aantal dagen. Vrijdag 8 juli ben ik op Curaçao aangekomen.

Week 1 – Curaçao - Maandag 11 juli

Om 8 uur in de ochtend had ik een radio-interview bij Radio Direct over de reden van mijn bezoek aan de eilanden. IK was te gast in een politiek programma en de problemen op de BES en de wijze waarop het staatkundige herstructureringsproces is verlopen kwamen volop aan de orde.

Daarna had ik een gesprek met 2 parlementariërs van een van de coalitiepartijen. We hebben, na het wederzijds versterken van de relaties, ook inhoudelijk met elkaar gesproken over politieke thema’s die spelen op het eiland. Vanuit mijn kennis van de portefeuille SZW konden we op een goede manier ideeën uitwisselen. Het werd erg op prijs gesteld en ik beschik nu over objectieve informatie die ik kan gebruiken bij de begrotingsbehandeling van de begroting van Binnenlandse Zaken.

Mijn volgende gesprek was bij een organisatie genaamd ‘Bos di Hubentud’. Een aantal maanden geleden ontvingen wij als commissie Koninkrijksrelaties( KR) een brief en een boek van de heer Basselman genaamd: ‘geboren voor een cent’. Het ging over kindermisbruik en kindermishandeling en hoe kinderrechten op de eilanden met de voeten zouden worden getreden. Daar wilde ik meer over weten en heb In de procedurevergadering van de commissie KR gevraagd of de minister op de brief en het boek zou reageren. Het waarborgen van mensenrechten, waaronder kinderrechten, is namelijk een koninkrijksaangelegenheid. Het verzoek heeft geresulteerd in een nietszeggend antwoord. De ChristenUnie wil opkomen voor de rechten van het kind, niet alleen in Nederland, maar binnen het hele koninkrijk.

De organisatie ‘Bos di Hubentud’ is een vrijwilligersorganisatie die opkomt voor de rechten van het kind. Zij doen veel aan bewustwording op scholen en hebben verschillende projecten opgezet om jongeren te begeleiden die last hebben van de gevolgen van een traumatische gebeurtenis. Zij hebben ook een jeugdparlement opgezet om deze jongeren een stem te geven. Door middel van een confronterend theaterstuk hebben zij de problematiek van o.a. incest, kindermisbruik en kindermishandeling bespreekbaar gemaakt. Deze organisatie is ontstaan na een dramatisch geval van seksueel misbruik van een vijfjarig meisje. Wat mij is opgevallen en wat veel indruk heeft gemaakt, is de professionaliteit en enthousiasme waaruit zij werken. De organisatie bestaat al een aantal jaren en zal voor het eerst subsidie gaan ontvangen voor een project. Het valt mij op dat op Curaçao veel particuliere sociale initiatieven door de samenleving worden opgepakt en uitgevoerd. Het thema kinderrechten wil ik graag vanuit de portefeuille Koninkrijksrelaties verder oppakken.

Week 1 – Curaçao - Dinsdag 12 juli

Ik moet vroeg op voor een televisie-interview om zeven uur. Het programma ‘Bon Dia’ is een goed bekeken programma. Het ging vanmorgen voornamelijk over de ontwikkelingen op de BES-eilanden. De prijzen van producten zijn door de invoer van een nieuw monetair stelsel en de invoering van een nieuw belastingstelsel, vreselijk omhoog gegaan. In het debat over dit nieuwe fiscale stelsel had ik al gewaarschuwd voor deze gevolgen, maar de toenmalige staatsecretaris van financiën had daar geen oren naar. Ik ben blij dat ik toen wel een toezegging heb gekregen dat er over 2 jaar geëvalueerd zou worden en niet over vijf jaar, maar dat even terzijde. In het televisieprogramma kunnen mensen opbellen en vragen stellen of opmerkingen maken. Ook op Bonaire is het programma te volgen. Er belden inwoners van Bonaire die hun verhaal kwijt wilden over de levenstandaard op het eiland en zij waren blij dat ik besloten had de eilanden te bezoeken.

Mijn volgende afspraak was met twee ambtenaren van het College Financieel Toezicht. Hierbij zou het gaan over de financiële situatie op de BES-eilanden. In het begrotingsdebat van Binnenlandse Zaken vorig jaar december, heb ik gevraagd op welke manier de hoogte van de vrije uitkering in de BES-fonds tot stand is gekomen. Het antwoord deed vermoeden dat het hierbij ging om een inschatting. Hierbij heb ik de toezegging gekregen dat, indien bleek dat het bedrag te laag is en men er niet van rond kan komen, de minister dit zal corrigeren. Nu, een half jaar later, blijkt dat de vrije uitkering niet toereikend is. Opvallend is dat de minister nu wel een onderzoek wil doen om te komen tot een realistisch bedrag. Ook vanuit dit gesprek heb ik informatie ontvangen die ik zal gebruiken bij de begrotingsbehandeling van Binnenlandse Zaken. Er is dringend behoefte aan een coördinerend bewindspersoon om het transitieproces op de BES-eilanden goed te laten verlopen. Overigens heeft de commissie KR hier vaker voor gepleit. Dat moeten wij dus weer oppakken. Er is gebrek aan mankracht en middelen om het bestuursapparaat, waaronder de afdeling financiën, op te bouwen.

Mijn volgend gesprek was met een adviseur van de toenmalige Antilliaanse regering die nauw betrokken was bij het staatkundige hervormingsproces. Zij is staatrechtelijk goed op de hoogte van het zelfbeschikkingrecht van deze eilanden. Wij hebben gesproken over de situatie op de BES eilanden en de wijze waarop het proces is verlopen. Ook het feit dat Bonaire en St. Eustatius aangegeven hebben nooit voor integratie te hebben gekozen, kwam aan de orde. Er zijn staatrechtelijk een aantal zaken niet goed gegaan. Vraag is of de regering bereid is snel orde op zaken te stellen. Ik voel mij medeverantwoordelijk voor dit proces dat heeft plaatsgevonden toen de ChristenUnie meeregeerde. Veel van de zorgen, die ik heb geuit door moties en amendementen, worden nu waarheid. Ik ben dan ook vastbesloten om mee te denken en oplossingen aan te dragen.

Mijn volgende gesprek was met bestuursleden/parlementariërs van een oppositiepartij. Naast informatie over de politieke situatie op het eilanden hadden zij interesse in een aantal politieke thema’s die niet gewijzigd zijn in het recent aangeboden gewijzigde wetboek van strafrecht voor Curaçao. Dat zijn euthanasie en abortus; op Curaçao verboden en dus strafbaar. De minister van Justitie heeft aangekondigd dat er eerst een brede maatschappelijke discussie opgestart moet worden omdat het hierbij gaat om gevoelige thema’s. Zij wilden van mij weten op welke manier de ChristenUnie het proces had doorlopen vanuit onze christelijke identiteit, daar zij zich qua identiteit zich verwant voelen met de ChristenUnie. Ik ben blij dat zij hier behoedzaam mee omgaan. Door een aangenomen amendement in de Tweede Kamer zullen deze twee wetten op korte termijn alsnog ingevoerd worden op de BES-eilanden, terwijl de beloofde maatschappelijk discussie hierover nog niet heeft plaatsgevonden. Dit is eén van de ergernissen van de inwoners van de BES-eilanden.

Week 1 – Curaçao - Woensdag 13 juli.

Vandaag heb ik allereerst een bezoek gebracht aan USONA. Deze organisatie beheert alle projectgelden die ingezet worden vanuit Nederland. Doel van mijn gesprek was informatie verzamelen over de stand van zaken met betrekking tot de besteding van de gelden voor Sociaaleconomische initiatieven. In 2009 was er sprake van onderbesteding van deze gelden waardoor ik, door middel van een amendement samen met PVDA en CDA, geld kon reserveren voor het bouwen van een nieuw gebouw voor kinder- en naschoolse opvang. In mijn tweede verslag zal ik hierop terugkomen. Door de schuldsanering bij het tot stand komen van de nieuwe landen zal Nederland na 2012 geen financiële middelen meer beschikbaar stellen aan Curaçao en St. Maarten. Vraag is of alle beschikbare financiële middelen wel goed worden ingezet. Een vraag die bij de begrotingbehandeling Koninkrijksrelaties zeker aan bod zal komen. Een andere vraag is wat er met de opgebouwde expertise van USONA gaat gebeuren. Ik zie kansen om deze in te zetten voor de BES-eilanden. Ook heb ik het gehad over een problematiek van wisselkoersen en belastingheffingen waardoor er beduidend minder geld naar de BES-eilanden ging en projecten in de problemen kwamen. Het ziet er naar uit dat deze problematiek wordt opgelost en indien niet, dan heb ik nu input om de verantwoordelijke bewindspersoon hierop te bevragen en te komen met een oplossing.

Mijn volgende bezoek bracht ik aan REDA SOSIAL een organisatie die zich bezig houdt met integrale wijkaanpak die door Nederland is gefinancierd. Ik was benieuwd naar de voortgang hiervan. Ook heeft toenmalige minister Vogelaar geld beschikbaar gesteld voor de aanpak van 5 probleemwijken. Inmiddels heeft de huidige regering een nationaal integrale wijkplan gepresenteerd dat er voor moet zorgen dat achterstandswijken zowel fysiek als sociaal een soort transformatie ondergaan. De regering van Nederland heeft besloten geen specifiek beleid meer te voeren, en de vraag is nu wat er met de vijf wijken gaat gebeuren. De regering van Curaçao zal dit zelf verder oppakken waardoor de al gedane investeringen niet verloren gaan. Daarnaast zijn er twin-relaties mogelijk tussen Curaçao en de grote steden in Nederland om kennis uit te wisselen en van elkaar te leren. Die behoefte is nog steeds aanwezig. Een onderwerp dat aan bod kan komen bij het debat over wijken.

Week 1 – Curaçao – Donderdag 14 juli.

Vroeg in de ochtend, om 8 uur, heb ik samen met Bas Jan van Bochove van het CDA, die ook op het eiland was, een bezoek gebracht aan de gouverneur. De gouverneur is vertegenwoordiger van de koningin en hoofd van de regering. Het was een goed gesprek, maar ik zal niet verder uitwijden over de inhoud van het gesprek.

De volgende afspraak was met de heer Basselman, ik noemde hem al eerder in dit verslag. Hij sprak open over zijn ervaringen met de rechten van het kind en was heel bewogen met het lot van kinderen. Hij heeft mij een plan van aanpak gegeven dat hij ook heeft uitgereikt aan de regering. Ik zal het bestuderen en meenemen in mijn voornemen om dit thema in koninkrijksverband op te pakken.

Week 1 – Curaçao – Vrijdag 15 juli.

Vandaag had ik een gesprek met een parlementariër van de coalitie. Het gesprek ging over de aanpak van kindermisbruik en het tegengaan van criminaliteit onder jongeren. Doel van het gesprek was mijn zorgen te bespreken over de toenemende criminaliteit onder jongeren uit Curaçao in Nederland. Van hulpverleners in Nederland heb ik begrepen dat veel van deze jongeren kampen met trauma’s die zijn ontstaan door (seksueel) misbruik en mishandeling. Daarnaast ontving ik informatie over de 80/20% regeling, die ook de Tweede Kamer heeft bereikt. De regering van Curaçao wil komen met een wet die werkgevers de norm oplegt dat hun personeelsbestand voor 80% uit Curaçaose medewerkers moet bestaan. Dit omdat er vaak gebruik wordt gemaakt van goedkope krachten uit het buitenland en de inzet van buitenlandse stagiaires. De definitie voor Curaçaose is dan: geboren op Curaçao of één van de ouders geboren op Curaçao of iemand die zonder onderbreking vijf jaar op het eiland heeft gewoond. Deze maatregel heeft veel stof doen opwaaien op Curaçao. Overigens lijken de overwegingen op die van minister Kamp die het aantal tewerkstellingvergunning wil indammen. Verder heb ik informatie ontvangen over ambitieuze plannen voor het openbaar vervoer en het versterken van de democratie door o.a. de instelling van een begrotingkamer, het versterken van de rekenkamer en de Nationale Ombudsman door toekennen van meer bevoegdheden.

Vervolgens snel naar huis om mij te verkleden om naar de begrafenis te gaan van een overleden familielid. Ja, dat hoort er allemaal bij als je in je geboorteplaats bent.

Week 1 – Curaçao – Zaterdag 16 juli.

Vandaag had ik een indrukwekkend gesprek met de minister van Onderwijs. Als woordvoerder Onderwijs zal ik informatie uitwisselen over de manier hoe wij omgaan met onze zorgleerlingen. Daar is behoefte aan op het eiland.

Tot slot

Ziedaar een beknopte impressie van mijn werkbezoeken in de eerste week. Overigens houd ik mijn e-mailberichten ook dagelijks bij! Ik heb veel informatie ontvangen die ik zal verwerken om te gebruiken in toekomstige debatten. Ik geniet hiervan en vind het niet erg om zowel mijn spaargeld als mijn vakantie hiervoor in te zetten. Op korte termijn kunt u lezen over mijn tweede week op het eiland.

Europa stevent af op megacrisis als koers niet verandert

Tue, 19 Jul 2011 08:39:00 +0200

Europa is erg zenuwachtig. We zien dat met de huidige Griekse crisis zowel burgers als mensen die aan de knoppen zitten erg zenuwachtig worden. Minister De Jager wil nu de commerci�le banken gaan verplichten mee te doen aan het verlichten van de Griekse ellende. Zijn collega's zien dat anders. Commerci�le ratingbureaus hebben de ratingstatus van Portugal zo verlaagd dat de rentelast voor dat land ondragelijk wordt. En Commissievoorzitter Barroso wil als reactie hierop komend najaar een voorstel voor een "onafhankelijk" EU ratingbureau presenteren. Er is vrees voor contaminatie (d.w.z. de ellende vanuit Griekenland besmet andere landen) en daarom blokkeert de ECB, niet gehinderd door de Ministers van Financi�n, een gedeeltelijke kwijtschelding van de Griekse schuld in combinatie met een economisch herstelplan.

Rol ECB discutabel

Wat de ECB volgens het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie moet doen is de prijsstabiliteit bewaren (art. 127 VW EU). De bank mag niet rechtstreeks schuldbewijzen van lidstaten opkopen (art. 123 VW EU). Maar wat deed de bank? De ECB is niet de onafhankelijke bewaarder van een stabiele Euro gebleven, maar is partij geworden! Voor ruim 70 miljard Euro zijn schuldbewijzen van lidstaten opgekocht. Heel slim nìet rechtstreeks, maar via de open markt. Naar recht handelde de ECB dus juist. Echter, de bank heeft in strijd met de geest van artikel 123 VW EU gehandeld. En wie pakt de bank aan? Nog niemand! Toen ik Commissievoorzitter Barroso hierover bevroeg tijdens het vragenuur van het Europees Parlement in de afgelopen mei-zitting zei die: “Nee ik beweeg niet, de ECB is onafhankelijk. En ik heb het volste vertrouwen in de ECB”. Mooie woorden natuurlijk maar de bank is niet onafhankelijk meer. De ECB is zelfs zodanig partij geworden dat de bank de juiste oplossing tegenhoudt. Ik vind dat discutabel.

Wat is de oplossing?

Bang te zijn voor contaminatie en dan maar leningen blijven verstrekken is onverstandig. Onverstandig omdat dit geen echte oplossing is: een junk help je niet van z’n verslaving af door hem een kilo heroïne extra te geven. En onverstandig omdat de Nederlandse burgers dit op enig moment niet meer zullen pikken: waarom hier wel voor ruim 18 miljard bezuinigen terwijl we voor vele tientallen miljarden lenen en garant gaan staan voor wankelende economieën?

Nodig is een gedeeltelijke kwijtschelding van de Griekse schuld. Voor verstandige niet-Griekse banken is dat trouwens geen issue meer: die hebben óf die schulden door verkocht óf grotendeels afgeschreven. Het wordt tijd dat Europa de Grieken de echt helpende hand toesteekt. Dat wil zeggen: stoppen met het kaal plukken van de laatste restjes sterkte in de Griekse economie die dreigen weg geprivatiseerd te worden. En een meerjaren herstelplan maken: versterk die delen van de economie die het nog goed doen (zoals scheepvaart en toerisme) gekoppeld aan een adequaat belastingplan - inclusief handhaving - opdat die befaamde 1000 Griekse families ook meebetalen. Dan krijgt het land weer lucht voor de toekomst en hebben de schuldeisers nog zicht op enige terugbetaling. De ECB als grote belanghebbende blokkeert deze aanpak. De Ministers van Financiën hebben evenmin een duidelijke, gezamenlijke koers voor ogen. Die is wel nodig want anders volgt totale besmetting waar iedereen heel ziek van wordt. Dat is dan de megacrisis omdat de koers niet is veranderd!

Groeten uit het mooie Reestdal!

Thu, 14 Jul 2011 10:03:07 +0200

Wat bedoeld was als een officieel werkbezoek, voelde haast als een prachtige vakantiedag. Ik was op stap met Landschap Overijssel in het mooie Reestdal, op de grens van de provincies Overijssel en Drenthe. Reeen gezien, ooievaars, een dassenburcht, een otter zien zwemmen...

Toegegeven: het weer had mooier gekund, maar wandelen in de gestage regen had toch ook wel iets. Al wandelend doorgepraat over het natuurbeleid. In het najaar zullen we er in Den Haag weer verder over vergaderen, maar ondertussen zit er weinig schot in de zaak, zolang staatssecretaris Bleker er niet uitkomt met de provincies. Stilstand gaat nu achteruitgang betekenen, waar niemand beter van wordt. Boeren niet, omdat ze niet weten waar ze aan toe zijn; natuurorganisaties niet, waterschappen niet. Ondertussen neemt de polarisatie (waar we nu net een beetje af waren) weer toe als politici gaan roepen dat natuurorganisaties hun eigen broek maar op moeten houden en de overheid er weer voor de burger moeten zijn. Dat is een klap in het gezicht van al die organisaties, natuurprofessionals en vrijwilligers (alleen al bij landschap Overijssel gaat het om 400 vrijwilligers!) die zich elke dag inzetten voor de natuur juist voor de burger!

Overijssel heeft inmiddels een goed systeem voor groene en blauwe diensten. Het project Groene en Blauwe Diensten gaat ervan uit dat particulieren en agrariërs zich inzetten voor het onderhoud of beheer van landschapselementen die zich op hun grond bevinden. Zij leveren hiermee een Groene (grond) of Blauwe (water) Dienst en krijgen hiervoor een vergoeding. Een Groene Dienst is bijvoorbeeld het onderhoud van houtwallen en oevers of het gedogen van een pad of landschapselement. Een Blauwe Dienst het vasthouden van water op percelen en in watergangen. Door de grondeigenaren te betalen voor de diensten worden zij gestimuleerd de landschapselementen te behouden voor het Overijsselse landschap. Vanuit een groenfonds met geld dat 20 jaar vast staat (en dus ongevoelig is voor politieke grillen) wordt dit betaald. Een prachtige manier waarop boeren en natuurorganisaties zich samen inzetten voor natuur en landschap.

