ChristenUnie.nl

Turkije moet geen lid van de EU worden

Thu, 02 Sep 2010 12:21:55 +0200

Vanuit Istanbul schrijft Europarlementari�r Peter van Dalen (ChristenUnie) over de gesprekken en de discussie die de ECR-fractie had over de mogelijke toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Van Dalen: ,,Mocht er in de huidige mandaatperiode een stemming komen over Turkse toetreding, dan stem ik tegen!"

Istanbul, 2 september 2010.

Iedere fractie in het Europees Parlement heeft een fractiebestuur. Zo ook de fractie van Europese Conservatieven en Hervormers waar ik lid van ben. Samen met de delegatieleiders uit het Verenigd Koninkrijk, Polen, Tsjechië, Letland, Litouwen, Hongarije en België vorm ik het Bureau van de fractie, het fractiebestuur.

Een enkele keer per jaar vergadert het fractiebestuur op een locatie buiten Brussel. Soms is dat op uitnodiging van één van de delegatieleiders - bijvoorbeeld wanneer die kort voor landelijke verkiezingen staat -, een andere keer om ter plaatse met ministers, hoge ambtenaren en opinieleiders te spreken over belangrijke onderwerpen en daarover op locatie meer te zien en te horen.

Van 1 tot 3 september vergadert ons fractiebestuur in Istanbul. We bespreken daar de kandidatuur van Turkije voor de Europese Unie. We hebben gesprekken met onder andere vertegenwoordigers van de oppositionele Republikeinse Volkspartij, en de heer Y.Yakis die in het Turkse Parlement de delegatie met de EU voorzit.

Onze ECR-fractie heeft diverse opvattingen over de Turkse toetreding. De Engelse conservatieve leider Cameron (wiens partijgenoten in onze fractie zitten) heeft zich luid en duidelijk een voorstander van die toetreding getoond. Enkele weken geleden sprak hij tijdens een officieel staatsbezoek aan het land duidelijke taal: Turkije moet wat hem betreft lid worden van de EU. Turkije is een belangrijke NAVO-partner en vanwege de link van het land naar andere landen in het Midden-Oosten wil hij Turkije bij de EU inhalen.

Ik begrijp dat. Toch ben ik uitgesproken tegen Turkse toetreding. Ik denk dat de argumenten voor toetreding veel te rooskleurig worden gepresenteerd. Neem alleen al dat punt van die link naar andere landen in de regio. De breedte en diepte van die link wordt door velen verkeerd ingeschat. Het Turkije onder leiding van Erdohan vervult juist steeds minder en minder een brugfunctie. De opvallend innige toenadering van Turkije richting Syrië, Hamas en met name het Sjiitische regime in Teheran vergroot de kloof met het Westen. En met Israel en de Verenigde Staten. Turkije lijkt op weg de aloude Ottomaanse grandeur nieuw leven in te blazen.

Ik ben ook tegen Turkse toetreding omdat het land bij toetreding een volstrekt dominante positie krijgt in de EU. De Adviesraad Internationale Vraagstukken heeft het afgelopen juli nog eens duidelijk gesteld: bij toetreding krijgt Turkije in de besluitvorming ongeveer eenzelfde stem als Duitsland (AIV-rapport nummer 71 van 2 juli 2010). Daar ligt de kern: bij toetreding wordt Turkije vanuit de hoogste amateurklasse in één klap topspeler in de Champions League. En omdat Turken een trots volk zijn zal die topspeler zich maximaal laten gelden in én buiten het Europese speelveld. Dat zal betekenen eisen op het gebied van de internationale politiek, eisen ten aanzien van de Europese landbouwgelden en eisen om stevige bijdragen uit de structuurfondsen.

Bovendien, zou Turkije toetreden, dan moet op een bepaald moment het verkeer van personen geheel vrij worden. Hoeveel van de 75 miljoen Turken blijven dan nog in eigen land wonen? De problemen die we hadden met Roemenen en Polen die naar Nederland kwamen zullen er totaal bij verbleken.

En wat gaat dit voor de democratie betekenen? Turkije heeft een dunne democratische traditie: het land wordt al bijna een eeuw lang heen-en-weer geslingerd tussen godsdienstige partijen als de regerende islamitisch-conservatieve AK-partij enerzijds, en het leger anderzijds. Die tweestrijd ligt diep geworteld in de Turkse samenleving: Europa moet niet de illusie hebben dat te kunnen veranderen.

Ook ben ik tegen Turkse toetreding omdat het land voor het overgrote deel buiten Europa ligt. Artikel 49 van het EU-Verdrag is helder: alleen Europese staten kunnen toetreden. Voor sommige landen zoals Cyprus kun je je terecht afvragen of die wel in Europa liggen. Bij Turkije hoef je die vraag niet te stellen. Ieder schoolkind weet dat ruim 90% van Turkije in Azië ligt, inclusief de hoofdstad Ankara. Voormalig Bondskanselier Kohl voegde hier ooit nog een belangrijk aspect aan toe: “Europa houdt daar op waar ik geen kerktorens meer tegen kom”. Dat argument past naadloos bij het pleidooi dat de ChristenUnie presenteerde bij het debat over de Europese Grondwet in 2004:neem een verwijzing op over de joods-christelijke wortels van Europa.

Een overeenkomst EU - Turkije over goed nabuurschap met gunstige handelsvoorwaarden is prima. Ook voor Turkije zelf overigens! Zo’n overeenkomst komt in economisch- en handelsopzicht zeer dicht in de buurt van de rechten (en plichten !) die EU-lidstaten tot elkaar hebben. En Turkije kan dan toch gewoon zichzelf blijven. Het is onterecht dat de duidelijk positieve kanten van zo’n overeenkomst van goed nabuurschap zo vaak zo gemakkelijk worden weggewuifd!

Gelukkig hebben we met elkaar in de ECR-fractie afgesproken, dat uiteindelijk de nationale delegaties zelf bepalen, hoe hun stemgedrag zal zijn in het Europees Parlement. Mocht er in de huidige mandaatperiode een stemming komen over Turkse toetreding, dan stem ik tegen!

Peter van Dalen

Europarlementariër voor de ChristenUnie

'Hoop op een baan in Ha�ti'

Mon, 06 Sep 2010 14:57:33 +0200

Ha�ti is de gevolgen van de aardbeving in januari (230.000 doden, miljoenen mensen op slag dakloos) nog lang niet te boven. Kamerlid Jo�l Voordewind van de ChristenUnie is op bezoek in Ha�ti om te kijken hoe de hulp vordert en doet verslag voor het Nederlands Dagblad.

We bezoeken de projecten van Parole et Action, een organisatie waarmee Woord en Daad samenwerkt. Het puinruimen is in volle gang. Professionele bedrijven doen het grote sloopwerk. Ingehuurde mensen uit de kampen hakken samen met de huiseigenaar het puin in kleine stukken en scheppen het op vrachtwagens. Het is gevaarlijk werk, waarbij vorige week nog iemand om het leven kwam.

In dit tempo duurt het nog drie jaar voordat het puin is opgeruimd. Het grote probleem is dat de overheid in delen van de binnenstad geen tijdelijke oplossingen meer wil. Op hellingen, kwetsbaar bij natuurrampen, mogen geen huizen meer komen. De overheid wil de mensen uit de kampen tijdelijk buiten de stad opvangen, zodat het centrum opnieuw kan worden opgebouwd. Een goed plan, maar de mensen gaan veel liever terug naar hun vertrouwde omgeving en dus zien we alweer tenten en golfplaten huisjes verrijzen, ook op de riskante plaatsen.

We bezoeken het tentenkamp Jacquet Toto met achtduizend mensen, midden in de stad. Dertig procent van de kinderen is ondervoed, er komt schurft, malaria en tyfus voor. In het kamp is hulpverlening aanwezig, en toch krijgt maar vijftig procent van de kinderen onderwijs. De leiding is bang dat de gezinnen niet vrijwillig vertrekken als er teveel voorzieningen zijn. De oplossing lijkt mij tijdelijke huisvesting aan de rand van de stad. Maar daar daar is geen bedrijvigheid en onderwijs. Die moeten er wel komen. Ik zal het morgen navragen bij de VN.

Op weg naar naar Cité Soleil, de onveiligste sloppenwijk van Haiti, met 300.000 inwoners, krijgen we escorte van twee politieauto’s met vijftien politieagenten, hun geweren in de aanslag. Zelfs lokale hulpverleners durven de wijk niet in zonder bewakers. Veel criminelen die bij de aardbeving uit de gevangenis zijn ontsnapt, verschuilen zich hier. We stoppen en de politie bewaakt de straathoeken. Open riolen, stank en een wat dreigende sfeer hangt er tussen de kleine steegjes. Veel graffiti op de muren van de krotten.

Plotseling zien we vele tientallen werkers met blauwe T-shirts en blauwe helmen op. Ze maken de riolen schoon. De hulporganisaties huren hen in om de wijk leefbaarder te maken. Op een muur staat: ‘Vote for Joel 2010’. Het blijkt een senaatskandidaat te zijn die meedoet aan de verkiezingen in november.

Van de wijk Bel Air, 600.000 inwoners, is tachtig procent (bijna Amsterdam) ingestort. Het is het zwaarst getroffen gebied van de hoofdstad. Overmorgen vertrekken we alweer. Er is enorm veel geld toegezegd (10 miljard dollar) en vele deskundigen denken met de overheid mee om te komen tot de opbouw van betere huisvesting, stadsplanning en het creëren van werk. Nederland heeft 41 miljoen euro toegezegd, maar ik zal aanbevelen om ook tijdens de wederopbouw betrokken te blijven met onze kennis van landbouw, watermanagement en het duurzaam omgaan met de natuur – de enorme houtkap zorgt hier voor onvruchtbare grond en erosie.

Ook zou het Nederlandse bedrijfsleven het midden- en kleinbedrijf kunnen ondersteunen om bedrijven uit de informele sector te krijgen en te laten doorgroeien. Met de toename van de afdrachten van belasting zou de overheid de zorg- en onderwijsniveau kunnen optrekken. Dat zal niet makkelijk zijn, maar het is nu wel de tijd om Haïti te helpen en vooral jongeren hoop te geven op een loopbaan, niet in de VS, maar in hun geboorteland.

Lees ook
'Kerk moet voorbeeld zijn op Haïti'
'Bijna elke Haitiaan heeft wel een familielid verloren'

'Kerk moet voorbeeld zijn op Ha�ti'

Mon, 06 Sep 2010 14:52:27 +0200

We zijn zondag naar een Creoolssprekende kerk geweest. Zij komen samen onder tentzeil omdat het kerkgebouw (tevens school) is aangetast door de aardbeving. Het heeft ‘code geel’, wat betekent dat het gebouw te onveilig is om ervan gebruik te maken en eerst aanzienlijk gerepareerd moet worden. Maar de eigenaar heeft hier geen geld voor, dus staat het leeg. De 450 leerlingen komen nu samen onder een tentzeil. Dit maakt duidelijk dat naast het kwart van de huizen dat verwoest is in de stad (‘code rood’), er nog veel huizen zijn die mogelijk nog wel overeind staan, maar eerst grondig gerepareerd moeten worden – en dus eveneens onbewoonbaar blijven.

Na de dienst vraag ik de voorganger of er kerkleden zijn die getroffen zijn door de beving en hoe de christenen de aardbeving zien. Twee mensen van de kerk hebben de beving niet overleefd en tien mensen zijn gewond geraakt. Een van hen moest zijn been laten amputeren. Sommigen, zegt de predikant, zien de beving als een straf van God voor de zonde in het land, de corruptie, het elkaar voorliegen en voodoo. Anderen zeggen dat het een natuurramp is. De voorganger zelf meent dat God niet de aardbeving heeft veroorzaakt, maar mogelijk wel heeft toegestaan ,,om de mensen in Haïti tot berouw te brengen’’. Het is volgens hem een waarschuwing van God om mensen tot inkeer te laten komen over de voodoopraktijken. Veel voodoopriesters spreken vloeken uit over mensen of over bezittingen of vee van mensen. Of waarschuwen voor onheil die door anderen worden veroorzaakt.

De grootste zonde van Haïti? Zonder twijfel zegt hij meteen het liegen, het beloven van dingen maar het niet doen. Van politici, maar ook onderling. Daarom is er ook een groot wantrouwen onder de mensen. Corruptie is ook een groot probleem. Het land staat in de top 4 van de landen met de meeste corruptie. Veel jongeren willen dan ook niets liever dan het land voor altijd verlaten en naar Amerika gaan, een nieuwe toekomst opbouwen.

De kerk moet volgens de voorganger niet alleen bidden en bekering preken, maar ook handelen en het goede voorbeeld geven. De kerk moet helpen kinderen en jongeren goed onderwijs te geven, zodat jongeren weer hoop krijgen. Na de dienst bezoeken we het tentenkamp pal naast de kerk. We spreken de mensen in de tenten. Het is er verstikkend heet, de mensen krijgen geen voedsel meer uitgedeeld, omdat de overheid vindt dat men daarin nu weer zelf moet voorzien. De hulporganisaties bieden nu wel ‘cash for work’-programma’s aan. Intussen zijn de eerste gevallen van tyfus al bekend en overlijden er vooral baby’s van de uitdroging door diarree.

’s Avonds eten we in het restaurant van de vrouw van de Nederlandse consul, Rob Padberg. Hij neemt al 32 jaar de zaken waar voor Nederland omdat er geen ambassade is. Padberg is blij met ons bezoek, want ik ben schijnbaar het eerste Kamerlid dat Haïti bezoekt sinds hij hier woont. Nederland heeft geen officiële hulprelatie met Haïti. Hij vindt dat die relatie er wel moet komen. Nederland moet op zijn minst betrokken blijven bij de wederopbouw van het land, maar het land heeft ook mogelijkheden voor het Nederlandse bedrijfsleven. Ik ben het met hem eens en vind dat we dit momentum moeten aangrijpen om het land de goede richting op te krijgen, maar eenvoudig zal dit zeker niet zijn.

Lees ook het nieuwsbericht: 'Hulpverlening Haïti verloopt goed' - de Pers, 29 augustus 2010

'Bijna elke Haitiaan heeft wel een familielid verloren'

Wed, 01 Sep 2010 15:46:16 +0200

Ha�ti is de gevolgen van de aardbeving in januari (230.000 doden, miljoenen mensen op slag dakloos) nog lang niet te boven. Kamerlid Jo�l Voordewind van de
ChristenUnie is op bezoek in Ha�ti om te kijken hoe de hulp vordert en doet verslag voor het Nederlands Dagblad.

Als we landen in Haïti, roept een vrouw in het Frans uit: ‘Dank u, God!’ Ik check de cijfers: het overgrote deel van de bevolking is christen. Na de aardbeving van 12 januari dit jaar is het aantal zelfs nog toegenomen, afstand nemend van de voodoo.

De piloot dankt de bezoekers die naar Haïti komen, voor hun hulp. Schijnbaar zijn de meeste reizigers hulpverleners. Tegenover het vliegveld zien we meteen de eerste opvangkampen. Ze staan tegen elkaar aan: tenten of vier palen met een zeil erover gespannen.

Na zeven maanden leven er nog steeds 1,3 miljoen mensen in tenten. Nog eens 300.000 mensen hebben onderdak bij familie gevonden. Ruim een kwart van de hoofdstad Port-au-Prince is verwoest door een aardbeving die 35 seconden heeft geduurd. 225.000 mensen zijn omgekomen.

De chauffeur van Woord en Daad-coördinator Jaap Noordzij heeft zijn broer verloren bij de aardbeving. Die was net afgestudeerd en was op dat moment even terug op de universiteit om zijn diploma op te halen. Er worden nog steeds lichaamsdelen onder het puin gevonden. Naar nabestaanden wordt niet meer gezocht. Deze overblijfsels worden nu meteen verbrand. Bijna elke Haïtiaan heeft wel een familielid verloren.

We rijden verder en passeren zelfs op de weg hutjes van plastic, waar de auto’s omheen rijden. We bezoeken als eerste een fabriek – geleid door een Nederlands echtpaar en een Belg – die kleine houten huisjes (vier bij vier meter) voor tijdelijk gebruik produceert.

De Haïtiaanse overheid staat samen met de hulporganisaties voor de grote uitdaging, de 1,6 miljoen daklozen binnen een jaar te huisvesten. Een zeer ambitieus, maar noodzakelijk plan gezien de vele stormen en orkanen die jaarlijks dit eiland treffen. Ik hoor dat de onrust en de criminaliteit in de tentenkampen nu al toenemen. Ik vraag me sterk af of de mensen deze benarde situatie nog wel zo lang gaan volhouden.

Buiten Port-au-Prince bezoeken we een schooltje. Hier worden kinderen opgevangen die trauma’s hebben opgelopen tijdens de aardbeving. Er is een meisje van elf dat negen gezinsleden heeft verloren en alleen nog een tante overheeft. Zij reageerde eerst nergens meer op. Pas na een aantal weken begon ze weer met praten. Door intensieve begeleiding, is ze nu weer in staat naar school te gaan. Wat een leed. Het valt me op dat de meeste mensen een wat sombere blik in hun ogen hebben.

Intussen is er ook weer veel bedrijvigheid op straat. Vanuit de vele tentjes verkopen mensen vooral etenswaar. En net als in Afrika zie je overal christelijke teksten op de taxibusjes en veel jeeps van hulporganisaties. Wat mooi, die betrokkenheid vanuit vele culturen en landen. De komende dagen bezoeken we de projecten van Nederlandse hulporganisatie zoals ICCO, Cordaid, Woord en Daad en ZOA.

Lees ook het nieuwsbericht: 'Hulpverlening Haïti verloopt goed' - de Pers, 29 augustus 2010

(ND, 30 augustus 2010)

(foto ANP - Robin Utrecht)

het reces is begonnen

Sat, 03 Jul 2010 13:00:42 +0200

Donderdagavond is het zomerreces van de Tweede Kamer begonnen. Daarmee kwam voor mij persoonlijk (en vele anderen) een einde aan een zeer enerverende periode. Na het kerstreces is er in ieder geval heel erg veel gebeurd. De kabinetscrisis die ontstond, uiteindelijk de val van het kabinet, de gemeenteraadsverkiezingen, de campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen, de tegenvallende uitslag voor de ChristenUnie, afscheid nemen van gewaardeerde collega's als Ernst Cramer en Ed Anker, starten met een 'nieuwe' ploeg mensen, ontwikkelingen rond de (in)formatie. Het hield niet op. Nu start een periode van rust. Even wat afstand nemen van de politiek. Het kost me moeite. Mijn hoofd is nog niet rustig. Maar dat is ook niet gek na zo'n periode. De rust zal ongetwijfeld komen. Daar heeft mijn gezin ook recht op. Ook van hen heeft de afgelopen periode veel gevraagd.

De afgelopen week was nog niet rustig. Ik heb nog een aantal debatten gevoerd. Onder andere het debat over het rapport van de commissie Scheltema. Een rapport dat snoeihard was over de gang van zaken rond de val van de DSB Bank. Geen twijfel mogelijk: er is wanbestuur geweest bij DSB. Met alle gevolgen van dien voor het aanzien van banken en bovenal de cliënten van deze bank. Het toezicht van met name De Nederlandsche Bank is ook onder de maat geweest. Met enige moeite wilde de president van DNB, de heer Wellink, dit dinsdagavond tijdens de hoorzitting erkennen.

Ik heb Wellink gevraagd of hij nu wel de juiste persoon is om het noodzakelijke veranderingsproces binnen DNB te leiden. Hij vond dat hij dit goed zou kunnen doen. In het debat met minister de Jager heb ik daar mijn vraagtekens bij geplaatst. Verder kon en wilde ik ook niet gaan. De Tweede Kamer gaat niet over het aanstellen of afzetten van de president van DNB. Over een maand ligt er een plan van aanpak. Daar zal uit moeten blijken of DNB de analyse en conclusies van het rapport van de commissie Scheltema zich eigen heeft gemaakt. We zullen het zien.

Wat deze week ook weer aandacht kreeg was de formatie van een nieuw kabinet. Dinsdagmiddag is er een Kamerdebat geweest over de stand van zaken rond de formatie. Veel aandacht in dat debat voor de PVV. Wilders is woedend dat hij zo aan de kant gezet is. Andere partijen probeerde het beeld neer te zetten dat hij zelf aan de kant is blijven staan. Met name de opstelling van Rutte viel daarin op. Twee weken geleden vond hij nog dat Wilders groot gelijk had dat hij niet zonder het CDA aan de onderhandelingen wilde beginnen.

Inmiddels is de heer Tjeenk Willink begonnen met gesprekken over de vorming van Paars-Plus. Op moment van schrijven zitten de heren en dame in den Haag om tafel. Als ik in de wandelgangen met VVD-ers spreek, zien ze deze coalitie niet echt zitten. PvdA, GL en D66 willen niets liever dan dit. We zullen zien waar het op uit gaat lopen. Persoonlijk heb ik niets met deze coalitie. Maar ook objectief oordelend kan dit toch niets worden als je de verkiezingsprogramma's naast elkaar legt. Of de VVD moet een groot offer willen brengen om het torentje te kunnen veroveren. Dat kan ze op termijn nog wel eens heel erg op gaan breken. We zullen het allemaal op gepaste afstand volgen. Mede om die reden kan het zomerreces nooit helemaal rustig zijn. Er is ook een gerede kans dat we eerder terug moeten komen van reces. Nu maar even niet aan denken. Ik weet inmiddels waar het dichtst bijzijnde vliegveld in de buurt van mijn camping ligt.

Komende week ga ik nog één dag naar Den Haag. Ik ga van werkkamer veranderen. Er moet dus ingepakt worden. Het gaat om de kamer aan de overkant van mijn huidige werkkamer. Slechts een paar meter. Maar wel illustratief voor de veranderende positie. Ik draag het manmoedig. Dit is politiek. Zo kan het gaan. Het verloop van de debatten van deze week hebben me ook weer energie en vertrouwen gegeven in de periode die nu gaat volgen. Ik zal de lezers van mijn weblog uiteraard op de hoogte blijven houden van mijn werkzaamheden. Dat betekent dat ik in september mijn weblog weer zal oppakken. Ik wens iedereen een fijne vakantie toe. Tot dan.

Nieuwe start

Sat, 19 Jun 2010 17:25:50 +0200

Afgelopen donderdag ben ik weer ge�nstalleerd als lid van de Tweede Kamer. Het was voor mij de achtste keer dat ik de eed aflegde. Driemaal als raadslid (1993, 1994, 1998), nu voor de vijfde keer als Kamerlid (2001,2002,2003,2006,2010). Dat krijg je als je ook wel eens tussentijds bent aangetreden. Het blijft bijzonder. Ik besef dat het een grote verantwoordelijkheid is om dit ambt te mogen vervullen. Daarom is het mooi om uit te spreken dat we bij de uitvoering van dit ambt van God afhankelijk zijn: ,,Zo waarlijk helpe mij God almachtig''.

Daar zaten we dan met een fractie van vijf personen. Een dag daarvoor hadden we nog afscheid genomen van Ed Anker en Ernst Cramer. Die zaten nu op de tribune mee te kijken. Het blijft slikken dat zij er niet meer bij zijn. Maar zo gaat het. Ook bij andere fracties hebben veel zittende Kamerleden met pijn in het hart afscheid moeten nemen. Donderdag werden uiteraard ook veel nieuwkomers geïnstalleerd. We leren ze nog wel kennen de komende tijd.

Ik ben vanaf deze week fractievoorzitter af. Mag me nog wel vice-fractievoorzitter noemen. Al zal ik de komende weken nog in veel gevallen de honneurs voor André Rouvoet moeten waarnemen. Hij is vooral nog demissionair bewindspersoon. De vraag is hoelang dat gaat duren. De door Mark Rutte genoemde deadline van 1 juli is absoluut onhaalbaar. Binnen een week heeft men wel (voor dit moment) Geert Wilders eruit gewerkt. Maandag zal er gesproken worden met de fractievoorzitters die horen bij de optie Paars-plus.

Dat gaat toch ook erg lastig worden. Met name de combinatie van VVD en PvdA is lastig. Rutte noemde in mei nog het verkiezingsprogramma van de PvdA 'de langste zelfmoordbrief uit de geschiedenis'. Het is voor hem dus killing om daar zaken uit over te nemen. We zullen zien wat er gaat gebeuren. Kan nog wel eens hele onverwachte bewegingen gaan opleveren.

Bijzonder is in deze week de rol van Maxime Verhagen. Strateeg Verhagen kunnen we beter zeggen. Aan hem de moeilijke taak om de positie van het CDA te bewaken. Dat doet hij tot nu toe slim. Al zal er een moment komen dat hij zich niet langer achter de rug van anderen kan verschuilen. Eén ding is weer duidelijk: nooit onderschatten deze man.

De Tweede Kamer vergadert nog twee weken voor het zomerreces begint. Ik zal nog een aantal debatten gaan doen. Om te beginnen heb ik de portefeuilles OCW, VenW en BZK onder mijn hoede genomen. Dat kan nog veranderen als er een nieuw kabinet zit. Deze week hebben we in ieder geval een nieuwe start gemaakt.

Arie Slob

Angst regeert

Thu, 17 Jun 2010 18:41:42 +0200

De verkiezingen voor de Tweede Kamer hebben een stevige ruk naar rechts opgeleverd. Tien zetels erbij voor de VVD, vijftien voor de PVV. De linkse partijen verliezen er zeven en de christelijke politiek verliest de meeste zetels: 21.

Wat zegt dat ons? Mensen denken dat keihard bezuinigen het beste is om de crisis te bestrijden, mensen zijn bang voor de islam, mensen voelen zich onveilig, mensen zijn teleurgesteld in hun oude partij en in de demissionaire regeringscoalitie. Hoe gegrond die sentimenten zijn kun je je wel afvragen, als je reportages ziet uit gemeenten en streken waar weinig moslims wonen en waar bewoners toch verklaren dat ze vanwege ‘die buitenlanders’ op de PVV hebben gestemd.

We weten de precieze verschuivingen van stemmen nog niet, maar zien wel dat het zuiden vroeger gedomineerd werd door het CDA (en voorheen de KVP) en dat daar de PVV sterk heeft gewonnen. Mijn inschatting is, dat onvrede over de persoon Balkenende daar een belangrijke rol heeft gespeeld. Had het CDA de katholieke Limburger Camiel Eurlings als lijsttrekker naar voren geschoven, dan was de schade waarschijnlijk beperkt gebleven.

De schade in het zuiden kan ook te maken hebben met de gegroeide afkeer van de rooms-katholieke kerk, na het bekend worden van oude seksschandalen binnen dat instituut. En met de daadkracht die Limburger Wilders wél uitstraalt.

De ChristenUnie had gehoopt haar zes zetels vast te houden, maar door de nek-aan-nekrace die op het laatst ontstond tussen Rutte en Cohen lijken er toch weer kiezers te zijn geweest die met een ‘strategische’ stem een rechtse of juist een linkse premier wilden steunen.

De uitslag is aanleiding voor zelfreflectie bij beide christelijke partijen. Het CDA kan zichzelf hernemen door een katholiek als Verhagen (of toch nog Camiel Eurlings?) de kar te laten trekken, en de banden met het zuiden aan te halen. Dat kan nieuw elan geven aan de partij. De ChristenUnie moet zich de vraag stellen hoe we, ook als het in de eindsprint spannend wordt, de kiezers weten vast te houden. Ook was het voor André Rouvoet lastig om de functies van vicepremier, minister van OC&W en minister van Jeugd en Gezin te combineren met het lijsttrekkerschap. Dit vroeg het uiterste van zijn krachten. Alleen al daarom doet de ChristenUnie er voortaan weer beter aan om haar politiek leider in de Tweede Kamer te laten zitten, een uitgangspunt dat Rouvoet zelf ook voor de verkiezingen reeds heeft herbevestigd. Vooral voor een wat kleinere partij geeft dit betere mogelijkheden om een sterk profiel vast te houden tijdens deelname aan een regering.

De ChristenUnie heeft een zetel verloren, maar we zijn zeker niet verslagen. We hebben nog steeds vijf zetels en zijn zeer gemotiveerd om op in de oppositie een uitgesproken christelijk-sociale stem te laten horen. Wel zullen de campagne evalueren en lessen trekken. Want het kan zo maar weer campagnetijd zijn.

Ernst Cramer: 'Gewerkt aan inhoud, niet aan holle klanken'

Thu, 17 Jun 2010 14:52:38 +0200

Gisteren schreef Ed Anker zijn allerlaatste blog voor deze website. Vandaag is Ernst Cramer aan de beurt, voordat hij het Tweede Kamergebouw achter zich laat. Volgende week donderdag zijn beide mannen nog even in de buurt voor een afscheidsborrel. U bent daarvoor van harte welkom.