Als Zwollenaar ben ik natuurlijk trots op mijn provincie. Ik nodig iedereen van harte uit om in de zomervakantie hier een kijkje te komen nemen. Tot slot nog wat reclame voor het Reestdal waarover meer te vinden is op www.landschapoverijssel.nl

Reestdal

Op de grens van Overijssel en Drenthe slingert de Reest door het landschap. Deze beek is de levensader van een eeuwenoud cultuurlandschap. Het dal waar de beek doorstroomt, wordt het Reestdal genoemd. Ruim 700 hectare hiervan is in eigendom en beheer bij Landschap Overijssel. Onze zusterorganisatie Het Drentse Landschap heeft eveneens grote delen in beheer en eigendom. De lengte van dit stroomdal is ongeveer 35 kilometer en de breedte varieert tussen de 100 en 600 meter. Het landschap rondom de beek is een uitgesproken cultuurlandschap met bos, heide, hooilanden en oude boerderijen. Overal in het landschap is te zien hoe de eeuwenoude verweving van mens en omgeving voor gevarieerde natuurwaarden heeft gezorgd. Landschap Overijssel bezit rond Oud Avereest (een nederzetting in het middenstrooms gedeelte van het beekdal) zeven oude boerderijen. Eén van deze boerderijen is de gerestaureerde voormalige boerderij en herberg De Wheem. Deze is ingericht als informatiecentrum. Dit centrum is te bezoeken van mei tot en met augustus elke zaterdag en zondag, van september tot oktober alleen op zondag en in juli, augustus en de herfstvakantie elke zaterdag, zondag, dinsdag en woensdag van 13.00 tot 17.00 uur. Van november tot en met april is De Wheem elke derde zondag van de maand geopend van 13.00 tot 17.00 uur.

Een ochtend mee met Buurtzorg Zwolle

Mon, 11 Jul 2011 18:48:07 +0200

Wat ik al heel lang wilde, heb ik vanmorgen gedaan: een ochtend meelopen met Buurtzorg, op uitnodiging van iemand die ik ken uit mijn kerkelijke gemeente. Twee jaar geleden is in Zwolle Buurtzorg van start gegaan en zij werkt er na jarenlang in de reguliere thuiszorg te hebben gewerkt met veel plezier.

Buurtzorg Nederland heeft een vernieuwend concept voor verpleging en verzorging aan huis ontwikkeld. Door de zorgverlening volledig door hoog opgeleide wijkverpleegkundigen en wijkziekenverzorgenden in kleine autonome 'Buurtzorgteams' in te laten vullen wordt het oplossend vermogen en de professionaliteit van medewerkers ten volle benut. Deze Buurtzorgteams worden ondersteund door een landelijke organisatie. Hierbij wordt gebruik gemaakt van moderne ICT-toepassingen waardoor de administratieve kosten tot een minimum worden beperkt. De kosten van management en overhead worden zo beperkt mogelijk gehouden.

De huisarts is de belangrijkste samenwerkingspartner voor de Buurtzorg. Buurtzorg levert een aantal diensten aan huisartsen met als doel de samenhang in de zorgverlening te verbeteren. Buurtzorg wil combinaties in functies tussen Buurtzorgteams en huisartsenpraktijken bevorderen. Dit komt de kwaliteit van de zorgverlening ten goede en draagt bij aan een effectieve organisatie van de zorg. Dit vraagt om voortdurend goede afstemming en regie, want het risico dat er dubbel werk wordt verricht ligt op de loer. Moet de praktijkondersteuner nog wel over de vloer komen als er al een buurtzorg-verpleegkundige aan de slag is? En blijft het Zorgkantoor geld leveren als er ‘productieplafonds’ zijn bereikt en budgetten voor Buurtzorg niet de patient volgen maar de reguliere thuiszorginstelling waar ‘productie-afspraken’ mee zijn gemaakt?

Op de fiets hebben we verschillende adresjes bezocht voor een douchebeurt en verschillende vormen van wondverzorging bij allerlei typen ouderen: van beginnend dementerend tot zeer zelfstandige en zelfbewuste zorgontvangers, in mooie lichte koopapartementen en armoedig ingerichte sociale huurwoningen waar de gordijnen gesloten waren. De een sprak plat Zwols, bij een Chinese vrouw die al 33 jaar in Nederland woonde was een grote taalbarrière omdat ze nog steeds maar slechts een paar woorden Nederlands sprak, terwijl haar hulpbehoevendheid met de dag toenam. Ze staat al een tijdlang op een wachtlijst voor een verzorgingshuis en heeft maar een klein sociaal netwerk.

Over het idee Buurtzorg ben ik enthousiast. Discussies over geld zullen er altijd wel blijven. Maar na deze morgen realiseer ik me dat de grootste zorg over de vergrijzing niet de betaalbaarheid maar de eenzaamheid is. Eenzaamheid bestrijd je niet met nog meer professionele zorg, maar met liefdevolle sociale contacten en omzien naar elkaar

De geldklopperij van incassobureaus

Thu, 30 Jun 2011 15:04:31 +0200

Afgelopen week was ik met een groep van vrijwilligersorganisaties en kerken op uitnodiging bij een zitting van de rechtbank in Rotterdam. De rechter die ons had uitgenodigd maakte zich zorgen over het gemak waarmee incassobureaus mensen met een betalingsachterstand een dagvaarding sturen om op een zitting te verschijnen.

Nutteloze dagvaardingen want deze rechter heeft helemaal geen bevoegdheid om een betalingsregeling af te spreken of schulden kwijt te schelden. Alleen wanneer blijkt dat de betalingsachterstand berust op een misverstand wordt er ter zitting een afspraak gemaakt om één en ander goed uit te zoeken.

Ik heb met gekromde tenen zitten luisteren naar al de verhalen van de mensen die ter zitting aanwezig waren. Wat ik daar allemaal hoorde was te gek voor woorden. De onmacht die mensen voelen als ze worden geconfronteerd met onze wetten, regels en bureaucratie maar ook de uitbuiting riepen verontwaardiging bij mij op. De zitting die ik heb bijgewoond betrof personen die een betalingsachterstand hadden bij Zilverkruis/Achmea. Het gemak waarmee ons rechtssysteem wordt misbruikt om allerlei buitenrechtelijke kosten te incasseren kwam duidelijk naar voren. Dat moet echt een halt toe worden geroepen. Ook de praktijk om een betalingsachterstand op te knippen in twee dagvaardingen en zo geld in het laatje van de eiser te brengen door dubbele buitenrechtelijke kosten, moet nodig worden gestopt.

De rechter vertelde dat een eerdere zitting op die dag over mensen ging die en betalingsachterstand hadden bij Evides. Er was een persoon met een betalingsachterstand van € 16,50 die ontstaan is door een verhuizing. Terwijl deze persoon nooit een aanmaning ontvangen heeft werd er geweigerd om te schikken. Inmiddels is de schuld tot € 300,- opgelopen.

De Kamer heeft net een wetsvoorstel aangenomen over de maximering van het tarief voor incassokosten, maar er worden weer allerlei creatieve trucjes bedacht om toch geld uit de zakken van de betrokken mensen te kloppen. Dit is schandelijk. Ik zal gaan onderzoeken op welke manier dit misbruik van ons rechtssysteem tegen gegaan kan worden. Het zal zeker een besparing opleveren voor de staatskas als alléén mensen die onwillig zijn te betalen voor de rechter moeten verschijnen. Ik hoop dit spoedig verder uit te werken.

Inmiddels wordt de schuldenproblematiek onder onze burgers schrijnender. Iedereen kijkt voor een oplossing naar de overheid. Maar hoe staat het met de verschillende eigen verantwoordelijkheden? Nog steeds worden mensen verleid om schulden te maken met hoge rentes en bij schuldenaars lijkt enig besef van medeverantwoordelijkheid soms ver te zoeken.

Daar komt nog bij dat het kabinet wil bezuinigen op de schuldhulpverlening. Ook op dit gebied geldt het credo: minder overheid, meer samenleving. Er zullen daardoor weer mensen tussen wal en schip vallen. Nu kan een deel van hen gelukkig door vrijwilligers opgevangen worden maar de rek is er wel uit want vrijwilligers en kerken klagen dat de schuldhulp alsmaar complexer wordt. Daarom ben ik blij dat een aantal van deze vrijwilligersorganisaties en kerken de handen in elkaar hebben geslagen om een professionaliseringslag te maken.

Ik ben zeer onder de indruk van de verschillende projecten die ik mocht bezoeken. Projecten die gefinancierd zijn uit de € 5 miljoen die beschikbaar is gesteld door een aangenomen motie van mij uit 2009. Ik denk dat er kansen liggen en dat de samenleving inderdaad een gedeelte van de schuldhulp op zich gaat nemen. Ik heb hiervan een aantal hele goede voorbeelden gezien in Engeland. Daar heeft men oplossingen gevonden die mogelijk ook in Nederland toegepast kunnen worden. Ik ga daar in elk geval aan werken. Een verslag over dit werkbezoek kunt u bij dit bericht downloaden.

De schuldhulpverlening in Nederland is aan herziening toe. Het kost allemaal teveel en is niet effectief. Daarnaast zet de huidige aanpak onvoldoende in op gedragverandering. Ook aan de preventiekant is een hoop winst te behalen, maar daarvoor is registratie van schulden van groot belang. Uitgaande van de gedachte minder overheid, meer samenleving vindt de ChristenUnie dat de betreffende marktpartijen zelf met een voorstel moeten komen. Dat gebeurt momenteel ook al. De staatssecretaris heeft o.a. op mijn verzoek besloten om betrokken partijen de mogelijkheid te bieden voor een pilot project voordat hij overgaat tot het wettelijk verankeren van een Landelijke Informatiesysteem Schulden.

Een andere optie is registratie van problematische schulden. Er is een amendement ingediend, bij het debat over de gemeentelijke schuldhulp, om zo’n registratie wettelijk te regelen. Dat vind ik echter nog te prematuur. Dat geldt overigens ook voor het amendement om te komen met een breed wettelijk moratorium op misbruik van dagvaardingen. Momenteel is de Koninklijke Beroepsvereniging van Gerechtsdeurwaarders bezig met een pilot om zelf te regelen dat schuldeisers meewerken aan een schulphulpsaneringstraject. De Kamer is in afwachting van de resultaten hiervan. Het lijkt mij geen getuigenis van betrouwbaarheid van de overheid als men deze twee zaken nu al wettelijk zou gaan regelen. We moeten de resultaten van deze pilots eerst afwachten.

Maar, ik vrees met grote vreze dat met de gekozen oplossingen uiteindelijk alleen maar meer bureaucratie ontstaat, waardoor het weer meer geld gaat kosten en het onzeker blijft of de schuldenproblematiek hiermee echt wordt opgelost. Bij de begroting van SZW 2012 zal ik daarom met concrete voorstellen komen om onze schuldhulpsystematiek te hervormen, zodat de schuldhulpverlening effectiever en efficiënter wordt. Tot dan blijf ik proberen met moties en amendementen de huidige praktijk te beïnvloeden.

In de bijlage vindt u, zoals gezegd, een verslag van mijn werkbezoek aan Engeland.

In de onderstaande links vindt u foto's van het werkbezoek.

Foto album werkbezoek 1

Foto album werkbezoek 2

roerig weekje

Sat, 25 Jun 2011 14:57:08 +0200

We hebben politiek gezien een roerig weekje achter ons liggen. Met name vanwege de debatten over onverdoofd ritueel slachten en de pgb. Dat maakt echt wat los. Daar kwam nog bij het in en in trieste bericht dat het driejarig zoontje van onze CDA-collega Sander de Rouwe was overleden. Daar word je zo ontzettend stil en bedroefd van. Mijn hart en gebed gaat naar deze familie uit.

Donderdagmiddag hebben we in de plenaire zaal van de Tweede Kamer stil gestaan bij dit grote verdriet. Dat was goed. Ondertussen gingen deze week de vergaderingen wel 'gewoon' door. Het debat over onverdoofd ritueel slachten duurde zelfs tot diep in de nacht van woensdag op donderdag. Er lijkt een meerderheid voor dit initiatief wetsvoorstel te zijn. Dat is niet fijn. Lees de ChristenUnie-bijdrage van Esmé Wiegman in het debat voor meer informatie over ons standpunt. Ik was onder de indruk van de wijze waarop Esmé dit verwoord heeft. http://www.christenunie.nl/k/nl/n8447/news/view/485567/363763/Wiegman-gemeenschappelijke-inspanning-voor-dierenwelzijn-behoeft-geen-wettelijk-verbod.html

Het PGB-debat was ook een onderwerp waarover Esmé het woord heeft gevoerd. Voor haar was het echt een superdrukke week. Klasse dat ze donderdagmorgen al weer heel snel op de fractie was. Ik heb zelf met enkele collega-fractievoorzitters nog de demonstranten op het Plein mogen toespreken. Zie daarvoor de opnamen die daarvan zijn gemaakt. http://www.christenunie.nl/k/nl/n8447/news/view/485677/363763/Kabinet-ga-niet-130-per-uur-door-de-zorg-en-pgb.html

Bij deze voorstellen lijkt het erop dat de coalitie door dendert. Duidelijk is dat men elkaar stevig vasthoudt. Argumenten van derden lijken dan niet te tellen. Ons standpunt is dat er best kritisch naar de sterke stijging van PGB-kosten gekeken mag worden. Goede intake, aanpak fraude. Allemaal prima. Nu wordt in de komende jaren van negentig procent van de budgethouders het geld afgepakt en moet maar weer ergens anders de zorg te zien krijgen. Dat zal waarschijnlijk ook nog eens kostenverhogend gaan werken. Het zou om die reden goed zijn als nu eerst eens onafhankelijk wordt nagerekend of de kostenverwachtingen van het kabinet wel deugen. Als de coalitie dit tegen gaat houden, heeft men echt de schijn tegen met een andere agenda bezig te zijn.

Deze week zelf naast een aantal gesprekken (o.a. (afzonderlijk) met mijn collega's Sybrand van Haersma Buma en Kees van der Staaij) ook nog een aantal debatten gedaan. Bij het vragenuurtje aandacht gevraagd voor de verwerpelijke actie van Greenpeace. Deze organisatie kan afronding van gesprekken over Natura 2000 niet afwachten en begint nu zelf bepaalde gebieden tegen de vissers te beschermen. Puur een actie voor de bühne. Maar gevaarlijk voor visserschepen als men met de netten achter de in de zee gedeponeerde voorwerpen blijft hangen. Staatssecretaris Bleker maakte zich er niet zo druk over. Dat begrijp ik niet. Op deze manier wordt namelijk draagvlak om te komen tot gezamelijke keuzen met betrekking tot de bescherming van de Noordzee onnodig verspeeld.

Ook debatten gehad over Infrastructuur. Ik heb o.a. voorgesteld om grove snelheidsovertredingen zwaarder te straffen. Zo kun je nu met een rotgang van 80 kilometer door een woonwijk razen (30-km zones) zonder dat je rijbewijs kan worden afgepakt. Ik heb voorgesteld die grens in ieder geval 10 kilometer lager te leggen. Ben bang dat CDA en VVD om nogal formele redenen niet mee zullen gaan in dit voorstel. Dat zou jammer zijn. Dinsdag weten we meer.

We gaan volgende week de laatste vergaderweek voor het zomerreces in. Dat zal een superdrukke week worden. Daarna gloort er wel enige rust aan de horizon. Al is er ook in het reces nog genoeg te doen. Mocht u volgende week mij weer willen volgen dan kan dat via www.twitter.com/arieslob of volgende week weer via mijn weekweblog.

Onverdoofd ritueel slachten: verbieden of niet?

Tue, 21 Jun 2011 16:33:54 +0200

Tweede Kamerlid Esm� Wiegman legt in een videoblog uit wat de ChristenUnie Tweede Kamerfractie vindt van het voorstel van de Partij voor de Dieren om onverdoofd ritueel slachten te verbieden.

Griekenland, onverdoofd ritueel slachten, pgb, en nog veel meer

Sat, 18 Jun 2011 14:30:51 +0200

Het was een kort maar druk weekje. Kort vanwege het Pinksterfeest. We begonnen daarom ons werk pas op dinsdag. Dan plof je er ook direct in. Druk omdat we weer genoeg werk lag. Direct op dinsdag bijvoorbeeld het debat over de te verlenen steun aan Griekenland. Maar ook hoorzittingen over ritueel slachten en de bezuinigingen op de pgb. En een wetsbehandeling over alcoholbeleid. Ook mooi om met dergelijke onderwerpen aan de slag te gaan. En dat doen we ook met volle overgave.

Ik constateer met vreugde en ook enige trots dat er steeds meer schwung in de fractie begint te komen. We kruipen naar het zomerreces, maar er komt nog erg veel uit de handen van onze Kamerleden en hun medewerkers. Dat is ook nodig. Een debat over onverdoofd ritueel slachten raakt bijvoorbeeld aan de godsdienstvrijheid. Dan horen wij ons ook te laten zien. Deze week deed Esmé Wiegman dat bijvoorbeeld in een prachtig interview in het Nederlands Dagblad. Maar ook bij een onderwerp als de pgb is dat het geval. We zijn als fractie deze week een actie begonnen om het kabinet aan te sporen open te staan voor alternatieven. http://www.christenunie.nl/k/nl/n8447/news/view/484955/363763/ChristenUnie-wijst-Rutte-alternatieve-zorgbezuinigingsroute.html Gelukkig is deze week mijn motie aangenomen die het kabinet opgedragen heeft weer met gehandicaptenorganisaties om tafel te gaan zitten. Als het goed is, is dat afgelopen vrijdag gebeurd. Ik ben benieuwd wat er uitgekomen is.

Het nieuwe CU-Kamerlid Carola Schouten maakt een vliegende start door. Deze week liet zij zich vooral zien bij het debat over Griekenland. Als ChristenUnie denken we dat de tijd van herstructurering nu aangebroken is. Griekenland zal meer perspectief geboden moeten worden, dan nu weer een nieuwe schuld op de oude schuld te stapelen. Het was geen makkelijk besluit voor ons. Ook geen populistisch besluit, zoals ik ergens las. Dat zijn PVV-teksten als: 'schop Griekenland de euro uit' en 'geen cent meer naar Griekenland'. Voor meer info over ons standpunt: http://www.carolaschouten.nl/k/n27705/news/view/484037/438581/Kwijtschelding-helpt-Grieken-op-weg.html Geweldig overigens om Carola zo te zien starten. Ze krijgt vertrouwen en laat zien veel kwaliteit in huis te hebben. Mooi ook haar optreden bij Knevel en vd Brink op maandagavond. Ik ken niet veel Kamerleden die binnen een maand na hun aantreden al te gast zijn bij dergelijke talkshows en ook zo goed hun woordje doen. Zat dus, zo zult u begrijpen, als fractievoorzitter maandagavond glimlachend achter de buis.

Veel discussie deze week over het onverdoofd ritueel slachten. De hoorzitting over dit onderwerp trok veel belangstelling. Prachtig ook om een aantal Joodse rabbijnen door het gebouw van de Tweede Kamer zien te lopen. Het ziet er voor hen slecht uit. Een kamermeerderheid lijkt voet bij stuk te houden. Dat is heftig bij een onderwerp als dit. Volgende week zal het afsluitende Kamerdebat zijn. Wie weet komen partijen als de PVV en de PVdA nog bij zinnen.

Deze week ook een aantal interviews afgegeven. Onder andere aan het Algemeen Dagblad en de Groene Amsterdammer. Ook nog gesproken op een congres in Utrecht waar ambtenaren bij elkaar kwamen.Ik mocht staatssecretaris Weekers vervangen die verhinderd was en heb iets gezegd over de ontwikkelingen die er nu zijn rond de overheid (met name de bezuinigingen en de gevolgen daarvan). Mijn grootste kritiekpunt is niet dat er stevig bezuinigd wordt (dat is onvermijdelijk), maar wel dat er geen visie van de overheid van morgen wordt bijgeleverd. Die stip op de horizon hebben ambtenaren wel nodig om verder te kunnen. Gemiste kans dus voor het kabinet Rutte.