Holle klanken

Drie en een half jaar Kamerwerk zit erop. Een prachtige tijd waarin heel veel gebeurd is. Waarin ik weer heel veel geleerd heb. Naast veel inhoudelijks ook de weg in de Kamer. Want al die oude gebouwen die van binnen aan elkaar geknoopt zijn, daar moet je wel in thuis raken. En in het begin komt vooral het holle geluid van de hoge gangen op je af. Maar dat went, en als je dan goed luistert…

Toen ik november 2006 vanuit de parkeergarage de Kamer binnenkwam verdwaalde ik direct. Er opende zich spontaan een deur, ik dacht nog “dat is vriendelijk” en kwam uit in een van de meest naargeestige gangen van het hele Kamergebouw. En terecht op een plek die ik absoluut niet herkende van mijn eerdere “gelijkvloerse” entree in het Kamergebouw. Die zoektocht zou zich later nog een paar keer herhalen, net zolang totdat ik er gewoon eens een uurtje voor heb uitgetrokken om eens rustig rond te lopen. Dat hielp. Juist ook voor later.

Want dat is er de afgelopen jaren wel heel veel gebeurd. Veel overleg met collega’s, telkens weer naar de vergaderzalen en de plenaire zaal, je loopt wat af. En telkens met het allerminst holle geluid van onze partij, onze fractie, naar buiten treden. In alle afhankelijkheid die je kent want dit werk doe je niet zomaar op eigen kracht. Ik heb al die jaren de Bijbel, die ik kreeg bij mijn aantreden van het bestuur van de kiesvereniging in Zeewolde, op mijn bureau gehad. Open, om daar ’s morgens bij binnenkomst in te lezen. Als eerste, omdat het de rest van de dag nauwelijks meer kwam. Dat helpt in het relativeren van de Haagse werkelijkheid. Een werkelijkheid die vaak de mijne niet was als het gaat om de spoeddebatten die vaak geen spoeddebatten waren. Veel, heel veel spoeddebatten kwamen soms pas weken later dan aangevraagd aan de beurt. Wat is dan dat spoedeisende karakter…?

Maar nu is het klaar. Ed schreef dat gisteren al mooi over het afscheid nemen. Je weet dat het de politieke werkelijkheid is, maar toch doet het je wat als de laatste woorden tot je gesproken worden. Als je, zoals net, op de tribune zit en de nieuwe fractie ziet beëdigd worden. Ja, je hoort er dan definitief niet meer bij. Inderdaad, je sterft dan een beetje…

Maar niet getreurd. Ik kijk weer vooruit. Op zoek naar een nieuwe job, uitdaging, klus, noem het maar. En daarbij hoop ik de komende weken contact te leggen met mensen uit het netwerk dat de afgelopen jaren is ontstaan. Ik bel wel, maar als je iets weet, ik houd me aanbevolen. Om afscheid te nemen leek het Ed en mij leuk een afscheidsborrel te geven. Volgende week donderdag, van 17.00 uur tot 19.00 uur in de tuin van Restaurant Schlemmer in de Lange Houtstraat 17 te Den Haag. hier ergens in de Kamer. U hoort nog wel waar! Vertegenwoordigers vanuit mijn portefeuille Financien, LNV en Verkeer en Waterstaat: welkom. Maar ook de mensen die een voorkeursstem hebben uitgebracht kunnen langs komen. Of medewerkers, of, of…een hapje en drankje staan klaar.

Dit is dan echt mijn laatste blog. Ik heb het met heel veel plezier gedaan. Ik hoop dat u een beetje van de site hebt genoten, dan heeft het een functie gehad. Dan heeft u kunnen merken dat ik gewerkt heb aan inhoud en niet aan holle klanken. Dat laat ik over aan de gangen in ons Kamergebouw. Tot ziens!

Ernst Cramer

Lovende woorden tijdens afscheid Ed Anker en Ernst Cramer

Wed, 16 Jun 2010 20:56:18 +0200

Vandaag namen Ed Anker en Ernst Cramer afscheid van hun ambt en collega's in de Tweede Kamer. Kamervoorzitter Gerdi Verbeet sprak de memorabele woorden tegen Ernst: "Wij verliezen in u een kleurrijk Kamerlid" en tegen Ed: "U kwam ruimschoots in aanmerking voor de hoffelijkheidsprijs". Ed neemt vandaag afscheid van deze website met zijn laatste blog. Morgen volgt Ernst.

Partir c'est mourir un peu

Cliché’s, soms zijn ze raak, soms zijn ze een beetje sleets. ‘Vertrekken is een beetje sterven’ is zo’n cliché. En ja vandaag is het cliché wel een beetje raak. Na drie jaren in de Tweede Kamer neem ik vandaag afscheid. Het lidmaatschap van de Tweede Kamer was voor mij dé droombaan. Al van jongs af aan volg ik de politiek, op mijn 17e werd ik actief voor toen nog een GPV/RPF combinatie in een schaduwfractie. Ik werd fractieassistent, steunfractielid en uiteindelijk raadslid en lijsttrekker in Zaanstad. Mooie jaren heb ik daar gehad in een ontzettend boeiende gemeente. In 2007 nam ik afscheid van de gemeenteraad om Kamerlid te worden.

Toen ik bij mijn beëdiging de drempel van de plenaire zaal overstapte ging er een tinteling door mijn lichaam. Ongeloof en spanning. “Ik ga het nu dus echt doen.”. Voor mij was het Kamerlidmaatschap dé rol om als christen mee te doen aan het politieke en, breder, het publieke debat.

Ik geloof dat christenen altijd tot zegen moeten zijn in een samenleving. Zoals een stad op een berg niet verborgen kan blijven, zo mogen christenen zich ten doel stellen om een zegenrijke bijdrage aan het politieke debat te leveren. Dat is een kwestie van stijl; van aangename woorden en van een vriendelijkheid die goed bekend mag zijn. Het is ook een kwestie van inhoud. Op zoek naar waarheid, geen praatjes voor de bühne en, waar nodig, onjuiste beelden ontmaskeren. Die stijl en die inhoud kenmerken de ChristenUnie. Het was ronduit bijzonder om daar drie jaar een bijdrage aan te mogen leveren.

En nu stopt dat. Is het een beetje sterven? Ja. Ik ga het ChristenUnie team ontzettend missen. Elke dag was het weer een plezier om naar mijn werk te gaan. Ook het werk zelf had voor mij niet hoeven stoppen. Ik zat echt op mijn plaats. Ook de contacten met collega’s van andere fracties, met professionals uit de praktijk, griffie, bodes, restaurantpersoneel en natuurlijk de pers; ik heb er van genoten.

Maar nee, het is niet alleen een beetje sterven. De afgelopen campagne was een prachtig einde van het Kamerlidmaatschap. Ik heb ontzettend veel interessante mensen ontmoet en bijzondere dingen mogen doen. Zij hadden en hebben een zegenrijke invloed op mijn leven. Ik ben dankbaar voor de bijna zesduizend mensen die op me gestemd hebben. Dat is een enorme steun in de rug. En nu ben ik ook dankbaar voor alle hartverwarmende berichtjes, mail, tweets en kaartjes.

Ik omarm een nieuwe toekomst en vertrouw er op dat de Heer me wel weer ergens zal gaan plaatsen. Misschien is dat ooit weer in de politiek, misschien ergens anders. Tegenover dat vertrek, dat beetje sterven, wordt gelukkig nu ook het uitbundig leven uit verwachting geplaatst.

Voor nu vanaf deze plaats een hartelijke groet. Het ga u allen goed.

Ed Anker

Nieuwe werkelijkheden

Sat, 12 Jun 2010 13:51:31 +0200

De verkiezingen zijn voorbij. De uitslag staat (bijna) vast. Dinsdagmiddag zal de Kiesraad de definitieve uitslag presenteren. Inclusief het resultaat van de voorkeurstemmen. Het zal - zo verwacht ik - het door de ChristenUnie behaalde resultaat van vijf zetels niet veranderen. Woensdagavond heb ik aangegeven teleurgesteld te zijn over deze uitslag. We hebben gewerkt en gebeden voor een beter resultaat. Ik heb vorige week echter niet voor niets aangegeven dat we het moeten overgeven. Deze woorden moeten worden waargemaakt als de uitslag er is. Dit is nu de werkelijkheid van waaruit we verder zullen moeten. We rechten onze rug en gaan er voor. Onze kiezers hebben daar ook recht op. Aan mijn inzet daarbij hoeven ze niet te twijfelen.

Het is wel wat onwerkelijk dat we straks afscheid zullen moeten nemen van (zoals het er nu naar uitziet) Ernst Cramer en Ed Anker. Twee prachtkerels met wie ik prima heb samengewerkt. Ik voel met hen mee. Heb het zelf in 2002 ook meegemaakt weg te moeten als alles in je daartegen nog verzet. Toch zal het gebeuren. Woensdag is het afscheid van de oude Tweede Kamer. Donderdag wordt de nieuwe Tweede Kamer geinstalleerd. Daarna gaat het 'gewoon' weer verder. En binnen de korste keren weten we al weer niet anders. Ik heb ooit wel eens gezegd: 'Je komt de Tweede Kamer door de voordeur binnen en je vertrekt weer via de achterdeur.'

Donderdagmiddag zijn we als fractie bij elkaar gekomen. Dat was goed. We hebben ruim de tijd genomen om met elkaar over de uitslag te spreken. Er is gelachen, er is gehuild. André Rouvoet is tot de nieuwe fractievoorzitter gekozen. Dat gaat officieel komende donderdag in. Dat betekent voor mij het einde van een periode dat ik fractievoorzitter was. Ik wist dat dit zou gaan gebeuren. Het kost me niet zoveel moeite om een stapje terug te doen. Als ik dat niet gekund had, had ik niet op de kandidatenlijst moeten gaan staan. Ik heb mijn afwegingen dus al een paar maanden eerder gemaakt. Zoals het er nu naar uitziet, zal ik weer een aantal portefeuilles gaan oppakken. De definitieve keuzen moeten daarvoor nog gemaakt worden. Dat zal volgende week wel gebeuren.

De eerste aanzetten om tot een nieuw kabinet te komen, zijn inmiddels gemaakt. Uri Rosenthal (met wie ik in het bestuur van het Centrum voor Parlementaire geschiedenis zit) zal als informateur de eerste verkenningen verrichten. Er zal ongetwijfeld eerst met de PVV gesproken worden. Wilders wil heel graag. Hij heeft zijn belangrijkste punt ('de AOW-leeftijd blijft 65 en geen dag langer') een paar uur na het vaststellen van de uitslag al losgelaten. Daarmee verdient hij een plaatsje in het Guiness Book of Records. Nog nooit deed een politicus dat zo snel. Ik ben benieuwd waar de onderhandelingen allemaal toe zullen leiden. Mijn inschatting is dat het nog lang zal duren voordat er een kabinet is. De uitslag is uiterst gecompliceerd. Bij het kaartspelen kun je even opnieuw schudden, maar dat is bij verkiezingsuitslagen niet het geval. Voor het land is het wel van belang dat er snel weer een missionair kabinet is. In dat opzicht begreep ik Rutte, toen hij vorige week aangaf dat er 1 juli een kabinet zou moeten zijn. Maar het noemen van deze datum was toch gespeelde stoerheid. Uit mijn eigen ervaringen als onderhandelaar in 2007, weet ik dat zorgvuldigheid belangrijker is dan snelheid. 1 juli gaat dus echt niet lukken. We mogen blij zijn als er voor Prinsjesdag een kabinet is.

Bijzonder overigens om nu de bewegingen van eventueel kansrijke partijen te zien. Met name D66 en GroenLinks zijn druk aan het voorsorteren. Dat deden ze al geruimte tijd, maar nu helemaal. Eerst praten met de PVV. Natuurlijk. Als het fout gaat heeft Rutte in ieder geval deze terugvaloptie niet meer in handen. D66 flirt openlijk met de PvdA. Zo heeft Pechtold vrijdag voorgesteld om Gerdi Verbeet weer tot voorzitter van de Tweede Kamer te kiezen. Wel een heel opzichtig charmeoffensief. Ik vind Gerdi een schat van een vrouw. Maar voor mij is het geen uitgemaakte zaak dat ze herkozen wordt. Eerst maar eens afwachten wie de andere kandidaten zullen worden. Voor wat het waard is, een inschatting van mijn kant: de VVD schuift Willibrord van Beek naar voren. We zullen het zien.

Arie Slob

Kiezers: bedankt!

Thu, 10 Jun 2010 21:38:17 +0200

De stemmingen zijn voorbij, de uitslag bekend. Een ieder aan de uitslag heeft bijgedragen: hartelijk dank. Maar even los van een definitieve uitslag aanstaande dinsdag - die moeten we nog afwachten - kom ik dus niet terug. Partir c'est mourir en peu!
Maar niet nadat ik alle vrijwilligers en medewerkers nog maar eens uitgebreid bedankt heb!

Dank voor de vele blijken van meeleven en berichten dat men zijn stem op mij had uitgebracht. Ik ben ook best benieuwd daarnaar, ook al levert het nu niet direct een extra zetel op. Toch geeft dat energie om te zien dat mijn werk in de Kamer gewaardeerd is. Maar ook kritisch gevolgd. En dat hoort ook zo. Dus hartelijk dank voor het vertrouwen door de stem die u op mij heeft uitgebracht.

We hebben vanmorgen in de fractie uitgebreid stilgestaan bij de uitslag. Want wat een aardverschuiving is er opgetreden. Juist ook in het verlies van stemmen op christelijke partijen. Betekent het geloof nog wel iets in onze maatschappij, vraag je je dan af. Voor mij persoonlijk juist heel veel. Ik heb daar ook met enige regelmaat van geschreven omdat de keuzes die wij maken binnen de ChristenUnie niet altijd te herleiden zijn op een specifieke bijbeltekst, maar wel vanuit onze overtuiging gemaakt worden. En dan is het wel heel mooi dat we in een partij werken waarbij we dat samen beleefden en tegen elkaar kunnen uitspreken. Zoals vanmorgen. Ontroerend.

Het meeleven heeft mij goed gedaan. Vooral de vele twitters en smsjes die gestuurd zijn. Dat geeft je goede moed. Want uiteindelijk gaat het niet om ons werk of onze daadkracht maar het werk dat bijdraagt aan de komst van de grote Koninkrijk. Ben je dan niet teleurgesteld? Ja best wel. Maar het mag een plekje krijgen...

Een bijzondere plek krijgt het bedanken van al die vrijwilligers die actief zijn geweest tijdens de campagne, in het bijzonder mijn activiteiten. Er is waanzinnig veel werk verzet om alles klaar te krijgen. Maar het zijn prachtige weken geworden, los van de uitslag. Het risico dat ik neem als ik namen noem is dat ik iemand tekort doe. Daarom vooraf: iedereen die aan de campgane in het algemeen, en in het bijzonder mijn activiteiten hebben bijgedragen: heel erg bedankt. Maar toch wil ik speciaal noemen:

Melanie, Rita, Tjeerd, Jolande, Kees, Ron, Wijnand, Hermen, Frank, Pascal, Klaas. En Hennie, want die is weer heel vaak mee op pad geweest. Bedankt!

Voor nu zal dit vooralsnog mijn laatste blog zijn. Volgende week woensdag is nog het afscheid van de Kamerleden, maar niet nadat we eerst nog over de nertsenwet hebben gesproken. Ik ga daar de komenden dagen maar eens aan werken. Zeg maar mijn exit-speech...

Ik hoop dat u een beetje genoten hebt van de blogs en de nieuwsberichten. Dank voor het meelezen.

ernst

Campagne klaar! Nu stemmen.

Wed, 09 Jun 2010 14:57:51 +0200

Ons werk zit erop. Het woord is nu aan de kiezer. De laatste debatten zijn gevoerd, bezoeken gebracht. Hier en daar ligt nog een verdwaalde flyer. Laat maar komen die uitslag.

Gisteravond laat nog in Den Haag geweest bij de laatste uitzending van Nova met individuele lijsttrekkers. En aangezien André daar zat zijn we met een heel koppel naar Dudok getogen. Voor André is het een aaneenschakeling van debatten en omschakelingen want het NOS debat is een heel ander karakter dan zo’n 1-op-1 setting bij Nova. Leuk om een keer mee te maken. Van het oefenen in klappen als de leader afloopt tot en met het haastig nog een drankje bestellen als er een fragmentje wordt getoond en de mensen in de studio even niet te zien zijn. Een mooie afsluiting van de drukke campagneweken.

Want dat was het toch wel kun je zeggen. De afzonderlijke discussies op velerlei terrein, de werkbezoeken, het flyeren – o nee, dat heet tegenwoordig canvassen als ik het goed heb. En helpen 5.000 folders in Zeewolde te verspreiden. Dat heb ik gisteren nog gedaan, en ik moet zeggen met het zonnetje erbij was dat best lekker. Op mijn campagne ben ik in Limburg, Brabant, Zeeland, Zuid-Holland en Noord-Holland en niet te vergeten in Flevoland geweest. En als ik kijk naar de andere kandidaten kunnen we gerust stellen dat de ChristenUnie landsdekkend campagne heeft gevoerd.

En nu is het dan 9 juni. Op uw stem komt het nu aan. Ik ben net samen met Hennie geweest hier in Zeewolde; ik moet zeggen dat er wel veel veranderd is. Geen sluitende stemlijsten meer, geen stempels zetten van “volmacht”. En dat vervelende grote stembiljet. Geef mij de stemmachine maar terug! Ik ben benieuwd naar de uitslag van de proef met de nieuwe stemcomputer maar ik ben geneigd die op voorhand al te accepteren...

Maandag hebben we een gebedsavond gehad om al het werk voor de verkiezingen op te dragen aan onze God. Een mooie avond. Met een bewogen en indringende boodschap voor Christenpolitici. Dat geeft ook rust voor wat verder de uitslag van vandaag gaat worden. We mogen het overgeven en in Zijn handen leggen. Klinkt dat te pathetisch? Ik dacht het niet. Want dat is wat wij binnen de ChristenUnie doen als we zeggen dat Christen zijn niet iets is voor achter de voordeur en vooral op zondag. Je BENT Christen en dus leef je vanuit het geloof. Dat is typisch iets van alle dag. Dat lijkt logisch als je het hebt over de zorg voor de minima in de samenleving, of de verslaafden, of zieken. Maar ook als we praten over belastingen, infrastructuur, buitenlandsbeleid en Europa hebben we een voluit Christelijke overtuiging in welke richting we moeten gaan.

Daarom is een sterke ChristenUnie nodig. Laten we hopen op een mooie uitslag!

ernst

Aftellen is begonnen

Sat, 05 Jun 2010 22:33:29 +0200

Ik heb een zware campagneweek achter de rug. Campagne gevoerd in Frysl�n (maandag en dinsdag), Twente (woensdag) en Gelderland (donderdag en vrijdag). Met behulp van veel vrijwilligers op pad geweest. Mooie werkbezoeken afgelegd. Met prachtige mensen gesproken. Vier spreekbeurten gehouden. Fijn om de gelegenheid te krijgen met zoveel kiezers te spreken en uitleg te geven bij het programma van de ChristenUnie. Ook een aantal mediaoptredens gehad. Waaronder een uur bij Omrop Frysl�n. De interviewde stelde zijn vragen in het Fries en dat ging zowaar goed. Handig om een Friese schoonzus te hebben.

Het zijn we zware weken. De meeste dagen vroeg beginnen en tegen middennacht weer thuiskomen. Ook een nacht in Leeuwarden geslapen. Dat voel je op een bepaald moment in je hele lijf. Mijn inspanningen - hoe groot ze ook zijn - vallen uiteindelijk in het niets bij de activiteiten van onze lijsttrekker André Rouvoet. Wat wordt er veel van hem gevraagd. Eigenlijk verbaasde het me niet eens dat hij eind van deze week er even tussenuit moest. Een opgelopen griep sloeg ook op zijn stem. En die is zo belangrijk in een campagne. André heeft vrijdag en zaterdag even rust genomen. Dat zal morgen op dé rustdag van de week opnieuw gebeuren. Zoals het er nu naar uitziet zal hij maandag en dinsdag de campagne weer kunnen oppakken.

Het zal spannend worden a.s. woensdag. Overal krijg ik de vraag wat ik denk van de uitslag. Ik weet het echt niet, is dan mijn antwoord. Je ziet het aan de peilingen. Dat schiet alle kanten uit. De ChristenUnie heeft de afgelopen weken steeds op winst gestaan. Ik heb afgeleerd om daar teveel van te verwachten. Ook in 2006 zaten veel opiniepeilers er naast. Wel maken de peilingen duidelijk dat er winst voor de ChristenUnie te boeken valt. Tijdens mijn campagnedagen kom ik ook veel nieuwe CU-kiezers tegen. Maar ook hier geldt: stemmen doe je uiteindelijk 9/6 in het stemhokje. Tijdens mijn spreekbeurten eindig ik meestal met te zeggen dat we het uiteindelijk over moeten en mogen geven. We mogen en moeten hard werken, maar uiteindelijk is het niet van onze inspanningen afhankelijk. Mooi dat we maandagavond om die reden ook een afsluitende bidstond houden. Ook dat is ChristenUnie.

Degene die meer details van mijn werkbezoeken wil hebben, verwijs ik naar de tweets op mijn website terug te vinden zijn. Ze geven een aardig inkijkje in de week die achter mij ligt. Tot volgende week. Ik ben benieuwd wat ik dan te melden heb.

Een helder geluid

Fri, 04 Jun 2010 15:59:14 +0200

Deze weken van campagnevoeren kom je op heel veel verschillende plaatsen. En je ontmoet, naast mensen die je graag laten zien waar ze mee bezig zijn, ook best wel scepsis. "Jullie daar in Den Haag, je verzint maar wat." Of: "Als het om het pluche gaat maakt het helemaal niets uit wie je stemt." *
Maar als je doorvraagt blijkt vaak dat men behoefte heeft aan duidelijkheid wat er wel gaat gebeuren en niet wat er allemaal niet mag gaan gebeuren. Kijk, en laat de ChristenUnie daar nu net sterk in zijn.

* ik heb de wat grovere teksten natuurlijk wat gemakkelijker vertaald…

Maandag was ik bijvoorbeeld op een discussie van de BOVAG/RAI. Een club ondernemers en vertegenwoordigers van een sector die “autominnende partijen” van nature wat dichter tegen de borst aan houden. Toch liepen daar veel mensen hoofdschuddend rond waarom de VVD als een Don Quichotte bleef strijden tegen de kilometerheffing. Want het is voor hen zonneklaar dat de kilometerheffing nodig is om de files te bestrijden. Daar waar de VVD met haar plannen slechts een heel klein beetje verbetering boekt en volstrekt onvoldoende geld uittrekt om de plannen volgens de nota Mobiliteit uit te voeren zonder die heffing. De files worden door het ChristenUnie wel voor een belangrijk deel opgelost terwijl jullie plannen daar niet in de buurt komen. En ja, de investeringen in zowel weg maar vooral ook het Openbaar Vervoer gaan bij de ChristenUnie verder. Ook zo’n bewuste keuze.

De ChristenUnie heeft met haar programma een unieke positie verworven: we hervormen meer dan rechts en bezuinigen meer dan links. Door het hervormen van de woningmarkt, de AOW en door de door sommigen verguisde kilometerheffing in te voeren realiseert de ChristenUnie een aanmerkelijk stabielere toekomst voor onze begroting. De ChristenUnie zet in op het echt investeren in mensen. Door een talentenbudget, scholing van mensen voor de arbeidsmarkt als het tegenzit, worden mensen geactiveerd om weer aan de slag te gaan. Wij zetten in op een sociale en duurzame economie, niet op een economie waarbij winst het laatste woord lijkt te zijn. Want er is meer dan groei alleen. Groei is geen doel, maar middel. Om het welzijn van de mensen te verhogen, te zorgen voor de natuur, een gezond milieu, voor werkgelegenheid en omzien naar elkaar. Om een land te krijgen waarin je je kinderen wilt laten opgroeien.

Nou,als dat geen helder geluid is weet ik het niet meer. Worden de lasten niet verzwaard dan bij ons? Jawel maar zo dat de sterkste schouders ook echt die last kunnen dragen. En de zwakkeren in de samenleving ontzien. Het idee dat sommige partijen je proberen te doen geloven dat de crisis vanzelf wel weer oplost en dat mensen er niets van zullen merken is wel heel goedkoop. Wij doen daar niet aan mee. Om dat we graag op een eerlijke en open manier willen vooruitzien.

ernst

Esm� Wiegman bezoekt de krachtwijk Sanderbout in Sittard

Fri, 04 Jun 2010 11:53:51 +0200

Op donderdag 3 juni ben ik gastvrij onthaald in de wijk Sanderbout in Sittard. Sanderbout is namelijk een wijk waar volgens de rapporten in het verleden nogal wat problemen waren. De woningbouwcorporatie heeft daarom al meer dan tien jaar plannen om de wijk te herstructureren. Ik hield een toespraak over de visie van ChristenUnie hierop.

Op uitnodiging van het wijkplatform kon ik bij bewoners thuis dineren, overnachten en ontbijten. Ik werd om half zeven ’s avonds door Pascal Frissen, onze Sittardse kandidaat, en Jaap Huurman, ondersteuner van het wijkplatform, met de fiets opgehaald van het station. Op naar het wijkcafé annex clublokaal, waar we een heerlijk avondmaal kregen voorgeschoteld bestaande uit soep, asperges en rijstevlaai. Samen met mijn collega Pauline Smeets van de PvdA en wethouder Ruud Guyt van volkshuisvesting mocht ik een tafelrede houden over de visie van de ChristenUnie op de problematiek van wijken in verandering.

Sanderbout is namelijk een wijk waar volgens de rapporten in het verleden nogal wat problemen waren. De woningbouwcorporatie heeft daarom al meer dan tien jaar plannen om de wijk te herstructureren, hetgeen betekent dat veel woningen gesloopt gaan worden en, i.v.m. de bevolkingskrimp, er minder nieuwbouwwoningen voor in de plaats komen. Inmiddels participeren gemeente en provincie ook in het project. Een deel van de wijk, Achtbunder en Thienbunder geheten, is al bijna geheel gesloopt.

De bewoners zijn hierdoor wakker geschud en hebben zich geleidelijk aan georganiseerd en stellen zich nu teweer tegen de plannen. Want de bewoners zelf vinden dat ze in een prachtige wijk wonen en mooie huizen hebben. Vele bewoners hebben duizenden euro’s geïnvesteerd in hun huis. Na het diner zijn we gaan wandelen door de wijk en hebben een aantal woningen bezocht. Het moet gezegd worden, deze woningen zien er pico bello uit en stralen een gezellige en warme sfeer uit.

Het wijkplatform heeft daarom de slogan “Sanderbout blijft Sanderbout” aangenomen en onder het mom daarvan een aantal avonden “Gastvrij Sanderbout” georganiseerd, waarvoor bestuurders en kamerleden zijn uitgenodigd om de wijk te proeven en te voelen.

De corporatie en de overheden hebben ingezien dat de bewoners hun wijk zeer serieus nemen en betrekken hen nu bij het maken van de plannen. Het wijkplatform heeft een ideeënprijsvraag uitgeschreven voor architecten en stedenbouwkundigen. Deze ideeën worden binnenkort gepresenteerd. Inzet van het wijkplatform is zoveel mogelijk woningen en de sociale samenhang in de wijk te behouden.

Uiteraard beseffen de mensen wel dat een aantal zaken moet veranderen, willen verenigingen en gemeenschapsvoorzieningen overleven. Door de toegenomen vergrijzing en individualisering hebben deze het steeds moeilijker gekregen. Wellicht dat de nabijgelegen ontwikkelingen van het Orbis ziekenhuis en de Sportzone nieuwe kansen bieden.

Al met al maakte het geheel een positieve indruk op mij en is Sanderbout een mooi voorbeeld van hoe de bewoners van een wijk betrokken zijn op elkaar en op de toekomst van hun eigen leefomgeving. Ik wens hen daarbij veel succes en we houden elkaar op de hoogte!

Esmé Wiegman

Campagne Zeeland: dag 2

Fri, 04 Jun 2010 15:36:41 +0200

We moeten vandaag vroeg op: kwart voor negen spreken we al een aantal mosselvissers over de problemen met Natura 2000. Daarna een bezoek bij een webshop voor schoenen, een vaartocht langs de Zuid-Bevelandse zeewering en flyeren in Kapelle. En dat met al deze zon erbij.

Ik heb al vaker met de mosselsector gesproken over de problemen met vergunningen en de Natura 2000 problemen. Vandaag een gesprek om te zien hoe de stand van zaken is. en de grootste verrassing: de sector en de natuurorganisaties gaan op dit moment beter door één deur dan met LNV. En dat is toch wel erg verontrustend. Want als in Den Haag niet helder wordt wat er nu precies moet gebeuren, er rapport op rapport gestapeld wordt, we niet weten wat een hersteldoelstelling moet zijn, ja dan wordt de wereld wel heel ingewikkeld. En die verzuchting was dan ook herhaaldelijk te horen. Ik constateerde dat we ons misschien wel moeten realiseren dat de N2000 regels voor landgebieden geschreven zijn en dat die zomaar toepassen op watergebieden niet kan. De aanwezigen herkenden dat. Een stagiair bij onze fractie heeft in een rapport over de Noordzee die aanbeveling genoteerd. Duidelijk iets om mee aan de slag te gaan na 9 juni!

Bij het bezoek aan de schoenenfirma stond de manier waarop de webshop ingericht was en welke problemen je daarbij tegenkomt als hoofdthema op de agenda. Maar alras kwam het natuurlijk ook op kansen voor het MKB, de vele regels, maar ook de zorg voor de klant die in de winkel overlegt over een aankoop maar achter zijn beeldscherm letterlijk digitaal bezig is. “wel leuk” vs “niet leuk”. Maar als de leuke schoen niet past die toch ook zo weer terugstuurt.

Daarna hebben we een prachtige tocht gemaakt over de Zeeuwse wateren. Hangculturen voor de mosselen, de versterkingen van de dijken en wat daar allemaal achter zit. Kansen voor een recreatieve sector maar ook de bedreigingen. Onderwerpen die bij de ChristenUnie ook de nodige aandacht krijgen in ons verkiezingsprogramma. Vooral de waterveiligheid is een belangrijk thema. Het versterken van de dijken en de zorg voor zoet water staat hoog in het aandachtslijstje van onze fractie. Maar ook de kansen voor het MKB tegenover een grootwinkelbedrijf en daarmee vaak in het kielzog de discussie over de leefbaarheid van het platteland als alle kleinere bedrijven en winkels weggaan heeft onze aandacht. De vraag werd opgeworpen of de overheid aan de groei van de winkelparken niet een halt toe moest roepen. Je krijgt dan de discussie: kan je echt de minste kosten maken voor een product omdat die in grote getallen omgezet wordt, of accepteer je een hogere aanschafprijs maar dan wel in de winkel in je dorp. Dat is niet altijd een makkelijke afweging merkten we in de discussie.

Toen nog een uurtje flyeren in het centrum van Kapelle. Dat is op donderdagmiddag in de volle zon niet het drukste moment. Maar toch een aantal leuke gesprekken gehad. Na gezellig met een hele groep mensen uit Kapelle gebarbecued te hebben kon ik weer afscheid nemen van Zeeland na twee prachtige dagen. En samen met Hennie weer op Zeewolde aan.

Nog 5 dagen…

Ernst

Zie hier de foto’s van campagne in Zeeland

Campagne Zeeland: dag 1

Fri, 04 Jun 2010 16:52:35 +0200

Op deze eerste campagnedag in Zeeland gaan we naar het viskweekbedrijf van dhr Cornelisse in Stavenisse. Een bedrijf waar vooral Tarbot wordt gekweekt, maar ook lamsoor en zeekraal. Daarna naar een weefselkwekerij. Vitroplus in Burgh-Haamstede. Blijkt het bedrijf wereldwijd zijn producten af te zetten met een marktaandeel van 80% van alle gekweekte varens.

Ik had al wel vaker een viskweekbedrijf gezien. Spannend is altijd hoe men omgaat met een geregelde oogst, het voer, de waterzuivering en de afzet. Voor wat betreft dit laatste schrok ik wel om te horen dat op de veilingen toch een beetje neergekeken wordt op gekweekte vis. Helemaal als je weet dat we het met tonnen tegelijk invoeren vanuit het verre oosten. Waar condities waarbij de vis gekweekt wordt vaak veel slechter zijn dan hier in Burg-Haamstede bijvoorbeeld. Door het gebruik van bronwater is de insleep van ziekten miniem waardoor ook medicijngebruik tot een minimum is beperkt. Neem daarbij de voortdurende discussie dat we moeten oppassen dat onze visbestanden niet tever uitgedund worden zodat we straks helemaal geen wilde vis meer kunnen vangen is het enige juiste antwoord daarop de viskweek. Natuurlijk hebben we ook een discussie gehad over het voer. Aangezien Tarbot een vleeseter is zijn dierlijke eiwitten noodzakelijk. Maar door de ziekte Creutzfeldt-Jacob is het gebruik van bijvoorbeeld bloedmeel verboden. Dat is in grote hoeveelheden beschikbaar vanuit de slachterijen, maar mag vanwege eventueel besmettingsgevaar niet gebruikt worden. Mijns inziens toont dat nog maar eens de noodzakelijkheid aan dat we gaan onderzoeken op welke wijze we die producten wel kunnen gebruiken door nieuwe technieken waarbij je eventuele besmetting kan uitbannen, maar de goede eiwitten niet zomaar verloren laat gaan.

Mooi om te zien is het hergebruik en zuivering van het water dat Cornelisse gebruikt. Bevloeiing van de zeekraal en lamsoor en een nieuw experiment om te zien of zeewier kan helpen met het zuiveren van het water. Het wier kan dan ook weer hergebruikt worden voor verschillende doeleinden. Duurzaamheid is een heel breed begrip. Ik spreek wel mensen die wijzen op de nadelen van de viskweek. Maar daarbij gaan ze voorbij aan het allerbelangrijkste: we moeten wel overstappen want anders zijn de zeeën eerder leeg. Dat je tijdens zo’n overstapperiode nog niet alles helemaal efficiënt onder de knie hebt is dan logisch. Onze land- en tuinbouwtechnieken hebben ook een hele ontwikkeling doorgemaakt de afgelopen 40 jaar, voordat ze zo efficiënt zijn zoals ze nu zijn.

En die efficiëntie kwam ook mooi terug in het bezoek aan Vitroplus. Een zeer innovatief bedrijf waarvan we ook niet alles mochten fotograferen. En de reden daarvoor werd duidelijk tijdens ons bezoek. Het bedrijf ziet kans om op zeer efficiënte wijze uit weefselkweek miljoenen varens te kweken. Zij gaan daarbij tot het stadium dat de plant afgehard is en kan uitgroeien. Alles met elkaar een periode van ruim een jaar. Maar dan is er ook heel veel gebeurd. Vooral ook de periode van de eerste groei is cruciaal en wordt onder gecontroleerde condities uitgevoerd. Daarbij wordt nu ook LED-techniek ingezet wat nog wel een puzzel is om het goed te krijgen. Maar dan kunnen de kweekbakken ook in grote dichtheden, vlak onder de verlichting die het plantje niet verbrand, opgekweekt worden. Efficiënt in een geconditioneerde bedrijfshal. Dit scheelt veel gebruik van de volle grond, die bijvoorbeeld veel beter voor het opgroeien van de kweekplant tot volwassen varen kan worden gebruikt.

Een tweetal prachtige werkbezoeken dus die in lijn zijn met de ontwikkelingen zoals de ChristenUnie deze ook voor ogen heeft. En waarmee zij rekening houdt in haar programma Vooruitzien.

Ernst

Zie hier de foto’s van de bezoeken

Campagne in Noord-Holland

Fri, 04 Jun 2010 18:41:59 +0200

We gaan naar Noord-Holland om daar onze notitie over de Bollensprinter aan te bieden. Maar Noord-Holland kent een dossier waar nog meer om te doen is: Schiphol en het vliegtuig lawaai. Dus eerst maar eens naar Noordwijkerhout om luistervinkje te spelen.

De belangrijkste reden voor het bezoek is dat we het een raadsel vinden waarom Schiphol nog steeds werkt met het oude NOMOS-geluidsmeetsysteem. Er bestaat al jaren een beter en nauwkeuriger alternatief dat bovendien veel goedkoper is, de zogenaamde Luistervink. In Noordwijkerhout staat in de duinen zo’n Luistervink. Dhr. Muchal geeft een uitgebreide toelichting waarom zijn apparatuur beter in staat is het echte vliegtuiglawaai te meten. Dit is bereikt door de microfoons zo te plaatsen dat zowel de wind als het omgevingsgeluid zeer sterk gedempt wordt. Daarnaast is door de koppeling van programma’s het mogelijk om de specifieke lawaaiproductie van een vliegtuig te splitsen van de rest. En dan heb je een goed beeld van het werkelijk geproduceerde vliegtuiglawaai. Dat lukt dus niet bij het officiële systeem van het ministerie. Zowel TNO als RIVM hebben in rapporten in 2006 en 2007 al aangetoond dat het zogenaamde NOMOS-systeem onvoldoende bruikbaar is omdat er te veel lawaai van andere bronnen zoals auto’s en wind wordt gemeten en de meetdrempel te hoog is. Door deze hoge meetdrempel worden alleen geluidspieken gemeten en niet de totale geluidsoverlast.

Er moet zoals beloofd in het kabinetsstandpunt Schiphol uit 2006 een moderner en onafhankelijk meetnet komen dat de totale geluidbelasting van het vliegverkeer meet. Er zijn al een paar gemeenten die op eigen kosten gebruik maken van een moderne geluidsmeter. Maar dat meetnet moet sluitend zijn. En eentje op basis waarvan ook daadwerkelijk gehandhaafd kan worden op de criteria die de minister aan Schiphol heeft opgelegd. Dat betekent dat geluidspieken, zoals NOMOS die produceert nietszeggend zijn, maar dat de geluidsbelasting over het hele jaar zoals een post van de Luistervink geeft maatgevend moet zijn.

Daarna zijn we naar Lisse gegaan om de Bollensprinter te promoten. Ik heb een notitie, waar Frank Visser de auteur van is, in een van de laatste commissievergaderingen aan Minister Eurlings aangeboden. We willen dat in de brede Randstad zes sprinters per uur gaan rijden over het spoor en niet alleen op de corridors tussen de vier grote steden. Onderzocht moet worden welke infrastructurele maatregelen hiervoor nodig zijn. Als voorbeeld is het plan voor het traject Hoorn-Haarlem-Den Haag uitgewerkt in een nieuw treinconcept: de Bollensprinter. Nu rijden in grote delen van Noord-Holland sprinters slechts 2x per uur. Maar dat kan veel aantrekkelijker. Niet alleen door hogere frequenties, maar ook door goede aansluitingen op het regionale OV, de OV-fiets en voor de automobilist. Grote ingrepen zijn vaak niet nodig om meer treinen te laten rijden. Het gaat vooral om het oplossen van enkele knelpunten en er moet goed worden gekeken naar de sluitingstijden van spoorwegovergangen en bruggen.

In Lisse vertelde dhr. Hollander van Landgoed De Keukenhof over de plannen voor heropenen van het station. Alles was klaar, de plannen zijn er, de mogelijkheden, de middelen, echt alles. Maar de NS wil daar nu toch niet stoppen omdat “er misschien wel teveel passagiers zijn…”. Toen ik dat hoorde moest ik toch echt lachen. Teveel passagiers; ik zou dat maar als kans zien. Daarna zijn we nog in Alkmaar en Heerhugowaard geweest om ook daar aandacht te vragen voor dit concept. Want net zoals bijvoorbeeld de Zuidtangent bij de reizigers in de wijde omtrek van Amsterdam een begrip is geworden door goede marketing en een goed product kan dat ook met bijvoorbeeld een Bollensprinter. En dan nog wel eentje die zijn naam eer aan doet als je kijkt naar de uitgestrekte bollenvelden in midden Noord-Holland en tussen Haarlem en Lisse. Om dat nog maar eens nadruk te geven hebben we bij station Heerhugowaard een aantal bollen in de grond gestopt. Op naar de bloei van de Bollensprinter!

Ernst

Zie hier voor de foto’s van de campagnedag!

Campagne Limburg: dag 2

Fri, 04 Jun 2010 00:01:28 +0200

Op deze campagnedag beginnen we met het grensoverschrijdende verkeer, en eindigen we met de campagnetour in Maastricht. Dat is dan: busje, trein, trein, lopen, trein, auto, bus, slapen.

Zoals ik al eerder op mijn site heb geschreven hebben Ger Koopmans en ik een initiatiefnota gemaakt over het grensoverschrijdende verkeer. En dan specifiek het treinverkeer. We hadden namelijk geconstateerd dat in actieve grensregio’s er van alles de grens overgaat, behalve het openbaar vervoer. Belemmeringen zijn dan snel opgesomd: twee nationale overheden, bevoegdheden, afstemming, procedures en zo kan ik nog wel even doorgaan. Juist dat wilden we aanpakken omdat we zagen dat de samenwerking van die grensregio’s goed op gang is gekomen, en dat het OV daarbij dan niet achter kan blijven. Tijdens de voorbereiding bleek dat een goed voorbeeld van zo’n actieve regio het gebied Parkstad Limburg en de regio Aken is. En in dat gebied zijn we vanmorgen wezen kijken.

Met de trein van Maastricht naar Heerlen, en dan met de Euregiobahn van Heerlen naar Aken en weer terug. Een mooie treinreis door het schitterende Limburgse landschap en verder de grens over. In Aken werden we opgewacht door Oberburgemeister Philipp die daarvoor speciaal zijn agenda had vrijgemaakt. Bij aankomst gelijk op de foto, samen met de heren Philipp Sistenich (directeur van de vervoersauthoriteit in Aken) voor de banner van de Euregiobahn. Na deze enthousiaste ontvangst, waarbij wij zelfs door de gastheer in het Nederlands begroet werden, is uitgebreid gesproken over de resultaten van onze nota. En men was daar zeer enthousiast over. Het heeft heel veel in gang gezet juist ook aan Duitse zijde en zijn projecten versneld in beweging gekomen. De lijn Heerlen-Aken en de nieuw aan te leggen Avantislijn geven zo een geweldige ontsluiting van een gebied waarbij het kenniscentrum Aken met zijn universiteiten en de mogelijkheden van wonen in Parkstad Limburg perfect samengaan. Precies dus wat wij bedoelt hebben te bereiken met onze nota. Opnieuw dus ook weer enthousiasme aan mijn zijde van dit stukje Kamerwerk.

Daarna zijn we met de auto naar het klooster in Wittem gereden. Tijdens de rondleiding en discussie over de activiteiten in het klooster ook veel gelegenheid om te spreken over de noodzaak van het omzien naar de zwakken in de samenleving en de basis van waaruit dat moet gebeuren. Veel herkenning in de wijze waarop dit vaak door katholieken wordt opgepakt.

En toen naar Maastricht. Met de avond in de Bonnerie. André moest al vroeg weg in verband met een TV-optreden maar Reinier, Carola en ik mochten de discussie aangaan met de zaal over stellingen en vragen. een boeiende avond die leuke discussies losmaakte. Zeer geslaagd dus, kan ik wel zeggen.

Ernst

campagne, campagne, campagne

Sat, 29 May 2010 19:20:01 +0200

Het zijn drukke tijden. Iedere dag op pad. Toch zou ik het niet willen missen. Dit hoort er in de weken voor verkiezingen gewoon bij. Mooi ook om op zoveel plaatsen te komen. En nog mooier om met veel mensen in gesprek te komen. Om te luisteren naar ervaringen en opvattingen, maar ook om uitleg te geven bij het ChristenUnie-programmma.

Waar ben ik deze week allemaal geweest. Om te beginnen was ik maandag bij de DVN-dag in Bunschoten-Spakenburg. DVN is een instituut voor zending, hulpverlening en training met projecten in diverse landen. Er werd uitleg gegeven over het werk (zie ook www.dvn.nl), er waren sportactiviteiten, veel muziek en ook veel standjes. Waaronder een grote stand van de ChristenUnie. Veel van de ca 9000 bezoekers kwamen even langs. Dat leverde een grote diversiteit aan gesprekken op. Het was warm. Ik had 's avonds een volledig verbrande nek. Je moet er wat voor overhebben. Met één van de bezoekers had ik een indringend gesprek. Dat hebben we later in de week nog even voortgezet. Ik ben er speciaal nog even voor teruggegaan naar Bunschoten-Spakenburg. Het is mooi als je een groot publiek kan bereiken, maar ik hecht ook aan individuele contacten. Dat maakt mijn werk ook zo mooi.

Dinsdagochtend heb ik opnamen gehad voor een congres over landschapbeheer. De ChristenUnie komt met haar programma op dit punt het beste uit de bus. Ik vind dit ook een mooi onderwerp. Goed beheer van landschap is om meerdere redenen belangrijk (natuurschoon, recreatie, biodiversiteit). Maar het kan ook een mooie inkomstenbron zijn voor boeren, die bij uitstek voor dit werk geschikt zijn. In ons programma reserveren wij daar ook financiële middelen voor (50 mln). De opnamen werden door Jaap Dirkmaat en zijn mensen gemaakt in de binnentuin van hotel Wientjes. 's middags naar Amersfoort om André Rouyvoet bij te staan in zijn voorbereiding voor het ND-debat. Dit debat (tussen Rouvoet, Balkenende en van der Staaij) heb ik ook nog voor een groot deel bijgewoond. Dat was de moeite waard. Een inhoudelijk debat zonder al te veel gebekvecht. André deed het goed. Ik leef deze dagen erg met hem mee. Wat een werk ligt er op zijn schouders. Naast de grote drukte van het campagnevoeren moeten er ook nog twee ministeries in de gaten gehouden worden. Fijn om te zien dat het goed met hem gaat. Er wordt ook veel met hem meegeleefd en voor hem gebeden.

Woensdag en donderdag ben ik in de provincie Groningen geweest. Ik heb deze weken voor een deel ook een eigen programma. Geweldig om zowel in de stad Groningen (woensdag) als in de provincie Groningen (Zuidhorn, Grootegast, Leek) te zijn. Veel gezien, veel mensen gesproken. Hartverwarmend ook hoe partijgenoten zich voor mij en de ChristenUnie inzetten. Dat geluid hoor ik ook van kandidaten die in andere delen van het land actief zijn. Zoals Ernst Cramer in Brabant en Limburg. Ik ben trots op mijn partij. We staan met elkaar ergens voor. En gaan er dan ook vol voor. Zeer benieuwd waar dat 9 juni toe zal leiden. Mijn verwachtingen zijn hoog, maar ik ben ook realistisch. Er kan nog veel gebeuren in de dagen tot 9 juni. Dat merkt nu ook Mark Rutte, die voor het eerst deze campagne wat in het nauw zat.

Vrijdag naar Bunschoten-Spakenburg en daarna naar Amersfoort. In de loop van de middag weer thuis. Eindelijk thuis voor wat voorbereidingen. Dat was wel nodig. Ik kwam er gewoon niet aan toe. En er staan nog een aantal debatten op stapel die ik echt goed moet voorbereiden. Fijn dat Joel Voordewind mijn plekje in de campagnetour in Utrecht even over heeft genomen. Dat gaf me die ruimte. Zaterdagmorgen weer op tijd weg. Eerst naar Radio IJsselmond (Kampen) voor een interview. De zender heeft een mooi bereik in een gebied waar veel electoraat voor ons zit. Belangrijk dus. Daarna door naar Rotterdam. Ik had toegezegd mee te doen aan een onderwijsdebat. Bij dit debat waren naast bijna alle partijen ook de voorzitters van de PO- , VO- en MBO-Raad aanwezig. Heerlijk om weer eens iets aan onderwijs te doen.

Komende maandag mag ik ook het onderwijsdebat in DitisdeDag doen. Mijn hart klopt nog steeds voor onderwijszaken. We hebben als ChristenUnie ook een goed verhaal te vertellen. In dat opzicht schrik ik wel wat van de programma's van CDA en SGP. Misschien beter gezegd: van de financiele onderbouwingen van hun programma's. Die hebben grote consequenties. De SGP bezuinigt fors en vergroot om die reden bijvoorbeeld de klassen. En het CDA is de enige partij die niet investeert in onderwijs. Maar goed, dat is hun keuze. Laat ik vooral voor ons eigen programma gaan.

Campagne Limburg: dag 1

Sun, 30 May 2010 22:18:57 +0200

Na twee campagnedagen in Brabant ben ik vanmorgen met de trein naar Horst gereisd. Werkbezoek aan biologische akkerbouwer die vlak bij een LOG woont, een tuinbouwbedrijf die zuinig met energie omgaat, bezoek aan een klooster in Steyl en 's avonds een discussieavond over toekomst voor de landbouw. Ofwel: mijn dag met Jan Jansen.

Jan Jansen is een boer in ruste. Maar met veel kennis en een grote gedrevenheid hoe naar zijn idee de landbouw er uit moet zien. En met oog voor noden in de rest van de wereld. Want daar ligt zijn passie: iets betekenen voor landen waar de landbouw nauwelijks een kans krijgt door de macht van de grote mondiale firma’s in deze wereld. Of door exportsubsidies vanuit Europa. En als chauffeur met een passie om eerst zelf de weg te vinden; pas als het niet lukt gebruiken we de tomtom.

Bij het eerste bedrijf spreken we ondernemer Vollenberg die vooral lof kweekt, maar ook andere groenten verbouwt. Natuurlijk hebben we eerst gekeken naar zijn drive om biologisch te boeren. En dat zijn precies ook de redenen die de ChristenUnie voor haar programma heeft gehanteerd. Zorg voor de grond, zorg voor de producten, zorg voor de consument. En dat alles op een duurzame wijze. Maar de discussie komt natuurlijk ook terecht op het LOG wat in Grubbenvoorst moet komen; een Nieuw Gemengd Bedrijf. 1,6 miljoen kippen en 30.000 varkens. Ja, dan slik je wel even. Zo’n bedrijf komt het dier los te staan van zichzelf en wordt een onderdeel van de productie. Sterker: de ondernemer ziet zijn dieren niet eens meer. Dat wordt mij toch ook te gortig als je hoort hoe dat eruit gaat zien.

Onderweg met Jan gesproken over een uitspraak bij het gesprek van net: "we zijn onszelf aan het vernietigen". Dat stemt tot nadenken, helemaal als Jan daar nog een paar schrijnende voorbeelden van zijn bezoeken aan het buitenland aan toevoegt.

Daarna bij Dings Aardbeien mooie ontwikkelingen gezien hoe de tuinbouw zuinig kan werken met energie en water. Ook hier de discussie hoe je zo zorgvuldig kunt produceren op duurzame wijze en de consument tevreden kan stellen met een gezond en mooi product. Als techneut let ik dan natuurlijk altijd op de techniek en die is hier mooi. Koeling door verneveld water dat hergebruikt kan worden. Nieuwe koelunits om te zorgen dat de aardbeien ook ’s nachts hun rust krijgen. Mooi om te zien.

Nu met Jan in de auto een leuke discussie over het klooster waar we naar toegaan. En het rijke roomse leven. Maar ook juiste de betrokkenheid van de paters uit zo'n klooster die, in tegenstelling tot andere pastors, wel wat van de wereld gezien hebben. En vanuit die bewogenheid in het leven staan.

Daarna zijn we bij pater Jan van As geweest in Steyl. Een boeiend en inspirerend gesprek tussen een protestant en een katholiek. Wat beweegt ons om voor de medemens op te willen komen. Wat beweegt ons om om te zien naar de zwakken. Waarom willen we zo nodig onze ontwikkelingshulp in de benen houden. Voor mij een feest van herkenning, maar zo te merken ook voor de pater.

En dan ’s avonds in Horst een avond over de toekomst van de landbouw. Met ondernemers uit het gebied, met burgers vanuit de actiegroep Behoudt de Parel. En met Pascal Frissen onze man uit Limburg op de lijst. Een discussie over de drang naar het steeds maar goedkoper produceren. Waarbij uitgebreid stilgestaan is bij dat nieuwe gemengde bedrijf zoals dat in Grubbenvorst moet komen. Maar ook een discussie over de prijs van ons voedselmandje en of wij als Europa niet een beetje op onszelf moeten letten. Als de “wereld” de standaard wordt zal het goedkoopst producerende land uiteindelijk alle landbouw hebben. nou ja, dat zou in theorie kunnen. Opmerkingen dat het in Nederland echt niet minder kan met de landbouw omdat wij de wereld moeten voeden staan haaks op de noodzaak dat landen, juist ook in de derde wereld, zelf een goede landbouw krijgen. En dan is er meer dan genoeg oppervlakte in de wereld om goed en veilig voedsel te produceren.

Een mooie maar intensieve dag. Morgen verder. Jan gaat weer naar huis, wel moe na zo'n hele dag mij rondrijden. Maar ik heb er erg van genoten. Bedankt Jan!

ernst

Campagne: maar wie luistert er...

Fri, 28 May 2010 13:25:00 +0200

We zitten midden in de campagne. Voor ons als Kamerleden best gek dat we zo druk zijn, maar elkaar tussendoor niet even spreken. De gezamenlijke start van de week op dinsdagochtend is er even niet. Een vluchtige tweet, een snelle sms of kort telefoontje: de moderne techniek helpt ons hollen. En weg zijn we, naar onze volgende activiteit.

Op zich is het wel leuk om via twitter te zien waar iedereen heen vliegt. En dan blijkt dat de campagne zoals we die voeren op heel veel plekken in Nederland tegelijkertijd zich afspeelt. En soms in de uitersten van ons land: gisteren zat ik in Brabant, maar was de tour in Groningen. Alle mogelijke activiteiten worden uit de kast getrokken. Met de campagnebus als onze grootste flyer die we maar uit de kast konden trekken. Ik blijf het een prachtig ding vinden.

Veel discussies op de TV en radio leveren weer stof tot nieuwe discussies op. Vanwege mijn eigen activiteiten kan ik ze niet allemaal volgen op TV, maar leuk is dat waar je komt mensen het wel gevolgd hebben en erover beginnen. En vaak met hele positieve opmerkingen over André, en ja dan ben ik best trots. Op hem dan. Ik heb zelf een paar kleine stukken gezien en dat is dan toch veel door elkaar heen praten. En niet alleen in de “herendebatten” maar ook de dames kunnen er wat van. Het is een stijl van discussiëren die ik niet mooi vind. Want wie kan er door al dat gekakel nou horen wat er gezegd wordt? En zal de kijker zich daar nu juist niet vanaf keren. Op twitter zag ik commentaar voorbij komen van iemand die zei dat hij het wel graag spannend wilde zien. Maar als je door elkaar praat wat is daar dan spannend aan?

Ik moet zeggen dat ik meer effect zie in de discussies één-op-één met mensen. Op straat (dus niet tussen twee folders door, maar echt even elkaar spreken) of tijdens de werkbezoeken. Je kan dan ook beter inhoudelijk vertellen wat ons programma Vooruitzien nu eigenlijk meebrengt. En waarom we bepaalde keuzes maken. Zoals gisteren in Brabant over de intensieve veehouderij, of over nut en noodzaak van een verbeterd openbaar vervoer. En dan merk je dat er geluisterd wordt. Niet naar gekakel, maar naar argumenten.

Stevige debatten met inhoud: schitterend. De mensen bereiken met de boodschap van de ChristenUnie: dat is de echte opgave. Want er valt veel te kiezen, vooral voor Christelijk-Sociale politiek. Op negen juni!

ernst

Campagne in Brabant: dag 2

Sun, 30 May 2010 22:20:37 +0200

Landbouw Ontwikkelingsgebied. Ofwel een LOG. Er zijn voorstanders en er zijn tegenstanders. Vandaag een discussie tijdens mijn tweede campagnedag in Brabant met beide partijen. 's Morgens in De Mierden over het LOG Hulsel Bladel. En 's middags in Aarle-Rixtel. Een dag van uitersten.

Na opgehaald te zijn door Wijnand van der Hoeven die vandaag mijn chauffeur is komen we aan in De Mierden in het prachtige zonovergoten Brabantse landschap. Vanuit het keukenraam bij een van de families die in het LOG Hulsel Bladel kijken we een prachtig landschap in met nog een van de weinige zandpaden vlak langs het huis. En dan ontspint de discussie zich. De mensen in het gebied zijn niet tegen de agrarische activiteiten, integendeel. Vaak komt men zelf uit een boerenfamilie en is in het gebied blijven wonen. We hebben gesproken met de eigenaars van een paardendekenwasserij en die hebben zelf paarden en zijn dus een agrarische onderneming. Maar als je dan ineens ingeklemd dreigt te raken tussen een stal met 60.000 kippen en de mogelijkheid voor een megastal vol varkens, ja, dan krab je je nog wel eens een keer extra achter de oren.

In pakweg 1,5 uur tijd krijg ik een hele waslijst opgesomd van merkwaardige besluiten, vreemde contouren in het LOG, te late communicatie of zelfs helemaal geen communicatie, en een perspectief van nog eens een paar honderdduizend dieren in een gebied waar al honderdduizenden dieren zitten. Ik snap dat dit een grote weerstand oproept. Ook hier is men dankbaar dat ons Statenlid Hermen Vreugdenhil dit heeft aangekaart in de provincie als voorbeeld hoe beleid verkeerd uitpakt. En na een rondrit door het gebied heb ik alleen nog maar vragen over: hoe kan dit toch zo doorgegroeid zijn? Welke agenda zit hier achter?