Ik ben naast al het Kamerwerk ook druk bezig met partijontwikkelingen. Dat voltrekt zich nu allemaal nog wat achter de schermen. Boeiend om vooruit te kijken en met anderen te spreken over wat er allemaal moet gebeuren. Ik kom veel enthousiasme tegen in de partij. Niet alleen de Tweede Kamerfractie heeft de schwung weer te pakken. Ik zie het op meer fronten. Heel fijn. We hadden een fase afgesloten en zijn nu weer in de opbouwfase terechtgekomen. Dat geeft ook veel positieve energie. In dat spoor dan ook verder.

Zwijnen tellen

Mon, 06 Jun 2011 14:53:03 +0200

Vrijwilligers kom je overal tegen! Ik ontmoet ze in de zorg en in de kerk. Afgelopen woensdag kwam ik ook een grote groep vrijwilligers tegen in de natuur, op de Veluwe om zwijnen te tellen. Er wordt in het politieke debat nog wel eens afkeuring uitgesproken over de 'plezierjacht'; mensen die plezier zouden hebben in het afschieten van dieren. De vrijwilligers die ik afgelopen woensdag heb gesproken hebben vooral 'plezier' in zorg voor de natuur en evenwichtig wildbeheer.

Ze volgen cursussen en trainingen om zorgvuldig en verantwoord aan het werk te kunnen. Voordat er ook maar een schot gelost wordt, wordt er eerst geteld en beoordeeld wat nodig is aan afschot om het wildbeheer op orde te houden.

Samen met een ervaren rot heb ik een paar uur in een kijkhutje doorgebracht. Het observatieluik had ongeveer de grootte van een breedbeeld-televisie. Maar het beeld en het geluid was eindeloos mooier: het avondlied van de vogels, gekraak in de bosjes van zwijnen die nieuwsgierig naar het terrein voor de kijkhut kwamen waar we mais hadden gestrooid; het gesnuif en gewroet van de zwijnen in de grond.

Na afloop kwamen alle tellers bij elkaar om het aantal getelde zwijnen te melden. Het waren er dit jaar een stuk minder als vorig jaar. De strenge wintermaand december heeft veel zwijnen de das om gedaan. Dat wordt minder afschot dus. De voortplantingsdrift van wilde zwijnen is echter enorm. Een populatie kan zich in een goed voedseljaar met 225% vermeerderen. Wildbeheer is nodig, dus.

Mijn mobiele telefoon had ik in de kijkhut op tril-stand gezet. Ik voelde hem voortdurend trillen, vanwege alle mails die binnen kwamen van bezorgde pgb-houders. Het contrast tussen het beleven van die mooie avond en de inhoud van de talloze mailtjes die ik die avond ontving was groot.

Na de kijkhut sta ik weer met beide benen op de grond, klaar om de strijd met het kabinet over verkeerde bezuinigingen in de zorg aan te gaan!

We zitten er bovenop!

Sat, 04 Jun 2011 19:57:13 +0200

Een bijzonder weekje ligt achter me. De eerste drie dagen van de week in den Haag gewerkt. En de rest van de week vooral in Zwolle doorgebracht. Dat heb je zo in een week waar Hemelvaartdag in valt. De dagen in den Haag vlogen voorbij. Ik merk dat mijn nieuwe functie weer andere dingen van mij gaat vragen dan ik in de afgelopen maanden gewend was. Toen concentreerde ik me vooral op mijn portefeuilles. Nu wordt er ook in partijverband weer meer van mij gevraagd. Dat is boeiend, maar het vraagt ook wel even weer wat schakelen. Heerlijk om dan deze week ook een paar dagen wat afstand te kunnen nemen.

Maandag was in den Haag ook nog een gecombineerd uitje van de fractie en de medewerkers van het partijbureau. Dat was erg gezellig. We hebben in Kijkduin ons prima vermaakt. Het weer was die dag prachtig. Een knipoog van boven, heb ik het genoemd.

Dinsdag konden we direct weer vol aan de bak. De agenda's beginnen goed vol te lopen. Dat zal de komende weken niet anders zijn. Er liggen ook een aantal grote vraagstukken op het Kamerbordje. Denk aan de grote bezuinigingen op defensie, maar ook de bezuinigingen die deze week op de PGB zijn aangekondigd. Nou ja, we mochten het van dit kabinet geen bezuinigingen noemen.

Wat een vertoning. Dit is 'gewoon' een harde bezuiniging. Als deze plannen doorgaan verliest ca 90 % van de huidige PGB-gebruikers het recht op deze ondersteuning. Mijn mailbox stroomt al over met mails van mensen die geen idee hebben hoe ze het nu met de zorg moeten doen. Heftige mails van wanhopige mensen. Nu mag er best kritisch naar het gebruik van de PGB gekeken worden, maar dat is wat anders dan er wild in gaan snoeien. Het lijkt de botte bijl van de defensiebezuiniging wel. Onze woordvoerder Esmé Wiegman zit goed in dit vraagstuk en zal namens de ChristenUnie proberen onnodig leed te voorkomen. We zitten er - zoals dat genoemd wordt - bovenop. Het kabinet is gewaarschuwd.

Bijzonder om te zien welke prioriteiten dit kabinet steeds bij bezuinigingen legt. Het lijkt er steeds meer op dat de bezuinigingen redelijk eenzijdig op kwetsbare schouders neervallen. Dat is ook de reden dat ik me heb aangesloten bij een verzoek in de Tweede Kamer om over deze stapeling van bezuinigingen met het kabinet te debatteren. Waarschijnlijk zal dat volgende week gaan gebeuren. Natuurlijk moet er in deze tijd bezuinigd worden, maar ook daarin gaat het om politieke prioriteiten stellen. Belangrijk om daarover met elkaar te spreken.

In mijn 'vrije dagen' heb ik nog wat evenementen bezocht. Zo ben ik donderdagavond met mijn vrouw en moeder naar Urk gegaan om de hemelvaartzang in de veiling een keer mee te maken. Ik was uitgenodigd door wethouder Ben Visser. Geweldig om in een hal met ca 3000 mensen te zingen en naar kwalitatief goede koren te luisteren. Wij hebben er in ieder geval van genoten. Dat hebben we vandaag (zaterdag) ook op de EO Jongerendag gedaan. Op uitnodiging een deel van het programma bijgewoond. Prachtig om ca 30.000 jongeren zo bij elkaar te zien. Onze jongste dochter stond er ook tussen. Move, was het thema van de Jongerendag. En met zulke muziek blijf je niet stil zitten. Leuk overigens om André Rouvoet ook weer even te zien en te spreken.

Soms zijn er van die momenten...

Wed, 01 Jun 2011 18:18:01 +0200

Soms zijn er van die gevallen waar je als volksvertegenwoordiger je machteloos door voelt vanwege de uitwerking van bepaalde wet- en regelgeving. Het is goed dat de politiek zich strak houdt aan wet- en regelgeving, maar dat is niet altijd zaligmakend. Want pas bij de toepassing in de praktijk komen wij er achter dat een aantal zaken toch anders geregeld hadden moeten worden, of anders uitpakken dan wij hadden verwacht.

Een recent voorbeeld waar ik weer tegenaan ben gelopen is de ‘Wet Poortwachter’. Volgens deze wet is de werkgever gedurende twee jaar bij ziekte van de werknemer verantwoordelijk om loon door te betalen, maar ook om te zoeken naar passende arbeid. Vaak gaat dit goed, maar er zijn gevallen bekend waar het niet goed gaat. Dat blijkt trouwens ook uit de resultaten van het evaluatieonderzoek van de wet begin 2006. Het komt voor dat werkgevers en werknemers in een conflictsituatie terecht komen, doordat zij geen overeenstemming kunnen bereiken over het re-integratietraject. Of doordat er een verschil van mening is over de betermelding van de werknemer. Ik ben situaties tegen gekomen waarbij iemand zich beter wilde melden, maar ziek werd gehouden, totdat de twee jaar om waren. Om vervolgens gedreigd te worden met ontslag.

Ik heb in een vorig debat aan de minister gevraagd hoe dat zat met de betermelding en kreeg als antwoord dat mensen soms van zichzelf denken dat zij gezond zijn, maar het niet zijn. Naar mijn gevoel een curieuze opmerking, die geen enkele wetenschappelijke onderbouwing heeft. Wanneer er sprake is van een conflictsituatie hebben werknemers en werkgevers de mogelijkheid om een deskundigenoordeel aan te vragen bij het UWV. Dit deskundigenoordeel is niet bindend en is ook geen advies. Het rijk financiert een gedeelte hiervan, maar werkgever en werknemers moeten een bijdrage betalen bij aanvraag. Het blijkt echter dat 60% van de deskundigenoordelen niet worden besproken tussen de werknemers en werkgevers. Met als gevolg dat de conflictsituatie blijft bestaan en belastinggeld verloren gaat.

Ik ken gevallen van mensen die zogenaamd ziek thuis zitten en graag willen werken, maar die niet mogen van hun werkgevers. Die op basis van een deskundigenoordeel gelijk krijgen, maar dat de werkgever dit gewoon naast zich neerlegt. Even de twee jaar uitzingen, dan wordt het mogelijk om de werknemer te ontslaan zullen zij wel denken. Dat gaat echter niet zo gemakkelijk en resulteert vaak in intensieve rechtszaken waar werknemers tegen opzien.

Vandaag heb ik naar aanleiding van een Algemeen Overleg over de WIA van een aantal weken geleden, twee moties ingediend om de regering aan te moedigen de impasse in conflictsituaties te doorbreken. Mede door het feit dat het ook hierbij gaat om belastinggeld dat niet het nodige rendement oplevert. Beide moties werden ontraden met het argument dat het hierbij gaat om een zaak tussen werkgevers en de werknemers. Formeel gezien heeft de staatssecretaris gelijk, maar op mijn vraag wat er dan wel gedaan kan worden om een dergelijke werknemer tegemoet te komen, kreeg ik weer als antwoord dat de regering hier niet overgaat. Dit lijkt wel struisvogelpolitiek. Ik kan moeilijk mijn hoofd in het zand steken en maar denken dat het probleem zich vanzelf oplost. Ik laat het hier niet bij zitten. Want enerzijds zegt het kabinet dat iedereen die arbeidsvermogen heeft, moet kunnen werken en anderzijds hebben wij een wet, die bij verkeerd gebruik mensen 2 jaar lang buiten het arbeidsproces laat vallen. Dat moeten wij niet willen. Ik zal daarom actie ondernemen om te kijken op welke manier de mogelijke mazen in de wet gedicht kunnen worden.

Deze wet is sinds 2000 ingevoerd en ik wil graag weten of de uitvoeringspraktijk er beter op is geworden ten opzichte van 2006. Daarvoor wil ik nauw gaan samenwerken met maatschappelijke organisaties. De ChristenUnie is een voorstander dat mensen assertief zijn en vindt dat zij voor zichzelf moeten opkomen en hun eigen verantwoordelijkheid moeten dragen. Maar waar zij vastlopen, moet de politiek ingrijpen. Dat zie ik als de verantwoordelijkheid van een volksvertegenwoordiger.

Slecht nieuws in een mooi jasje: bezuinigingen

Mon, 30 May 2011 10:58:20 +0200

Dat er bezuinigd moet worden, is duidelijk. En dat bezuinigingen nooit leuk zijn, weet ook iedereen. Gevoelens van boosheid en verwondering kwamen afgelopen week naar boven toen minister Schippers haar bezuinigingen op preventiebeleid en subsidies aan patienten- en gehandicaptenorganisaties bekend maakte.

Die voorgestelde bezuinigingen werden meesterlijk gecamoufleerd door de boodschap dat de darmkankerscreening zou worden ingevoerd, wat het aantal doden als gevolg van darmkanker zou moeten terugdringen. Natuurlijk juich ik het toe als lijden en dood teruggedrongen kunnen worden door nieuwe medische ontwikkelingen. Daar mag je best positieve nieuwsberichten aan wijden. Maar dat neemt niet weg dat we net zo goed aandacht moeten blijven geven aan de positie van gehandicapten en chronisch zieken. Hun stem moet gehoord blijven worden! Dat staat door de voorgestelde bezuinigingen onder druk.

Mooi als organisaties samenwerken en zo kosten kunnen besparen. Maar de behoeften en belangen van een dove zijn echt anders dan die van een blinde. En een lichamelijke beperking brengt andere vragen met zich mee dan een zeldzame ziekte. Voor belangenbehartiging heb je gewoon een bureau nodig, met een computer en telefoon erop, en iemand die de telefoon kan opnemen en vragen beantwoorden. In het totaal van het budget dat omgaat in de gezondheidszorg is daar ook niet het grote geld mee gemoeid.

En juist als je als overheid meer verwacht van de eigen verantwoordelijkheid van mensen zul je mensen wel moeten toerusten om die verantwoordelijkheid te kunnen dragen.
Ik mag toch hopen dat het niet zo is wat sommigen beweren: terwijl allerlei bezuinigingen uitgestort worden over dezelfde doelgroep (sociale werkplaatsen, AWBZ etc.) worden deze mensen ondertussen monddood gemaakt doordat hun belangenorganisaties ook worden aangepakt.

Darmkankerscreening is mooi; een gezonde maatschappij waar elke stem wordt gehoord beter!

Doen Isra�lische bedrijven zaken met Iran?

Mon, 30 May 2011 11:12:21 +0200

Jeruzalem 26 mei 2011 - Deze vraag is hier vandaag "breaking news": doen Isra�lische bedrijven zaken met aartsvijand Iran? Het dagblad Haaretz kwam vanmorgen met het bericht dat ten minste 200 internationale bedrijven die in Isra�l actief zijn, intensieve handel drijven met Iran. Dat is hier bij wet verboden. Onder de genoemde bedrijven zijn de Isra�lische elektriciteitsmaatschappij, de Isra�lische luchthavenmaatschappij en een grote investeringsmaatschappij van de gebroeders Ofer.

Deze en vele andere bedrijven zouden investeren in de Iraanse energie industrie en in transportbedrijven zoals scheepvaartondernemingen. Strategisch dus uiterst gevoelige economische sectoren. Over de omvang van het bedrag waarin wordt gehandeld lopen de meningen uiteen, maar zeker is dat het om ten minste een paar honderd miljoen Euro per jaar gaat.

Vanmorgen vroeg had ik met enkele collega’s overleg met ministers uit het Israëlische kabinet. Zij verklaarden een onderzoek te starten naar deze praktijken. Kort daarna spraken we diverse leden van het Israëlische parlement, de Knesset. Dr. Nachman Shai van de oppositiepartij Kadima kondigde aan volgende week in het vragenuur aan het Kabinet de kwestie meteen aan de orde te stellen.

Grote vraag is natuurlijk: wat is hier aan de hand? Verdienen Israëlische bedrijven inderdaad kapitalen aan de handel met aardsvijand Iran? Tot nu toe blijft het gissen naar wat er echt gebeurt. Het kan zijn dat een aantal slimme juristen gaten in de wetgeving heeft ontdekt. En dat men door die gaten heen op een legale manier geld verdient aan die verboden handel. Het kan ook zijn dat de bedrijven in kwestie weliswaar in Israël werken, maar dat zij buiten Israël staan geregistreerd. Dan is die handel misschien niet verboden.

Maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat een fors aantal bedrijven de boel gewoon oplicht en ondanks het verbod handel drijft met de islamitische republiek Iran. In Nederland kennen wij die truc ook: in de Tachtigjarige oorlog met Spanje hebben vele Hollandse kooplieden fors geld verdiend met het leveren van wapens aan de Spaanse vijand, al dan niet via tussenpersonen.

We gaan dus zeker meer horen over deze gevoelige kwestie. Misschien volgende week al bij het debat in de Knesset. Wordt vervolgd!

Peter van Dalen

Europarlementariër voor de ChristenUnie

Lid van de Europese fractie van Conservatieven en Hervormers. Deze fractie is de vierde grote fractie in het Europees Parlement. Van Dalen is lid van het fractiebestuur en dat bestuur voert deze week in Israël gesprekken met ministers, parlementariërs en vertegenwoordigers van kerken en het bedrijfsleven.

Week vol met tegenstrijdigheden

Sat, 28 May 2011 17:45:43 +0200

Wat een week. Direct maandag al de Eerste Kamerverkiezingen door de 566 Statenleden die ons land rijk is. De ChristenUnie kreeg twee zetels in de nieuwe Eerste Kamer. Roel Kuiper en Peter Ester zullen die plaatsen gaan innemen. Alle vertrouwen in deze beide mannen. Jammer dat Simone Kennedy er niet bij kon aanschuiven. Helaas, helaas ging de 3e zetel aan ons voorbij. De reden daarvoor is inmiddels al genoeg in de media uitgemeten. We waren helaas afhankelijk van een andere partij die voor het eerst in haar bestaan een Statenlid anders liet stemmen. Dat anders was helaas niet ChristenUnie. Ik betreur het, maar accepteer dit als een politiek gegeven. Iedereen gaat uiteindelijk over zijn eigen stem(men). De uitkomst daarvan heb je maar te accepteren.

Jammer dat de dagen na de verkiezing vooral in het teken stond van deze scheiding der geesten. Op die manier kreeg het wel een erg grote omvang. Het maakte in ieder geval duidelijk dat er veel emoties waren losgemaakt. En als er sprake is van het tonen van emoties, betekent dit dat de mensen veel gevoel en betrokkenheid bij het gebeuren hebben. Dat is altijd beter dan apathie en desinteresse. Ja, ja, ik blijf altijd de zonzijde van het leven zoeken. Kost soms wat moeite, maar toch.

Het kabinet heeft overigens met deze uitslag geen meerderheid in de Senaat. Dat zal betekenen dat men voortdurend met de pet langs anderen fracties zal moeten. Ik vermoed dat onze premier met de winkelwagen van het kabinet dat breed zal oppakken. Ook voor hem is het niet goed om maar van een enkele partij afhankelijk te zijn. Dit zal in ieder geval moeten betekenen dat de wensen van niet coalitie- en gedoogpartners in de Tweede Kamer door de premier en zijn kabinet serieus gewogen en waar mogelijk ook meegenomen moeten worden. Aan onze houding naar het kabinet zal niets veranderen. We zullen dit kabinet vanuit ons programma blijven benaderen en beoordelen.

Bijzonder was uiteraard deze week het bericht van het oppakken van Slako Mladic. Dat was echt heel erg goed nieuws. Al vanaf 1995 staat er in Scheveningen een cel voor hem klaar. Als alles meezit kan hij daar volgende week in opgesloten worden en kan de de (lange) procedure van een eerlijke berechting beginnen. Gerechtigheid, stond er deze week met vette letters op de voorpagina van de Telegraaf. Zo voelt dat wel. Ga ervan uit dat t.z.t. de rechters ook echt recht zullen spreken. Dat is - afgaande op de aanklachten - bij deze man meer dan nodig.

Deze week zelf nog circa 5000 demonsterende militairen toegesproken. Een bijzondere ervaring. Het blijft bizar dat juist een coalitie in deze samenstelling zo ongehoord veel op defensie wil bezuinigen. Alhoewel, in 2003 was het dezelfde coalitie die toen ook al ca 600 miljoen bezuinigde op defensie. Afgaande op het gefluit en boegeroep in de richting van de vertegenwoordigers van VVD en CDA kreeg ik donderdag wel de indruk dat de militairen het inmiddels wel in de gaten hebben. Hun bijdragen werden in ieder geval niet echt gewaardeerd.

In dat opzicht stonden Kees van der Staaij en ik er anders voor. In het parlement zijn wij de fractievoorzitters die als enige zich verzetten tegen deze bezuinigingen. Ik accepteer overigens met de ChristenUnie het bedrag van ca 400 miljoen dat ivm een overschrijding op de eigen begroting moet worden opgevangen, maar dat is iets anders dan daar nog eens 600 miljoen boven op te doen. En het kan nog meer gaan worden. Een motie van de ChristenUnie om dat in ieder geval te voorkomen werd afgelopen dinsdag alleen gesteund door de SGP. Al met al een veeg teken. We zullen zien wat het gaat worden.