Ik krijg een fotoboek mee met foto’s van het gebied. Mens, natuur en landschap. Een schitterende documentaire in zwart-wit. Ze wisten vast niet dat ik als kleurenblinde zo kan genieten van juist zwart-wit foto’s…

En dan ’s middags een gesprek met 3 ondernemers en de wethouder van Laarbeek over de bedreigingen voor de ondernemers. Ondernemers die al jaren met een traject van verplaatsen bezig zijn in het kader van de Reconstructie. En die nu ineens hun plannen helemaal in rook zien opgaan door de besluitvorming van de Staten. Uitgebreid staan we stil bij de reden van hun verplaatsingen. En in tegenstelling tot de vestiging van veel nieuwe megastallen in Hulsel Bladel is hier bij deze ondernemers juist sprake van geest van de reconstructie: bedrijven die weggaan bij woonkernen of natuurgebieden. Bedrijven die dolgraag een duurzaamheidslag willen maken, maar nu die plannen zien vervliegen. Een ondernemer heeft alles, conform de geplaatste handtekeningen, ontmanteld, het bedrijf uitgeruimd in de verwachting dat er een nieuwe plek is om een zeer duurzame en diervriendelijke stal te kunnen bouwen. En nu is er even helemaal niets en moet er in een heel andere sector werk worden gezocht.

Beide bezoeken tonen aan hoe belangrijk het is dat de stap die nu door de Staten is gezet een vervolg krijgt. Eerst zal er het vertrouwen moeten groeien dat GS de juiste besluiten gaat nemen om onrust bij de burgers weg te nemen, en dan zal met volle kracht gewerkt moeten worden aan al die bedrijven die in de geest van de reconstructie verplaatst moeten worden. En snel en goed. het liefst op vrijkomende locaties. En met voorrang bedrijven die dat ook doen om een duurzaamheidslag te maken of die de “afwaartse” beweging maken. Kortom er is nog heel veel werk te verzetten. De ChristenUnie blijft hier volop mee aan de slag. In de Staten, maar ook landelijk.

Want belangrijk is dat wij in ons verkiezingsprogramma Vooruitzien juist ook verwijzen naar de resultaten en richting die Brabant is ingeslagen op het gebied van de megastallen discussie.

ernst

Campagne in Brabant: dag 1

Wed, 26 May 2010 23:19:26 +0200

Vandaag is de eerste van twee campagnedagen in Brabant. Samen met ons Statenlid EN kandidaat Kamerlid Hermen Vreugdenhil en Wijnand van der Hoeven, oud-wethouder uit Aalburg op pad in het westelijk deel van Brabant. Discussies over leefbaarheid op het platteland en een gesprek over de kansen voor beter Openbaar Vervoer in Brabant.

Leefbaarheid binnen de kleine kernen is een grote zorg in Brabant, maar ik zou haast zeggen waar niet in Nederland. In Brabant is dit opgepakt door de provincie door gelden beschikbaar te stellen voor het maken van plannen om de leefbaarheid te vergroten. Dat dreigde te sneuvelen door de bezuinigingen waar de provincie zich voor geplaatst ziet. Maar de burgemeester van Aalburg, Fons Naterop, prees de vasthoudendheid en inzet van Statenlid Hermen Vreugdenhil om dit probleem in de Staten aan te kaarten om de subsidie veilig te stellen. En dat lijkt te lukken. De gemeente die bezig zijn geweest met die integrale dorpsontwikkelingsplannen kunnen dat zoals het er nu uitziet gewoon afronden.

En dat dit nodig is bleek ook door de bijdrage van de beheerders van het dorpshuis in Genderen waar we te gast waren. Trots vertellen ze over hun werk en acties om een echt centrum te zijn voor Genderen. Zo organiseren ze maandelijks een gezamenlijke maaltijd voor ouderen in hun centrum. Daar komen wel 60 man op af, maar de keuken waar ze dat in klaar moeten maken kraakt en piept dan in zijn voegen. En dus willen ze dat heel graag verbouwd hebben. een van de plannen die de toekomst van zo’n dorpshuis voorlopig veilig moeten stellen. Maar burgemeester Naterop was ook heel nuchter. Naar zijn mening moet er veel meer gestructureerd gekeken gaan worden naar de plannen voor de regio’s waarbij de leefbaarheid, mede als gevolg van een krimpende bevolking, een probleem kan gaan worden.

Daarna zijn we op bezoek geweest in Breda, in de HSL-lounge om precies te zijn. Prachtig om daar te wezen: de HSL stopt er tenslotte nog niet eens, maar toch is er al zo’n lounge. In het gesprek met wethouder Willems hebben we uitgebreid stil gestaan bij de kansen en bedreigingen voor de verdere ontwikkelingen op het gebied van Openbaar Vervoer. Onderdeel daarvan is de aanleg van de spoorlijn Utrecht-Breda. Minister Eurlings heeft meerdere malen toegezegd dat hij de spoorlijn niet onmogelijk wil maken, maar hoe dat “niet onmogelijk maken” er dan uit gaat zien bleek grote zorgen op te leveren. Er lijken problemen opgeworpen te worden waarbij onduidelijk is hoe serieus die zijn. De oorspronkelijke bedenkers van de plannen zijn erg serieus te werk gegaan en hebben veel problemen al van te voren getackeld. Over de zorgen die geuit werden zullen we eens navraag doen bij de minister…

Kortom. Een mooie eerste dag. Morgen verder.

Ernst

Midden Delfland

Thu, 27 May 2010 09:04:43 +0200

Ik heb in de afgelopen jaren met enige regelmaat in de Kamer gesproken over de A4 Midden Delfland. Tot en met de variant "A4 met vaart" waarvan de minister eerst zei dat hij dat zou gaan onderzoeken en later dat weer terugtrok. Vandaag zijn we in het gebied om te discussi�ren over een mogelijke nieuwe doorsnijding van dat gebied als gevolg van de aanleg van de westelijke oeververbinding rond Rotterdam. Wordt het doormidden Delfland?

Het is werkelijk schitterend weer als we aankomen op de boerderij van de familie Van der Kooy. Een toepasselijke locatie want hun boerderij moet misschien wel verdwijnen als er een tracé doorgetrokken van de Blankenburgtunnel naar de A4. Want daar gaat de discussie nu over: waarom 1,5 miljard investeren in een tunnel die eindigt op de A20, als je de weg makkelijk kan doortrekken. Aansluiten op de A4; door naar de A13! En daarover maken de bewoners, bedrijven, woningbouwcoöperaties en de Vereniging Midden Delfland zich grote zorgen. Want met de A4 wordt het gebied al gedeeld; als daar een tracé haaks op komt – en er is kennelijk ook al een wegnummer voor bedacht, nl. de A24 – dan wordt het helemaal een soort pizza, met allemaal kleine stukken. Je kan rustig zeggen dat er van het gebied, dat nu als zeer belangrijk gebied door de provincie is aangewezen en waar miljoenen in geïnvesteerd worden, niet veel overblijft.

Eerst hebben we een behoorlijk technische discussie over het wel en wee van de verschillende onderwerpen. De Blankenburgtunnel met zijn aansluitende tracé of de Oranjetunnel en de ontsluiting van het Westland. Er zijn altijd voors en tegens, maar belangrijk daarbij is dat er een afweging gemaakt wordt op basis van gelijkwaardige uitgangspunten. We krijgen te horen dat het maar de vraag is of dat laatste het geval is. Het lijkt erop dat de ene wegaanpassing veel duurder wordt geprijsd (de aansluitende wegen op de Oranjetunnel) als de andere (die bij de Blankenburgtunnel). Wat nog vreemder is dat de stakeholders in het gebied er niet of onvoldoende bij betrokken lijken te zijn. De gemeenten hebben een brief geschreven dat zij niet of te laat worden geïnformeerd, ter vergadering de laatste stand te horen krijgen, en daar eigenlijk geen gelegenheid hebben om overleg over te voeren. Kortom: de tactiek van de haast en voldongen feiten. Reden genoeg om daarover Kamervragen te stellen aan Minister Eurlings.

Daarna gaan we het veld in. Kijken bij het jaren geleden opgespoten tracé van de A4, wat nu afgegraven moet worden omdat de weg verdiept komt te liggen. Een heel vreemde gewaarwording om daar te staan. Maar we gaan ook verder naar de vlieten die in het gebied liggen. Schitterend gebied dat heel veel potentie heeft voor de recreatie. En als je dat ziet het tot je door dringt hoe goed dat idee van de A4 met Vaart eigenlijk is. Hoe perfect dat past in het huidige landschap en een echte aanvulling kan zijn in een gebied dat omringt door de Randstad al zo kwetsbaar is. En hoe moeilijk een nieuwe weg zoals bijvoorbeeld een A24 zich daar alsnog in laat voegen.

We komen terug op de biologische boerderij van de familie Van der Kooij. Als de donkere toekomst werkelijkheid wordt zal de A24 precies over hun erf komen te lopen. En waarvoor denk je dan. Als het nodig is zijn er ook de goede argumenten voor. Maar die lijken op dit moment niet voorhanden, sterker er zijn andere mogelijkheden. Maar dan moeten die wel eerlijk afgewogen worden!

Ernst

Zie hier de fotoreportage

Initiatiefwet in Eerste Kamer

Mon, 24 May 2010 21:44:23 +0200

Excuus dat het niet gelukt is zaterdag al een weekweblog te plaatsen. Ik was zaterdag pas in de loop van de avond thuis. Campagne, campagne, campagne. Daar draait het op dit moment om. Dat betekent lange dagen op pad. Ik had zaterdagavond weinig puf meer om de computer op te starten. Heb nog een wandeling met vrouwlief gemaakt en een stukje van de championfinale gezien. Toen was het wel even genoeg.

Ik kan terugkijken op een drukke week. Maandag al heel vroeg naar den Haag gegaan. In deze tijd hebben we tijdens werkdagen iedere ochtend campagneoverleg. Als het maar even kan wil ik daar bij zijn. Maandag ook naar de begrafenis van de moeder van mijn voorlichter Sjirk in Hilversum geweest. Daar wilde ik heel graag bij zijn. Gelukkig kon het. De rest van de maandag hard gewerkt aan de voorbereiding van de behandeling van het initiatiefwetsvoorstel kraken en leegstand. Ruim 2 jaar heb ik daar met mede-indieners Jan ten Hoopen en Brigitte van der Burg (en onze medewerkers en adviseurs) aan gewerkt. De behandeling in de Tweede Kamer had al in het najaar van 2009 met de wet ingestemd. Vorige week dinsdag was eindelijk de behandeling in de Eerste Kamer.

Het was een bijzondere belevenis om in de Eerste Kamer aanwezig te zijn. De wijze van omgang en debatteren is toch wel iets anders dan we in de TK gewend zijn. Rustiger, inhoudelijker. Een senator loopt naar de interruptiemicrofoon, stelt een vraag en gaat daarna weer zitten. In de TK staan ze soms met een aantal achter de microfoon te dringen. Het is een goed debat geworden. 's Morgens inbreng van de EK. 's Avonds beantwoording indieners en aansluitend direct de tweede termijn. In de tussentijd konden we werken aan onze inbrengen. Dat werd - mede vanwege een aantal andere activiteiten die dag - nog even stressen voor mij. Iets voor 19.30 uur haalde ik mijn inbreng uit de printer. Om 20.00 uur begon de beantwoording. Het ging gelukkig allemaal goed. Ik mocht het juridische deel doen en was er op geprepareerd dat een aantal senatoren daar behoorlijk veel verstand van hadden. Er is een meerderheid voor het wetsvoorstel. Zo bleek in de tweede termijn. Al zal er pas 1 juni gestemd gaan worden.

Opvallend dat in de loop van de dinsdag een bericht op internet rondging (site van Elsevier) dat de EK-fractie van de ChristenUnie mogelijk tegen het wetsvoorstel zou gaan stemmen. Senator de Boer had een paar kritische vragen gesteld. Dat mag. Sterker nog, dat is zijn taak. In tweede termijn heeft hij aangegeven dat zijn vragen correct beantwoord waren en dat de fractie voor zou gaan stemmen. Het nieuws van de tegenstem was inmiddels al verspreid. In mijn mailbox en via twitter inmiddels al een heel aantal harde reacties van mensen die dachten dat door stemgedrag EK-fractie het wetsvoorstel verworpen was. Ook de Boer had veel vragen gekregen. Wat geloven mensen toch snel berichtgeving op internet. En wat kunnen koppen misleidend zijn.

Dat merkte ik ook een dag later toen er een bericht via internet werd verspreid over opmerkingen die Andre Rouvoet en ik gemaakt zouden hebben over de minister-president. Wat was er gebeurd. Twee journalisten van Vrij Nederland hebben een paar jaar geleden een boek over Balkenende geschreven. Dit boek willen ze nu uitbreiden met een terugblik op de periode Balkenende IV. Hierover zou ook een artikel geschreven worden. Destijds had ik aan dat boek meegewerkt. Nu was me gevraagd terug te blikken op de kabinetsperiode. Ik heb daar opnieuw aan meegewerkt. Je bent historicus of niet. Terugblikken heeft zo zijn waarde. Later bleek dat Rouvoet dat ook meegewerkt had.

Ik heb een eerlijke terugblik proberen te geven op de kabinetsperiode. De goede dingen genoemd maar - dat is onvermijdelijk - ook een aantal dingen die slecht gegaan zijn. Juist die opmerkingen zijn uit het verhaal gehaald en in een persbericht neergekomen. Met een wat tendentieuse kop erboven. Binnen de kortste keren was het overal op internet terug te vinden. Ook hier weer reacties op gehad. Negatieve en positieve. Ik vond het persoonlijk allemaal sterk uitvergroot. Heb mensen dus ook gevraagd het hele verhaal te lezen (6 pagina's in VN). Op deze manier blijf je wel van straat. Tenminste, ik was op dat moment in Friesland. En veel op straat gelopen. RTL is zelfs voor het halen van een reactie nog naar Friesland gekomen.

Woensdag dus op werkbezoek in Friesland. Ik ben ondermeer in gesprek gegaan met omwonenden van vliegveld Leeuwarden. Zorgen over werkgelegenheid en geluidsoverlast waren de belangrijkste onderwerpen. Bijzonder om even in een huis te zijn (dicht bij de startbaan) waar de bewoonster al 52 jaar in woonde. Er kwam op dat moment geen vliegtuig over. Woensdagavond laat thuis. Donderdag in Overijssel op pad gegaan. Ondermeer een bezoek gebracht aan een basisschool om te zien en te horen hoe men met hoogbegaafden omgaat. Een onderwerp waar de ChristenUnie zich al geruime tijd druk over maakt. 's Middags naar Hengelo voor televisieuitzending van RTV Oost. Leuk om dat in 'eigen' provincie te kunnen doen.

Vrijdag de hele dag op werkbezoek in Overijssel. De brandweer in Hardenberg (geweldig om die vrijwilligers zo actief te zien), flyeren in Ommen, een bezoek gebracht aan een zorgboerderij in Stegeren (wat een betrokken mensen) en later op de dag nog een bezoek gebracht aan een pluimveehouderijbedrijf in Oud-Leusen. Een hele gevarieerde dag. Zaterdag opnieuw op pad. Eerst naar Biddinghuizen waar Opwekking (groot Pinkstercongres) bezig was. Ca. 40.000 mensen bij elkaar. Eerst flyeren bij de stand. Daarna aanwezig geweest bij de opening van een kunstijsbaan (van kunststof!) waar geschaatst kon worden voor het goede doel (helpen van AIDS-wezen in Afrika). Oud-schaatser Marnix ten Kortenaar heeft dit bedacht. Bij de opening waren ook Marianne Timmer en Stefan Groothuis aanwezig. En niet te vergeten André Rouvoet. Ik mocht een ijshockeywedstrijdje spelen. Nog gewonnen ook. Niet verkeerd.

Daarna als een speer naar Emmeloord. Flyeren en opnieuw een bezoek aan een zorgboerderij. Toen naar Urk waar de zgn Urkerdag werd gehouden. Ik heb het afsluitende concert (met ca 1000 bezoekers) nog bij kunnen wonen. Mijn zoon Aron heeft de hele dag als mijn persoonlijk chauffeur opgetreden. Dat was fijn. Bijzonder om met een ChristenUnie-auto rond te rijden. De wagen is helemaal afgeplakt met campagnemateriaal. Ondermeer een fot van de top 12 op de motorkop en het hoofd van Andre Rouvoet op de achterruit. Ik heb zaterdag nog met een doekje vogelpoep van zijn overhemdboord afgehaald. Dat stond toch wel wat slordig.

De campagne begint nu echt op volle toeren te komen. Dat is mooi. Ik verbaas me zeer over de opmars in de peilingen van de VVD. Inhoudelijk zou nu juist deze partij veel uit te leggen moeten hebben. Als de VVD in de afgelopen jaren haar zin had gehad was de hele economie al kapot bezuinigd. Rutte had vorig jaar nog een bezuiniging van 40 miljard euro in gedachten. Uit de doorberekeningen van het CPB blijkt dat de VVD-plannen er hard op in zullen hakken. Met name gezinnen zullen dat gaan merken. Rutte is een goed debater. Ik vind hem ook een zeer innemend mens. Maar let op hun programma. Dat geldt uiteraard ook voor de andere partijen. Inclusief de ChristenUnie. Fijn dat we de komende dagen nog ruimte krijgen om dat in het land - maar op de beeldbuis - verder toe te lichten. Het gaat wel ergens over. Op naar 9 juni.

Weblog: de plenaire EP-vergaderingen van mei 2010

Mon, 24 May 2010 23:05:59 +0200

De EP-vergaderingen in mei stonden in het teken van financi�le zaken, of het nu ging om de crisis in de Eurozone, of de begroting van het Europees Parlement zelf. Er stonden uiteraard ook andere zaken op de agenda, zoals het rapport van collega Ranner over de rij- en rusttijdenverordening, en de resolutie tegen christenvervolging in Pakistan.

Petitie zondagsrust

Deze week hebben we weer een stap verder gezet met de petitie. Samen met collega Martin Kastler heb ik een bijeenkomst belegd met een tiental collega’s uit diverse Europese landen. We komen op 16 juni bijeen om de opzet van nationale comités te bespreken. Door de opzet van die comités kan er gericht gewerkt gaan worden aan het verzamelen van handtekeningen. Tot nu toe was dat allemaal redelijk spontaan, maar willen we er echt 1 miljoen gaan verzamelen dan is aanpakken noodzakelijk!

Crisis Eurozone

De Eurolanden moeten hun begrotingen op orde krijgen, eerlijke cijfers publiceren, de eisen van het Stabiliteits- en Groeipact nakomen en schulden saneren. Landen die dit niet doen moeten vertrekken uit de Eurozone.

Donderdag jl. bleek bij de stemming over het rapport van de Franse socialist Hoang Ngoc - over de houdbaarheid op lange termijn van de overheidsfinanciën in de context van het economisch herstel - weer eens hoe onverantwoord sommige collega’s denken over de crisis. Alle teksten die gaan over solide overheidsfinanciën, schendingen van het Stabiliteits- en Groeipact die gestopt moeten worden en het belang van strikt toezicht op de naleving van het Stabiliteits- en Groeipact, wilde de rapporteur schrappen. Een onthutsende visie! En hij werd nota bene bij de stemming hierover door 250 collega’s (voornamelijk van links) gesteund ! Uiteindelijk te weinig stemmen om deze ideeën er door te krijgen maar toch!

Het zal in alle lidstaten veel zweet en tranen kosten om de schulden te saneren, de financiën op orde te krijgen en nu echt een andere koers te gaan varen. Natuurlijk is dat een harde, en voor de kiezers niet prettige boodschap, maar als we dit niet doen gaat heel Europa failliet.

Resoluties over geweld tegen christenen en andere minderheden in Nigeria en Pakistan

Deze weken zijn twee resoluties aangenomen waarin wordt opgekomen voor (onder andere) vervolgde christenen. In een resolutie mede door mij opgesteld, werd door alle grote fracties tijdens de mini-plenaire het recente geweld in Nigeria veroordeeld en opgeroepen tot maatregelen om herhaling te voorkomen. In januari en in maart vonden enorme slachtpartijen plaats in en rond Jos, in centraal-Nigeria. Het geweld wordt veroorzaakt door een complexe mix van religieuze, etnische en economische spanningen en door onenigheid over het gebruik van schaarse grond voor landbouw en veeteelt. Nog dagelijks vinden er nieuwe confrontaties plaats. In mijn bijdrage heb ik de Nigeriaanse overheid opgeroepen om de daders voor het gerecht te brengen, om een dialoog op te starten tussen de verschillende partijen, om de bevolking meer bescherming te bieden en om een oplossing te zoeken voor de problemen van toegang tot de schaarse grond.

Afgelopen week is er een gelijksoortige resolutie aangenomen, maar dan gericht op de situatie in Pakistan. Ook van deze resolutie ben ik medeopsteller. De resolutie, waarin Pakistan wordt opgeroepen meer te doen om christenen en andere religieuze minderheden te beschermen, heeft brede steun. Daar ben ik blij om, want het is hoog tijd dat Pakistan begrijpt dat Europa de discriminatie die daar plaats vindt, niet langer toestaat.

Pakistan is de laatste tijd veel in het nieuws. Het land wordt gezien als een belangrijke bondgenoot in de strijd tegen het terrorisme en onmisbaar bij de stabilisering van Afghanistan. Intern is een hevige strijd aan de gang tegen islamitische extremisten. Het land ontvangt daarom veel financiële en militaire steun uit de Verenigde Staten en Europa. We willen het land bijstaan in de strijd tegen Al Qaida en andere extremistische groepen, en voorkomen moet worden dat het land uiteenvalt. Maar de Pakistaanse overheid moet weten dat aan onze steun voorwaarden zijn verbonden. Met name een betere bescherming van christenen en andere religieuze minderheden in dat land. Discriminatie van deze groepen wordt vaak door wetgeving mogelijk gemaakt. Zo zijn er wetten die bepalen dat het 'ontheiligen van de Koran' of het 'beledigen van de profeet Mohammed' met levenslange gevangenisstraf of zelfs de dood bestraft kunnen worden. Deze wetten zijn op zich al erg genoeg, maar worden vaak misbruikt bij persoonlijke vetes of zakelijke problemen. En dan tegen christenen: dat moet veranderen.

Rij- en rusttijdenverordening

Afgelopen week is het rapport Ranner met grote meerderheid aangenomen. De tekst van dat rapport heb ik op diverse punten geamendeerd. En dus steun ik het rapport omdat het de oplossing van de problematiek rij- en rusttijden wegvervoer aangeeft. Die oplossing ligt in het harmoniseren van de interpretatie van de wetgeving.

De volgende stap is een gesprek met CORTE, het Europese samenwerkingsverband van nationale handhavinginstanties wegvervoer. Ik zal bij het overleg met hen de harmonisatie van de interpretatie van wetgeving aan de orde stellen. Daarna wil ik de problematiek op de agenda van de Transportcommissie zetten en daar, samen met de Europese Commissie, komen tot concrete verbeteringen in de handhaving van de rij- en rusttijden. De eerste stappen zijn gezet, maar er is nog genoeg werk te verzetten!

Parlementaire jaarkalender 2011

Deze week is in het Europees Parlement gestemd over de parlementaire kalender voor 2011. Ik had samen met een 40-tal collega’s uit de ECR en andere fracties voorgesteld, in 2011 de 2 vergaderweken in september te combineren tot 1 vergaderweek in Straatsburg die maand. Helaas heeft dit voorstel het niet gehaald. Dit voorstel zou veel geld, tijd en koolstofdioxide hebben bespaard! Al jaren klagen Europarlementariërs over het afreizen naar Straatsburg, en de Europese burgers over het geld dat al dat reizen kost. Dat dit voorstel het niet heeft gehaald is een gemiste kans!

Campagne: Zeeuwse klei, vergezichten en bolussen

Fri, 21 May 2010 16:43:42 +0200

De campagne is losgebarsten. De week zijn we op tournee door het land; vandaag in Zeeland. Een landschap dat mij dierbaar is geworden. De vergezichten, de akkers, de natuur. Maar ook de kusten en het water. Het is een prachtig land. We zitten in de bus en trekken zo langzamerhand door Zeeland naar Middelburg.

In het programma van de ChristenUnie Vooruitzien besteden we veel aandacht aan ons landschap. Een centraal begrip daarbij is verantwoordelijkheid. Verantwoordelijkheid voor mensen en de inrichting van de samenleving, maar ook verantwoordelijkheid voor natuur en milieu. Wij moeten beheerders zijn, niet verteerders van Gods schepping. Niet omdat ze maakbaar is, maar omdat ze kwetsbaar is. De ChristenUnie hecht bijzondere waarde aan een duurzame leefomgeving. Wij willen als goede rentmeesters op een verantwoordelijke en dus duurzame manier omgaan met de schepping. Dat bepaalt onze keuzes op terreinen als ruimte, natuur en water, maar ook op het gebied van wonen, mobiliteit, landbouw en visserij. En dat blijkt dan ook uit de CPB doorrekeningen: ons programma is het beste voor het landschap.

Als je Zeeland inrijdt heb je altijd gelijk van die mooie vergezichten. Helemaal in deze tijd van het jaar liggen de akkers er prachtig bij. Maar onze werkbezoeken brachten ons ook bij de vergezichten die hier nu erg spelen: de krimp. Een heftige discussie die diep ingrijpt in de lokale gemeenschappen. Want hoe houdt je als woningbouwcoöperatie een woningbestand overeind als je de koopwoningen, die de onrendabele toppen moeten wegnemen, maar niet verkocht krijgt. En datzelfde probleem speelt bij het voortgezet onderwijs. Nivelleren we helemaal naar het openbaar onderwijs als het totaal aantal leerlingen afneemt, en moet het bijzonder onderwijs dan zijn identiteit opgeven? Niet voor de ChristenUnie. Voor ons is de identiteit maatgevend voor onze keuzes. Bij krimp kun je dan beter zoeken in het samengaan op bestuurlijk niveau van gelijkgezinde scholen, en dat geldt dan ook voor het openbaar onderwijs. Ed Anker: “Uitgangspunt is geen verarming , maar in stand houden van de diversiteit. Vrijheid van onderwijs heeft dus alles te maken met omgaan met de verschillen. En dat betekent niet het ontkennen van verschillen, maar het vieren van verschillen.”

En dan het werk. Is er een goed bedrijf, de belastingdienst in dit geval, dan wordt die mogelijk verplaatst. En dat terwijl het een krimpregio is. Dan lijkt het verplaatsen van hoogwaardige werkgelegenheid daar volledig mee in tegenspraak te zijn. En dus hebben Carola en ik hier maar vragen over gesteld aan minister De Jager.

En nu naar de grote avond in Middelburg. Met die bolus in het vooruitzicht.

Ernst

Voltooid leven

Thu, 20 May 2010 17:30:03 +0200

Deze week zijn ruim 100.000 handtekeningen aangeboden door het burgerinitiatief Uit vrije wil om levensbeeindiging mogelijk te maken als iemand (van 70 jaar of ouder) zijn leven voltooid acht. Maandagmorgen mocht ik over mee discussi�ren in een bijeenkomst in nieuwspoort. Alhoewel, discussie? Op basis van mijn uitgangspunt dat het leven een geschenk is van God, werd ik vrijwel direct buiten de discussie geplaatst.

Met een dogma dat door een minderheid beleden wordt, kon de aanwezige meerderheid (met hun eigen dogma van zelfbeschikking!) niets. Er werd niet of nauwelijks de moeite genomen om in te gaan op de andere overwegingen die ik naar voren heb gebracht die breder gedragen kunnen worden.

Het draait in deze discussie om zelfbeschikking en autonomie, maar die zijn beperkt. Dat zie je bij de geboorte. We worden geboren; we maken onszelf niet. Een vergelijkbare passiviteit treedt ook aan het einde op. Sterven is jezelf overgeven. Dat is geen zelfbepaling, maar juist het opgeven daarvan.

Een andere beperking vormt de omgeving/de samenleving. Ik vind dat Gerbert van Loenen,in zijn boek Hij had beter dood kunnen zijn, dat treffend heeft verwoord door een ingezonden brief van Rob Jonquiere in 2008 aan de Volkskrant aan te halen. De brief begint heel liberaal met de op zelfbeschikking gebaseerde uitgangspunten van de NVVE over de mondige mens en de wens van een waardig levenseinde. Maar vervolgens zet Jonquiere de stap van zelfbeschikking naar oordelen als hij wie ervoor kiest te blijven leven met dementie omschrijft als een ‘zombie met een poepluier’. De wens om zelf waardig te sterven slaat door in een oordeel over mensen die voor een natuurlijke dood kiezen.

Ik vind dit bedreigend. Hoe meer ons ideaalbeeld is dat de mens zelfbewust zijn leven in de hand neemt, hoe groter de kans dat er mensen buiten de boot vallen, omdat ze daaraan niet voldoen.

Daarom mijn pleidooi om niet zelfbeschikking maar menselijke waardigheid voorop te stellen, als onvervreemdbare en opgeefbare waarde. Die waardigheid is niet afhankelijk van bepaalde vermogens of eigenschappen. Die waardigheid is inherent aan het mens-zijn en is er ook als die waardigheid niet meer zelf zo ervaren wordt.

Eerlijk gezegd vind ik het trouwens ook een zwakte van Uit vrije wil, dat het recht op zelfbeschikking gestalte moet krijgen door anderen. Wel controle maar geen verantwoordelijkheid.

Het burgerinitiatief Uit vrije wil past eigenlijk helemaal in de huidige overheersende cultuur in onze samenleving: het leven is alleen zinvol als het iets oplevert. Mensen kiezen voor hun levenseinde als dit leven niets meer te bieden heeft. Ten diepste gaat het om angst voor de dood, voor lijden, eenzaamheid en ontluistering. De vraag is of de dood de oplossing is voor existentiële vragen, en al helemaal is het de vraag of artsen daarbij moeten helpen.

Ik zet me er graag voor in dat mensen zodanig kunnen blijven participeren in sociale verbanden dat ze het de moeite waard blijven vinden om verder te leven. Goede palliatieve zorg kan antwoorden geven op levens- en angstvragen als van participeren geen sprake meer is, maar van afscheid nemen.

Esmé Wiegman

Wandelen op de gasbel

Tue, 18 May 2010 15:12:15 +0200

Zaterdag de politieke wandeling in Groningen gehad. Rond Westeremden om precies te zijn, door het diepste punt van de "kuil" die ontstaat als gevolg van de gaswinning. Toelichting op de schadeproblemen, de waterproblemen, maar ook een geweldige tour door het hoge land van Groningen.

De gedeputeerde Rudy Slager uit Groningen, geboren in Westeremden, gaf de aftrap door eerst maar eens stil te staan bij de oorsprong van de wierde (en zeg geen terp!). Daarna zijn we de bult afgelopen, regelrecht de weilanden in. Door het stroomgebied van de Fivel, weliswaar geheel dichtgeslibd en totaal niet meer in functie, maar nog steeds aanwezig in het landschap. Het mooie van dit soort wandelingen is dat wanneer je door het landschap loopt met mensen die de historie kennen je gewezen wordt dat een glooiing nooit zomaar een glooiing is.

De verzakkingen in dat gebied zijn best stevig. Enkele tientallen centimeters kan de bodem nog zakken, en dat gaat soms met schokken gepaard. We hebben uitgebreid stilgestaan bij de grootte van de schokken en de schade die als gevolg daarvan ontstaat. Daar is een fonds voor die de schade vergoedt, maar dat maakt investeren soms lastig. Want wat gebeurt er als je net een nieuw gebouw hebt gerealiseerd, de aarde beeft en de boel scheurt. De bewijslast blijft een groot probleem. Want zat de scheur die je nu ineens ziet al niet in het gebouw. Op zich vind ik dat een flauwe discussie. Want al zat er in het metselwerk een barst die je nog niet kon zien, er is dan dus een externe bron die ervoor zorgt dat de scheur groter wordt. Kleine scheuren als gevolg van drogen van een gebouw na nieuwbouw zijn volstrekt logisch. Daarmee is de integriteit nooit in het geding. Maar wordt zo’n scheur groter dan kan die integriteit wel een probleem worden. En dus is de beving daaraan debet en zal er betaald moeten worden.

En zo wandelen we door een gebied waart ook de waterhuishouding behoorlijk op zijn kop gezet wordt als gevolg van de bodemdaling. Inmiddels zijn er nieuwe waterkringen aangelegd met gemalen die het water afpompen om het weg te kunnen laten lopen. Je moet tenslotte voorkomen dat de wierden hun oorspronkelijke doel weer moeten vervullen. Dat zal echter nog de nodige investeringen vergen willen mensen, dieren en bedrijven in zo’n gebied toch aktief blijven.

Al met al een mooie wandeling, waarbij de afsluiting met een bezoek aan het museum van de kunstenaar Helmantel zeer de moeite waard was.

Ernst

Zie hier de foto’s van de wandeling

Vakmanschap is (g)een sprookje?

Mon, 17 May 2010 11:20:26 +0200

Ik zeg het wel eens vaker: wat een week. De week begon met een Europees reddingsplan voor de euro. Last-minute-werk. Zeer noodzakelijk. Dinsdag de ophef over de (echtelijke) situatie waar staatssecretaris de Vries in was terechtgekomen. Dit resulteerde vrijdag in zijn aftreden. Maar vooral het verschrikkelijke vliegtuigongeluk in Libi�. Wat een leed en verdriet in zoveel families. Begrijpelijk dat de verkiezingscampagne voor een aantal dagen is stilgelegd.

Er vinden zoveel gebeurtenissen in een dergelijke week plaats, dat je bij wijze van spreken je (tijds)oriëntatie even kwijt bent. De vliegramp heeft indruk gemaakt. Al blijft het wel leed op afstand. Letterlijk en figuurlijk. Het komt wel dichterbij als je de verhalen hoort over mensen die zijn omgekomen. Waaronder ook een aantal mensen uit mijn woonomgeving (Zwolle, Heerde). Ik begrijp overigens goed dat de situatie van de enige overlevende van de ramp, de negenjarige Ruben, in de media veel aandacht heeft gekregen. Wat ik niet begrijp is dat er door bepaalde media zo makkelijk over privacygrenzen heen wordt gelopen.

De Telegraaf ging daarin heel erg ver. Mede vanwege de spontaan ontstane commotie werd door de hoofdredacteur min of meer excuses aangeboden. Het bleef wel vaag: een contact dat onverwacht tot stand kwam. Wil het best geloven, maar dan is het toch nog geen automatisme dat dit direct op de voorpagina van de krant wordt gezet? Het was niet alleen de Telegraaf die over grenzen heen ging. Wat mij opvalt is dat de media (ik generaliseer nu wat, maar goed) zo moeilijk met kritiek kan omgaan. Er wordt vaak erg defensief gereageerd. Hans Laroes (hoofdredacteur NOS-Journaal) vond ik daarin een goede uitzondering.

En de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) hoor je in dit soort situaties vaak helemaal niet. Ik las wel ergens (bron: ND van 15 mei) dat de secretaris van het bestuur over de discussie over Ruben had gezegd dat de NVJ "niets wil opleggen noch achteraf een waardenoordeel geven over journalistieke afwegingen". Wat een slappe hap. Voorzitter Elzerman heeft toch ethiek in zijn portefeuille? Laat je dan namens de beroepsgroep horen en zien in dit soort discussies. Past ook goed bij bij het thema van de komende jaarvergadering van de NVJ in de Efteling (11/6): vakmanschap is (g)een sprookje. Zag op de site van de NVJ een enquête staan met de vraag: wat zou u doen als NVJ? Bij deze mijn bijdrage ingeleverd. Ben geen lid. Hoop dat het mag.

Veel discussie deze week ook over de situatie van staatssecretaris Jack de Vries. Ik wist er tot dinsdagmorgen niet van. Diezelfde morgen is er bij de ChristenUnie een soort missive uitgegaan om terughoudend te zijn in reacties. Het gaat hier om een schrijnende privésituatie. Je kunt snel een woord teveel spreken. Dat is zeer pijnlijk voor de betrokkenen. Helemaal privé was de sitiatie niet vanwege de werkrelatie die in het geding was. En ook vanwege de portefeuille van de staatssecretaris (o.a. personeel- en integriteitsbeleid). Al met al denk ik dat staatssecretaris de Vries terecht heeft besloten af te treden. Pijnlijk maar verstandig, zoals de minister van Defensie vrijdag aangaf. Ik ga er eerlijk gezegd van uit dat de opengevallen plaats door het vertrek van de Vries niet meer ingevuld zal gaan worden.

Het reddingsplan van de Euro van vorig weekend kreeg - door alle ontstane commotie in de rest van de week - niet meer zoveel aandacht. meer. Wel is er in de Tweede Kamer nog over gedebatteerd. Zo goed als alle fracties (waaronder de ChristenUnie) hebben het reddingsplan goed gekeurd. Veel andere keus was er niet. Blijft wel een heftige kwestie. Achterover leunen is er niet bij. Goed om te zien dat landen als Portugal en Spanje deze week lieten zien hun verantwoordelijkheid te willen nemen. Dat is ook in ons land nodig. Al staan wij er wel veel beter voor dan dit soort landen. Komende donderdag komen de doorberekeningen van het CPB van de verkiezingsprogramma's naar buiten. Dan zal er ook meer duidelijkheid zijn over de precieze impact van de diverse verkiezingsprogramma's. Ik ben er van overtuigd dat de ChristenUnie hier goed uit zal komen. Zowel voor de korte als de lange termijn. Donderdag weten we meer.

Toen woensdagmiddag de campagne werd stilgelegd stond ik met de grote ChristenUnie-campagnebus in Lelystad. Flevoland was de eerste provincie die we zouden aandoen. Dat ging dus niet door. Vrijdag zouden we naar Overijssel gaan. Ook dat ging niet door. Wel die dag nog een overleg in Amersfoort gehad. Zaterdag zou ik zelf in Overijssel op pad gaan. Ook dat kon niet door gaan. Ik hoop dat in de komende tijd er nog wat ruimte is om deze provincies alsnog te bedienen. Een deel van de vrijgevallen tijd heb ik gebruikt ter voorbereiding van de verdediging van het initiatief wetsvoorstel kraken en leegstand dat ik met de mede indieners ten Hoopen en van der Burg komende dinsdag in de Eerste Kamer mag verdedigen. Er wordt direct aan het eind van het debat (verwachte eindtijd 23.00 uur) gestemd.

Aanname van dit wetsvoorstel zou een historisch moment zijn. Nederland krijgt dan een algeheel kraakverbod. En gemeenten worden aanvullende instrumenten aangereikt om leegstand van woningen/kantoorgebouwen aan te pakken. Zo hoort het. Een duidelijke norm stellen (blijf van anderen hun bezittingen af), maar niet de ogen sluiten voor langdurige leegstand van panden. Maar dan wel een leegstandsaanpak die democratisch gelegitimeerd is. Daar hoort kraken niet bij.

Ik zou bijna nog vergeten iets te zeggen over de nieuwe Britse regering. Dat ging deze week opeens heel erg snel. Ik ben zeer benieuwd hoede combi Cameron/Clegg het zal gaan doen. Er zal fors bezuinigd moeten worden. Grappig om te lezen dat er een verbod is gekomen om tijdens regeringsvergadering een gsm of Blackberry te gebruiken. Hoe zouden onze vergaderingen eruit zien als er een dergelijk verbod zou zijn? Ik heb overigens niemand het woord betutteling voor dit verbod horen gebruiken. Waarschijnlijk een typisch Nederlandse reactie als het woord verbod valt.

Betaal de orgelman

Sat, 15 May 2010 13:00:48 +0200

Vandaag heb ik mijn campagnefilmpje opgenomen, met Anne-Paul van het partijbureau. Nadruk ligt daarin op behoud van ons cultuurlandschap. Schitterend om vanmorgen (met dat lekkere zonnetje) in de Arkeheem polder te staan. En toen vanmiddag in Zeewolde bij het boodschappen doen het draaiorgel speelde was dat weer een onderdeel van ons cultuurlandschap. Maar wie betaalt de orgelman?

Het is campagnetijd. En dus zijn we heel druk met vertellen waar wij goed in zijn en andere partijen wat minder, of zelfs veel minder. Nou ja druk, nu even niet vanwege dat verschrikkelijke ongeluk in Tripoli. Ook vandaag is het nog rustig aan het campagnefront en onze tourdag in Overijssel afgezegd. Maar blijft dat onze programma’s weer veel vertellen over wat er moet gaan gebeuren de komende jaren. Woensdag morgen kreeg ik tijdens een debat over de kwaliteiten van de EHS nog de vraag voorgelegd – van discussieleider Jort Kelder – groen of Griekenland. Los van de lekkere alliteratie is het een onmogelijke keuze. Griekenland moeten we wel redden, willen we onze € niet helemaal in de kou laten staan. En de natuur: ja zonder de natuur gaat er nog veel meer fout. Mooie landschappen en natuur dragen bij aan het welzijn van mensen en zijn cruciaal voor het behoud van biodiversiteit. Biodiversiteit is het natuurlijk kapitaal van deze wereld, en behalve mooi ook erg nuttig. Biodiversiteit is de basis van ons voedsel en de grondstoffen die we gebruiken voor kleding, brandstof en medicijnen, en draagt bij aan een stabiel klimaat. En daarom heb ik de keuze in dat debat gemaakt voor: GROEN. Want de leningen voor Griekenland staan niet op onze begroting; dat is geld wat wij lenen op de kapitaalmarkt en doorlenen aan Griekenland. Het geld voor onze natuur staat wel op de begroting, en de ChristenUnie kiest daar ook voluit voor.

In het campagnefilmpje zal de “rand van stad en platteland” te zien zijn. Hoogmoderne bouw van Amersfoort op zichtafstand van een eeuwenoud boerderijtje in de Arkeheempolder. Dat cultuurlandschap moet behouden blijven, maar dat kan alleen als ondernemers in dergelijke gebieden ook de ruimte krijgen om te ondernemen. En als dat niet kan door allemaal een megaboerderij te starten – en daar zijn heel veel redenen voor om dat niet te doen en te willen – zullen andere activiteiten ontplooit moeten worden. Een daarvan is het behoud van het landschap zoals dat er is. Die natuur is noodzakelijk voor ons mensen en is dus een belangrijk product. Waar ook een eerlijke prijs voor betaald moet worden. Een Europees Landbouwbeleid, inclusief substantieel budget, blijft daarom nodig. Meer diensten zoals natuur- en waterbeheer, dierenwelzijn, innovatieve methodes, biologische landbouw moeten vallen onder het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid. Daarnaast wil de ChristenUnie dat vanuit het GLB de boer toeslagen krijgt per hectare. Dit gaat verdere intensivering van de landbouw tegen en maakt het halen van milieueisen realistischer. Wel moet er dan opgelet worden dat er een overgangsregeling voor boeren komt die hierdoor ernstig worden gedupeerd. Maar ook de burger zal meer moeten gaan betalen voor de producten van het land. Want we kunnen het niet alleen van Brussel verwachten. Ons landschap moet ons wat waard zijn.

En toen liepen we dus te winkelen in Zeewolde. Met dat draaiorgel. Al eerder heb ik geschreven dat ik nooit een draaiorgel voorbij kan lopen zonder iets te gooien in het mansbakje van de orgelman. Ik heb al een paar keer een hele discussie gehad waarom wel bij een draaiorgel iets betalen en niet aan die zielige pool die bij de Albert Heijn staat te spelen op zijn accordeon. Nou gewoon: dat draaiorgel is onze cultuur, straatmuzikanten zijn dat in mindere mate. Ook leuk, maar dan moeten ze echt goed spelen. Een draaiorgel is altijd mooi en kost heel veel aan onderhoud, orgelboeken, verslepen van zo’n orgeltje. Dat moeten we in stand houden in Nederland, helemaal omdat er al zo heel veel verschrikkelijke andere muziek is. Houd dus ons cultuurlandschap in ere en daar hoort ook onze straatcultuur bij.

Betaal dus de orgelman! Anders houdt de muziek op te spelen.

ernst

Europese steunverlening

Tue, 11 May 2010 16:41:32 +0200

� 500 miljard.
Dat is het bedrag waar Europa garant voor moet staan in een wankelende financi�le markt. Je wordt er even stil van. Want het grote risico van deze garantstelling is het materialiseren van de moral hazard.
� 500 miljard...

Dit weekend zijn we in Europa opnieuw geconfronteerd met hoe snel een situatie kan verscherpen tot een crisis in de financiële wereld. Een situatie die gekenschetst wordt tot een dreigende uitslaande brand in ons financiële systeem. Door snel optreden in het afgelopen weekend is het mogelijk gebleken een zodanige constructie te ontwerpen als vangnet, waarbij alle “eurolanden” moeten plaatsvinden, voor de problemen dat verwacht mocht worden dat dit stabiliserend zal werken. En de eerste signalen gisteren op deze financiële markten lijken positief; hoewel vandaag het optimisme weer wat voor meer realisme lijkt plaats te maken.

Ik vraag mij ook af of er sprake kan zijn van een doelbewuste actie van financiële instellingen om de Europese overheden tot handelen te dwingen. Er zijn bewust putopties op de euro genomen om de munt onder druk te zetten. En dat er kennelijk toch meer achter zit als de minister gisteren kon of wilde aangeven blijkt uit het feit dat Brussel de aanval op de Euro nader gaat onderzoeken. We zullen zodanige maatregelen in Europa moeten nemen dat dit soort bewuste aanvallen kunnen worden gepareerd op kosten van de speculanten. Daarbij horen naar onze mening ook antispeculatie-maatregelen voor de sector. En ik ben voor een soort Europese code banken die een bijdrage kan leveren aan het nemen van verantwoordelijkheid door een sector die zwaar geholpen is de afgelopen tijd.

Duidelijk is dat de risico’s binnen de Eurozone voor wat betreft de handhaving van het SGP groot zijn. En daarbij zullen noodzakelijkerwijs de handen ineen geslagen moeten worden om te zorgen dat de landen binnen de Eurozone zich gaan houden aan de regels van dat SGP en zonodig ingegrepen wordt. Bij handhaving hoort een instrument dat op deugdelijke wijze kan worden gehanteerd. Daarbij horen afdwingbare maatregelen door een toezichthouder, maar dat betekent een stevige discussie over de soevereiniteit op het vlak van de begrotingsdiscipline van iedere individuele lidstaat. De ChristenUnie denkt dat het mogelijk is juist door heldere kaders te schetsen op basis waarvan gehandhaafd kan worden de soevereiniteit niet ter discussie hoeft te staan.

Natuurlijk moet ieder lid van de Eurozone zijn zaakjes op orde hebben maar tandenknarsend zien we dat de maatregelen van afgelopen weekend genomen moesten worden. Alles overziend is de ChristenUnie van mening dat er geen ontkomen is aan de voorgestelde maatregelen en de ingestelde vangnetregelingen.
Maar € 500 mrd; het blijft afgrijselijk veel geld…

ernst

Vriendendag: start campagne 2010!

Tue, 11 May 2010 00:02:27 +0200

Zaterdag hadden we dus de Vriendendag van de ChristenUnie fractie. Het is altijd ontzettend gezellig met al die leden die de ChristenUnie een warm hart toedragen en bij ons op bezoek komen. Te gast in de Tweede Kamer waarbij het vragenuurtje in de Plenaire Zaal erg favoriet is. Maar deze zaterdag toch wel de hoofdattractie: start van de verkiezingscampagne 2010!

En de start van de campagne werd verricht door onze lijsttrekker André Rouvoet die samen met een hele groep kinderen de campagnebus tot voor de ingang van de Tweede Kamer sleepte. Een leuke actie die op veel enthousiasme van de kinderen kon rekenen. De bus ziet er weer prachtig uit en is geheel bestikkerd. André reusachtig groot achterop en alle kandidaten op de zijkant. Maar ook de limo van onze voorlichter is in stijl gebracht en voorzien van de campagne huisstijl. Een geweldige auto is het geworden; hoewel die te koop staat vraag ik mij dus af of onze voorlichter Sjirk dat ding wel kwijt wil…

Zo’n dag zijn er veel verschillende activiteiten. Een daarvan is ook het geven van rondleidingen. Deze dag voor het eerst ook in de Eerste Kamer. Dat kan niet altijd en het was dus bijzonder dat het deze keer wel mocht. Onze Eerste Kamerleden hebben die honneurs waardig vervuld zoals het echte senatoren betaamt. Ik heb begrepen dat het erg in de smaak gevallen is.

En aan het eind van de dag dus het vragenuurtje. De Kamerleden in vak K beantwoorden dan de vragen vanuit de zaal. Prachtig gezicht dat de hele plenaire zaal gevuld was met vrienden van de ChristenUnie, maar ook nog een behoorlijk deel van de publieke tribune. De meest verschillende soorten vragen komen langs zo’n uurtje. Maar veel was te koppelen aan ons programma voor de nieuwe campagne voor de verkiezingen van 9 juni met de titel: Vooruitzien. Op de hoofdsite ziet u voor vooruitzien een # staan: dat is voor de twitteraars onder u. Berichten die betrekking hebben op de verkiezingen worden dan voorzien van een hashtag waarmee je die berichten ook sneller zou moeten kunnen terugvinden…

Dus zoekt u op twitter tweets over de campagne? Kijk dan onder:
#vooruitzien
#negenjuninegenzetels

ernst

...was het maar een Griekse Tragedie

Fri, 07 May 2010 13:28:30 +0200

Vandaag is de Kamer terug gekomen van reces voor het debat over de steunverlening aan Griekenland. Sommigen spreken van de Griekse tragedie. En laat ik gelijk duidelijk zijn: de doden in Griekenland zijn een grote tragedie. Maar volgens de klassieke literatuur is de situatie alles behalve een Griekse Tragedie!

Griekenland heeft, laat ik het netjes zeggen, de boekhoudregels van het Stabiliteits- en GroeiPact flexibel ingevuld. Daarmee zijn de overheidsfinanciën volstrekt uit de hand gelopen en onbeheersbaar. Toch gaat de discussie vandaag over de noodzaak niet om Griekenland te helpen, maar onszelf…

De minister heeft een en ander maal aangegeven hoe noodzakelijk de maatregelen zijn. Natuurlijk is het van belang voor Nederland groot, als het om financiële schade gaat, om die schade te voorkomen. Maar was het niet een gezamenlijk belang van alle landen in de Eurozone die gezonde financiële huishouding? En moeten we niet constateren dat juist het de hand lichten met de regels binnen het SGP (het Stabiliteits- en GroeiPact) ons niet in deze situatie hebben gebracht. En dat daarbij niet alleen gekeken kan en mag worden naar Griekenland maar dat ook andere landen daaraan mank gegaan zijn. Onder die andere landen zijn ook de grote landen uit de Eurozone die weg konden komen met tekorten van meer dan 3% gedurende meerdere jaren. De minister geeft aan dat hij een veel strengere handhaving van de regels binnen het SGP gaat bepleiten. Voor de ChristenUnie is dat zelfs een voorwaarde. Er zullen harde resultaten uit Brussel nodig zijn in de verbeteringen van het SGP.

Maar is de situatie in Griekenland dan een tragedie? De kenmerken van de Griekse tragedie zijn (met dank aan drs. Esmé die dit als parate kennis heeft) echt heel anders. De Griekse tragedie kenmerkt zich door:
• 5 bedrijven;
• Alles speelt zich af op 1 plaats;
• Alles gebeurt op 1 dag;
• En het betreft 1 gebeurtenis.
Daarbij neemt in een dergelijke tragedie de mens het op, in zijn hoogmoed, tegen een hogere macht. En verliest dat…

Dit laatste heeft wel wat parallellen met de huidige financiële crisissen. Daarin nemen de gewone burgers lijkt het welhaast op tegen een onoverwinnelijke marktmacht: de financiële wereld. Een financiële wereld die zich naar mijn overtuiging onverantwoordelijke gedraagt. Want de financiële sector laat zich van zijn slechtste kant zien. Als er winst te halen is zijn ze er als de kippen bij. Maar maatschappelijke verantwoordelijkheid nemen voor situaties als deze is er niet bij: de kredietwaardigheid van Griekenland bereikt de aller-diepste status en leningen worden alleen nog tegen woekerbedragen verstrekt. Terwijl veel van die banken omgevallen zouden zijn als de overheden niet wereldwijd zouden zijn bijgesprongen.

En dat doet weer denken aan het einde van een klassiek Grieks drama. Dan praten we over de deus ex machina: iets onwaarschijnlijks bracht aan het einde van de tragedie de oplossing – soms positief, soms negatief – en beëindigde de hopeloos vastgelopen situatie. Als een soort bovennatuurlijke kracht werd op die manier ingegrepen in de tragedie.
Moeten we dan hopen nu, haast tegen beter weten in, op een eind-goed-al-goed einde? De deus ex machina van de financiële crisis? Dan zouden de problemen als bij toverslag verdwenen kunnen zijn. Maar dat is helaas te makkelijk. We hebben een stevig ingrijpen nodig van de landen in de Eurozone om niet langer te kunnen sjoemelen met het SGP. Griekenland moet toch ook, als soevereine staat, zijn eigen broek ophouden en zelf pal staan voor de noodzakelijke hervormingen. De Eurozone helpt Griekenland in samenwerking met het IMF om te zorgen dat de Euro overeind blijft. Doen we dat niet, is de gevolgschade niet te overzien.

De reden dat we de Grieken helpen is dus een drama, maar geen tragedie. Daar duurt het te lang voor…

Esmé Wiegman (voor het tragediedeel…) en Ernst Cramer

Bevrijdingsdag

Wed, 05 May 2010 15:03:06 +0200

65 jaar bevrijd. Een dag om bij stil te staan. Maar minder achter allerlei festiviteiten aanlopen zoals we voorheen wel deden. Ik volg op TV de uitzending van de NOS over de bevrijding. En zie veel getuigenissen van mensen die de oorlog nog hebben meegemaakt, zoals ook mijn ouders. En je hoort de echo van die verhalen vandaag weer terug.

Mijn vader heeft ook ondergedoken gezeten. En als ik dan die beelden zie hoe onderduikers bijvoorbeeld in de Biesbosch hebben weggescholen hebben gezeten, welke risico’s er aan zaten, ja dan hoor je weer de verhalen terug van hoe dat was. Hoewel mijn vader het nog wel een beetje makkelijker had want hij zat op een boerderij. In de bevrijdingstrein vertelt een veteraan net: vrijheid is niet "als ik het maar goed heb, kan de rest wel...". Precies! Hij hoeft de zin niet af te maken, maar slaat de spijker op zijn kop. Teveel wordt er alleen maar naar het eigenbelang gekeken. Maar als je echt in deze wereld om je heen kijkt en ziet welke ellende er is door oorlog en geweld dan kun je toch niet anders dan daar je energie in steken om de helpende hand te bieden.

Zoals de ChristenUnie ook wil doen als het gaat om ontwikkelingssamenwerking. Want mensen in de kou laten staan levert vroeg of laat onlusten op en laat de kans op oorlog alleen maar toenemen. Hoe kortzichtig is het dan om alleen maar te kijken naar je eigen problemen nu in Nederland. Natuurlijk zullen we heel hard moeten bezuinigen om onze financiën weer op orde te krijgen. Natuurlijk zijn we er niet 1-2-3 met het terugdringen van het overheidstekort. Maar laten we ons realiseren dat wij dat in alle vrijheid kunnen oplossen. Daar waar onderen hun nek hebben uitgestoken voor die vrijheid die wij nu genieten kan je toch anderen niet onthouden. Is dat niet te vergelijken? Ik dacht van wel! Want alleen als je als samenleving de vrijheid echt kan genieten kan ook ondernemerschap tot bloei komen, kan onderwijs sterk worden. Als je niet meer in armoe leeft of onderdrukt wordt kunnen de talenten in een bevolking tot ontplooiing komen. Hoogdravend? Welnee: kijk maar naar wat vrijheid in de afgelopen 65 jaar weer in ons land heeft bewerkstelligd!

Ondertussen zit ik te werken aan het debat voor aanstaande vrijdag over de steunverlening aan Griekenland. Een ingewikkelde discussie over wie nu eigenlijk wie helpt. En wat kan er allemaal wel niet achterweg komen. Mijns inziens is de hulp noodzakelijk, maar zie ik dat de Grieken zelf daar nog wel anders over denken. Het is natuurlijk ook nogal wat als je gedwongen wordt als heel land om in pakweg 4 jaar een complete sociale verzorgingsstaat te veranderen. Het lijkt alleen dat het alternatief: namelijk geen hulp en dan gewoon als land omvallen, nog niet echt realiteit is bij de mensen. Ergens kan ik dat wel snappen. Het gaat misschien wel te snel. Maar dat geldt ook voor de landen binnen de Eurogroep die de steun gaan verlenen. Want de onzekerheid hoe het verder gaat blijft bestaan.