Deze week nog een uitgebreid debat over de tracéwet gehad. Een belangrijke wet ivm de te volgen procedures bij het aanleggen van rijkswegen en spoorverbindingen. Ik heb met amendementen een poging gedaan posities en rechten scherp in de wet vast te leggen. Zowel van het parlement als van burgers. Helaas veegde minister Schultz alles met weinig onderbouwing van tafel. Komende dinsdag spreken we er verder over. Zou het jammer vinden als men ons min of meer dwingt tegen deze wet te stemmen. Maar als het niet anders is, zullen we dat wel doen.

Er was deze week nog meer te doen. Heb voor het eerst sinds tijden weer een veiligheidsdebat gedaan. Als nieuwe portefeuillehouder veiligheid heb ik aan het overleg over de brandweer met minister Opstelten meegedaan. Als ChristenUnie maken we ons zorgen over de situatie bij de brandweer. Met name het vasthouden van de vrijwilligers (80% van het brandweercorps) staat onder druk. Ook hebben wij grote twijfels over de experimenten die lopen om het aantal brandweerlieden op de wagen terug te brengen van 6 naar 4. Minister Opstelten sprak sussende woorden. En hij kreeg steun van een grote meerderheid uit de Tweede Kamer. We blijven het volgen.

Ook deze week nog op verzoek van de ChristenUnie een overleg over de Nederlandse visserij. Ook deze sector staat onder zware druk. Men zal veel zelf moeten opvangen, maar de overheid kan her en der wel een steuntje in de rug geven. Bv door verduurzaming/innovatie te stimuleren, onnodige regels te schrappen, garantiestellingen en door banken op hun verantwoordelijkheid aan te spreken. Staatssecretaris Bleker kan met een aantal toezeggingen. Het overleg dat maar een uur duurde had dus een hoog rendement. Fijn om daar een bijdrage aan te leveren.

Vrijdag is er weer een nieuwe publicatie van ons WI verschenen. Deze keer over duurzaamheid. Ik ben zelf niet bij de presentatie geweest, maar begreep dat het een prachtige en zeer informatieve bijeenkomst was. Zelf zeilde ik vrijdagmiddag op het IJsselmeer. Een reunie van het ZOA-gezelschap waarmee ik in januari naar Ethiopië ben geweest. Ik ben halverwege de reis (op Urk) op de boot gestapt en heb genoten van de tocht met windkracht 6 naar Lemmer. Even uitwaaien. Dat kon ik na een heftig weekje wel gebruiken.

Drijvende bommen tegen Isra�l

Sat, 28 May 2011 09:34:46 +0200

Jeruzalem 26 mei 2011 - Zo kun je eigenlijk het beste deze moordwapens beschrijven: drijvende bommen tegen Isra�l. We kregen meer over deze wapens te horen tijdens een zogenoemde briefing door de Isra�lische marine. Wij hadden om die afspraak gevraagd omdat we weten dat er binnenkort weer een vloot van schepen naar de Gaza-strook zal varen. De bemanning van die Schepen heeft veel sympathie voor Hamas. En men gaat daarom hulpgoederen per schip naar de Gaza-strook brengen om de zogenoemde Isra�lische blokkade te breken. Maar die blokkade is internationaal overeengekomen en afgesproken met akkoord door de Palestijnse Autoriteit. Bovendien zijn de grenzen met Gaza na de machtswisseling in Egypte geheel open aan die kant dus goederen komen gewoon vrij in en uit de Gaza-strook.

Maar goed, wij kregen dus inlichtingen over die nieuwe vloot die er aan komt. Maar niet alleen dat. De marinemensen vertelden ons ons, ondersteund met vele foto’s, ook over de “Floating Improvised Explosive Devices”. Dat zijn drijvende bommen. Die worden vanuit de Gaza-strook in zee geworpen en dan naar open zee gesleept tot voor de kust van Israël. Soms ook kunnen die bommen zichtzelf aandrijven en drijven ze gericht naar het noorden.

En dan komt er een moment dat die bommen worden aangeraakt. Dat kan door een visserman zijn die het net ophaalt. Dat kan een kind zijn dat op het strand van Askelon speelt. Het kan een hulpverlener zijn die checkt of er misschien iemand in het water drijft. Raak je het pakket aan dan gaan die bommen af. En zo zijn er in de afgelopen jaren meerdere Israëlische vissers, recreanten en functionarissen gewond of zelfs gedood.

Bij onderzoek van die al of niet ontplofte bommen (de meeste bommen worden óf tijdig onschadelijk gemaakt óf zinken voortijdig naar de zeebodem) blijkt steevast, dat het materiaal uit Iran afkomstig is. Dat is ook gebleken bij allerlei wapentransporten. Iran weet op tal van manieren wapens te leveren aan Hamas of Hezbollah. Dat gebeurt vaak in containers. Op de laadbrief staat dan bijvoorbeeld dat die container een lading zakken chemisch zout bevat. Of andere chemische producten. Opent een douanier in bijvoorbeeld Syrië dan die container dan zit er op het oog inderdaad in, wat op de papieren staat. Maar ga je graven tussen die zakken dan komen tal van wapens tevoorschijn. Tot zeer geavanceerde grond-grondraketten toe.

Wie gelooft dat er met Iran, en met z’n voorposten in Gaza (Hamas) of Libanon (Hezbollah) constructieve besprekingen over bijvoorbeeld vrede zijn te voeren moet langs de stranden van Israël maar eens navragen, wat “Floating IED’s” zijn. Dat geeft meteen een heel andere kijk op de zaak!

Peter van Dalen

Europarlementariër voor de ChristenUnie

Wajong: het gaat om duurzame participatie

Tue, 31 May 2011 14:05:54 +0200

Afgelopen maandag heeft de ChristenUnie op mijn initiatief in de Tweede Kamer een expertmeeting over de Wajong georganiseerd. De opkomst was goed, ongeveer dertig personen hebben gehoor gegeven aan onze uitnodiging om met elkaar ervaringen uit te wisselen over de Wajong. De bijeenkomst werd gehouden met het oog op de hoofdlijnen notitie Wet Werken naar Vermogen.

In dit voorstel worden diverse regelingen zoals de Wajong en de bijstand samengevoegd. Dit moeten leiden tot een stevige kostenbesparing en doeltreffendheid. De ChristenUnie is voorstander van een uniforme regeling, maar heeft grote twijfels of de plannen ook tot meer en duurzame participatie van mensen met een arbeidsbeperking leiden.

De aftrap van de bijeenkomst werd verzorgd door een presentatie over de Wajong van CNV jongeren. Met het initiatief van de Wajong Werkgever ambassadeurs en via het geven van presentaties door Wajongers zelf willen zij andere werkgevers enthousiast maken om ook Wajongers in dienst te nemen. En het werkt gedurende van mijn werkbezoeken afgelopen weken, kwam duidelijk naar voren dat de strategie van werkgevers tot werkgevers effectief is om meer werkgevers warm te laten lopen voor het in dienst nemen van mensen met een beperking. Dit soort initiatieven verdient wat mij betreft meer ondersteuning en daar ga ik mij ook hard voor maken.

Wajongers en ouders deelden hun verhaal over wat zij in de praktijk meemaken. Uit hun verhalen kwam maar weer naar voren dat het erg lastig is om als Wajonger aan het werk te komen. Weer blijkt dat deze groep vrij divers is en dat maatwerk van cruciaal belang is. Weer werd bevestigd dat werkgevers niet staan te springen om ze in dienst te nemen. Het kabinet gaat er van uit dat door de ontgroening en vergrijzing werkgevers op een gegeven moment niet anders kunnen dan mensen met een beperking in dienst nemen. Echter deze krapte betreft MBO’ers en HBO’ers. Het gaat hierbij juist om laaggeschoolde mensen. Er zal niet alleen ingezet moeten worden op arbeid, maar ook op het verhogen van het opleidingsniveau. Dat hoor ik nog te weinig. Terwijl ik in gesprekken met deze mensen vaak hoort dat zij geen goede aansluiting hadden op het MBO. Daar valt nog winst uit te halen. Ik ben dan ook verheugd dat ik woordvoerder ben geworden voor het onderwijs. Mijn aandacht zal zeker uitgaan naar het verbeteren van deze aansluiting. Een ander punt dat cruciaal van belang is, is de relatie met de AWBZ, WMO en Jeugdzorg. Indien dit kabinet echt wil gaan voor een samenleving waar mensen met een beperking aan hun trekken komen, dan kan er niet meer adhoc bezuinigingen en beleidsaanpassingen plaatsvinden. Ik merk dat Mensen met een beperking met de huidige bezuinigingen echt het kind van de rekening aan het worden zijn. Met als gevolg dat het de staatskist zelf meer gaan kan kosten.

Ook waren er vertegenwoordigers van grote bedrijven die Wajongers in dienst hebben. Eigenlijk zouden het er veel meer moeten zijn, maar het is mooi om te zien dat er bedrijven zijn die een positief voorbeeld stellen. Ik ben aan het kijken op welke manier wij deze ondernemers kunnen ondersteunen voor hun inzet. Voor sociale ondernemers wil ik mij ervoor sterk maken dat zij gebruik kunnen maken van fiscale faciliteiten. De ondernemers zien vooral het vele regelwerk als probleem. Om met succes meer mensen te laten participeren, moet hier iets aan veranderen. Daarom ben ik een voorstander van een detacheringconstructie. Mensen met een beperking zijn in dienst van een detacheringbureau en worden gedetacheerd. Waarom zou SW-bedrijven zich niet verder kunnen ontwikkelen naar een soort participatiebureau. Daar val volgens mij winst uit te halen.

Diverse belangenorganisaties kwamen tevens aan het woord. Ook een woordvoerder van VNG was aanwezig. Breed gedragen zijn de zorgen over de gebrekkige financiering die het kabinet aan gemeenten geeft om de nieuwe wet uit te kunnen voeren. Ook ik vraag mij af hoe het verder moet. Zeker nu blijkt dat het VNG weer wil onderhandelen en dat er verschillende gemeenten hebben aangegeven zwaar in de problemen te komen. Voor mij moet duidelijk zijn dat gemeenten de taken kunnen uitvoeren tegen de beschikbaar gestelde middelen. Anders wordt weer een groep ‘kwetsbaren’ het kind van de rekening en dat zouden wij niet moeten willen. Voor hen behoort de overheid juist een schild te zijn.

Ook kwam er de oproep om tot een inclusieve samenleving te komen. Mensen met een beperking moeten gewoon overal in de samenleving kunnen meedraaien. Alleen zeggen dat wij mensen moeten aanspreken op wat zij kunnen heeft geen zin, als wij niet gaan kijken naar de samenleving zelf. Een inclusieve samenleving is erop ingesteld dat mensen met een beperking niet dagelijks geconfronteerd worden dat zij een beperking hebben. Dit vraag wel visie. Daarom ben ik zeer verheugd dat er een bijzonder hoogleraar Atlant-leerstoel ‘inclusieve (arbeids)organisatie”is ingesteld aan de Faculty of Psychology and Neuroscience van de Universiteit Maastricht. De inaugurele rede van prof. Dr. Nijhuis getiteld “Werken naar vermogen” laat scherp zien dat er nog veel werk gedaan moet worden. Ik vertrouw van harte dat de resultaten van dit onderzoek zullen leiden tot een verhoogde toegankelijkheid tot de arbeidsmarkt voor mensen met een beperking.

Cynthia Ortega - Martijn

Tweede Kamerlid ChristenUnie

(Foto's: Arjo Kleinhuis)

'De ChristenUnie wordt ruig'

Tue, 31 May 2011 14:01:47 +0200

Terugkijkend op de afgelopen week kan ik niet anders dan concluderen dat het een bijzondere week was: het afscheid van Andre Rouvoet afgelopen dinsdag met mooie woorden door de voorzitter en het aantreden van Carola Schouten vorige week woensdag. Erg veel tijd om daar over te mijmeren was er niet want alle vergaderingen gingen gewoon door; over kernenergie, Natura 2000, over genetische modificatie en het kwekersrecht. Ook de hoorzitting over het Burgerinitiatief Uit vrije wil was indringend.

Niet alleen de onderwerpen in de Kamerdebatten liepen sterk uiteen. Vrijdagmiddag bracht ik een werkbezoek aan het Centrum voor Consultatie en Expertise. Dit Centrum wordt ingeschakeld als een bijzondere zorgvraag ontstaat op het moment dat de problemen van mensen zo complex zijn dat de betrokken zorgverleners deze niet meer kunnen oplossen. Er is bijvoorbeeld sprake van mensen met ernstige gedragsproblemen, zoals agressie of juist extreme teruggetrokkenheid, zelfverwonding of sterk aandachtvragend gedrag. Aangrijpend was het om het verhaal van ouders te horen die op een gegeven moment niet meer wisten hun kleine dochtertje te troosten. Dankzij de inzet van het CCE zijn de ouders en de zorgverleners verder gekomen, waardoor de ouders nu ondanks de bijzondere aandacht die hun kind altijd zal blijven vragen, kunnen genieten van het 200% knuffelgehalte van hun kind.

Maar voordat ik hiervoor in Utrecht was, had ik er al een werkbezoek aan de bloemenveiling in Naaldwijk op zitten. Indrukwekkend om daar rond te lopen en al die duizenden karren met bloemen te zien die daar verhandeld worden. Eigenlijk zouden we ons veel meer bewust moeten zijn van de prachtige internationale positie die Nederland inneemt. Duurzaamheid moet dan niet het tegengestelde zijn van die economische positie. Vrijdag bleek dat daar prima mogelijkheden voor zijn. Schaalgrootte kan prima benut worden om verantwoord bloemen te kweken en te transporteren. Economie en milieu zijn niet gebaat bij vrachtwagens die leeg rond rijden. De belangrijke schakel tussen mijn vroegere bijbaantjes in een rozenkwekerij en bloemenzaak heb ik vrijdag dus kunnen zien, met dank aan onze gastheren daar.

Het vervoer naar de veiling toe was trouwens bijzonder: bij beleidsmedewerker Daniel Wegen achterop de motor. Het leverde wat verbaasde blikken en opmerkingen op bij binnenkomst: ‘Op de motor? En dat bij de ChristenUnie? Dat is ruig!’

Tegen iedereen die vragen heeft over de koers van de ChristenUnie kan ik dus zeggen: die is veelzijdig en soms wat ruig…

De ChristenUnie-karavaan trekt weer verder

Sun, 22 May 2011 15:57:22 +0200

De laatste keer dat ik een weekweblog had geplaatst was 30 april jl. Dat was een dag na de aankondiging van het vertrek van Andr� Rouvoet. Inmiddels is het vertrek van Andr� definitief geworden. Vorige week zaterdag tijdens het partijcongres en afgelopen dinsdag in de Tweede Kamer hebben we hem uitgezwaaid. En hoe. Een geweldig en meer dan verdiend afscheid voor iemand die grote verdienste heeft gehad voor zowel de christelijke - als de landelijke politiek. Woensdag heeft Carola Schouten de opengevallen plaats in de ChristenUnie-fractie ingenomen. Donderdag was er al weer een fractievoorzittersdebat. Inderdaad, de ChristenUnie-karavaan trekt inmiddels al weer verder. En dat is goed.

Er ligt veel werk. Daar heb ik tijdens het congres het nodige over gezegd. Mijn speech is terug te vinden op de site van de ChristenUnie. Ook zijn er opnamen van terug te zien via http://nos.nl/video/240451-toespraak-arie-slob-op-christenuniecongres.html Het was een prima congres. Met elkaar terugkijken, maar dat ook afsluiten. We moeten nu weer vooruit. Fijn om daar in mijn nieuwe verantwoordelijkheid ook veel steun voor te ervaren. Misschien kan ik beter zeggen: dat is hartverwarmend. Soms zomaar wildvreemde mensen die mij een hand gaven, sterkte toewenste, Gods zegen meegaven. Een kaartje in de brievenbus, een prachtige bos bloemen die bezorgd werd, mailtjes, sms-jes. Heel veel dank voor deze steun.

Maandag ben ik er direct op uit getrokken. Een prachtig werkbezoek aan Bunschoten-Spakenburg op uitnodiging van de Spakenburgse Vishandel Vereniging. Ik heb een tweetal bedrijven bezocht en gezien hoe hard daar gewerkt wordt. 's avonds ook nog een politiek café over het Tienpuntenplan Noordzeevisserij van de ChristenUnie. Mooi om daar ook een keer met een groot aantal handelaren over te kunnen spreken. Al zat ook Ben Visser, wethouder Visserij op Urk, in de zaal. Mooi om daar te mogen zijn en ook het nodige huiswerk mee te krijgen. Zo zijn werkbezoeken echt effectief.

De dinsdag en woensdag stond vooral in het teken van het afscheid van André Rouvoet en het aantreden van Carola Schouten. Donderdag direct het verantwoordingsdebat. Daar stond ik weer als fractievoorzitter. Het voelde alsof ik niet weggeweest was. Bijzonder overigens om terug te blikken op een jaar waar we voor het overgrote deel regeringsverantwoordelijkheid hebben gedragen. Het debat werd overigens gedomineerd door Geert Wilders die tegen Griekenland ten strijde trok. Beter gezegd, tegen zijn eigen coalitiegenoten VVD en CDA. Met dergelijke confrontaties heb je echt geen oppositie meer nodig.

's Avonds vergaderde het landelijk bestuur van de ChristenUnie. Ik ben daar naartoe gegaan. Mooi dat Joel Voordewind als vice-voorzitter in het verantwoordingsdebat namens de ChristenUnie kon optreden. Zo doen we dat in onze fractie. We proberen elkaar tot een hand en voet te zijn. Ik ben trots op mijn team mensen. Heerlijk om mee te werken. Zie overigens voor meer info over onze bijdrage bij het verantwoordingsdebat www.christenunie.nl

Vrijdag ben ik ook bijna de hele dag op het partijbureau geweest. Er zijn veel zaken waar we ons mee bezig moeten houden. Mooi ook om daar een bijdrage aan te kunnen leveren. Ik ben overigens benieuwd hoe we er na volgende week voor zullen staan. Maandag zullen de Statenleden een keuze moeten maken voor de samenstelling van de Eerste Kamer. De ChristenUnie zou drie zetels kunnen krijgen, maar we hebben dat niet volledig in eigen hand. Maandag weten we meer. Het zal spannend worden. Niet alleen voor ons.

Ophef over traditionele kruidengeneesmiddelen

Fri, 20 May 2011 12:31:17 +0200

We hebben de laatste tijd veel bezorgde e-mails en telefoontjes gekregen over de Richtlijn Traditionele Kruidengeneesmiddelen. Op internet circuleren er verhalen zoals: gaat Europa nu de brandnetelthee uit mijn eigen tuin verbieden? Nee, dat is niet het geval. Wat is er dan wel aan de hand?

Sommige planten bevatten bestanddelen die gebruikt kunnen worden als geneesmiddel. Hoewel deze kruidengeneesmiddelen ´natuurlijk´ zijn, kunnen ze toch een gevaar vormen voor patiënten: denk bijvoorbeeld aan allergische reacties. Daarom moeten ze, net als alle andere medicijnen, worden goedgekeurd om voor de patiënt de veiligheid en de kwaliteit te waarborgen.