Ondertussen zie ik onze minister-president Balkenende het bevrijdingsvuur aansteken waarbij bijna zijn mouw in de fik schiet. Ik vond het symbolisch: bevrijden gaat nooit zonder risico’s.

ernst

India: terugblikken en vooruitkijken

Sat, 01 May 2010 20:12:10 +0200

Het staat in alle reisgidsen en het clich� is waar: India is een land van contrasten. Na een week in het land te zijn geweest en veel gezien, gehoord en geleerd te hebben, zijn Jannes en ik weer terug in het veilige en goed georganiseerde Europa. De omvang van India; de eindeloze massa's mensen; de enorme rijkdommen direct naast verschrikkelijke armoede; glitterende IT bedrijven naast piepkleine hutjes.

We hebben gesprekken gevoerd met politici van grote landelijke partijen en van kleine regionale partijen. De zorgen gehoord van sociale leiders over discriminatie, armoede, kinderarbeid, slavenarbeid. Ik heb ook de enorme rijkdom gezien van de elite, een rijkdom die maar blijft groeien.

Bijzondere mensen hebben we ontmoet: Karin Hulshof bijvoorbeeld, een Nederlandse die met veel toewijding UNICEF in India leidt. Ook een vergaderzaal vol Indiase gepensioneerde generaals, admiraals en jonge aanstormende officieren. Zij vonden dat het Westen teveel achter Pakistan aanloopt als het om Afghanistan en andere problemen in de regio gaat. Hamdullah Sayeed, het jongste lid van de Lok Sabha ( het Indiase Parlement), een frisse Parlementariër die net als ik erg geïnteresseerd is in vervoer over water. Professor Kancha Ilaiah, die een enorme kennis over de sociale en economische aspecten van de Dalit-discriminatie heeft opgebouwd en ons een stapel boeken meegaf om aan collega-Europarlementariërs uit te delen. En natuurlijk ook dominee Joseph D’Souza die alles wat hij heeft inzet om de Dalits onderwijs en bevrijding van discriminatie te geven.

Deze reis was nog maar het begin. Dat heb ik in India ook steeds aan de sociale leiders en de politici uitgelegd. Bij leven en welzijn ben ik de komende vier jaar lid van de India-delegatie van het Europees Parlement. De eerstkomende tijd zal ik me vooral inzetten voor een eerlijk en evenwichtig handelsverdrag tussen India en de Europese Unie. Over dit verdrag wordt momenteel druk onderhandeld. Het Europees Parlement moet het verdrag wanneer het op tafel ligt, goedkeuren. Ik ga er mijn uiterste best voor doen om te zorgen dat het EP in meerderheid eist, dat aandacht geschonken wordt aan verdrukking en ongerechtigheid, aan onderwijs voor de aller armsten. Economische belangen mogen godsdienstvrijheid en de rechten van arbeiders, van kinderen niet opzij duwen. Als de Indiase regering en de Europese Commissie hier niet mee instemmen komt er wat mij betreft geen handelsverdrag. Daarnaast ga ik ook op andere manieren, zowel hier in het Europees Parlement, als via mijn contacten, in India, zorgen dat het verhaal van de onderdrukte 250 miljoen Dalits niet vergeten wordt. Er zijn prachtige organisaties actief met hele goede programma’s. Voor zover het in mijn vermogen ligt zal ik dat van harte ondersteunen. Ik beschouw het als de opdracht van christenen en de ChristenUnie aan het werk te gaan om verdrukten hoop te geven.

Bericht uit India: 2000 jaar geleden is nu

Thu, 29 Apr 2010 13:23:57 +0200

Vandaag de mooiste dag van ons bezoek aan India, bij dominee Joseph D'Souza, leider van het Dalit Freedom Network. Ik heb D'Souza vorig jaar ontmoet tijdens de campagne voor de Europese verkiezingen. Hij was toen in Nederland op uitnodiging van Operatie Mobilisatie en PRISMA. Ik sprak hem in mei 2009 anderhalf uur op de werkkamer van ChristenUnie-wethouder Thijs van Daalen in Houten. D'Souza vertelde me toen over de 250 miljoen Dalits.

De armsten die buiten het Kaste-systeem vallen. Velen van hen bekeren zich tot het christelijk geloof. Dat geeft hun bevrijding, gelijkheid, echte nieuwe kansen. D’Souza vroeg om politieke steun voor zijn werk en toen wist ik het direct: als ik in het Europees Parlement kom, wordt ik lid van de India-delegatie. Dan kan ik zelf op het hoogste politieke niveau in India pleiten voor de Dalits en het werk van D’Souza.

Nu ben ik lid van het Europees Parlement en dus lid van de India-delegatie. En dat bovendien op een uiterst cruciaal moment: er moet een handelsverdrag komen tussen de EU en India, en door het Verdrag van Lissabon is het EP daarover bevoegd te beslissen. Een meerderheid van het EP, en ik behoor daartoe, wil in dat handelsverdrag opkomen voor mensenrechten, godsdienstvrijheid en de positie van de Dalits. Om dus goed geïnformeerd te zijn was een gesprek met D’Souza en de zijnen essentieel.

D’Souza heeft samen met Indiase partners en de Nederlandse Operatie Mobilisatie hier in Hyderabad een campus opgericht om juist de armsten te helpen. Ze krijgen onderwijs, medische hulp, steun via microcredieten en er worden kleding en andere goederen verkocht vanuit eigen werkplaatsen. We ontmoetten daar een Amerikaanse dame. Ze had een “rough life” gehad en wilde nu echts iets doen voor de naaste. Ze gaf leiding aan het Lydia-project: naaisters die kleding maken en zo wat geld verdienen. Naar het voorbeeld van de Bijbelse Lydia. Veel van de daar werkende Indiase vrouwen zijn verlaten door hun man. D’Souza en z’n mensen bieden uitkomst.

Het mooiste vond ik de vakantiebijbelschool. Honderden kinderen vanuit Hyderabad en de dorpen er omheen waren bijeen. Ze kregen bijbelles, eten en drinken en zo nodig medische hulp. Voor hen is dit werk de bevrijding uit de onderdrukking, uit de slavernij. Zo begon de vroege kerk 2000 jaar gelden ook. Die kerk is gebouwd op slaven en vrouwen die vast zaten in een soort Kaste-systeem. Het geloof in Christus bracht hen gelijkheid, vrijheid. Jannes en ik, wij zagen vandaag de historie in leven voor ons. Onze steun en inzet is voor de Dalits en D’Souza.

Bericht uit India: parlement komt van 'parler'

Wed, 28 Apr 2010 21:54:17 +0200

Vandaag was onze laatste dag in New Delhi, morgen gaan we naar het zuiden, naar Hyderabad. We hebben uitgebreide gesprekken gevoerd met collega's uit het parlement van India, de Lok Sabha. Het blijkt dat men ook in India zeer bezig is met het onderwerp klimaatverandering, In de Lok Sabha is er zelfs een aparte werkgroep voor opgericht. Uiteraard staat daarbij water en watermanagement hoog op de agenda.

Het water goed managen is erg belangrijk want vele Indiërs zijn direct afhankelijk van het voedsel dat het land oplevert. Zonder water geen voedsel. India is echter groot, en het klimaat grillig. Het afgelopen jaar zijn de gebruikelijke moessonregens grotendeels uitgebleven. De slechte oogsten hebben tot flinke stijgingen van de voedselprijzen geleid. Gemiddeld ruim tien procent, maar sommige belangrijke soorten wel met dertig procent of meer. Gevolg: demonstraties in New Delhi, en veel tumult in het Parlement.

Want na die gesprekken nam onze EP-delegatie plaats op de publieke tribune om hét Parlementsdebat van de afgelopen maanden bij te wonen. Er werd gestemd over twee moties van de oppositie waarin het wantrouwen in de regering werd uitgesproken. Deze moties waren kansrijk, want in de coalitie van premier Manmohan Singh waren al spanningen, en die kwamen vandaag meteen zeer luid en duidelijk aan de orde. Singh’s socialistische coalitie-genoten leverden flinke kritiek op de regering. Singh en de zijnen hadden niets gedaan om de landbouwprijzen laag te houden, de boeren te helpen, de Dalits te steunen en zo nog wat meer. Voor de oppositie was dit natuurlijk koren op de molen en die begonnen Singh’s coalitiegenoten op te roepen, uit de regering te stappen. Dat deden ze zo luidruchtig dat de vergadering minutenlang met veel herrie en veel gepraat door ging. De coalitiegenoten begonnen op hun beurt de oppositie uit te maken voor huichelaars die bij een afluisterschandaal en een cricketschandaal betrokken zouden zijn. Het heen- en weergeroep werd voor Singh’s socialistische coalitiegenoten de redding: zij voelden zich zeer geschoffeerd door de oppositie en verlieten met veel kabaal de vergaderzaal. Allemaal onderdeel van het grote spel: zo konden de socialisten rechtop de vergaderzaal verlaten, de schuld geven aan de oppositie en zo behoefden ze zelf niet tegen hun regering te stemmen met moties ingediend door diezelfde oppositie.

Rustig werd het daarna niet direct. Allerlei parlementariërs wilden hun zegje doen over deze gang van zaken. Madam Speaker moest veel geduld en takt betrachten om iedereen weer in het gareel te krijgen. Ik heb er zeer van genoten. Wat zijn wij in ons Europarlement dan rustig.

Bericht uit India: ,,Luther en Calvijn zijn hier nog niet opgestaan"

Mon, 26 Apr 2010 20:55:04 +0200

Op zondagmiddag hebben we een goed en indringend gesprek gehad met een man die al tien jaar in India woont, dhr. Coen Kompier. Dhr Kompier werkt als senior expert bij de International Labour Organization (ILO), een onderdeel van de VN dat zich bezighoudt met arbeidsvraagstukken in de meest brede zin van het woord.

Coen Kompier is een man met een missie. Hij zet zich in voor verbetering van de omstandigheden van vooral werknemers en strijdt tegen kinderarbeid. Al snel zaten we bij de kern van ons gesprek: in India is heel veel juridisch goed geregeld, maar de toepassing van de regels stokt. Bijvoorbeeld: India heeft onlangs een indrukwekkende onderwijshervorming doorgevoerd, waardoor kinderen van 6 tot 14 verplicht gratis onderwijs dienen te krijgen. Op het gebied van kinderarbeid zijn er nog een paar wettelijke tegenstrijdigheden, maar ook daar is de situatie officieel drastisch verbeterd. Toch werken er naar schatting nog 12 miljoen kinderen in gevaarlijk werk (dat zijn de overheidscijfers) en gaan zo’n 50 tot 70 miljoen niet naar school. Het blijkt dat de werkelijkheid, vooral op het platteland weerbarstig is. Er wordt gewerkt aan verandering van de situatie, maar de weg is lang. Veel mensen hebben geen benul van hun rechten. En het onderwijs dat officieel wordt gegeven is vaak onder de maat of in de praktijk simpelweg niet aanwezig.

Een ander voorbeeld is het arbeidsrecht. Ook hier is de nationale wetgeving helemaal niet zo slecht, maar wordt maar mondjesmaat toegepast. Een groot probleem is dat zo’n 90% van de Indiërs in de informele sector werkt. Daar wordt geen pensioen opgebouwd en komt geen arbeidsinspectie. Maar zelfs bij officiële projecten schort het nogal eens. In New Delhi worden in oktober de ‘Commonwealth Games’ georganiseerd. Hiervoor bouwt de stad o.a. een nieuwe metrolijn en stadions. Duizenden arbeiders werken er aan, veel van hen komen van het platteland voor een week, een maand, of een half jaar ‘contractwerk’. Ze blijken vaak minder dan het minimumloon te krijgen en meer dan 12 uur per dag te werken. Ook hier is het gebrek aan kennis over de eigen rechten groot.

Coen Kompier noemt het Kaste-systeem als één van de belangrijkste factoren van ongelijke kansen in de Indiase arbeidsmarkt. De kaste waarin je geboren bent bepaalt traditioneel voor een groot deel wat voor werk je mag doen en hoeveel vrijheid je er in hebt. Belangrijker is ook dat Dalits in veel geringere mate mogelijkheden hebben om omhoog te klimmen omdat ze gediscrimineerd worden vanaf hun geboorte: slechte gezondheidszorg en scholing beperkt hun mogelijkheden vanaf het moment dat ze geboren worden. Er zijn vier kasten, van hoog naar laag de priesterkaste, de strijders, de boeren en handelaren, en de arbeiders. De Indiase elite in de overheid en het bedrijfsleven komt voor het overgrote deel uit de hoogste kasten. De grote massa’s arbeiders in de informele sector en op het platteland zijn meest kastelozen, of Dalits. Sommigen van die ‘kastelozen’ doen de vuilste klussen zoals met de hand poep ruimen (schoonmaken van ‘droge latrines’, volgens de overheid nog 700.000). De overheid heeft zich nu ten doel gesteld deze praktijk per eind 2010 uit te roeien.

Hoewel India gelijkheid predikt en wettelijk heeft vastgelegd en er ook daadwerkelijke progressie is, blijft de dagelijkse situatie van honderden miljoenen geheel anders. Het Kaste-systeem is vele duizenden jaren oud en – hoewel formeel dus niet meer toegestaan – houdt de ongelijkheid in stand. Om dat te veranderen is een reformatie nodig, van binnenuit. Samenleving en religie moeten weer van het volk worden en geen mensen uitsluiten. Maar zo vat Kompier het samen: “Luther en Calvijn zijn hier nog niet opgestaan”. Dat die dag hier mag aanbreken ! En dat wij er bij India van buitenaf op blijven aandringen dat het moet veranderen. Met steun aan de kastelozen.

Bericht uit India: De Dalits, de kastelozen

Mon, 26 Apr 2010 20:55:26 +0200

Deze week bezoekt Europarlementari�r Peter van Dalen India, samen met de andere India-delegatieleden van het EP. Voor de website van Trouw houdt hij een weblog bij. Deze kunt u hier ook lezen.

De India-delegatie van het Europees Parlement brengt deze week een officieel bezoek aan India. Nadat ik in Juni vorig jaar in het EP verkozen was, heb ik er bewust voor gekozen om lid te worden van deze delegatie. India is een belangrijke handelspartner van de EU en op het wereldtoneel neemt het land steeds meer in aanzien toe. Tegelijk leven er honderden miljoenen mensen in bittere armoede en is er sterke discriminatie van met name de Dalits, de kastelozen. In de traditionele hindoeïstische opvatting van de maatschappij staan de Dalits letterlijk buiten de samenleving. Ze wonen in aparte wijkjes buiten de dorpen, drinken uit aparte bekers, mogen alleen beroepen doen die voor Hindoes ‘onrein’ zijn, zoals latrines schoonmaken. Eigenlijk zijn het in die opvatting nauwelijks mensen. Ook ben ik aangesloten bij de India-delegatie van het EP omdat ik in de verkiezingscampagne van 2009 kennis gemaakt met dominee D’Souza. Met zijn International Dalit Freedom Network doet hij er in India alles aan, de Dalits in een betere positie te brengen. In verhouding bekeren ook veel Dalits zich tot het christendom omdat dat geloof voor hen, net zoals voor de slaven in het oude Romeinse Rijk, een boodschap heeft van bevrijding, gelijkheid en hoop.

Mijn doel voor de komende jaren is om aandacht te vragen voor deze Dalits, maar ook voor thema’s als kinderarbeid en voor godsdienstvrijheid. Dit mag niet op de achtergrond verdwijnen terwijl Europa likkebaardend bij de gedachte aan het economisch potentieel handelsakkoorden met India sluit waarin enkel importtarieven en patentrechten worden vastgelegd.

Nu is het dan zover: het eerste officiële bezoek van de delegatie. Het programma richt zich met name op economische ontwikkeling, klimaatverandering en veiligheid. Dit zijn natuurlijk belangrijke thema´s, maar ik vond het te eenzijdig. Daarom heb ik zelf bijeenkomsten georganiseerd met vertegenwoordigers van de ILO (International Labour Organization), UNICEF en Dalit-organisaties. Collega-europarlementariërs zijn uitgenodigd!

Onderweg van het vliegveld naar het hotel zijn de vele gezichten van India meteen te zien. Veel politie en beveiligingspersoneel met de hand op een wapen in verband met de voortdurende terrorismedreiging. Oude gammele taxi’s met scheurende koppelingen. Wegomleggingen als gevolg van de aanleg van een nieuwe metrolijn van het vliegveld naar het centrum; New Delhi organiseert dit najaar de Commonwealth Games en wordt dus zoveel mogelijk opgelapt. De werkers aan de metrolijn slapen blijkbaar soms in tentjes naast de werkzaamheden, maar veel ‘straatslapers’ moeten het doen met een plekje op het gras midden op een rotonde. En overal waar je komt: ‘please, sar, over here’, ‘are you comfortable, sar?’, ‘let me take that for you, sar’. Maar ook het nieuwe India is zichtbaar: er rijden veel nieuwe auto’s rond, waarvan een flink deel compacte, moderne Tata-modellen. En als ik met Jannes De Jong, mijn fractiemedewerker, het hotel in loop, komt er net een groepje hippe en opgemaakte Indiase jongeren naar buiten die een avondje uitgaan voor de boeg hebben. Tot zover de eerste zaterdagavond in India.

Mijn zondag begint met een bezoek aan een kerkdienst. Er wordt gepreekt over het gebrek aan hoop dat we soms in ons leven ervaren, maar dat we juist dan in Jezus Christus onze hoop kunnen vinden. De preek ging over de nieuwe hoop die Hij aan de Emmaüsgangers gaf. Een mooie context voor deze week!

Peter van Dalen

Europarlementariër voor de ChristenUnie

Ik blijf graag positief

Mon, 26 Apr 2010 11:05:44 +0200

Net terug van een heerlijke wandeling van anderhalf uur langs de uiterwaarden van de IJssel met mijn allerliefste Marjette. Kwaliteitstijd voor ons beiden. Dat mocht ook wel even. Vandaag was ik namelijk de hele dag op het partijcongres van de ChristenUnie geweest. Daar is zowel de kandidatenlijst als het verkiezingsprogramma vastgesteld.

Van kandidatenlijst zijn de posities 5 tot en met 9 gewijzigd. Dat recht heeft een congres. Ik ben ook wel trots op mijn partij waar de partijdemocratie steeds meer inhoud begint te krijgen. Fijn voor de kandidaten die uiteindelijk hoger op de lijst terechtkwamen. Dan heb ik het over Cynthia Ortega (van 8 naar 5) en Ernst Cramer (van 9 naar 7). Minder fijn vond ik de daling van Ed Anker op de lijst (van 7 naar 9). Dat had ik om heel eerlijk te zijn ook niet verwacht. Toch is het gebeurd. Voor hem persoonlijk heel vervelend. De 'nieuwe' namen in de top van de lijst zakten ook iets: Carola Schouten van 5 naar 6 en Martine Vonk van 6 naar 8.

Deze ontwikkeling stimuleert mij nog meer om er de komende weken vol voor te gaan. Ik wil mensen als Martine en Ed er graag bijhouden. Op dus naar in ieder geval 9 zetels. Als inzet is dat niet verkeerd. Al besef ik ook heel goed dat er de komende weken nog veel kan en zal gaan gebeuren. Als ChristenUnie staan we goed voorgesorteerd. We hebben we een prima kandidatenlijst, een uitstekende lijsttrekker die heeft aangegeven straks weer de Tweede Kamer in te gaan, en een mooi christelijk-sociaal verkiezingsprogramma waarin duidelijk keuzes worden gemaakt. In de afgelopen jaren hebben we laten zien regeringsverantwoordelijkheid te kunnen dragen. Zowel in het kabinet als in het parlement. Een stem op de ChristenUnie is dus geen onzeker avontuur, maar een duidelijke keuze voor een uitgesproken geluid en houding in de Nederlandse politiek.

Het contrast met andere partijen wordt steeds meer duidelijk. Onder meer met het CDA. Ik ben erg teleurgesteld in het programma van het CDA. We wisten dat ze dicht tegen de VVD aan zouden kruipen. Met name de rechterflank van het CDA is namelijk kwetsbaar. Maar je zou toch ook mogen verwachten dat er nog wat sporen van het oude ARP-denken in het CDA terug te vinden zijn. Als partij met een geschiedenis, met wortels, moet je toch ergens voor staan. Ik kan het echter nauwelijks terugvinden. De opstelling van het CDA met betrekking tot de hypotheekrenteaftrek vind ik ronduit zwak. Altijd maar zeggen dat (staats)schulden moeten worden afgelost, maar als het om hypotheekschulden gaat is dat opeens geen optie meer. Angst voor de kiezer. Ik kan het niet anders bedenken.
Natuurlijk moet je in deze tijd voorzichting met de hypotheekrenteaftrek omgaan, maar niets doen is onverantwoord. Als ChristenUnie slanken we overigens de top (aftrek voor hoogste inkomens en duurste huizen) iets af en versterken we de basis (starters op de woningmarkt).

Het CDA zegt ook steeds: wij verhogen de lasten niet. Maar kiezers zijn toch niet gek. Als het CDA bijvoorbeeld het mes gaat zetten in de zorguitgaven (bezuinigen heet zoiets), dan merkt de burger dat toch ook in de portemonnee? Ook het ontbreken van een duidelijke medisch-etische paragraaf vind ik opvallend. Het congres laat dat (afgezien van een kleine aanvulling) toch maar gebeuren.
Genoeg over het CDA. We gaan de komende tijd vooral het ChristenUnie-programma uitdragen. Ik ben daar zeer voor gemotiveerd. Ben ook blij met de tweede plaats die ik vandaag definitief op de kandidatenlijst heb gekregen. Zal mijn best doen het in mij gestelde vertrouwen niet te beschamen. Fijn ook om op het congres zoveel positieve reacties van partijgenoten te mogen ontvangen.

De afgelopen week was weer aangenaam afwisselend. Ondermeer een lezing gehouden voor studenten van de Universiteit Twente in Enschede. Dat was erg leuk om te doen. Daarna nog een heerlijk (vis)diner genuttigd met de ChristenUnie-fractie in Enschede. Een betrokken club mensen met hart voor hun stad. Vrijdag de Lofprijs der Nederlandse taal uitgereikt aan de rector magnificus van de VU te Amsterdam. Ooit kreeg ik zelf deze prijs vanwege mijn (lees: onze, als ChristenUnie) inspanningen om de Nederlandse taal te beschermen. Aan de VU moeten alle eerstejaars een taaltoets maken en bij onvoldoende resultaat zijn ze verplicht zes weken lang een module Nederlands te volgen.

Het twitteren gaat nog steeds goed. Ik heb mijn doel, duizend twittervolgers voor het eind van deze week, gehaald. De teller staat inmiddels op 1042. André Rouvoet is deze week ook begonnen. Mijn eerste tweet aan hem was het advies om dat niet te doen. 'Jij maakt te weinig mee', was mijn prikkelende boodschap. En jawel, binnen de korte keren kwam er een reactie. Tijdens ons congres werd er ook druk van twitter gebruik gemaakt om de buitenwereld op de hoogte te houden van de ontwikkelingen. Zo konden wij ook de andere congressen volgen, en wist ik al snel dat mijn gewaarde CDA-collega Eddy van Hijum een plaatsje omhoog op de lijst is gegaan (van 15 naar 14). Daar ben ik blij mee. Mijn tweet luidde dan ook: het enige goede bericht van het CDA-congres. Eddy van Hijum is een plaatsje hoger gekomen #vriend. Kan ik deze weblog wel mee beeindigen. Ik blijf graag positief. Toch?

Arie Slob

Hoge Veluwe 75 jaar

Fri, 23 Apr 2010 13:00:00 +0200

De Hoge Veluwe bestaat 75 jaar en dat wordt vandaag gevierd. In aanwezigheid van Koningin Beatrix zal er op het Park zelf een aantal festiviteiten zijn. Het feit dat een park zo oud is doet mij stilstaan vandaag bij het belang van robuuste natuur. Want dat mag je de Hoge Veluwe toch wel noemen.

Het nationaal park De Hoge Veluwe is misschien wel een van de bekendste gebieden in Nederland als het om grote parken gaat. We hebben er natuurlijk veel meer, maar van oudsher is dit toch wel een van de meest bekende. Niet in de laatste plaats door het feit dat de familie Kröller–Müller daar een prachtig museum hebben ingericht. Ik zou haast zeggen wie is daar niet geweest met schoolreisje – maar ik geloof dat dit tegenwoordig niet meer geldt…

Hennie en ik hebben twee jaar terug een midweek aan de zuidkant van het park gezeten en zijn op de fiets een heel eind door het park gegaan. En als je dan later terug kijkt wat je allemaal gezien hebt is dat nog maar een heel klein deel van het totale gebied geweest. Waarom vertel ik dit? Omdat ik dit als voorbeeld zie voor veel meer van deze nationale parken. De combinatie van stevige natuur, dorpen die als middelpunt voor recreatie dienen, bedrijvigheid om in te spelen op al die vragen van mensen om te recreëren levert en een grote belevingswaarde op en prachtige natuur en een financieel haalbare situatie. Soms hoor ik mensen klagen dat de natuur nog meer voorrang zou moeten krijgen daar op die Veluwe, maar hé mensen…we wonen wel in Nederland. We moeten al ontzettend concurreren op de ruimte die we hebben. Maar los van al die ruimte constateer ik dat het gebruik en de waarde van het gebied De Hoge Veluwe zeer groot.

Wat mij betreft staat deze manier van inrichten model voor meer terreinen. Niet de overheid heeft het daar dan als eerste voor te zeggen. Maar een stichting als nu de Hoge Veluwe beheerd zou dat ook op andere plaatsen kunnen doen. Op heel veel plekken wordt nu gewerkt aan de beheerplannen. Dat zou een uitstekende basis kunnen zijn om te zorgen dat meer plekken in Nederland zulke robuuste inrichtingen krijgen waar meer functies elkaar versterken en niet in de weg zitten. En waar de natuur, juist door de wat grootschaliger inrichting volop kansen krijgt. Dan doen we dus pas echt wat aan de verbetering van ons natuurbeheer, de inrichting en de betaalbaarheid.

Maar nu dan eerst naar het feest. En kijken of ik de koningen van dichtbij te zien krijg…

ernst

WK feest

Thu, 22 Apr 2010 17:55:03 +0200

Over sport ben ik heel positief. Sport houdt jong en oud fit en is van geweldige betekenis om onderling respect bij te brengen. De Kameragenda is helaas te onregelmatig om aan teamsport te doen, dus ik moet het hebben van een individueel hardloopmoment op de zaterdag. En ik volg natuurlijk op de voet de atletiekprestaties van mijn oudste zoon.

Dat internationale sportevenementen een mooie bijdrage kunnen leveren aan het letterlijk in beweging brengen van mensen, dat is natuurlijk ook waar. Toch heb ik me vandaag negatief uitgelaten over de komst van het WK-voetbal naar Nederland (en België).

In tijden van economische crisis moeten we zorgvuldig omgaan met keuzes die grote financiële gevolgen met zich meebrengen. Als vooraf duidelijk is dat de financieel-economische baten van een WK voetbal in Nederland niet opwegen tegen de kosten, dan is het voor mij al snel duidelijk. Dat daar tegenover staan de waarde van gevoelens van trots, geluk, saamhorigheid en nationale identiteit, is allemaal mooi en aardig. Maar de verhouding tussen kosten en baten is gewoon zoek. Om nog maar niet te spreken over de onzekerheden over de kosten van veiligheid en infrastructuur.

De argumenten die vandaag door de voorstanders naar voren zijn gebracht over de maatschappelijke baten, die zijn wel interessant om te onthouden als de VWS-begroting weer eens een overschrijding kent of de onderwijsbegroting. Gezondheid en onderwijs zijn allemaal van grote maatschappelijke waarde, dus…

Laten we de maatschappelijke betekenis van sport versterken. Die betekenis wordt een stuk groter als maatschappelijk verantwoord ondernemen bij de sport zelf een grotere rol gaat spelen. Daar kan nog veel meer gebeuren in het voordeel van de breedtesport en gehandicaptensport.

Esmé Wiegman

Weblog plenaire zitting Europees Parlement april 2010

Thu, 22 Apr 2010 10:13:53 +0200

De agenda van de plenaire vergadering van deze maand in Straatsburg werd overheerst door de recente rigoureuze sluiting van het Europese luchtruim. Dit had ook gevolgen voor het Europees Parlement: 300 van de 750 leden konden de vergadering niet bijwonen omdat het voor hen onmogelijk was naar Straatsburg te komen. Om deze reden zijn de stemmingen voor deze week, waaronder over mijn rapport over het Europees zeevaartbeleid tot 2018, uitgesteld tot 5 en 6 mei en werd de plenaire vergadering met een dag verkort, tot woensdagavond.

Europees Maritiem Beleid tot 2018

Voor mij persoonlijk was de bespreking van mijn rapport over het Europees Maritiem Beleid tot 2018 het hoogtepunt van deze week. Ik vond het goed vast te stellen, dat over de volle breedte van het Parlement steun voor dit rapport is uitgesproken. De stemming in de plenaire van mei zal ongetwijfeld een ruime meerderheid opleveren.