Een aantal van deze kruidengeneesmiddelen wordt al geruime tijd gebruikt in Europa (minimaal 15 jaar) en heeft daarom het predicaat ´traditioneel´ gekregen. Voor deze groep komt er een lichtere, eenvoudige en goedkopere registratie-procedure dan voor normale medicijnen. Er hoeven bijvoorbeeld geen uitgebreide klinische onderzoeken te worden gedaan, omdat het geneesmiddel vaak al decennia op de markt is.

In 2004 is de Europese Richtlijn waarin dit wordt geregeld goedgekeurd door het Europees Parlement. Deze wetgeving had een, uitzonderlijk lange, overgangsperiode van 7 jaar waarin producenten hun geneesmiddelen konden aanmelden. Deze periode is nu voorbij en vanaf 1 mei 2011 zijn deze regels gaan gelden.

De EU gaat dus geen planten, kruiden, vitaminen of behandelmethodes verbieden. Het is slechts een vereenvoudigde toelatingsprocedure voor traditionele kruidengeneesmiddelen. Voor 2004 moesten deze immers aan dezelfde eisen voldoen als ´normale´ geneesmiddelen. Het wordt dus nu juist gemakkelijker voor traditionele kruidengeneesmiddelen om als medicijn erkend te worden.

Tot slot nog iets over de Nederlandse situatie. In Nederland komt een groot deel van de kruiden als voedingssupplement voor, bekende voorbeelden zijn de kruidenpreparaten met valeriaan voor een goede nachtrust, Echinacea, of Sint-Janskruid. Deze kunnen gewoon als voedingssupplement op de markt blijven en hoeven niet te worden geregistreerd als geneesmiddel.

Mocht je als (Nederlands) bedrijf een kruidengeneesmiddel willen laten registreren dan kan dat bij het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen (CBG). Er zijn in Nederland zo’n 40 aanvragen ingediend voor kruidengeneesmiddelen in de afgelopen 7 jaar. Bij de aanvraag wordt alleen gekeken naar de kwaliteit en de veiligheid. Voor zover bekend zijn er nog geen aanvragen afgewezen. Ook is hulp bij de dossier aanvraag mogelijk mochten er onduidelijkheden zijn. (zie http://www.cbg-meb.nl)

Bijzondere week

Sat, 30 Apr 2011 11:08:17 +0200

Ik ben door de overige leden van mijn fractie weer tot hun voorzitter verkozen. Afgelopen donderdagmiddag. Dat gebeurde nadat Andr� Rouvoet bekend had gemaakt dat hij met ingang van 17 mei zich uit de landelijke politiek zou gaan terugtrekken. Een emotioneel moment voor ons als fractie. Uiteraard wist ik dat al wat langer. Al weer enige tijd waren wij samen in gesprek over de toekomst van de ChristenUnie �n de vraag wie daar nog een rol in zou moeten spelen. Ik heb Andr� naar de keuze om te vertrekken toe zien groeien. En ook de rust gezien die over hem kwam nadat hij het besluit genomen had. Met overtuiging - en met unanieme steun van mijn fractie - heb ik nu weer een stap vooruit gezet. Ik ben zeer gemotiveerd om in de nieuwe fase waarin de ChristenUnie is terechtgekomen leiding te geven aan de fractie en de partij. Al besef ik ook dat het geen gemakkelijke taak zal zijn. Mooi dat Carola Schouten de fractie nu komt versterken. Ik heb veel vertrouwen in deze jonge financieel-economische specialist. Een aanwinst voor onze fractie en het parlement. De vrouwen hebben straks ook getalsmatig de overhand in onze fractie. Daar zullen Joel Voordewind (vice-voorzitter geworden) en ik nog een gepaste houding in moeten vinden. Komt goed.

We hadden ervoor gekozen om tot vrijdagmorgen het vertrek van André Rouvoet stil te houden. Dat was niet altijd even makkelijk. Het maakt zoveel los en dan wil je daar ook graag met anderen over praten. Voordat je het weet gaat zo'n bericht dan al snel in teveel kringen rond. En dan is er altijd wel een journalist die (vanuit een gezonde beroepsmatige nieuwsgierigheid) iets meer mee krijgt dan op dat moment gewenst is.

Gelukkig is het goed gegaan. André heeft zelf het bericht van zijn vertrek naar buiten gebracht. Dat is hem van harte gegund. Eerst via twitter. Bijzonder om te zien wat er dan in beweging komt. Het leek wel een inslag. Samen hebben we vrijdagmorgen een persconferentie gegeven. Onze teksten zijn allemaal op de site van de ChristenUnie (www.christenunie.nl) en mijn eigen site terug te vinden.

Persoonlijk gaat er voor mij nu weer het nodige veranderen. Het fractievoorzitterschap is niet nieuw voor mij. Dat heb ik tijdens onze regeerperiode ook mogen uitoefenen. Nieuw is wel het partijleiderschap. We staan in deze periode voor grote uitdagingen. Zeker nu we de laatste verkiezingen minder goede resultaten hebben geboekt dan verwacht. Daarover is inmiddels door de commissie Schipper een prima evaluatierapport geschreven. Ik zal tijdens ons partijcongres van 14 mei in Ede aangeven hoe we daar vanuit de Tweede Kamerfractie mee om zullen gaan. Maar ook hoe ik denk dat de partij de komende jaren zal moeten ingaan. Graag nog even geduld tot die tijd. Het gaat maar om twee weken. Dat moet tedoen zijn. Mocht u overigens het congres willen bijwonen, dan kan aanmelding via de site van de ChristenUnie plaatsvinden. Wees er snel bij. Verwacht veel mensen.

Ik ben vol goede moed. Dat kan ook niet anders. Afgelopen dinsdag heb ik tijdens de weekopening in de fractie stil gestaan bij de betekenis van Pasen. Juist vanwege Pasen mogen christenen opgewekte mensen zijn. Dat mogen en moeten we ook uitdragen in ons leven. Ook in tijden dat het wat tegenzit. De ChristenUnie zit in een wat moeilijkere fase in haar bestaan. Dat kan gebeuren. Maar dan moeten we er juist met elkaar de schouders onder zetten.

Uiteraard is het dan goed -zoals nu gebeurd - dat er intensief met elkaar gesproken wordt over de koers van de partij en de houding die past bij onze vertegenwoordigers. Daarmee laat de ChristenUnie ook zien een levende partij te zijn. Ik kijk in dat opzicht dan ook uit naar het congres van 14 mei. Het zal ook een moeilijk congres zijn. We nemen afscheid van Egbert Schuurman, André Rouvoet, Remmelt de Boer en Flora Lagerwerf. Mensen die veel voor de ChristenUnie betekend hebben. Het zal moeite kosten hen los te laten.

Maar we weten dat we in dit aardse leven als het er op aan komt allemaal voorbijgangers zijn. Voor korte of lange tijd door onze Schepper met een taak en opdracht in het leven gezet. Voor sommige van ons, zoals André, Egbert, Remmelt en Flora, is dat jarenlang de christelijke politiek geweest. Hun werk wordt nu door anderen weer opgepakt. In verbondenheid met hun voorgangers, maar boven alles met de gedeelde overtuiging dat we óók in de politiek navolgers van Christus mogen zijn. Dat drijft ook mij in mijn werk en nu in mijn nieuwe verantwoordelijkheid binnen de ChristenUnie.

Ik zal de komende week even wat afstand van mijn werk nemen. Vanaf 10 mei ben ik weer volop aan het werk. En nu ga ik Koninginnedag vieren. Vanavond zelfs deelnemen aan een heuse Koninginnedagloop in Hattem (10 km hardlopen). Eens kijken of ik nog een oranje hardloopoutfit heb. Zo blijf ik overigens fit voor mijn werk. En die goede conditie zal ik meer dan ooit nodig hebben.

Landen moeten failliet kunnen gaan (Volkskrant)

Thu, 28 Apr 2011 09:53:20 +0200

De huidige aanpak van de Europese schuldencrisis maakt de problemen alleen maar erger. Europa moet af van het taboe op kwijtschelding. Volgens Peter van Dalen (Europarlementari�r voor de ChristenUnie) en Ren� Tissen (hoogleraar bedrijfskunde aan de Nyenrode Business Universiteit) laat Europa stelselmatig na wat particulieren met schulden wel doen: zich failliet laten verklaren om met een schone lei opnieuw te beginnen.

Als burgers onverhoopt in de schuldsanering terechtkomen, gaan ze failliet. Zij leven dan gedurende vijf jaar op het absolute bestaansminimum. Daarna zijn ze er van af. Dat geeft lucht, en dat vooruitzicht alleen al verschaft velen de motivatie om hard aan de eigen toekomst te werken. Immers: hoe eerder uit de ellende, hoe beter.

Zo werkt het ook bij de lidstaten van de Europese Unie. Wij bepleiten daarom een Umdenken, een heroverweging van het tot nu toe gevoerde Europese beleid. Dat kan door de staatsschuld af te stempelen waardoor in feite (aanzienlijke delen van) die schulden worden kwijtgescholden. Vergelijk het met de aanpak die president George Bush en de Britse premier Tony Blair in de jaren negentig toepasten ten aanzien van een reeks landen in Afrika die enorme schulden hadden.

Verdienvermogen

Tevens wordt een norm ontwikkeld voor de maximale toekomstige staatsschuld in relatie tot het gemiddelde economisch verdienvermogen van Europa, bijvoorbeeld 60 procent van het Europees bruto binnenlands product met een maximaal begrotingstekort van 3 procent, ofwel de oude Zalmnorm.

Natuurlijk beseffen wij dat deze harde aanpak een forse ‘shake-out’ zal veroorzaken bij een aantal banken, pensioeninstellingen en obligatiebezitters. Maar wij denken dat we daar doorheen moeten. Het wordt niet fijn zonder pijn.

Opeenstapelen

De Europese regeringsleiders volgen momenteel precies de tegenovergestelde weg, namelijk die van het opeenstapelen en doorschuiven van schuld op schuld. Griekenland, Ierland en Portugal krijgen weliswaar een schuldenregeling aangeboden c.q. opgedrongen op basis van goedkope(re) kredieten, maar hun schuld neemt erdoor toe, en zeker niet àf. Deze aanpak is desastreus: het is schuld met meer schuld oplossen.

Dat is hetzelfde als een zwart gat met nieuw licht vullen: dat gat wordt niet lichter maar groter. Zowel de bevolking van de betrokken lidstaten als de burgers in de andere lidstaten verzetten zich tegen de nu gevolgde aanpak: zie bijvoorbeeld de enorme verkiezingswinst van ‘de ware Finnen’. Zij hadden als inzet bij de verkiezingen het stopzetten van het door Van Rompuy, Trichet en Barrosso bedachte noodhulpsysteem. Burgers weten immers maar al te goed dat bezuinigingen alleen effectief zijn als schulden erdoor afnemen en niet toenemen.

Kwijtschelden

Door het kwijtschelden van staatsschuld ontstaat uiteindelijk ruimte om aan een nieuwe toekomst te werken. Waarschijnlijk zullen lidstaten en burgers Europa belangrijker gaan vinden omdat Europa hen in tijden van nood daadwerkelijk de helpende hand heeft toegestoken.

Is kwijtschelding hét medicijn voor alle kwalen in Europa? Ook in dit verband werkt het huidige Europese beleid averechts. Het roept onzekerheid en onrust op en neemt energie bij mensen weg. De neergang van complete lidstaten is een kwestie van tijd.

Een belangrijk tegenargument voor het kwijtschelden van schulden heeft te maken met de banken, de grote ‘systeembanken’ wel te verstaan. Daaronder vallen de centrale banken van de lidstaten en de Europese Centrale Bank. Die treden op als commerciële handelspartner voor de lidstaten en zijn dus zowel aankopende als verkopende partij van staatsschuld. Hier zijn grote bedragen aan commissies en andere vergoedingen mee gemoeid, en dat verklaart de handhaving en uitbreiding van het schuldsysteem door de Europese regeringsleiders. Door kwijtschelding van staatsschulden eindigt dit systeem van vrije en ongecontroleerde verhandelbaarheid van staatsschuld.

Onrust

Opgemerkt moet worden dat het huidige, chaotische schuldenbeleid waarschijnlijk zelfs zwaardere consequenties heeft. Te verwachten is dat de combinatie van oplopende lasten voor burgers (door extra belastingen) en afnemend verdienvermogen (door werkloosheid) binnenkort tot heel veel onrust zal leiden. Vaststaat dat na kwijtschelding een nieuwe groep van Europese banken ontstaat die beter past bij de behoefte van burgers. Er zullen spaar- en zakenbanken ontstaan die aan afzonderlijke kredietverlening doen via controleerbare risiconormen en -profielen, maar zonder de talrijke mogelijkheden van grensoverschrijdend speculatief handelen. Er ontstaat een pan-Europese stabiliteit als basis voor economische groei en welvaart.

Is het denkbaar dat staatsschulden binnenkort worden kwijtgescholden? We hopen het wel, maar verwachten het niet. Er is politieke wil voor nodig. Die ontbreekt, en wel om één reden: rondom kwijtschelding van schuld hangt een taboe. Wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten, zo wordt veelal geredeneerd uit angst voor de herhaling van fout gedrag. Daarom moet een systeem van kwijtschelding achteraf - dus met terugwerkende kracht - worden toegepast. Bijvoorbeeld na een periode van strenge sanctionering van vijf tot tien jaar. Automatische sancties op begrotingsdiscipline moeten fout gedrag in de toekomst voorkomen.

Is kwijtschelding hét medicijn voor alle kwalen in Europa? Dat is moeilijk hard te maken. Onze aanpak is hard, maar een beter alternatief dan de huidige crisisaanpak waarbij schulden door nieuwe schulden blijven groeien. En het is wel de oplossing voor een van de belangrijkste problemen van dit moment, namelijk voor het gebrek aan economische toekomst van velen en het afhaken van onze burgers die daar het gevolg van is. Het wordt tijd voor Europees Umdenken.

Dit opinieartikel verscheen op 28 april in de Volkskrant.

Met de kennis van nu....

Tue, 31 May 2011 14:10:10 +0200

Gisteren heb ik deelgenomen aan een rondetafelgesprek met deskundigen over het biometrische paspoort. Ik moet eerlijk zeggen dat ik zeer onder de indruk was van de informatie die wij ontvingen van deze deskundigen.

Als Kamerlid wordt je zo weer eens bepaald bij de verantwoordelijkheid die je hebt als volksvertegenwoordiger om zaken goed uit te zoeken voor je tot een beslissing komt. Zeker als het gaat om wetgeving die vergaande gevolgen kan hebben voor de samenleving. Dan is het nodig dat wij voldoende tijd nemen om zaken goed uit te zoeken, maar ook dat wij goed geïnformeerd worden door de regering. Daarnaast is het van belang om de kans te krijgen om ambtenaren te bevragen.

Dit laatste is niet altijd mogelijk. Bijvoorbeeld voor deze rondetafelgesprek werd een verzoek aan de minister van Binnenlandse Zaken om ambtenaren van het agentschap BPR te ‘horen’ niet gehonoreerd. Dat geeft stof tot nadenken. Zeker, nadat wij van twee personen het relaas te horen kregen over hun tijd bij het agentschap BPR. Ik was onaangenaam verrast om te horen dat er onafhankelijke informatie achter is gehouden en dat deze kritische ex-ambtenaren van het agentschap BPR min of meer het zwijgen is opgelegd en zij zelfs zijn geïntimideerd. Hun kritische houding werd duidelijk niet op prijs gesteld, maar ook onafhankelijke adviezen van externen werden verworpen. Dit was o.a. aanleiding voor enkele Kamerleden om een integriteitonderzoek voor te stellen. Dat vind ik wat kort door de bocht. Als er iets valt te onderzoeken, dan wat mij betreft het gehele proces. Iedereen moet hand in eigen boezem steken en lessen trekken. Een van de deskundigen zei heel treffend: ‘jullie krijgen een tweede kans om het goed te doen’. Zo’n kans moeten je dan met beide handen pakken en niet zwartepieten gaan uitdelen aan een selecte groep. Dat doet geen recht aan een ieders verantwoordelijkheid. Want wat bijvoorbeeld niet besproken werd, is de rol van bewindspersonen. Immers ambtenaren zijn loyaal en handelen in opdracht van hun ‘bazen’, de bewindspersonen. Overigens is er niets nieuws onder de zon, dit soort situaties ben ik ook tegengekomen als lid van de tijdelijke commissie parlementair onderzoek onderwijsvernieuwingen en ik heb ondervonden dat wij veel lessen kunnen trekken uit dit soort onderzoeken.

Daarom denk ik, als dit proces ons een lief ding waard is en wij lessen willen trekken uit het verleden, een onafhankelijk onderzoek ofwel een parlementair onderzoek de informatie zal opleveren waar wij ons voordeel als Kamerleden mee kunnen doen voor de verdere besluitvorming over de opslag van biometrische gegevens. Ook hierbij geldt: ‘Met de kennis van nu………’

verschrikkelijke schietpartij in Alphen aan den Rijn

Sat, 09 Apr 2011 18:43:00 +0200

Ik had vanmiddag nog maar net mijn weekweblog online gezet, of mij bereikte het bericht van de schietpartij in een winkelcentrum in Alphen aan den Rijn. Verschrikkelijk wat daar gebeurd is. Mijn hart gaat uit naar alle slachtoffers en hun familie en de nabestaanden van hen die zijn omgekomen.

Je gelooft gewoon niet dat zoiets in ons land kan gebeuren. We hebben natuurlijk nog wel de herinnering aan de aanslag van Karst T. in Apeldoorn. Nu alweer bijna twee jaar geleden. Wat bezielt iemand om met een mitrailleur een winkelcentrum op te gaan en om zich heen te gaan schieten. De vraag is of we daar ooit achter zullen komen.

Bijzonder om te zien hoe direct door o.a. de burgemeester en de officier van Justitie verantwoordelijkheid moet worden genomen. Ik vond waarnemend burgemeester Eenhoorn tijdens de persconferenties goed overkomen. Hij zei niet zoveel, maar kwam evenwichtig en duidelijk over. Alphen aan den Rijn heeft te maken gehad met veel bestuurlijke ellende. De vorige burgemeester is in december opgestapt. CdK Fransen heeft toen besloten dhr. Eenhoorn als waarnemer aan te wijzen. Dit zijn wel de momenten waar het in dergelijke posities op aan komt. Ik wens de heer Eenhoorn en de andere betrokkenen bij deze ramp veel wijsheid toe om de goede dingen te doen en zeggen.

Onbegrijpelijk bezuiniging op defensie

Sat, 09 Apr 2011 13:14:02 +0200

Iedereen weet dat we moeten bezuinigen. Ook dat het om forse bedragen gaat en dat de te maken keuzen pijnlijk zullen zijn. Maar dan komt het er wel op aan. Waar bezuinig je op? Waar slaan de bezuinigingen neer? En ook, wat heb je de kiezer beloofd in je verkiezingsprogramma met de daarbij behorende financi�le onderbouwing. In dat opzicht is de miljard euro bezuiniging op defensie waar het kabinet afgelopen vrijdag meegekomen is onbegrijpelijk.

Zowel CDA als VVD hebben vorig jaar in aanloop naar de verkiezingen aangegeven dat er niet op defensie bezuinigd mocht worden. De VVD schrijft letterlijk in haar verkiezingsprogramma dat 'de dalende lijn in de defensiebegroting een halt moet worden toegeroepen'. Er moest zelfs geinvesteerd worden in Defensie (120 miljoen euro). Maxime Verhagen (CDA) noemde vorig jaar bezuinigen op defensie nog 'kortzichtig' en hij zei dat het niet met minder kon. Uit de financiële paragraaf van het verkiezingsprogramma bleek dat er desondanks toch 500 mln euro bezuinigd moest worden. Dat is nu dus nog eens keer verdubbeld. De PVV is nog in die zin consequent dat deze partij al een bezuiniging van 1,1 miljard euro had aangekondigd. Maar dan wel op de JSF en internationale interventies en dat geld zou naar de politie (nationale veiligheid) moeten. We weten dat daar ook niets van is terechtgekomen.