Inhoudelijk was voor mij het belangrijkste dat er erkenning is dat de Europese maritieme sector opereert op een mondiale markt: deze erkenning heeft tot gevolg dat de lidstaten in Europa maatregelen moet nemen en continueren om te voorkomen dat de gehele vloot uit Europa verdwijnt (uitvlaggen).

Ook is belangrijk de steun van het Parlement voor enkele specifieke uitdagingen voor de maritieme sector, zoals het groener maken van de sector, het aantrekkelijk maken van het beroep van zeevarende en de bestrijding van piraterij voor de kust van Somalië.

Debat over de sluiting van het Europese luchtruim

Dinsdag heb ik namens onze fractie van Europese Conservatieven en Hervormers een bijdrage geleverd aan het debat met Eurocommissaris Siim Kallas van Vervoer over de sluiting van het Europese luchtruim. De commissaris legde in zijn speech vooral de nadruk op het feit dat het besluit tot het sluiten van het luchtruim werd genomen door de nationale overheden en niet door de Europese Unie. Hij vond het wijzen met de beschuldigende vinger naar Brussel niet terecht. Op zich ben ik het daar wel mee eens maar dat vond ik nog niet het meest belangrijke. Het gaat er natuurlijk vooral om, dat we leren hoe we in de toekomst omgaan met dergelijke vulkaaruitbarstingen en dat we ook leren van de fouten die deze keer zijn gemaakt, want die zijn helaas wel gemaakt. Zo toonden testvluchten van onder meer KLM en Lufthansa al vrij spoedig aan dat het in bepaalde gedeelten van het Europese luchtruim helemaal niet gevaarlijk was om te vliegen. Ik heb daarom gepleit voor een pragmatische benadering in de toekomst. We moeten het Amerikaanse model als voorbeeld nemen: zij combineren satellietgegevens met testvluchtresultaten. Vervolgens wordt dan een deel van het luchtruim gesloten, en een deel niet. Dat is veel beter dan rigoureus het hele luchtruim dichtgooien met alle logistieke ellendige gevolgen van dien voor burgers en bedrijven. En wat te denken voor de financiële gevolgen voor de luchtvaartmaatschappijen: die kregen voor ‘cash’ alleen maar ‘ash’. Na afloop heb ik mijn bijdrage nog eens dunnetjes over kunnen doen voor de camera van EuroparlTV.

Transparantie

Het Europese luchtruim was de afgelopen tijd door de IJslandse asdeeltjes niet geheel transparant maar ook het Europees Parlement heeft nog last van een wazige deken. Alle leden krijgen per maand een algemene onkostenvergoeding van ruim 4000 euro. Dit bedrag moeten wij besteden aan onder andere kantoorkosten, maar er hoeft over de besteding van de gelden geen verantwoording te worden afgelegd. Ik heb zelf een accountant ingehuurd om toezicht te houden op mijn besteding van deze algemene onkostenvergoeding, maar dat is natuurlijk heel vreemd. Ieder EP-lid moet gewoon die kosten, net zoals de verantwoording voor de reis- en verblijfkosten, verantwoorden bij het Parlement. Daar heeft de burger/ belastingbetaler gewoon recht op. Ik heb hierover een amendement namens mijn fractie ingediend bij de behandeling van de zogenoemde kwijting van het EP (rapport van collega Staes). En ik kom er later op terug met een amendement bij de begrotingsbehandeling.

Op naar India

Vandaag naar huis en de tas in pakken: zaterdag hoop ik voor een lange week naar India te gaan met de India-delegatie van het EP. Op de website van Trouw zal ik dagelijks een weblog bijhouden. Daar kunt u mij dus volgen naar Delhi en Haiderabad, tenzij de IJslandse as ook hier roet in het eten gooit.

Peter van Dalen

Werkbezoek VOFF

Wed, 21 Apr 2010 22:36:42 +0200

Als wethouder ben ik al gefascineerd geraakt door de kennis die sommige mensen hebben van de natuur om ons heen. Boswachters, zoals Anne Hofstra en Andr� Welsch uit Zeewolde, maar ook vrijwilligers bij de IVN en andere organisaties die verbijsterende hoeveelheden feitjes kennen van alles wat er om ons heen gebeurt. Vandaag daarom een werkbezoek bij de Stichting VeldOnderzoek Flora en Fauna. Wat een dag zeg...

Aanleiding voor mijn vraag voor een dergelijk werkbezoek bij de VOFF is de geregeld terugkerende discussie bij zowel VROM onderwerpen als de Natura2000 discussie dat bestuurders niet weten of een bepaalde activiteit wel door kan gaan. Al te vaak krijg ik van boeren, recreatieondernemers en gemeente te horen dat hun bedrijven op slot zitten en dat “men” niet weet hoe dat opgelost moet worden. Maar al te vaak speelt dan mee dat het bevoegd gezag eigenlijk gewoon niet weet “wat er zit”. Bezwaar wordt vaak toegewezen door de constatering dat het bevoegd gezag een vergunning ten onrechte heeft gegeven omdat ze bepaalde veronderstellingen niet kan bewijzen. Mijn stelling is dan ook altijd: zorg dat je als gemeente precies weet wat er in je omgeving gebeurt. En dat dit veel kennis oplevert bleek vandaag.

Er wordt gewerkt aan Nationale Databank Flora en Fauna en daarin zijn inmiddels 30 miljoen (!!) waarnemingen ingevoerd. Per gebied, per soort, in de manier waarop plant of dier wordt gevonden, kan precies aangegeven worden wat de waarneming inhield. En al die waarnemingen samen kunnen beoordeeld worden wat de kwaliteit van zo'n gebied is, en of er maatregelen nodig zijn om te mitigeren of af te zien van de plannen. Dat vereist uiteraard specialistische kennis maar die is ruim voorhanden, bij zowel de vrijwilligersorganisaties die al die waarnemingen invoeren als bij een hele rij adviesbureaus.

Het gaat zover dat wanneer straks gezegd wordt dat er ergens en diertje gevonden is, maar niet in deze database staat het geen hard bewijs meer is. En dat levert ook een belangrijke bijdrage aan het door mij bepleite rechtszekerheid in al die ontwikkelingsdiscussies. Of in de discussies over de beheerplannen in het kader van Natura2000. Nu dus kan iedere gemeente een abonnement nemen op deze database en zorgen dat men WEET en niet alleen DENKT TE WETEN wat er in een bepaald gebied aanwezig is.

Fascinerend is die geweldige stroom aan kennis die tijdens zo'n werkbezoek, vaak onbedoeld, even gespuid wordt. Over bijzondere plantjes die je tegenkomt en waar je haast op stapt. Ik noem de zonnedauw of de moeraswolfsklauw. Ik loop daar al gauw langs omdat je het ook niet herkent. Of de vlinders die al behoorlijk rondvlogen. Voordat we weggingen werd geopperd dat het leuk zou zijn als we het oranjetipje tegenkwamen. En ja hoor, na 10 minuten lopen zagen de kenners dit kleine vlindertje al zitten. Ze waren te snel om er een foto van te maken. Tot mijn verbazing wordt erbij vermeld, bij het invoeren in de database later, dat het een mannetje was. Ze hebben het me uitgelegd.

Kortom: al dat werk kan nooit gebeuren als er geen vrijwilligers zijn die bereid zijn om op alle mogelijke en onmogelijke tijden het veld in te gaan. Het zou volstrekt onbetaalbaar worden. Klasse dus dat dit gebeurt en het verdient ook alle steun!

Ernst

Zie hier de foto’s van het bezoek aan het Kuinderbos

Rust?

Mon, 19 Apr 2010 18:26:29 +0200

Je zou denken dat het wat rustiger wordt in de Kamer nu dat het kabinet demissionair is, maar ik merk dat de debatten gewoon doorlopen, aangevuld met een toenemend aantal debatten buiten de deur. Nu staat het buitenland ook niet stil, en dus we bespreken in de Kamer gewoon de inzet van Nederland bij allerlei internationale organisaties. Mits uiteraard de ministers daar kunnen komen met die aswolk boven Europa.

Minister van Financiën De Jager moest ook al van Madrid in een tourbus terugkomen vannacht. Dus wie weet komt de voortgang van heel wat Eurotops in gevaar. Als we nu nog in de Koude Oorlog hadden gezeten, hadden we zeker de Russen ervan verdacht die vulkaan tot uitbarsting te hebben aangespoord.

President Obama wil de kernwapens de wereld uit, dus belanden we plotseling weer in de jaren tachtig. Zo hebben we het in de Kamer nu over kernwapens de wereld uit. Te beginnen in Europa. Amerika en Rusland hebben vorige week een verdrag ondertekend dat eenderde van de lange afstand kernraketten verminderd. Dat geeft hoop voor vermindering van de in Europa aanwezige tactische raketten. Als ze er zijn, al is dat natuurlijk een publiek geheim.

Kernwapens brengen ons automatisch op Iran. Een land dat meteen na de Kernwapentop in Washington dacht: dat kunnen wij ook. Ook Iran wil de kernwapens de wereld uit; vooral uit de VS en Israël. Minder happig zijn ze om de VN in hun eigen keuken te laten kijken hoe het staat met de kerncentrales van Iran zelf. Ook wil Iran opeens actief de mensenrechten gaan promoten door lid te worden van de VN-mensenrechtenraad. Dat is ongeveer het zelfde als een lobbyist van de bio-industrie die voor de Partij va de Dieren de Tweede Kamer in wil. Of, zo u wilt, een legerimam die graag vriend wil worden met Geert Wilders. Vandaar mijn oproep afgelopen dagen aan de minister van Buitenlandse Zaken om alles eraan te doen om het laatste beetje geloofwaardigheid van de mensenrechtencommissie te behouden door alles op alles te zetten om te voorkomen dat Iran daarvan lid wordt.

Opmerkelijk was het dat de linkse partijen zoals de SP, GroenLinks en PvdA niet mee wilden tekenen met de Kamervragen. Schijnbaar valt het met die mensenrechtenschendingen in Iran nu wel weer mee, waar men eerst zo verontrust over was na het bloedig neerslaan van de demonstraties tijdens de presidentsverkiezingen. Het wordt er niet overzichtelijker op allemaal.

Deze week hoopt de parlementaire werkgroep Jeugdzorg (waar ik ook deel van uit maak) tot een eindrapport te komen. We zijn op de goede weg en het ziet er naar uit dat van SP tot aan VVD het eens is over de grote lijnen van een stelselherziening. Dat we dat nog een keer mogen meemaken. Uniek dat partijen zo over hun eigen schaduw durven heenstappen, en dat zes weken voor de Tweede Kamerverkiezingen. In mei zal het rapport gepresenteerd worden. Een klein tipje van de sluier: er zal een verschuiving plaatsvinden van provincie naar gemeente.

Net voor de finish maakt de PvdA een draai van 180 graden. Eerst waren ze bereid en hebben ze voor een motie gestemd om de leeftijd via een experiment te verhogen van 16 naar 18 jaar. Alle voorlichtingsinstituten, bestuurders, wetenschappers vragen hierom. Maar nu de PvdA geen deel meer uitmaakt van de regering, willen ze het niet meer. Daarmee laten we een van de belangrijkste instrumenten vallen om iets te doen aan het overmatig en te vroeg drinken van onze jongeren, wat jaarlijks leidt tot onherstelbare schade aan de hersenen. (Zie mijn ingezonden artikel in de Volkskrant vandaag). Het is nog niet te laat. Spreek uw PvdA-vrienden aan, om de fractie op te roepen alsnog tot inkeer te komen. Beter twee keer gedraaid, dan ten hele verdwaald.

Aanstaande zaterdag houdt de ChristenUnie haar verkiezingscongres. Daar wordt het partijprogramma en de kandidatenlijst vastgesteld. Ben benieuwd welke amendementen er nog worden aangenomen. Ik ga nu maar nog enkele amendementen van commentaar voorzien, als medelid van de programmacommissie.

Joël Voordewind

Politieke wandeling: Tjeukemeer

Sat, 17 Apr 2010 21:33:33 +0200

U kent het concept van de politieke wandeling waarbij we tijdens de wandeling in een bepaald gedeelte van Nederland bespreken welke knelpunten, kansen, bedreigingen en oplossingen er liggen in de relatie tussen natuur en landbouw, voor burgers en boeren. Ik was dan ook verrast dat ik te horen kreeg dat de wandeling in Friesland een vaartocht werd. Wat een geweldige dag!

We vertrekken vanaf de haven in Oosterzee, Friesland. We komen aan bij een groepje mensen van de ChristenUnie kiesverenigingen Lemsterland en Skasterlân. En daar bega ik algauw mijn eerste foute opmerking…op de vraag of ik Fries kan verstaan geef ik aan dat dat niet mijn sterkste kant is. Als je iets voor me geheim wilt houden moet je gewoon in dialect tegen elkaar blijven praten. Oei…Fries is dus een taal hè. En dat moet er wel even ingepeperd worden. Terecht overigens.

We vertrekken zodra de burgemeester van Lemsterland ook is aangekomen, Dick Stellingwerf. En het was al wel een paar keer opgemerkt, maar wegvaren onder een streeploze lucht lijkt gewoon, maar is het dus niet. We hebben daar in de loop van de dag dan ook nog een paar keer even bij stilgestaan. We varen rustig op het schip van Jan en Wiegerje Coehoorn weg uit het haventje. En daar vertelt Dick al gelijk het eerste wetenswaardigheidje. Het haventje met de, inmiddels geblokkeerde, sluis is het einde van een trekvaart waarover vroeger de turf uit het gebied naar de grote steden werd vervoerd. Haaije de Jong doet de aftrap in welkomstwoord en wat de bedoeling is, en dan is het genieten geblazen. Juist die discussies die nodig zijn hoe je omgaat met boeren die in gebieden zoals in zuidwest Friesland leven en niet zomaar kunnen uitbreiden. En dat we daar als samenleving veel meer oog voor moeten krijgen. En ook voor moeten willen betalen, want dat landschap onderhouden kan niet gratis.

In dat licht was de toelichting op een van de eilandjes door Diederik Sleurink ook leuk hoe hij als schapenhouder bezig is met mobiele schapenkuddes. Daar kun je natuurlijk hele leuke grappen over maken maar het is vooral een mooi concept waarbij een commercieel bedrijf gewoon bezig is met intensief natuurbeheer. Uitgebreid wordt uitgelegd dat je daarbij niet dat romantische beeld van een schaapherder met zijn kuddes moet hebben, maar gewoon commerciële dienstverlening. Dus eigenlijk precies wat ik nu nastreef: niet betalen op basis van geleden schade omdat je geen normaal inkomen uit een agrarisch bedrijf kunt halen, maar betalen als een product voor beheer. Dat doe je niet op een enkele hectare en Diederik heeft dus ook meerdere kuddes waarop hij op een heel aantal plaatsen in Nederland nu actief is. Met een plan, opgesteld voor de opdrachtgever, wordt in meerdere jaren doelbewust toegewerkt naar het gewenste eindbeeld. Een goed verhaal wat uitstekend past in de noodzaak ons cultuurlandschap goed te onderhouden. Natuurlijk zijn er wel risico’s want nu er bezuinig moet worden zou dat best een kunnen gebeuren dat gemeentes deze vorm van beheer niet meer willen betalen. En dat zou zonde zijn…

Vlak bij het haventje waar we aan het einde van de vaartocht ook weer aanlegden hebben we ons nog even vergapen aan het mooiste basisschooltje van Nederland. Een strandje naast het speelplein, en vrij uitzicht op het Tjeukemeer. In weer en wind. Tja, ik kan me dan wel voorstellen dat er soms een beetje last is van concentratieproblemen…

Bedankt mensen voor deze schitterende dag en bijzondere wandeling!

Ernst

Zie hier de fotoreportage van deze politieke wandeling

Nog zeven en halve week!

Sat, 17 Apr 2010 20:58:06 +0200

Bijzonder weekje. In de Tweede Kamer stond vooral centraal de wetgeving met betrekking tot de ontmanteling van de Nederlandse Antillen. Cynthia Ortega heeft op een voortreffelijke wijze namens de ChristenUnie aan deze debatten deelgenomen. Donderdagmiddag waren de eindstemmingen. Een historische stemming.

Persoonlijk hoogtepunt deze week was voor mij de afronding van de ontsluiting van het archief van de stichting Collectie Zwolle 1940-1945. Op de bevrijdingsdag van mijn stad (14 april) mocht ik als voorzitter van deze stichting tijdens een symposium het woord voeren. Vijftien jaar lang hadden we naar dit moment toegewerkt. Ik heb mijn speech afgesloten met het mooie gedicht Oorlog van Rutger Kopland. Al met al een bijzonder moment. Zeker ook vanwege de aanwezigheid van een groot aantal oud-verzetstrijders. Mensen die een hoge leeftijd bereikt hebben.

Deze week opnieuw gebruikt om een groot aantal gesprekken te voeren. Deze keer ook een aantal op het terras van het Plein. Dat kan nu weer in het fraaie voorjaarszonnetje. Ik geniet daar met volle teugen van. Onder meer gesproken met de voorzitter van de Raad van Bestuur van de Rabobank. Goed om met een vertegenwoordiger van deze bank eens te reflecteren op genomen en mogelijk te nemen maatregelen. Ook gesprekken gehad met Sytze Faber (in Zwolle), Arko van Helden (oud-stagiair die met een onderzoek naar het Nederlands in de grondwet bezig is), Reinier Koppelaar (persoonlijk assistent van André Rouvoet en nummer 11 op de conceptkandidatenlijst), Guido Hooiveld (mijn oud-medewerker) en met vertegenwoordigers van de brandweerzorg in Nederland. Heerlijk om met zoveel verschillende mensen en onderwerpen bezig te zijn. Ook daar geniet ik iedere week weer van.

De politieke spanningen nemen geleidelijk steeds meer toe. Het is te vergelijken met een finale in een wielerwedstrijd. We koersen op de eindstreep af. Nog zeven en halve week. De renners (partijen) houden elkaar goed in de gaten. Het wachten is op het juiste moment voor een demarrage. Te vroeg pieken is niet goed. Daar komt D66 steeds meer achter. Maar ook de PvdA boert weer achteruit. Het zal spannend worden. Fijn om te zien dat de ChristenUnie bij de Politieke Barometer naar ruim 9 zetels ging. Maar er is geen enkele reden voor zelfgenoegzaamheid. We zullen zeer geconcentreerd moeten blijven doorwerken. Deze week een aantal campagnebijeenkomsten bijgewoond die daar ook van getuigen. Er wordt ook veel gelachen. Met name op de momenten dat we André Rouvoet van feedback mogen voorzien. Onder meer bij het bepalen van de keuze van een foto voor de campagneposter. Haha. Op dat soort momenten ben ik weer erg blij dat ik geen lijsttrekker ben.

Het twitteren heeft me behoorlijk te pakken genomen. Dit is echt leuk. Al zie ik ook wel beperkingen. Het blijven maar 140 tekens. Ik kreeg van twee mensen ook een reactie op mijn foto die ik bij het twitteren gebruik (als avatar). Ik lach namelijk op deze foto. Ja, u leest het goed: ik lach op de foto. Wat het probleem daarbij is? Met name bij serieuze twitters zou dat niet zo passend zijn. Tja. Lach ik een keer op een foto (daar heb ik de afgelopen jaren ook commentaar op gehad), is het weer niet goed. Ik denk dat ik het maar zo laat. Voor geïnteresseerden: www.twitter.com/arieslob. De teller van het aantal volgers staat op dit moment op 846. Op naar de eerste duizend.

De ruchtmakende foto is gemaakt door Jaco Klamer.

Bijzonder deze week: de gevolgen van de aswolk. Vliegtuigen blijven - zoals bekend - aan de grond staan. Wat moet dat in de omgeving van vliegvelden als Schiphol een onwerkelijke situatie zijn. Het zet mensen letterlijk met de voeten aan de grond. Tegen de natuur kunnen we niet altijd op. Niet alles is onder controle te krijgen. Misschien wel eens goed om dit in deze maakbare samenleving (tenminste, dat denken we) te ervaren.

Volgende week ons partijcongres. We vergaderen in Lunteren. Er is een groot aantal amendementen ingediend om het verkiezingsprogramma verder te verbeteren. Dat is een goede zaak. Fijn om te zien hoe onze achterban zo betrokken is. Er zijn ook voorstellen ingediend tot wijziging van de kandidatenlijst. Ook dat kan gebeuren bij een partij met een hoog democratisch gehalte. Ik ben benieuwd of er nog echte verschuivingen zullen plaatsvinden. Spannende tijden. Zeker voor de betrokken kandidaten.

Arie Slob

SGP

Mon, 19 Apr 2010 17:16:33 +0200

O Secretaresses Groot Plezier
O Samenwerken Geen Probleem
O Stabiliteits- en Groei Pact
Maak uw keuze...

Donderdag was het de zogenaamde Internationale Secretaressedag. Nu worden dit soort dagen natuurlijk vooral in het leven geroepen om de middenstand te helpen, maar laten we eerlijk zijn: waar zouden we zijn zonder onze secretaresses! En dus hebben wij als Kamerleden onze secretaresses een mooie bos bloemen gegeven; Esmé en ik mochten de honneurs waarnemen voor onze Melanie! Ik heb er telkens weer bewondering voor hoe zij dat werk van afspraken maken, dossiertjes printen, ff iets afzeggen, je agenda bijwerken, een telefoontje aannemen en ga zo maar door allemaal tegelijk kunnen afhandelen. Oh, en dan vergeet ik nog het geregelde fruit halen dat Melanie doet om onze ongezonde levensstijl wat in te tomen…Klasse, en een bloemetje meer dan waard!

De woensdag ervoor had de SGP-er Kees van der Staaij dit kennelijk al gedaan. En ik moet zeggen: een originele tweet kwam daarbij te voorschijn!

Over SGP gesproken: de nieuwe man op de lijst, dhr. Dijkgraaf, wil weer meer samenwerking in de Tweede Kamer tussen onze partijen. Hij houd niet zo van “katten”. Dat is een mooi signaal. Als Christenen de handen ineen slaan en samenwerken is dat een krachtig signaal naar de samenleving. Natuurlijk zijn er verschillen, dat zal ook niemand ontkennen. Maar daar waar de overeenkomsten duidelijk zijn moet je elkaar versterken.

Gisteren is in de Kamer uitgebreid gesproken over de situatie in Griekenland. En dat vlak voordat minister De Jager als een haas eerder weg moest omdat de vliegvelden eerder gesloten werden vanwege de aswolk uit IJsland. (Ook daarover verscheen een schitterende tweet: as uit IJsland is dat bankroet?)

In de discussie met de Kamer hebben we nadrukkelijk aandacht gevraagd of de gekozen route van Europa niet leidt tot een precedent. Boodschap is duidelijk van de huidige regeling: geld lenen van Eurozone-leden is niet gemakkelijk en niet goedkoop. Maar de vraag is of er toch niet het signaal uit zal gaan dat Europa landen niet laat vallen, en dat er niet snel genoeg hard ingegrepen wordt door een land wat er belabberd voor staat. Is de hoogte van de te betalen rente en de bijbehorende terugbetalingsverplichting afschrikwekkend genoeg dat andere leden binnen de unie dat niet als makkelijke route zullen gaan beschouwen. De minister gaf aan dat de financiële markten duidelijkheid vroegen wat de regeling nu precies in zal houden. Er was geen rust rondom de renteontwikkeling voor Griekenland. Nu lijkt die rust wel ingetreden.

De nauwe samenwerking met het IMF sluit aan bij de wensen van de ChristenUnie. Het is dan ook belangrijk dat het ook zo gaat werken. Uit de afspraken blijkt toch dat de verhouding in de bijdrage van de EU en het IMF niet gelijk aan elkaar is. IMF en Europa zullen gelijk optrekken als het tot daadwerkelijke uitkering van geld aan Griekenland komt.

Het is geen ideale route. Als bijvoorbeeld een land als Spanje, dat ook zijn begroting niet op orde heeft, om hulp zal bedelen kan Europa dat al nauwelijks meer oplossen gezien de omvang van de bedragen. En dus komen we in deze discussie terug op dat buitengewone goeie Groei- en Stabiliteitspact waar ieder land zich ook aan zal moeten houden. Je ziet, daarmee dollen geeft vroeg of laat grote problemen. Nederland is in het verleden nog wel eens uitgelachen als wij, vooral ook naar de grote landen die boven de 3% tekort zaten, ons boos maakten over het schenden van die afspraken. Maar als een groot land zich al met moeite of niet aan de regels houdt, waarom zou een kleine economie dat dan wel doen? En dus is er geen ruimte meer om af te wijken van het SGP; iedereen zal zich er aan moeten houden, anders kunnen we de euro wel opdoeken.

SGP? Iedereen zal zich eraan moeten houden? Waar doet mij dat nu ineens weer aan denken…

ernst

De SGP en de vrouw

Thu, 15 Apr 2010 12:09:45 +0200

Ook mij is afgelopen weken gevraagd wat ik nu vind van de situatie rondom de SGP en de vrouw. Ook ik schaar me in de rij van mensen die zeggen dat het allemaal behoorlijk ingewikkeld is geworden, dat het een rare situatie is als een staat moet gaan dwingen. Welke vrouw wil onder dwang op een lijst? Ik wens de regering maar ook onze broeders van de SGP veel wijsheid toe.

En toch wil ik ook meer kwijt. Natuurlijk spreekt iedereen met respect over de SGP die zich al tientallen jaren keurig beweegt in ons democratisch bestel. Dat respect deel ik en graag werk ik de komende jaren met ze samen (ND, 15 april). Maar ik kan me ook wel een beetje boos maken over het feit dat dit te verwachten was. In 1993 heeft de SGP de statuten veranderd rondom het vrouwenstandpunt en ze moeten zich er toen van bewust zijn geweest dat ze daarmee tegenover het VN-vrouwenverdrag kwamen te staan. Ik weet dat Gert Schutte daar ook al op gewezen heeft.

De ChristenUnie laat regelmatig van zich horen als de vrijheid van onderwijs onder druk staat, of als christelijke maatschappelijke organisaties geen eigen aannamebeleid mogen voeren. Belangrijke vrijheden komen hiermee onder druk te staan. Maar wat mij betreft is de vrouwenkwestie van de SGP toch van een andere orde en stoort het me als deze zaak naar voren wordt gebracht als 'typisch voorbeeld van een seculiere liberale staat die christelijke minderheden onderdrukt'.

Ondertussen ben ik trots op mijn eigen partij. Deze week heb ik me laten vertellen dat bij één van de voorlopers van de ChristenUnie, het GPV, vanaf de oprichting in 1948 vrouwen als lid al welkom waren. (Daarmee waren we de voorlopers van het CDA ver vooruit... Bij de AR was dat in die tijd namelijk nog niet mogelijk.)

Van mijn kant ondertussen geen ouderwetse feministische boodschappen en denigrerende opmerkingen over de ‘aanrechtsubsidie’. Ik sta graag voor de vrijheid die mannen en vrouwen moeten hebben om samen keuzes te maken hoe ze arbeid en zorg verdelen. En voor degenen die zich misschien nog steeds een beetje ongerust maken over ChristenUnie-moeders in de politiek: het gaat nog steeds goed thuis. Man en kinderen zien mij graag het Kamerwerk voortzetten. Rust, reinheid en regelmaat, licht, lucht en liefde zijn nog steeds in ons huis te vinden. Ondertussen ontwikkelen mijn zoons hun visie op de maatschappij en de man-vrouw-verhouding. Mijn oudste zoon die nu echt wat serieuzer gaat nadenken over wat hij later worden wil, vindt de politiek maar niks. ‘Echt iets voor vrouwen! Er wordt alleen maar gepraat!’

Esmé Wiegman

Een week van voorbereiding en spreekbeurten

Thu, 15 Apr 2010 18:51:13 +0200

Deze week vinden geen commissievergaderingen plaats en is er ook geen Plenaire. De werkzaamheden gaan echter door. Deze week sprak ik op enkele bijeenkomsten en werden voorbereidingen getroffen voor mijn reis naar India en de presentatie van mijn rapport zeevaartbeleid in de plenaire vergadering volgende week. Ook staat morgen een werkbezoek op het programma in Groningen.

Jaarvergadering DPA

Afgelopen vrijdag sprak ik de jaarvergadering van de Dutch Produce Association(DPA) toe. Dat is de sectorvereniging van de afzetorganisaties voor groenten, fruit en paddenstoelen in Nederland. Ik sprak onder andere over de recente ontwikkelingen in Europa, de toenemende macht van het Europees Parlement door het Verdrag van Lissabon, en de kansen die dat met zich meebrengt. Uiteraard kwam ons verkiezingsprogramma ook ruim aan bod. Onze visie op verduurzaming van de sector, kwekersrecht en cisgenese viel in goede aarde. Minder blij waren de toehoorders met de plannen in het nieuwe ChristenUnie-verkiezingsprogramma om de productschappen af te schaffen.