Ik blijf het bizar vinden dat het meest 'rechtse' kabinet ooit nu op defensie bezuinigd als ware het het meest 'linkse' kabinet ooit. Dit bezuinigingsbedrag komt dicht in de buurt van de programma's van GroenLinks en de PvdA. Alleen de SP wilde nog veel verder gaan (2,4 miljard euro). Zowel MP Rutte als minister Hillen staan nu vol overgave de gemaakte keuzen van dit kabinet te verdedigen. Echt geloofwaardig kan ik het echter niet vinden. Vorig jaar lag er nog een prachtige strategische visie voor defensie. Daar had minister van Middelkoop hard aan gewerkt. Iedereen was er blij mee. Hiermee kon defensie de toekomst in. Heb de indruk dat er nu op hoofdlijnen een grote streep doorheen gezet is.

Maar goed, er moet toch bezuinigd worden? Zeker. Maar dat moet wel op een verantwoorde manier gebeuren. Het kabinet weigert nu bijvoorbeeld de woningmarkt te hervormen en daarbij ook eens kritisch naar de hypotheekrenteaftrek (hra) te kijken. Daar gaan jaarlijks miljarden aan overheidsgeld in om. Terecht heeft Hans Hoogervorst deze week weer gewezen op een aantal perverse prikkels die in het huidige systeem zitten. Maar het kabinet is van mening dat er niets mag veranderen. Dat zou schadelijk zijn voor de woningmarkt. Dat is echt de vraag. Deze week werd bekend dat het nog steeds slecht met de woningmarkt gaat. Ondanks dus de harde toezegging van dit kabinet dat men niet aan de hra wil komen. Heb afgelopen maandag met een groot aantal deskundigen over de hra gesproken. Hoewel een aantal belanghebbenden (m.n. hypotheekverstrekkers) huiverig staan tegenover ingrepen, constateer ik dat toch breder het besef leeft dat we er niet aan ontkomen iets te doen.

Dat zal ook voor ons pensioenstelsel gelden. Het wachten is nog steeds op een pensioenakkoord tussen de sociale partners. Deze week heeft de FNV om twee weken timeout gevraagd. Een bewijs dat het bij dit onderwerp intern bij de FNV crisis is. Het kabinet zal hier waarschijnlijk zelf moeten doorpakken. Nu wreekt zich weer het feit dat in het coalitieakkoord een compromis is gesloten over de verhoging van de AOW-leeftijd. De AOW-leeftijd gaat als het aan het kabinet ligt pas in 2020 naar 66 jaar. CDA en VVD hadden verder willen gaan (er ligt al een wetsvoorstel van het vorige kabinet dat uitgaat van verhoging naar 67 jaar), maar moesten pas op de plaats maken vanwege de PVV die eigenlijk helemaal geen AOW-leeftijdverhoging wilde. De stoerheid die men nu bij defensie laat zien, past men dus niet toe bij dit soort cruciale onderwerpen. Het doet wat mij betreft afbreuk aan de daadkracht die dit kabinet probeert uit te stralen.

Wat heb ik deze week allemaal in de Tweede Kamer gedaan? In ieder geval veel gesprekken gevoerd (vooral over pensioenen en de hra), ben bij het zgn Twente diner geweest (presentatie van bedrijfsleven Twente gecombineerd met een heerlijk diner), heb de Groen van Prinstererlezing van Egbert Schuurman bijgewoond (prachtig verhaal, terug te lezen op site ChristenUnie) en ben op werkbezoek geweest in Amsterdamse haven (waterpolitie) en bij een brandlaboratorium in Rijswijk. Opnieuw een week vol afwisseling. Nu ga ik een uurtje in de zon in de tuin zitten. Ik wens de lezers van mijn weblog alle goeds toe. Tot volgende week.

Lange dagen, veel Libi�

Sat, 02 Apr 2011 16:23:48 +0200

Er ligt een druk weekje achter ons. Een week waarin veel over Libi� werd gesproken. Dinsdag tot diep in de nacht over de zgn. heli-affaire. Het kabinet ging diep door het stof en werd via een aangenomen CU-motie opgedragen voortaan standaard de MIVD te raadplegen bij dit soort risicovolle operaties. Donderdag werd het weer middennacht. Nu werd er vergaderd over een nieuwe artikel 100-brief over Libi�. Het kabinet wist een meerderheid verwerven voor deze brief. Op het laatste moment viel wel GL af, maar met steun van PvdA, D66, ChristenUnie en SGP was er nog wel een meerderheid. Zoals vaker stemde de PVV weer tegen. Op dit soort cruciale momenten blijkt wel hoe kwetsbaar deze minderheidsregering is. Goed dat er nog een constructieve oppositie is.

Maandag ben ik naar het congres van de Christelijke Bond van Ondernemers in de Binnenvaart (CBOB) in Rotterdam gegaan. Ik was gevraagd deel te nemen aan een forumdiscussie over de situatie in de binnenvaart. De sector heeft zware klappen gekregen van de crisis, maar begint nu wel weer uit het crisisdal te klimmen. Al is er nog een lange weg te gaan. Het blijft een sector met veel groeimogelijkheden. Dan moeten de kansen wel benut worden. Dat kan onder andere door binnen de sector meer samen te werken. Dinsdag is er overigens nog een mooie motie van mijn hand aangenomen die uitspreekt dat alle getroffen binnenvaartschippers van de stremming bij de Lorelei gebruik moeten kunnen maken van een werktijdverkortingregeling. Daar wilde minister Kamp niet aan. De Tweede Kamer heeft nu echter anders besloten.

Deze week veel gesprekken gevoerd. Onder andere met Herman Timmermans (ooit directeur wetenschappelijk instituut GPV, daarna werkzaam in de wereld van bedrijfsleven en consultancy), Ernst Cramer (oud-collega Tweede Kamerfractie ChristenUnie, nu werkzaam als zzp-er), Max Hermans (oud-collega LPF, nu werkzaam als lobbyist voor o.a. Almere) en vrijdagmorgen op het partijbureau met Kris Vleugels (drijvende kracht achter C'Axent, een christelijke beweging in Vlaanderen). Stuk voor stuk boeiende gesprekken die mij ook weer helpen mijn werk goed te doen.

Donderdag heb ik van Joel Voordewind het overleg over thuisonderwijs overgenomen. Dat was boeiend. Ca 300 kinderen volgen in Nederland thuisonderwijs. Officieel gaat het dan om kinderen wiens ouders ontheffing van de leerplicht hebben gevraagd en gekregen. De wet biedt daar in bepaalde situaties ruimte voor. Uit onderzoek blijkt dat deze kinderen goed onderwijs krijgen en geen problemen ondervinden bij doorstroming.

In december gaf minister van Bijsterveldt nog aan om die reden geen beleidswijzigingen voor te staan. Daar leek ze kort geleden toch weer op terug te komen toen na een aangekondigde sluiting van een islamitische school in Amsterdam voor ca 100 kinderen ontheffing van de leerplicht zou worden aangevraagd. Uiteindelijk blijken van de 100 leerlingen er nu nog zo'n 5 over te zijn. Kortom, een storm in een glas water. Van Bijsterveldt gaat er nu nog een paar maanden op studeren. Van mij mag ze> Ik heb haar wel gewaarschuwd voor misplaatste flinkheid. Hoewel ook voor mij het gaan van kinderen naar een school de voorkeur geniet, kan in bepaalde situaties thuisonderwijs toch een waardevolle uitzondering zijn. Ik zie in de huidige praktijk geen reden om daar nu opeens met allerlei wettelijke beperkingen veranderingen in aan te brengen. We zullen zien waar de minister mee gaat komen. Voor 1 december weten we meer.

Niet ratificeren VN-verdrag is gemiste kans

Tue, 31 May 2011 14:08:09 +0200

Dinsdag was ik aanwezig op de manifestatie "VN verdrag Nu waarmaken". Het was een manifestatie in Utrecht voor de ratificatie van het VN Verdrag voor de rechten van mensen met een beperking. Ik vond het erg belangrijk om daar aanwezig te zijn. Ik was daar om mijn steun te betuigen, ook gelet op de bezuinigingsmaatregelen die deze doelgroep gaat raken. Met het bericht dat er geen draagvlak is voor ratificatie van het verdrag, heeft de staatssecretaris van VWS een zeer negatief signaal afgegeven naar mensen met een beperking. Een gemiste kans!

Ik heb verschillende workshops bezocht en was zeer onder de indruk van alle initiatieven, oplossingsrichtingen, die aangedragen werden. Het wordt echt tijd dat de regering met de doelgroep gaat spreken en niet alleen over hen spreekt. Overigens ook een plicht wat is opgenomen in het VN-verdrag. Het initiatief om te komen tot een breed participatiebudget voor deze doelgroep heeft mij erg aangesproken en past wel binnen het adagium van ‘minder overheid en meer samenleving’. Daar wil ik in ieder geval mij hard voor gaan maken.

In 2006 heeft Nederland het VN verdrag over de rechten van personen met een beperking te ondertekenen. De manifestatie zou als hoogtepunt hebben het aanbieden van een resolutie ‘VN-verdrag Nu Waarmaken’ aan de staatssecretaris van VWS. Zoals gesteld in de resolutie komt het VN-verdrag in het kort neer op het volgende: “De Staten zich te waarborgen en te bevorderen dat alle personen met een handicap ten volle alle mensenrechten en fundamentele vrijheden kunnen uitoefenen. Ook erkennen de Staten het gelijke recht van alle personen met een handicap om in de samenleving te wonen, met dezelfde keuzemogelijkheden als anderen, en nemen doeltreffende en passende matregelen om burgers met een handicap gemakkelijker te maken van dit recht ten volle te genieten en volledig deel uit te maken van en te participeren in de maatschappij”.

De resolutie roept de Nederlandse regering op om het VN-verdrag nog in 2011 te ratificeren, snel te implementeren en de bepalingen uit het verdrag na te leven.

Iemand zou denken: “Regering laat nu zien dat je het werkelijk meent met deze doelgroep en gaat snel over tot ratificeren”. Niets is minder waar. Een dag voor de manifestatie belt de staatssecretaris VWS af met de mededeling dat er geen draagvlak is binnen de coalitie voor de ratificatie. De verontwaardiging gedurende de manifestatie was groot. Mensen voelden zich geschoffeerd en respectloos behandeld. Echter wat mij zeer heeft getroffen is dat zij tegelijkertijd aangaven niet bij de pakken neer te gaan zitten. Tegelijk werden strategieën gepresenteerd om toch hun doel te realiseren. Dus complimenten. Ik kan begrijpen dat ratificatie gevoelig ligt in de coalitie en dat er haken en ogen zijn en ook dat de staatssecretaris geen valse verwachtingen wilde wekken. Echter waarom heeft zij dat moment niet aangegrepen om de resolutie toch in ontvangst te nemen en mensen een hart onder de riem te steken? Want, voor een aantal bezuinigingen geldt dat zij het kind van de rekening gaan worden. Deze staatssecretaris lijkt mij, mede gezien haar achtergrond, een bestuurder die zowel de kwaliteit van de zorg als de kwaliteit van het leven hoog in haar vaandel heeft. Een gemiste kans dus. De opstelling van de regering geeft een negatief signaal af. Namelijk dat bij de bezuinigingsmaatregelen niet deze kwetsbare groep centraal staat, maar de staatskas. Het zou de regering sieren om juist snel tot ratificatie over te gaan. Wanneer de belangrijkste nationale wet- en regelgeving is aangepast, moet het mogelijk zijn om tot ratificatie over te gaan. Het totale pakket aan Nationale wet- en regelgeving afwachten zal het moment van ratificatie op de lange baan schuiven en dat moeten wij niet willen. Vaker heeft mijn collega Esmé Wiegman in debatten gezegd dat er snel overgegaan moet worden tot ratificatie. Sterker nog, de voormalige regering waar de ChristenUnie onderdeel van uitmaakte was al heel ver gevorderd met de voorbereidingen om te komen tot ratificatie. Daarom ben ik erg benieuwd waarom dit kabinet het nu laat afweten. In ieder geval is het laatste woord hierover nog niet gezegd.

Minder praten, meer actie

Wed, 30 Mar 2011 10:27:08 +0200

De EU moet een steviger standpunt innemen tegen kastendiscriminatie. Kastendiscriminatie tast de rechten van 260 miljoen mensen wereldwijd aan. Hiertegen moeten we actie ondernemen door middel van de Europese diplomatieke dienst (EEAS). Deze dienst moet kastendiscriminatie tot prioriteit maken. Daarvoor heb ik ook in het Europees Parlement gepleit tijdens een hoorzitting over kastendiscriminatie.

Kastendiscriminatie komt voornamelijk voor in Zuid-Azië, en is een consequentie van een hiërarchisch gestructureerd systeem dat mensen beoordeelt naar de kaste waarin ze zijn geboren. De Dalits vormen de laagste kaste en worden gezien als ‘onrein’. Dalits zijn veel vaker dan andere groepen slachtoffer van verkrachting, moord, en moderne slavernij. Ze worden ook gediscrimineerd bij de verdeling van basisbehoeften, zoals onderwijs, gezondheid, en politieke participatie.

In februari was er in het Europees Parlement een hoorzitting over kastendiscriminatie. Soortgelijke bijeenkomsten over dit onderwerp zijn ook in het verleden gehouden. Zo heeft het Europees Parlement heeft in 2007 een resolutie aangenomen over de mensenrechten van de Dalits in India, waarin met zorg wordt vastgesteld dat het de EU ontbreekt aan wil om het probleem van kastendiscriminatie aan de orde te stellen bij de Indiase regering. Helaas heeft de EU weinig werk gemaakt van de aanbevelingen die in de resolutie werden gedaan.

India heeft meerdere malen geprobeerd het internationale debat over kastendiscriminatie tot zwijgen te brengen, omdat het om een intern probleem zou gaan. Dit zou ons echter niet moeten intimideren om de strijd voor mensenrechten te stoppen. We hebben het over een groep van 260 miljoen mensen die worden gediscrimineerd, dat is meer dan de bevolking van het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Duitsland en Nederland bij elkaar! Er zijn wel degelijk middelen die de EU kan aangrijpen om te blijven vechten tegen dit onrecht tegen de mensheid, dat de VN-Hoge Commissaris voor mensenrechten zelfs vergeleek met apartheid en slavernij.

Wat we bijvoorbeeld kunnen doen, is de kastendiscriminatie tot speerpunt van de Europese buitenlandse dienst maken in alle relaties met landen waarin het kastensysteem bestaat. We moeten vechten tegen kastendiscriminatie zoals in het verleden -met alle mogelijke diplomatieke middelen- tegen de apartheid werd gestreden. Als onderdeel hiervan moet de EU-steun aan projecten die Dalits in Zuid-Azië ondersteunen verder worden uitgebreid.

Een andere prioriteit zou moeten zijn dat kastendiscriminatie specifiek wordt benoemd in het vrijhandelsverdrag waarover momenteel tussen de EU en India wordt onderhandeld. Het is algemeen bekend dat India een hoofdstuk over duurzame ontwikkeling in het handelsverdrag tegenhoudt. Daarin zouden zaken als arbeidsrechten, bescherming van gemarginaliseerde en kwetsbare groepen en andere basale mensenrechten omschreven moeten worden. Geen handelsverdrag is het waard om onze ogen te sluiten voor de miljoenen slachtoffers, die in het geval van India, lijden aan de consequenties van kastendiscriminatie. Zoals we apartheid in Zuid-Afrika niet konden aan zien, moeten we ook nu opstaan tegen dit onrecht.

Ik wil India niet voorschrijven wat ze moet doen, maar de leiders van India moeten inzien dat de Europese kiezers verlangen dat de EU duurzame ontwikkeling als hoofdstuk opneemt in handelsverdragen, zeker wanneer er zorgen zijn over de basale mensenrechten.

Dit onderwerp moet op de Europese agenda blijven staan. We moeten niet bang zijn om onze handelspartners hiermee te confronteren. Ik ben sinds het begin van mijn termijn als Europarlementariër persoonlijk betrokken bij dit onderwerp, vooral door mijn lidmaatschap van de India-delegatie. Ik heb bij verschillende gelegenheden het onderwerp kastendiscriminatie ter sprake gebracht in het Europees Parlement, ook in relatie met kinderarbeid, waar Dalit-kinderen vaak het slachtoffer van zijn.

Er zijn al heel wat gesprekken gevoerd over deze kwestie, maar helaas hebben ze niet geresulteerd in veel concrete actie. Dat zou nu moeten gebeuren. Genoeg gepraat, tijd voor actie!

Dit artikel verscheen in het Engels in de Europese krant New Europe.

Hoera! Het is weer lente.

Sat, 26 Mar 2011 13:51:56 +0100

Ik kan altijd heel erg genieten van het voorjaar. Dit is dus helemaal mijn tijd. Deze week was het heerlijk weer. En de lente is begonnen. Hoera! Ondertussen moet er nog wel gewerkt worden. Het is een onrustige tijd. Met name de situatie in Libi� vraagt veel aandacht. Maar ook de ontwikkelingen in Europa.

Dat laatste onderwerp behoort als het om de financiële kant van Europa gaat tot mijn portefeuille. Deze week was het grote debat ter voorbereiding op de EU-top van dit weekend. Ik heb namens de ChristenUnie aan dat debat deelgenomen. Interessant om te zien hoe de verschillende fracties hun posities innemen, maar ook om de regering voorzichtig in dat politieke krachtenveld te zien opereren. Het valt niet mee voor deze minderheidsregering. Ik heb namens de ChristenUnie weer duidelijk onze positie gemarkeert: geen moeite met samenwerking op monetair gebied, maar wel met de verdere overdracht van nationale bevoegdheden. Ook hebben we een voorbehoud gemaakt bij het pakket dat er nu ligt. Definitieve instemming kan pas als alles bekend is. Dus ook de invulling van het tijdelijk noodfonds dat in Europa om politieke redenen (lees: Duitsland en Finland hebben snel verkiezingen) tot 1 juni is uitgesteld.

Uiteindelijk heb ik op bovengenoemde onderwerpen moties ingediend die beiden zijn aangenomen. De moties zijn op http://www.christenunie.nl terug te vinden. Mochten lezers van weblog nog vragen of opmerkingen hierover hebben, dan zie ik die graag via a.slob@tweedekamer tegemnoet.

De debatten over Libië worden bij ons door Joel Voordewind gevoerd. Dat doet hij goed. Uiteraard volg ik de ontwikkelingen wel. Heb de indruk dat iemand als minister Hillen wel steeds meer klem komt te zitten. Komende week zullen we opnieuw in de Tweede Kamer debatteren over Libië. Over een nieuwe artikel 100-brief én over de helicopter-affaire. Met name het laatste debat zal wel eens heftig kunnen worden. We zullen het zien.

Naast het grote EU-debat heb ik deze week ook nog een debat over de visserij gehad. Een mooie gelegenheid om het Tienpuntenplan voor Noordzeevisserij van de ChristenUnie nog eens onder de aandacht van de staatssecretaris te brengen. Ook heb ik een debat gehad over de binnenvaart. Tijdens dat debat heb ik o.a. een motie ingediend om getroffen binnenvaartschippers van de stremming bij de Lorelei alsnog de mogelijkheid te bieden gebruik te maken van de zgn. werktijdverkortingsregeling.

Ik had al eerder aandacht gevraagd voor een soort compensatieregeling. Deze stremming kun je namelijk niet onder een normaal bedrijfsrisico laten vallen. Minister Kamp wilde er enkele weken geleden nog niet van weten. Inmiddels heeft hij een aantal schippers wel compensatie gegeven. Nu hadden nog niet alle schippers zich voor deze regeling aangemeld omdat ze niet wisten dat er nu wel ruimte bij de regering was ontstaan. Ik heb gevraagd hen alsnog ook onder deze regeling te laten vallen. Heb goede hoop dat de Tweede Kamer dit pleidooi in meerderheid zal steunen.

Vrijdag ben ik als 'eregast' aanwezig geweest bij een bijeenkomst van OV9292 in Nieuwegein. Enkele maanden geleden ben ik met vijf andere mensen uitgeroepen tot OV-positivio van het jaar 2010. Gisteren hebben we tijdens de bijeenkomst in Nieuwegein een debat gehad over de vraag hoe we het openbaar vervoer in Nederland verder kunnen stimuleren. Ik heb onder meer aangegeven dat een goed aanbod (met dus voldoende frequenties) erg belangrijk is. Ook moet er veel meer vanuit de reiziger gedacht worden. Weg dus met het woud van OV-chip paaltjes (iedere vervoerder heeft nu zijn eigen paaltje) en zorg ervoor dat er één informatieloket is en ook één regeling voor compensatie bij vertragingen. Er is echt nog een wereld te winnen om de harten van burgers voor het openbaar vervoer te winnen. Leuk om daar met elkaar in zo'n setting over te spreken.

Deze week in verschillende kranten aandacht voor de positie van de ChristenUnie. Begrijpelijk. We maken even een wat moeilijkere tijd door en dat zet monden en pennen in beweging. Ik heb daar geen moeite mee als de inbreng maar positief opbouwend wordt gebracht. Dat is gelukkig meestal ook het geval. Dan kun je er met elkaar uiteindelijk alleen maar beter van worden. Als fractie werken we overigens in goede harmonie met elkaar samen. De sfeer in de fractie is goed. Ik geniet er iedere week weer van om met dit hechte en enthousaste team van mensen te mogen werken. Dat lijkt me een mooie zin om mijn weblog van deze week mee te beeindigen. Ga nog even van de weekwisseling genieten.

Een week vol afwisseling

Sat, 19 Mar 2011 16:21:02 +0100

Het mooie van mijn werk is dat er vaak erg veel afwisseling in zit. Dat was deze week weer volop het geval. Zo was ik maandag met de hele fractie in Brussel (op verzoek van Europarlementari�r Peter van Dalen) op bezoek bij onze Eurofractie. We bezochten uiteraard het Europees Parlement, maar hadden ook nog wat tijd om wat in het centrum van Brussel rondkijken. Valt me iedere keer weer op hoe mooi die binnenstad is. We zijn in het verleden wel wat kwijtgeraakt.

Vanaf dinsdag konden we in de fractie weer aan de slag. Zoals altijd eerst met onze wekelijkse fractievergadering. Deze week heb ik veel debatten gevoerd. Een visserijdebat over de vervuiling van binnenwater met dioxine. Helaas moet vanwege het hoge dioxinegehalte een aantal binnenwateren in Nederland het vissen op paling verboden worden. Het debat ging vooral over de compensatieregeling voor de getroffen binnenvissers. Ik heb staatssecretaris Bleker de kans gegeven er eerst zelf met hen uit te komen. Als dat niet gaat lukken, wil ik dat er een Commissie Schaderegeling wordt ingesteld. Dat hebben we in 2005 ook voor de kokkelvissers gedaan die hun bedrijfsvoering door de overheid gedwongen ook moesten staken. Ik ben benieuwd hoe het verder gaat lopen.

Deze week ook het debat over de regeringsreactie op het rapport van de commissie de Wit (kredietcrisis) afgerond. Het debat werd nog even overschaduwd door het bericht dat de top van ING zichzelf bedeeld had met hoge bonussen. De hoogte van deze bonussen valt nog wel binnen de zgn code banken, maar het is ergerlijk dat dit soort instellingen die met overheidssteun overeind zijn gehouden niet doorhebben dat dit nog echt niet de tijd is om zichzelf van dergelijke bonussen te voorzien. Mijn boodschap aan minister de Jager was: iets wat kan, moet nog niet altijd. Waarom voelen dergelijke bankiers niet aan dat dit echt verkeerde signalen zijn naar een samenleving die steeds meer de gevolgen van de crisis in de portemonnee begint te voelen.

Ook debatten gehad over het spoor en de ov chip. Het blijft belangrijk om aan dit soort debatten deel te nemen. Vooral bij het spoor speelt er veel. De bezuinigingen zullen ook daar hard gaan aankomen. Ik heb openheid gevraagd over de inmiddels bij de minister bekend zijnde bezuinigingsvoorstellen van ProRail en de NS. Ze heeft toegezegd ons die voorstellen met een kabinetsreactie toe te zullen sturen. Ik heb ook aandacht gevraagd voor de aangekondigde plannen van ProRail om ca 2000 wissels te gaan slopen. Dat is zeer ingrijpend. Zoiets kan niet buiten de Tweede Kamer om gebeuren. Dat was de minister met mij eens. Al met al staat er veel aan te komen. We zullen er scherp op toe blijven zien.

Vrijdag ben ik de hele dag in Lunteren geweest. Daar hebben we eerst als fractie vergaderd en daarna deelgenomen aan ons tweejaarlijkse bestuurderscongres. Mooi om met zoveel bestuurders bij elkaar te zijn. Mijn echtgenote is 's avonds ook gekomen. Zaterdagmorgen zijn we na het ontbijt richting Kootwijk vertrokken. Daar heb ik deelgenomen aan Walk4Water, de jaarlijkse sponsorloop van ZOA. Ik heb 8 kilometer hardgelopen voor het goede doel (waterproject in Myamar). Met eigen ogen heb ik gezien hoe dit soort projecten het verschil in het leven van mensen kan maken. Fantastisch om dan meer dan 700 mensen bij elkaar te zien die bij willen dragen aan dat verschil. Hartverwarmend. En ook een fijne afronding van de werkweek.

Inderdaad, over afwisseling heb ik niet te klagen: de week beginnen in Brussel en hardlopend eindigen in Kootwijk. Ik luister - al werkend aan deze weekweblog - naar een nummer van Matt Redman: Blessed Be Your Name. Ik voeg de tekst van dit nummer tot slot toe aan mijn weekweblog. Op Youtube is het nummer wel terug te vinden. Van harte aanbevolen.

Blessed Be Your Name
In the land that is plentiful
Where Your streams of abundance flow
Blessed be Your name

Blessed Be Your name
When I'm found in the desert place
Though I walk through the wilderness
Blessed Be Your name

Every blessing You pour out
I'll turn back to praise
When the darkness closes in, Lord
Still I will say

Blessed be the name of the Lord
Blessed be Your name
Blessed be the name of the Lord
Blessed be Your glorious name

Blessed be Your name
When the sun's shining down on me
When the world's 'all as it should be'
Blessed be Your name

Blessed be Your name
On the road marked with suffering
Though there's pain in the offering
Blessed be Your name

Every blessing You pour out
I'll turn back to praise
When the darkness closes in, Lord
Still I will say

Blessed be the name of the Lord
Blessed be Your name
Blessed be the name of the Lord
Blessed be Your glorious name

Blessed be the name of the Lord
Blessed be Your name
Blessed be the name of the Lord
Blessed be Your glorious name

You give and take away
You give and take away
My heart will choose to say
Lord, blessed be Your name

Een week van relativering

Sat, 12 Mar 2011 19:02:13 +0100

We maken ons vaak druk om van alles en nog wat. Deze week waren er in de Tweede Kamer weer onderwerpen te over om dat te doen. Hillen en de marine, Rutte en Europa, Schultz en de 130 kilometer, Hillen en Rutte en de situatie rond de gevangen genomen militairen. Nogmaals, onderwerpen te over om je druk om te maken. Maar alles valt letterlijk in ��n klap weg als de berichten en beelden uit Japan binnenkomen. Dat relativeert zoveel. Zo niet alles waar je op dat moment druk mee bent.

Wat een ramp. En wat een leed voor zoveel mensen. Ooit heb ik in Thailand gesproken met mensen die daar de tsunami hadden meegemaakt. Ik heb op plaatsen gestaan waar het water met veel kracht had toegeslagen. We denken als mensen veel te kunnen beheersen, maar met enige regelmaat worden we geconfronteerd met onze begrenzingen daarin. Dat maakt ons als mensen klein. Ik hoop en bid dat de hulkpverlening verder op gang mag komen en nog veel mensen geholpen kunnen worden. Naar ik begrepen heb, heeft ook Nederland hulp aangeboden.

Deze week ben ik zelf vooral met financiële onderwerpen bezig geweest. Maandag een overleg met minister de Jager over de kabinetsreactie op het rapport van de commissie de Wit. Mede vanwege de val van het kabinet Balkenende IV heeft dat debat even op zich laten wachten. Het was geen mosterd na de maaltijd, maar je merkt wel dat het onderwerp al weer minder leeft dan een jaar geleden. Dat is te begrijpen, maar aan de andere kant ook een groot risico. Komende week zullen we het debat in de plenaire vergaderzaal afronden. Ik verwacht nog wel enkele Kameruitspraken.

Woensdag heb ik het debat met minister Rutte en Rosenthal ter voorbereiding op de EU-top gedaan. Voor een deel ging het om de situatie in Libië en voor het andere deel over de situatie in de Eurozone. Met name het tweede deel van het debat was fascinerend. Het kabinet zit namelijk wat klem. Europa beweegt zich langzaam maar zeker steeds meer naar een politieke unie, maar in de Tweede Kamer is een meerderheid van de partijen niet van plan op aangelegen terreinen (denk aan belastingen, pensioenen en lonen) soevereiniteit aan Europa over de dragen. Dat is enkele weken geleden nog een uitgesproken door de aanname van een motie die mijn naam draagt.

Zowel het kabinet als de coalitiepartijen proberen met veel woorden uit te leggen dat er geen sprake is van soevereiniteitsoverdracht. Ik help het ze hopen. Ik heb de indruk dat de uitkomst van de EU-top van dit weekend nog veel ruimte laat voor lidstaten om hun eigen interpretaties te geven. Dat maakt het er allemaal niet transparant op. Komende maandag zal ik in Brussel eens mijn licht gaan opsteken. Ik ben benieuwd hoe men in het Europees Parlement de situatie beoordeelt.

Deze week heb ik ook gebruikt om veel gesprekken te voeren. Ook dat is onderdeel van mijn werk. Ik heb o.a. met vertegenwoordigers uit de financiële - en de vervoerswereld gesproken. Terreinen waar veel ontwikkelingen gaande zijn. Donderdagavond hebben we afscheid genomen van 'de moeder' van de fractie, onze administratief medewerkster Wil Mulder. Na 19 jaar voor ons gewerkt te hebben is ze met een welverdiend pensioen gegaan. We hebben haar gezellig uitgegeten en gezongen.

De schuldhulpverlening op de schop

Tue, 31 May 2011 14:11:09 +0200

Gisteren was het debat over de Wet gemeentelijke schuldhulpverlening. De afgelopen jaren heb ik mij verdiept in dit onderwerp. Een boeiend en uitdagend onderwerp, maar jammer genoeg wordt de schuldhulpverlening alsmaar complexer. Dit doet geen goed aan mensen met schulden, maar ook niet aan de schuldeisers. Op mijn werkbezoeken aan voedselbanken kom ik mensen tegen die met hun rug tegen de muur staan.

Het ene verhaal is schrijnender dan de ander, om soms moedeloos van te worden. Ik ben twee gevallen tegen gekomen dat mensen door nalatigheid en zelf fraude van een beschermbewindvoerder dieper in de problemen zijn gekomen. Zij hebben van alles geprobeerd om bij de rechter verhaal te halen, maar zonder resultaat. Want ofschoon je een beschermbewindspersoon wordt toegewezen, blijf je aansprakelijk, met soms alle gevolgen van dien. Als volkvertegenwoordiger peins ik mij soms suf hoe dit soort situaties voorkomen kunnen worden.

Ik ben personen tegengekomen waarvan de partner zonder dat zij het wisten veel schulden heeft gemaakt en vervolgens met de noorderzon is verdwenen. Hierdoor stond moeder met kinderen zomaar op straat. Het ellendige van dit soort situaties is, is dat schuldeisers in deze gevallen weinig compassie tonen en onvoldoende zoeken naar werkbare oplossingen. Het is toe te juichen dat vrijwilligers en kerken wel deze compassie hebben en deze mensen opvangen en proberen te ondersteunen. Hiervoor moet meer waardering komen, vooral wanneer wij zien dat door bezuinigingen veel meer bij hun terecht gaat komen.

Natuurlijk zijn mensen primair verantwoordelijk voor hun financiële situaties, maar soms hebben mensen gewoon pech in het leven. Dan komt alle negativiteit tegelijk op hun bordje terecht. Dan is het goed om al samenleving onze hart te laten spreken. Ik heb het niet over mensen die zich bewust in de nesten hebben gewerkt, of onverschillig omgaan met het uitgeven van geld. Mensen komen in een negatieve spiraal terecht en soms zien zij geen andere uitweg, dan zich van het leven beroven. Daarom is de ChristenUnie ook een voorstander van integrale schuldhulpverlening. Het hele gezin moet weer een gezonde start maken door alle aanverwante problemen op te lossen.

Maar wat ons betreft moet de hele schuldhulpverlening op de schop. De schuldenproblematiek wordt meer en groter door de complexiteit, bureaucratie, te lange doorlooptijden en wachttijden, versnippering over departementen. Wij moeten echt naar een systeem dat effectiever en efficiënter is. Daarom heb ik in het debat de staatssecretaris een beknopte notitie aangeboden met onze analyse van de schuldenproblematiek en een denkrichting voor een nieuw systeem.

U kunt hier mijn notitie lezen.

Cynthia Ortega-Martijn
Tweede Kamerlid ChristenUnie

Nu weer verder gaan bouwen aan ChristenUnie

Sat, 05 Mar 2011 16:29:01 +0100

De Statenverkiezingen zijn voorbij. Wekenlang hebben we campagne gevoerd. Waar we maar konden de boodschap van de ChristenUnie uitgedragen. Persoonlijk ben ik ook in het merendeel van de provincies geweest om onze provinciale mensen te ondersteunen. Er is keihard gewerkt. Ook zijn er handen gevouwen om een zegen over de verkiezingen te vragen. Zo werkt dat bij een uitgesproken christelijke partij als de ChristenUnie.

In dat opzicht was er teleurstelling over de uitslag. In bijna alle provincies (uitgezonderd Fryslân) verloren we zetels. Nu wisten we dat de ongelofelijk goede uitslag van 2007 moeilijk te evenaren zou zijn. Wel hoop je dan de teruggang zo beperkt mogelijk te houden. Mede vanwege de veel hogere opkomst is dat helaas niet gelukt. Dat is slikken.

Wat ook opviel is dat op verschillende traditionele CU-plaatsen (Bunschoten, Urk, Oldebroek) mensen zich minder in de ChristenUnie herkennen. Nu zijn er nuanceringen te maken. Zo maakt het natuurlijk wel uit met welke verkiezingen ja vergelijkingen gaat maken. Maart 2007, maart 2010 of juni 2010, bijvoorbeeld. Eigenlijk maakt het me toch ook weer niet zoveel uit. Er is gewoon werk aan de winkel. Als ChristenUnie maken we nu een wat mindere periode mee. Dat kan gebeuren. Het komt er nu wel op aan de goede dingen te doen. In ieder geval geen 'paniekvoetbal' gaan spelen.

Na deze electorale terugval zullen we weer moeten gaan bouwen. Verloren gegaan vertrouwen moet herwonnen worden. De commissie Schipper die het evaluatierapport van de landelijke verkiezingen heeft geschreven, gaf daar al goede aanbevelingen voor. Ik ben zeer gemotiveerd om aan het verder bouwen aan de ChristenUnie en het uitdragen van onze politieke boodschap een bijdrage te leveren. Het is gelukkig ook niet allemaal kommer en kwel. Deze weken heb ik weer veel ChristenUnie-mensen in het land aan het werk gezien. Er zit zoveel (jong) talent in onze partij. Wat dat betreft moeten we nu ook niet te lang in een hoekje gaan zitten kniezen. Er is veel werk aan de winkel. In vertrouwen op onze Hemelse Vader mogen we daar onze schouders onder zetten. aan de slag dus.

Mijn gedachten en hart gaan wel uit naar Statenleden die hun zetel zijn kwijtgeraakt of kandidaten die (net) niet verkozen zijn. In 2002 heb ik dat zelf ook mee gemaakt. En dat kan hard aankomen. Meest pijnlijk vind ik het verlies van onze zetel in Noord-Brabant. Wat heeft die Hermen Vreugdenhil als 'éénpitter' de afgelopen jaren geknokt in deze provincie. En 'zijn' campagne stond als een huis. Daar heeft het niet aan gelegen. Ik wens Hermen en zijn mensen heel veel sterkte toe. En wees gerust: we laten Brabant niet los.

Maandag 23 mei wordt nu een belangrijke dag. Niet alleen vanwege de verjaardag van mijn dochter Lotte. De Statenleden zullen die dag voor de samenstelling van de Eerste Kamer hun stem uitbrengen. Er wordt momenteel druk gerekend. We zullen zien wat het wordt. Mogelijk komt er een meerderheid van de huidige coalitie. Misschien ook wel net niet. Wat het ook wordt: ik hoop dat Rutte en zijn ministerploeg meer dan ooit rekening zullen houden met de opvattingen van de oppositie. Als ChristenUnie zijn we er niet op uit een kabinet zo snel als mogelijk weg te werken. Wel zouden we graag bij een aantal onderwerpen aanpassingen willen zien. Zoals recent bij het passend onderwijs. Als het kabinet echt ernst wil maken van het zoeken naar een breder draagvlak in het parlement, zal men dat niet alleen met woorden maar ook in de daden moeten laten zien. Ik ben benieuwd.

Donderdagmiddag had ik het genoegen aanwezig te kunnen zijn bij de premiere van de documentaire 'Mannenbroeders van Kootjebroek'. Een aangrijpende documentaire van Geertjan Lassche over MKZ en Kootwijkerbroek. Deze maand is al weer tien jaar geleden dat in deze plaats MKZ werd vastgesteld (met als gevolg dat er 60.000 dieren werden 'geruimd'). Nog steeds is er bij de bevolking grote twijfel of er wel echt MKZ was. Het zou goed zijn als een onafhankelijk onderzoek nu eens echt duidelijkheid gaat geven. Als ChristenUnie zijn we er voorstander van dat dit onderzoek er gaat komen. Na 10 jaar mag de grauwsluier wel eens van dit onderwerp afgehaald worden.

Boetes rij- en rusttijden wegvervoer: een wirwar waar een eind aan moet komen

Fri, 04 Mar 2011 10:57:17 +0100

Geregeld spreek ik met chauffeurs. En met beleidmakers in het wegvervoer. En welk onderwerp ook op de agenda staat, iedere keer weer komt ook de huidige rij- en rusttijdenregeling ter sprake. En terecht. Als je de verhalen hoort over hoge boetes, onbegrijpelijk opgelegde boetes, de kwalijke behandeling van chauffeurs, de stress van de handhavers, dan hoor ik opnieuw: de huidige rij- en rusttijdenregeling werkt niet goed. Vorige week nog hoorde ik dat op een bepaalde snelweg in Spanje per jaar 180 miljoen euro wordt opgehaald met boetes van buitenlandse vrachtwagenchauffeurs. Ongelooflijk! Dat is 1% van wat Nederland de komende jaren moet bezuinigen, en in Spanje halen ze dat geld binnen op een stuk snelweg. Kennelijk zijn in Spanje niet de parkeeropbrengsten het sluitstuk van de begroting, maar de boetes betaald door buitenlandse vrachtwagenchauffeurs!

Sinds ik in 2009 Vicevoorzitter van de Transportcommissie van het Europees Parlement werd heb ik het onderwerp rij- en rusttijden op mijn prioriteitenlijstje gezet. Er moet een oplossing worden gevonden voor de huidige problemen. In mei 2010 heb ik daarom een middag over de rij- en rusttijden georganiseerd in Utrecht waar ik alle Nederlandse betrokkenen heb uitgenodigd hun opvattingen over de rij- en rusttijdenregeling naar voren te brengen. Chauffeurs, handhavers, vakbonden, ondernemers, het Ministerie en verladers vertelden over hun ervaringen met de rij- en rusttijden. Opvallend was dat het overgrote gedeelte van de aanwezigen vertelde niet uit te zijn op aanpassing van de huidige wetgeving, maar voorkeur te geven aan eenduidige handhaving van de wetgeving op de Europese wegen. Opvallend, omdat ik van tijd tot tijd berichten lees dat mensen die betrokken zijn bij de rij- en rusttijdenregeling, de hele regeling zouden willen herzien.

Ik begrijp die wens wel maar toch ben ik huiverig voor totale herziening van de bestaande regeling. Als ik zo om mij heen kijk in de Transportcommissie van het Europees Parlement dan heb ik er helaas niet alle vertrouwen in dat als de regeling wordt herzien, er echt vooruitgang wordt geboekt. Bijvoorbeeld: meerdere collega’s benaderen het wegvervoer als iets dat vurig bestreden moet worden. Dus als we de wetgeving zouden herzien is het best mogelijk dat we met een resultaat worden opgescheept waarmee we veel verder van huis zijn.

De nationale bijeenkomt in Utrecht vond ik zo nuttig dat ik besloot een Europese bijeenkomst in Brussel te organiseren. Op 22 maart gaat het er van komen. Samen met mijn Oostenrijkse collega Ranner heb ik de Europese Commissie uitgenodigd om te komen luisteren naar de verhalen van onder meer de Europese Verkeersveiligheid Organisatie, de Europese wegvervoerondernemers en de Europese vakbonden. Ook komen twee zelfstandige chauffeurs hun persoonlijke verhaal vertellen. Hopelijk is de Europese Commissie dan overtuigd dat de huidige toepassing van de rij- en rusttijdenregeling onacceptabel is. De Europese Commissie is namelijk de verantwoordelijke instantie die de huidige problemen op moet lossen.

Mijn insteek voor 22 maart is dat de Europese Commissie werk gaat maken van een heldere en ondubbelzinnige interpretatie van de huidige wetgeving, en dat die langs alle Europese wegen gaat gelden. Dat maakt het werk van de handhaver eenvoudiger en de chauffeur weet dan waar hij aan toe is. De bestaande wirwar die we nu hebben moet echt stoppen! Ik kijk uit naar de bijeenkomst op 22 maart.

EU-belastingen zetten het machtsevenwicht op scherp

Wed, 02 Mar 2011 09:55:54 +0100

De afgelopen maanden laaide de discussie over een EU-belasting weer op. Een belangrijke discussie omdat de uitkomst ervan de machtsverhouding bepaalt tussen Brussel en de nationale hoofdsteden. Bovendien is dit debat nu extra van belang omdat in de komende maanden ingrijpende besluiten gaan worden genomen over de toekomst van Europa. Er ligt het plan van Merkel en Sarkozy over verregaande economische integratie in de Eurozone. Tevens komt de Europese Commissie met voorstellen voor de begroting 2012, de Financi�le Meerjarenperspectieven plus een herziening van het Eigen Middelenbesluit. Al deze zaken gaan over de vormgeving van de Europese integratie. De roep om een eigen EU-belasting is daarom tegelijk een roep om meer macht voor de EU. Die roep zet het machtsevenwicht tussen Brussel en de nationale hoofdsteden op scherp.

SGP+

Het recht om zelf belasting te heffen is een van de oudste en meest fundamentele rechten van iedere natiestaat. De wens van een meerderheid in het Europees Parlement om eigen belastingen te gaan heffen is gekoppeld aan de wens, meer macht te concentreren in Brussel. Meer eigen geld betekent immers meer eigen macht. Met eigen belastingen voor de EU slaat de machtsbalans door ten nadele van de lidstaten. Dat is onnodig want de huidige werkwijze functioneert, met een enkele aanpassing, goed. We hebben het Stabiliteits- en Groeipact (SGP). Dat pact is er gekomen juist op voorstel van Duitsland: dat land moest de harde Duitse mark loslaten en wilde dat de Euro ook stevig zou worden. Dus werd er bepaald dat de Eurolanden geen structurele tekorten op de begroting mogen hebben en kwam er een onafhankelijke Europese Centrale Bank die zou waken over de prijsstabiliteit. De afspraken in dat goede Pact moeten worden nagekomen, en aangevuld met sancties voor lidstaten die structureel die doelstellingen negeren. Een aangepast SGP, zeg maar een SGP+, behoudt de machtsbalans tussen Brussel en de lidstaten.

Hoger budget

De Europese Commissie meent dat met de invoering van een EU-belasting de nationale afdrachten naar beneden kunnen, wat goed zou zijn voor de positie van de zogeheten nettobetalende landen, zoals Nederland. Dat is een voor de EU volstrekt ongekende beweging. De EU is namelijk altijd op zoek naar meer geld. Zo presteerden de Europese Commissie en een meerderheid van het Europees Parlement het zelfs nog in de huidige crisistijd, de begroting voor 2011 met 6% te willen laten groeien. De EU kennende wil de Europese Commissie de inkomsten van de EU-belasting voluit gaan gebruiken en zullen de nationale afdrachten amper verminderen. Jammer genoeg werd deze denklijn onlangs bevestigd door Alain Lamassoure, voorzitter van de budgetcommissie van het Europees Parlement. Hij verklaarde dat door EU-belastingen het EU-budget omhoog gaat. Die verhoging was volgens hem in de huidige economische tijd politiek helaas niet te realiseren met het verhogen van de nationale afdrachten. Voor dit soort argumenten pas ik sowieso, maar in een tijd waarin elke overheid de broekriem moet aanhalen, is dit helemaal ongelooflijk.

Bovendien is het in Brussel not done om te praten over lagere uitgaven van de EU. Terwijl daar legio aanleiding voor is. Talloze voorbeelden zijn met gemak te noemen waarom de uitgaven niet hoeven te stijgen -integendeel!- als ze maar beter worden ingezet. Neem de Structuurfondsen: die zijn van oorsprong opgezet om de arme regio’s in Europa te steunen in hun ontwikkeling. Maar echt arme regio’s zoals Bulgarije, Roemenië en de Baltische staten krijgen samen amper 12% uit dat budget. Ik vind het onzin dat wij fietspaden in Nederland mede betalen uit die fondsen: daar zijn die fondsen niet voor bedoeld. En het geeft een hoop rondpompen van geld; proberen terug te halen wat je eerst hebt weggebracht. Onnodig ingewikkeld!

Of neem de nieuwe Europese Diplomatieke Buitenlandse Dienst. Ook daar kan de kam doorheen. Op een eiland als Barbados heeft de EU-ambassade daar 46 medewerkers, negen meer dan de Britse ambassade ter plaatse. Ook de 53 EU-ambassade medewerkers in Madagaskar lijken mij niet echt noodzakelijk, noch de 92 in Marokko. De 91 in India of de 113 in Rusland kan ik dan nog wat beter begrijpen. Maar als je alleen maar voorstelt om hierover eens na te willen denken springen mensen als Verhofstadt (liberale fractievoorzitter in het EP) verontwaardigd overeind. Het bedreigt zijn droom van meer Europa, een groter Europa waarin hij vooral de eerste viool wil spelen. In het tot op het bot verdeelde België gaat hem dat al helemaal niet meer lukken natuurlijk.

En wat zien we dus? Een meerderheid van het EP wil alleen maar meer geld, liefst in de vorm van EU-belastingen. Juist afgelopen week heeft die meerderheid al een eerste voorstel gedaan voor de 2012-begroting: plus 3,9% !!

Goed evenwicht tussen Brussel en de lidstaten

Juist als we willen dat de EU geloofwaardig blijft bij de burger, moet de positie van de lidstaten sterk blijven. Niet alleen het Europees Parlement, maar juist en vooral de nationale regeringsleiders moeten de afdrachten aan Europa verantwoorden. De regeringsleiders worden gecontroleerd door de nationale parlementen en kunnen met een duidelijke opdracht naar Europa gestuurd worden. Juist afgelopen week heeft de Tweede Kamer in een motie van collega Slob die boodschap nog eens duidelijk gemarkeerd: geen Europese politieke Unie!

Kortom, het is gezond dat er een evenwicht bestaat tussen de lidstaten en de Europese Unie over de financiën. Vergeet niet, dankzij de lidstaten is de begroting van 2011 niet gestegen met 6% maar met 2,9%. 0% was uiteraard beter geweest maar 6% was echt totaal buiten de realiteit. Die balans raakt uit evenwicht als er EU-belastingen zouden komen. Dan ontbreekt de rem vanuit de nationale hoofdsteden. Laat de Europese Unie maar vechten voor haar budget. Dat kost moeite maar is de beste remedie om de uitgaven niet de pan uit te laten rijzen.

Krimpregio: Tweede Kamer naar Limburg?

Tue, 31 May 2011 14:09:37 +0200

Gisteren was ik wel erg verast door de hoge deelname van Kamerleden aan het debat over de bevolkingsafname en krimpregio's. Maar liefst negen fracties namen deel aan het Algemeen Overleg. Nu moet ik wel zeggen dat dit mij niet had moeten verbazen, want het is verkiezingstijd voor de Provinciale Staten en de problematiek rondom de krimpregio's is een verkiezingsthema.

Ik begrijp nu ook waarom leden van de commissie zo op hebben aangedrongen dat het Algemeen Overleg toch plaats zou vinden, terwijl de minister heeft gevraagd om uitstel. Bevolkingsdaling en krimp zijn onderwerpen die juist in deze campagnetijd voor de provinciale staten tot de verbeelding van kiezers zal spreken. Toen ik vier jaar geleden aantrad in de Kamer stond Krimp niet zo hoog op de politieke agenda. Het zijn vooral de coalitiepartijen uit de vorige regering, waaronder de ChristenUnie die ervoor hebben gezorgd dat dit onderwerp hoger op de agenda is gekomen. De ChristenUnie heeft ondersteund door deze partijen ook een aantal moties ingediend die ertoe hebben geleid dat onder een andere verdeelsystematiek voor het provinciefonds komt.

Momenteel zijn de provincies bezig om hun actieplannen op te stellen. Dat is maatwerk, want in iedere provincie kunnen de speerpunten anders liggen. Aan de andere kant moeten wij gezien het feit dat er in 2040 60% van gemeenten te maken krijgen met bevolkingsdaling en krimp de vraag of wij naar de toekomst toe niet meer moeten gaan komen tot een soort nationaal deltaplan “bevolkingsdaling en krimp". Dat idee heb ik ingebracht in het debat. Het huidige beleid is nu gericht op het inlopen van achterstanden. Vraag is op welke manier wij nu al nationaal kunnen gaan inspelen op deze demografische ontwikkelingen. Dat vraagt ook naar mogelijkheden voor een nationaal krimpfonds, bijvoorbeeld naar analogie van het leefbaarheidfonds zoals die bestaat in Groningen.

Iets anders waar de ChristenUnie nog meer aandacht voor wil vragen, is het prikkelen van bedrijven, die niet aan de Randstad gebonden zijn, om zich in de door krimp getroffen regio’s te vestigen. Daarnaast heb ik het idee geuit of het mogelijk is om in het kader van de waardevermindering van huizen, een constructie bedenken om met een vorm van subsidie zoals wij die kennen voor starters kopers en verkopers tegemoet te komen.

In het debat heeft de minister gezegd dat de ministeries zich alleen in bijvoorbeeld Limburg kunnen vestigen, indien de Staten Generaal daartoe zou verhuizen. Ik moet zeggen dat ik het wel een idee vindt die de moeite waar is om serieus over na te denken. Kamerleden komen nu ook al uit het gehele land om hun werk in het parlement te doen. Dus reizen of deeltijdwonen, zit er meestal toch in. Waarom dan niet in het mooie Limburg?

Een nieuwe politieke lente

Mon, 14 Feb 2011 10:11:10 +0100

Tijdens mijn werkbezoek vrijdag en het thuiswerken afgelopen zaterdag zijn mij een aantal contrasten opgevallen. Op het moment dat een jong ondernemend stel met een grote leghennenhouderij in Zutphen vertelde over hun wensen om nog meer te doen aan duurzaamheid door de daken van de stallen te voorzien van zonnepanelen, maakte minister Verhagen zijn randvoorwaarden voor een nieuwe kerncentrale bekend.

En terwijl ik mijn bijdrage schreef voor een algemeen overleg over het persoonsgebonden budget en dacht aan al die mensen die getroffen worden door beperkingen van dit budget, waardoor zorg op maat thuis of in een kleinschalige woonvoorziening in de toekomst niet meer mogelijk is, zag ik op tv de VVD de campagne aftrappen met een grote actie voor 130 km/u op de snelwegen.

Toen ik vrijdag op bezoek was bij een centrum voor jeugd en gezin in Apeldoorn en de slogan las 'opvoeden en opgroeien doe je samen', realiseerde ik me dat ik het woord 'samen' al een tijd niet meer heb gehoord in Den Haag. Daar gaat het vooral over 'eigen verantwoordelijkheid' en wat je 'zelf' allemaal moet doen. En het gaat over nog meer strengheid en daadkracht door de overheid. In Apeldoorn waren de mensen in ieder geval enthousiast over de laagdrempelige opvoedondersteuning. En in 'Het dagelijks bestaan' waar vroegtijdige schoolverlaters worden opgevangen door een gemotiveerd echtpaar en een grote groep vrijwilligers om hun leven weer een beetje op orde te krijgen, vroegen ze zich tijdens de lunch vrijdag vertwijfeld af of het door Wilders voorgestelde 'tuigdorp' voor hen bedoeld was. Ik heb het idee dat 'vraag en aanbod' op dit moment in onze samenleving niet helemaal matchen. Ik hoop dat meer mensen dat gevoel hebben. Uitdrukking geven aan dat gevoel kan op 2 maart!

Ik kijk uit naar een nieuwe politieke lente! Gisteren was de lente trouwens al een beetje te zien en te voelen op de hei van Heerde waar ik gisteren met mijn gezin de eerste lammetjes van dit jaar heb bewonderd...

Esmé Wiegman - Van Meppelen Scheppink

Tweede Kamerlid ChristenUnie

Egypte en nog veel meer

Sat, 12 Feb 2011 11:45:16 +0100

Dit is natuurlijk de week van Egypte. Na achttien dagen van protest is Mubarak eindelijk vertrokken. Het bericht van zijn vertrek kwam vrijdagmiddag nog wat onverwacht, nadat hij donderdag uiteindelijk toch nog aan was gebleven. De euforie in Egypte is groot. Maar de vraag is wel hoe dit nu verder gaat. Hoeveel ruimte gaat het leger bieden aan verdere democratisering? We zullen het zien.

Ik kon zelf deze week weer vol aan de bak na mijn reis naar Ethiopië. Veel uitrusten was er niet bij. De agenda stond overvol. Maandag bijvoorbeeld direct een groot overleg over het luchtvaartbeleid. Zeer opvallend dat staatssecretaris Atsma uitgaat van wel erg hoge groeicijfers voor Schiphol. Dat kon hij ook niet deugdelijk onderbouwen. Die cijfers bepalen wel het zgn uitplaatsingsbeleid naar vliegvelden als Lelystad en Eindhoven. Met alle overlast gevolgen van dien voor omwonenden. De coalitie steunde Atsma echter zonder al te veel kritische vragen. Meest opmerkelijk vond ik de bijdrage van PVV-er Graus. Vliegtuigkerosine rook eigenlijk wel lekker en overvliegende vliegtuigen was goed voor het bioritme. Wat zouden de Henks en Ingrids die in de omgeving van vliegvelden wonen daarvan vinden?

In de rest van de week nog een aantal debatten gehad. Vooral over milieuonderwerpen. Ondermeer een belangrijk debat over fijnstof en duurzaam inkopen. Dat laatste debat leek nog belast te worden met een voornemen van staatssecretaris Atsma om Maleisisch hout toe te laten tot duurzaam inkopen. Daarover hebben we in november ook al strijd gevoerd. Het Maleisische hout voldoet namelijk (nog) niet aan de daarvoor gestelde eisen. Toch wilde Atsma destijds toelating doordrukken. Dat hebben we in november tegen kunnen houden. Hoewel er nog steeds een beroepsprocedure loopt, probeerde hij het deze week opnieuw. Opvallend omdat juist vorige week de Vaste Kamercommissie I en M hem nog schriftelijk had aangegeven vast te willen houden aan de afspraak uit november (beroepsprocedure afwachten en uiterlijk voor de zomer er over spreken).

Met 10 tegen 9 stemmen hebben we in een speciaal daarvoor bij elkaar geroepen procedurevergadering de behandeling kunnen tegenhouden. Close finish. Vraag me oprecht af wat staatssecretaris Atsma en de coalitie op dit punt bezield. Heeft in ieder geval niets met uitgestoken handen te maken en recht doen aan gemaakte afspraken over duurzaam inkoopbeleid. Ik ben bang dat we er nog niet van af zijn.

Deze week ook een debat gehad met minister de Jager over de situatie in de eurozone. Met name de opstelling van Frankrijk en Duitsland vind ik zorgelijk. Er wordt aangestuurd op een politieke unie. Dat gaat de ChristenUnie echt te ver. Samenwerking op monetair terrein is prima. Maar we blijven wel onze eigen zeggenschap houden over bv belastingen, pensioenen en lonen. Het kabinet is niet duidelijk in de afwijzing van deze ontwikkeling. Minister-president Rutte wekt zelfs de indruk dat als Nederland er voordeel van heeft hij wel mee zou willen gaan. Dit onderwerp zal de komende tijd nog wel terugkomen. Eind maart is er in ieder geval een Europese Top waar het voor geagendeerd zal staan. Komt nu aan op duidelijke taal. We gaan geen fuik in zwemmen waar we straks niet meer uit kunnen komen.

Vrijdag de hele dag in Amersfoort geweest. 's Ochtends een gesprek met de ChristenUnie-waterschapsbestuurders. Mooi om te zien hoe betrokken deze bestuurders bezig zijn. 's Middags een rondetafelgesprek gehad over de ontwikkelingen in Europa. Goed omd at samen met de Eurofractie op te kunnen pakken. In dat opzicht zijn de lijntjes binnen de ChristenUnie kort.

Vanaf volgende week zal ik ook volop met de Statencampagne gaan meedoen. Om te beginnen maandag met een spreekbeurt in Emmen. Heb er zin in om onze mensen in de provincie bij te staan op weg naar 2 maart. Prachtig ook om Roel Kuiper, onze lijsttrekker voor de Eerste Kamer, zo actief bezig te zien. Maandag zal hij meedoen aan het televisiedebat tussen lijsttrekkers. Volgens mij is een dergelijk debat een unicum. Alle vertrouwen overigens in Roel. In hem heeft de ChristenUnie een prima lijsttrekker.