Hoorzitting ECR landbouwbeleid

Afgelopen dinsdag sprak ik wederom over de visie van de ChristenUnie op het Europese landbouwbeleid. Dit keer op een hoorzitting over de toekomst van de landbouw in Europa, georganiseerd door een aantal ECR-collega’s. Een van de andere sprekers was de nieuwe Europese Commissaris van Landbouw, D. Ciolos. Ook hier brak ik een lans voor cisgenese: het door genetische modificatie overbrengen van een eigenschap binnen een soort van de ene plant naar een andere plant. Door soorteigen genen te gebruiken vallen een aantal nadelen weg van transgenese, waarbij soortvreemde genen worden ingebracht. Deze cisgenese-techniek brengt veel voordelen met zich mee, waaronder een enorme tijdwinst ten op zicht van klassiek kruisen, zonder dat er echt gesleuteld wordt aan de Schepping!

Voorbereiding India-reis

Over twee weken breng ik een bezoek aan India. Dit bezoek wordt georganiseerd door de delegatie van het Europees Parlement voor relaties met India, waar ik lid van ben. Afgelopen week werden de contouren bekend van de reis, die een week gaat duren. Het programma zoals het nu is voorgesteld door de delegatie, richt zich met name op de onderwerpen veiligheid vs. terrorisme, en klimaatverandering vs. duurzame energie. Ik vind dit te beperkt en heb daarom een aantal veranderingen in het programma aangebracht om andere elementen in te brengen, namelijk kinderarbeid en de positie van de Dalits (kastelozen).

Afgelopen maandag heb ik ter voorbereiding van de reis een aantal bijeenkomsten gehad met vertegenwoordigers van Open Doors, Operatie Mobilisatie, PRISMA en de Landelijke India-werkgroep. Het waren goede bijeenkomsten waarin ik veel informatie en contacten heb meegekregen. Daarnaast hebben we met elkaar een paar concrete boodschappen geformuleerd die ik tijdens het bezoek aan verschillende Indiase leiders zal overbrengen. Mijn doel voor de reis is om goede relaties op te bouwen met Indiase vertegenwoordigers; relaties die de komende jaren nuttig zullen zijn voor mijn werk in de India-delegatie. Tegelijkertijd wil ik mij wel uitspreken vóór maatregelen om kinderarbeid af te schaffen en vóór maatregelen ter verbetering van de positie van de Dalits.

Werkbezoek Groningen

Donderdag ga ik met de Eurofractie op werkbezoek naar Groningen. Ik zal symbolisch een boom planten in Blauwestad, om daarmee aandacht te vragen voor een groene omgeving. Naast Blauwestad zullen we ook het chemiepark bij Delftzijl bezoeken. De dag staat in het teken van kennisuitwisseling met ChristenUnie-collega’s uit de Provinciale Staten en plaatselijke fracties. Dit vind ik zeer belangrijk: Europa en de provincie hebben veel met elkaar te maken. Het is van belang dat we elkaar als ChristenUnie-collega’s kunnen versterken en elkaar weten te vinden. Daarom investeer ik ook in zulke bezoeken in het land.

Rapport Zeevaartbeleid tot 2018

Aankomende maandag is in Straatsburg de plenaire behandeling van mijn rapport over zeevaartbeleid tot 2018. In de Transportcommissie van het Europees Parlement heeft een grote meerderheid zich uitgesproken voor dit rapport. Ik roep hierin op het gebruik van zogeheten groene havens te stimuleren. In een groene haven worden schonere schepen sneller geholpen en hoeven ze minder havengelden te betalen. Dat is een goede prikkel om het zeevervoer duurzaam te maken. Niet alleen de zeevaart moet schoner worden, maar de hele Europese vervoerketen moet duurzamer worden. Ik ben daarom groot voorstander van onderzoek naar nieuwe technologische ontwikkelingen die de uitstoot van scheepsmotoren schoner maken.

Pensioen

Wed, 14 Apr 2010 13:05:37 +0200

Ha! U dacht natuurlijk dat ik mijn pensioen aankondigde. Nou, echt niet. Ik moest gisteravond de Kamer voorzitten en daar werd gesproken over het initiatief wetsvoorstel van de collega's Koser Kaya (D66) en Blok (VVD). En dat was de eerste keer dat ik mocht voorzitten bij zo'n initiatiefwetsvoorstel. Leuk om te doen!

Het wordt toch wel als een hoogtepunt gezien als je als Kamerlid met een initiatief echt de wetgeving kan beïnvloeden. Dat is niet voor iedereen weggelegd want het vereist heel veel kennis en heel veel voorbereiding. Ik zie Arie nog zwoegen op het antikraakwetsvoorstel; daar is menig uurtje ingegaan. Het betrof gisteravond de tweede termijn en meestal is dat eigenlijk de afronding van zo’n debat. Ik had de sprekers dan ook gevraagd terughoudend te zijn met interrupties en ze in duur te beperken. Nou, daar kwam een stuk discussie op gang. “Had CDA/PvdA/ChristenUnie maar niet zo’n amendement 10 minuten voor tijd moeten indienen…” “We moeten daar wel even stevig over kunnen praten…”. Kortom, men wilde mij wel ter wille zijn om een te laat tijdstip van afronden te voorkomen, maar er moesten toch wel effe wat zaken rechtgezet worden in de discussie.

Die ging over de evenredige vertegenwoordiging in de pensioenbesturen. Het is mijn portefeuille niet, maar die van Cynthia, dus ik zal u niet met alle details lastigvallen. Maar kort gezegd vond de ene helft van de Kamer dat het amendement eigenlijk destructief was, en de andere helft betoogde te vuur en te zwaard dat het juist een hele stap voorwaarts was. En dat is altijd een boeiend uitgangspunt om als voorzitter chocola van te maken. Ik wil recht doen aan de belangen van zowel de indieners als de verdedigers maar ook voorkomen dat het ontaard in een ellenlange welles-nietes discussie. Ik geloof dat dit uiteindelijk wel gelukt is, maar laten we eerlijk zijn, in zo’n situatie wordt er vaak maar weinig overtuigd gereageerd op welke zijde dan ook. Argumenten worden vaak al voorzien van eigen conclusies en dat slaat het debat juist dood. Tenminste, dat is mijn waarneming. Ik durf te beweren dat als je niet gelijk jouw vooringenomen standpunt bij een vraag benoemt dat je eerder en indringender toekomt aan een inhoudelijke discussie en dan kan proberen bij elkaar te komen. Helemaal als partijen aangeven dat er wel een bereidheid is om na te denken over eventuele aanpassingen. Maar ja, soms denk ik wel eens dat ons parlement niet geïnteresseerd is in oplossingen, maar in discussies.

En dus werd het een stevige discussie tussen de verdedigers van het wetsvoorstel en de indieners van het amendement. Puntje voor puntje werd afgekloven van het amendement waarbij gezocht werd naar de echte bedoeling er nu van (“het CDA wil alleen maar vertraging…”) of de vertegenwoordiging in de besturen (‘wat is nu een evenredige verdeling in w voorstel”) of de alternatieven die er nu nog aan zitten te komen (“er zijn wel 3 modellen, gaan we die ook bij Amendement krijgen?”). van zo’n heel stevige discussie komt je pensioen overigens wel een stuk dichterbij.

Kortom, een plezierige avond met een stevige discussie waarin werkelijk het understatement van de avond werd gemaakt door minister Donner. Op de vraag wat hij van het amendement van het CDA vond en of hij de voorbereiding bij de indiening zorgvuldig vond: “ook hij was verrast door het amendement dat hij kort voor de vergadering ter kennisneming kreeg. Maar heel zorgvuldig voorbereid, en ja inderdaad veel beter dan het huidige initiatiefvoorstel.” 10 minuten voor de vergadering en geen ondersteuning van het ministerie, yeah right…!

ernst

Angst voor een twitterverslaving

Sat, 10 Apr 2010 21:02:35 +0200

Dit was een bijzondere week. Allereerst het Paasfeest gevierd. Dat was fijn. Maandag de hele familie Slob op bezoek gehad. Dat gebeurt niet vaak. Ook daar hebben we van genoten. Net voor dat we die avond naar bed gingen, kregen we een telefoontje uit het verpleegtehuis waar mijn schoonmoeder verzorgd wordt. Ze had haar heup gebroken. Dat was minder fijn. Inmiddels is ze geopereerd en gisteren weer terug gekomen in het verpleegtehuis. Nu maar hopen dat de revalidatie voorspoedig zal gaan.

Ik ben zelf dinsdag wel weer naar Den Haag gegaan. Daar werd 's middags ons verkiezingsprogramma gepresenteerd. Er was veel mediabelangstelling voor deze presentatie. Ik ben blij met het programma dat er nu ligt. De ChristenUnie laat zien in deze moeilijke tijd niet weg te lopen voor lastige keuzen. Maar ook straalt het christelijk-sociale karakter van de ChristenUnie van iedere pagina af. Fijn ook om te zien dat André Rouvoet weer groeit in zijn rol als (a.s.) lijsttrekker. Het begint bij mij ook steeds meer te borrelen. Laat de campagne maar komen.

In de Tweede Kamer was het deze week relatief rustig. Al zijn er bij ons Kamerleden die het nog behoorlijk druk hebben. Ik denk o.a. aan Ed Anker en Cynthia Ortega. Er zijn nog wel wat overlegjes en ook plenaire debatten. Ik ben zelf druk aan de studie gegaan. Zo'n verkiezingsprogramma moet namelijk wel tussen de oren komen te zitten. Bij Dit is de Dag (woensdagmorgen) mocht ik uitleg geven over ons programma. Het programma zal overigens pas 24 april (op ons Uniecongres) officieel worden vastgesteld. Kiesverenigingen hebben dan ook nog de gelegenheid eventuele wijzigingsvoorstellen te doen. Ik ben benieuwd.

Benieuwd was ik ook naar de programma's van PvdA en VVD. Die zijn inmiddels uitgekomen. Ik vind de financiele onderbouwing van het PvdA-begroting nog wat vaag. Daar zal de komende weken nog wel wat meer hardheid in komen. De VVD laat haar ware gezicht ook zien. Fors bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking en daarnaast zowel de inkomsten- als de vennootschapsbelasting willen verlagen. Hoe kun je zoiets met droge ogen verkopen? Ik wens Mark Rutte veel succes. Vandaag kwam ook de kandidatenlijst van GroenLinks naar buiten. Een interessante lijst. In de ochtend kreeg ik al een sms-je van Bert van Boggelen (CNV) dat hij er op zou staan. Ben wel benieuwd hoe dit nu verder gaat. Zo staan er zes kandidaten vermeld voor de plaatsen 2 t/m 5, vier kandidaten voor de plaatsen 6 t/m 10 en negen kandidaten voor de plaatsen 11 t/m 15. Opvallend overigens dat Ineke van Gent zo laag is geplaatst. Femke Halsema heeft de hele dag over haar kandidaten getwitterd. Ze bood er aan het eind van de dag haar excuses voor aan.

Over twitteren gesproken. Ik ben er deze week mee begonnen. In verband met de campagne heb ik me laten overhalen om te beginnen. En er is gebeurd waar ik bang voor was: ik vind het leuk. Ik hoop dat ik een echte twitterverslaving kan weerstaan, maar ben daar niet helemaal zeker van. Bijzonder om op deze manier te kunnen communiceren. Inmiddels staat de teller op 614 volgers. Niet gek voor drie dagen twitteren. Ben benieuwd waar dit zal eindigen.

Zoals altijd deze week weer een aantal leuke gesprekken gehad. Onder andere met een studente die mij interviewde over waarden en normen in het debat over de kredietcrisis. Ook nog met Remco Oosterhof (oud-raadslid uit Rotterdam) gesproken. Geweldig wat hij in Rotterdam allemaal gedaan heeft. Burgemeester Aboutaleb zal hem zeer gaan missen. Vrijdag nog naar het afscheid van wethouder Janco Cnossen in Zwolle geweest. Hij werd overladen met eerbetoon. Dat is ook begrijpelijk. Ongehoord wat een werk deze man verzet heeft. Hij verwees in zijn slotwoord op een mooie manier naar zijn Hemelse Vader die Hem daarvoor de krachten en mogelijkheden had gegeven. Leuk dat Erben Wennemars er ook bij was. De bekende oud-schaatser Wennemars had twee dagen daarvoor nog getwitterd dat hij per ongeluk twee dagen te vroeg voor het afscheid van superwethouder Cnossen naar het stadhuis van Zwolle was gegaan. Ach, altijd minder erg dan tijdens een schaatswedstrijd in een verkeerde baan terecht te komen.

Vrijdag kwam de uitspraak van de Hoge Raad over het vrouwenstandpunt van de SGP. Ik deel dat standpunt niet, maar vind iedere druk van buitenaf op de SGP om dit standpunt te veranderen verkeerd. Gun de broeders en zusters van de SGP hun eigen afwegingen en proces. Het zal nog lastig worden om deze uitspraak van ons hoogste rechtscollege uit te voeren. Goed dat de regering daar nu eerst maar eens zorgvuldig studie van gaat maken. 's Avonds zat er trouwens bij het televisieprogramma Pauw en Witteman een uiterst welbespraakte en assertieve SGP-dame. Zij zou - bij wijze van spreken - zo op de lijst kunnen. Voor Bas van der Vlies overigens een vervelende manier om afscheid te moeten nemen. Dat gun ik hem niet.

Vandaag (zaterdag 10 april) een hele afwisselende dag gehad. 's Ochtends naar het Greijdanus College voor de jubileumreunie. Van 1985 t/m 1996 ben ik als docent geschiedenis en maatschappijleer op deze school werkzaam geweest. Ik heb twee gastlessen gegeven en erg leuke contacten gehad met oud-leerlingen. Dat was echt genieten. Daarna met mijn zoon Aron naar Bunschoten-Spakenburg geweest voor de derby Spakenburg-IJsselmeervogels. Wethouder Willem Heinen had me daar in oktober 2009 al voor uitgenodigd. Het was één grote happening. Langs de lijn meer dan achtduizend mensen, rood en blauw en veel doelpunten (de wedstrijd eindigde in 2-3). Na afloop nog een tijdje nagebleven. Onder andere een ontmoeting gehad met mijn jeugdheld Jaan de Graaf . Ik geef het toe: ik heb een afwisselend bestaan en ben dankbaar voor alles wat ik mee mag maken. Nu is het tijd om het werk stil te liggen. Maandag pakken we dat wel weer op.

Arie Slob

Vrijheid

Fri, 09 Apr 2010 13:39:39 +0200

Ik weet het: 4 en 5 mei is nog een eindje weg, maar toch maar de titel gekozen voor dit blog "Vrijheid". Ik zat vanmorgen namelijk net te kijken naar de TV over de problemen in Kirgizi� en een analyse dat democratie in dat land echt nog heel ver te zoeken is. Ik ben bezig met de stukken van de Commissie de Wit waarin we zien dat vrijheid zonder toezicht ook in democratische omgeving desastreuze gevolgen kan hebben. Komt het bericht dat de Hoge Raad het vrouwenstandpunt van de SGP afwijst en sterker de overheid opdraagt erop toe te zien dat er vrouwen op de lijst komen. Vrijheid?

Menno de Bruijne, fractiesecretaris van de SGP twitterde vanmorgen “Prostitutie gelegaliseerd, SGP ‘geillegaliseerd’; fraai land…”. En daar heeft hij wel een beetje gelijk in. Je hoeft het niet eens te zijn met de keuzes van de SGP, maar niemand dwingt je vervolgens lid te zijn van die partij of erop te moeten stemmen. Er zijn zat andere keuzes, voor welke smaak in de politiek dan ook. En als ik dan opmerkingen zie van Ineke van Gent over discrimineren en uitsluiten van vrouwen wat nu een halt toegroepen is dan denk ik bij mezelf waar bemoeien mensen zich mee. Was Nederland niet dat land dat VRIJHEID zowat van de daken schreeuwt? Waar het recht op zelfbeschikking zover gaat dat mensen zelf kunnen zeggen dat zij hun leven voltooid vinden en er een eind aan willen maken. Maar diegenen die op basis van hun geloofsovertuiging bepaalde keuzes maken mogen dat niet langer. Hoezo vrijheid van Godsdienst?

En dat is wel een trend waar ik mij grote zorgen om maak. Liberaal Nederland wil zoveel vrijheid dat ze anderen verboden opleggen. Geen hoofddoekjes (sorry mam…), geen moskeen, geen vrijheid van meningsuiting voor die bepaalde groepen. Links Nederland wil zoveel vrijheid dat iedereen precies hetzelfde moet doen als zij. En daarom verbieden zij ook het liefst wat voor anderen dierbaar is. Een keuze voor de zorg voor het eigen gezin: weg ermee, geld moet je verdienen. Keuzes vanuit je geloof: weg ermee, dat doe je maar op zondag. Dan winkelen we toch niet…
Het doet mij denken aan mijn eigen tijd in de gemeenteraad van Zeewolde. We hadden strijd met de (VVD) wethouder van onderwijs over de schoolbegeleidingsdienst. Wij wilden dat daar voor de scholen keuze in mogelijk zou worden. Hij stelde toen: "Wat is nou het probleem, iedereen kan toch kiezen voor die ene gemeenschappelijke in Flevoland?"

Ben ik te cynisch? Misschien, maar let goed op met wat er om je heen gebeurt. Dit is wel de trend van links tot rechts. En daarom is een sterke ChristenUnie ook zo van ontzettend groot belang. Om op te komen voor christelijke normen en waarden. Om pal te staan voor de zwakken in de samenleving die de steun van de overheid hard nodig hebben. Maar ook om ruimte te bieden op al die terreinen waar de overheid eigenlijk niets te zoeken heeft. Kunnen we dit soort ontwikkelingen dan helemaal tegenhouden? Misschien wel niet, maar als we niet een sterke vuist vormen zal het zeker verloren gaan. En daarom dus nog een keer: een sterke ChristenUnie is meer dan ooit nodig!

U weet dus wat nodig is op 9 juni…

Zo, en nu weer verder lezen in al die hoofdstukken van het eindrapport van de Commissie de Wit. Spannend om te zien hoe dat beeld van de crisis zich langzamerhand aftekent. Veel is er natuurlijk ook al geschreven door allerlei deskundigen en in de media, maar door alles zo achter elkaar aan te beschouwen krijg je een goed overzicht. Vooral ook dat een sector die zo belangrijk is voor de economie, wereldwijd, toezicht nodig heeft om niet uit de bocht te vliegen. In de Kamer is daar nu ook al een heel aantal keren over gesproken. Ik ben wel bang dat het moment een beetje aan het vervliegen is. De noodzaak de sector grondig te hervormen wordt minder gevoeld nu de economieën er weer een beetje bovenop lijken te krabbelen. Daarom toch goed dat wij in ons verkiezingsprogramma zo nadrukkelijk hebben aangegeven dat die hervorming wel nodig is. En dat is dan ook een belangrijke opgave voor het nieuwe kabinet en Kamer.

ernst

Ontbijt op bed

Thu, 08 Apr 2010 17:46:58 +0200

Vandaag begon mijn dag bijzonder met ontbijt op bed! Het waren niet mijn man en kinderen die rondom mijn bed stonden, maar in het kader van de actie Moedernacht stonden er voor vrouwelijke Kamerleden om 9.30 uur bedden op het Plein en werd er ontbijt gebracht om even de aandacht te vestigen op het millenniumdoel om moedersterfte terug te dringen.

Ontbijt op bed doet me terugdenken aan die mooie kraamweken zoals ik die zelf heb gehad na de geboortes van mijn zoons; met een goede kraamverzorgster en alle liefde en zorg die ik maar bedenken kon. Het idee dat er elke minuut een vrouw sterft tijdens haar zwangerschap of bevalling! 99% van deze vrouwen woont in ontwikkelingslanden. Ik ben blij met wat er in ons verkiezingsprogramma staat over ontwikkelingssamenwerking. Het budget moet tenminste 0,8% van het BNP blijven en op termijn groeien we door naar 1%.

Ik heb niet lang op bed kunnen liggen met m’n ontbijt, want om 10.15 uur had ik een spoeddebat over misstanden in zorgboerderijen. Misstanden zijn ernstig en moeten aangepakt worden. Maar laten we ervoor waken dat deze misstanden op een enkele zorgboerderij de zorgboerderij direct in een verkeerd daglicht stellen en we vanuit wantrouwen een bureaucratisch geheel van regels over deze sector gaan uitstorten. Mooie initiatieven moeten we niet met een overdosis aan regels de nek om draaien. Ook moeten we recht doen aan het persoonsgebonden budget, wat een prachtig middel is voor veel mensen om zorg op maat te kiezen.

Na dit spoeddebat snel de knop omgezet naar de wat ‘hardere’ materie van bedrijventerreinen in een commissievergadering over de Nota Ruimte. De kredietcrisis heeft duidelijk gemaakt dat we te maken hebben met een structurele overprogrammering van kantoren, bedrijventerreinen en in een groot aantal regio’s ook voor woningen. Het gevolg is dat vooral goedkope projecten in het groen doorgaan en dat meer complexe binnenstedelijke plannen onvoldoende van de grond komen omdat hiervoor geen gezonde financiële basis is.

Tussendoor nog een kleine plenaire afronding van een overleg over afval. Samen met de PvdA heb ik een motie ingediend om over te gaan tot heffing van statiegeld op kleine plastic flesjes als de doelstellingen op de inzameling van plastic afval niet worden gehaald. Een mooie stok achter de deur richting het bedrijfsleven en ook een goed middel in de strijd tegen zwerfafval!

Esmé Wiegman

Vooruitzien

Wed, 07 Apr 2010 21:16:16 +0200

De Kamer wordt op een heel aantal momenten toch echt rustiger. En dat levert weer een house aan spoeddebatten op die nog gesteund worden ook. Maar we kijken eerst vooruit eind deze week en volgende week naar de wetsbehandeling van de nieuwe status binnen het Koninkrijk. En dan gaat het langzamerhand naar het weekend waar veel partijen hun congres voor de verkiezingen zullen houden. En dan: 9 juni!

Dinsdag werd ons programma voor de komende Kamerverkiezingen ten doop gehouden. Met de titel “Vooruitzien. Kiezen voor de samenleving, investeren in vertrouwen” willen we een antwoord van hoop geven in een tijd waarin mensen vaak hoop verliezen. Naast een heleboel mooie voorstellen en een gedegen financiële onderbouwing gaat het om onze visie die ook weer aan dit programma ten grondslag ligt. En ik citeer maar gewoon de laatste alinea van de inleiding van ons programma.

Politiek van hoop
De ChristenUnie weet zich geplaatst voor grote uitdagingen. Hoe krijgen we de overheidsfinanciën gezond, hoe herstellen we het onderlinge vertrouwen, hoe houden we de samenleving leefbaar en hoe slaan we de weg in naar een duurzame economie? Het zijn de concrete vraagstukken waarop we in dit programma christelijk-sociale antwoorden formuleren. Dat doen we niet in de illusie dat politiek de hemel op aarde zou kunnen vestigen. De ChristenUnie gelooft niet in politieke blauwdrukken voor een perfecte samenleving. Maar we leggen ons evenmin neer bij de status quo, we berusten niet in onrecht, morele en culturele verwarring, een doldraaiende economie, een verontruste samenleving, een schepping onder druk en aantasting van het leven. Integendeel, de politiek van de ChristenUnie is politiek van geloof en hoop. Geloof dat God ons de weg wijst en trouw blijft. Hoop op bevrijding van geknechte mensen en op een nieuwe start voor een ontspoorde samenleving. God heeft met Jezus Christus een nieuw begin gemaakt en zal straks komen met zijn definitieve vrederijk. Daardoor verliezen we niet snel de moed, maar steken we de handen uit de mouwen en doen we wat we moeten en kunnen. Biddend om Gods zegen zetten we ons in voor een bloeiende samenleving, een duurzame economie en een dienstbare overheid.

Zoals ik al zei: aanstaande vrijdag, maandag en waarschijnlijk woensdag wordt een historische dag voor ons koninkrijk. Dan worden de Rijkswetten behandeld door de Kamer samen met de speciale gedelegeerden van de eilanden Curaçao, St. Maarten, St. Eustatius, Bonaire en Saba. Het behandeld het opheffen van de Nederlandse Antillen en de nieuwe status van de eilanden. Onze Cynthia is hier heel druk mee geweest en heeft heel veel energie gestoken in gesprekken hierover, de inbreng voor deze wetten. Zelfs een reis afgelopen zomer naar de eilanden heeft extra informatie en gesprekken opgeleverd als input voor deze behandeling. Het lijkt misschien saai om al die wetten te behandelen. Maar voor de inwoners van dat deel van ons koninkrijk en ons parlement is het een heel bijzondere gebeurtenis. Een vooruitzien naar een nieuwe toekomst en plaats binnen de Nederlanden.

Zelf ben ik vandaag aanwezig geweest op de Lentedagen in Ede. Het was ronduit prachtig weer. Zo mooi dat de mensen erg weinig belangstelling hadden om naar een politiek verhaal te willen luisteren. Het terras naast ons was drukker bezet en de bezoekers die daar zaten hadden weinig goesting om een paar stoeltjes op te schuiven…
Dit soort activiteiten zijn de voorbode van de campagne die eraan zit te komen. De discussies beginnen zo langzamerhand los te breken rond de programma’s en de onderlinge vergelijkingen komen op gang. En dat terwijl de diverse congressen nog hun goedkeuring moeten geven aan kandidatenlijsten en programma’s. De onze is op 24 april in Lunteren. U kunt elders op de ChristenUnie site daar wel de gegevens van vinden.

En dus kijken we vooruit naar een intensieve periode als we veel het land in zullen gaan om de ideeën van de ChristenUnie, vastgelegd in ons programma, te bespreken. En zien we uit naar 9 juni.

ernst

Harde softie

Tue, 06 Apr 2010 22:10:24 +0200

Vanmiddag is het verkiezingsprogramma van de ChristenUnie gepresenteerd. Ik ben benieuwd hoe ons programma gaat vallen. Vorige week kwam onze veiligheidsnotitie uit die heeft gediend als leidraad voor de veiligheidsparagraaf van de ChristenUnie. Veiligheid heeft een prominente positie gekregen in het verkiezingsprogramma.

De veiligheidsnotitie ‘Recht doen in tijd van onbehagen’ is het resultaat van het ChristenUnie veiligheidsberaad, een bont gezelschap van mensen uit onze achterban die betrokken zijn bij het onderwerp veiligheid. Het veiligheidsberaad heeft zich tot doel gesteld om een duidelijke veiligheidsparagraaf op te stellen voor de ChristenUnie.

Het veiligheidsdebat zat op dood spoor. Dat werd het meest duidelijk in het spoeddebat dat de kamer hield over de problemen in Gouda. Er was heel veel verontwaardiging in de Kamer, ook bij mij, maar het lukt ‘de politiek’ niet om een nieuw perspectief te bieden. In dat bewuste debat moest de voorzitter zelfs ingrijpen. De Kamerleden leken elkaar te willen overtreffen in de hoeveelheid decibellen die ze produceerden. Blijkbaar had de Kamer die avond niet meer te bieden dan heel veel geluid.

Hoewel…, er werden ook onzinnige voorstellen gedaan, zoals het leger maar naar Gouda sturen om orde op zaken te stellen. Ik trok de conclusie dat het veiligheidsdebat op zijn best emotioneel is en op zijn slechtst ronduit dom. Het leger naar Gouda sturen, hoe haal je het in je hoofd. Des te verontrustender was het dat ik merkte dat zo’n krankzinnige oplossing toch aantrekkelijk klonk bij mensen. “Dan gebeurt er tenminste iets.”

De notitie laat een nieuw geluid horen. Enerzijds zijn we duidelijk over grenzen. Er moeten duidelijke straffen zijn, snelle rechtspraak en geen gedoogbeleid. Anderzijds zijn de oorzaken voor onveiligheid vaak heel complex en doen we voorstellen die moeten helpen die problemen op te lossen. Dan gaat het bijvoorbeeld om het inzetten van een straatcoach die jongeren op straat aanspreekt en ze eventueel verder helpt, of gezinsmanagers die gezinnen helpen om de boel weer op de rit te krijgen, zodat de kinderen weer naar school gaan en niet op straat terecht komen. Die twee elementen passen bij elkaar. Duidelijk zijn in de norm die we als samenleving stellen en daarnaast problemen durven aanpakken. Dat laatste wordt vaak weggezet als ‘slappe hap’. Dom. Hard en zacht worden vaak ten onrechte tegen elkaar uitgespeeld. Het is een enorme klus om een gezin op het goede pad te krijgen. Als je alleen maar bezig bent met straffen, dan ben je gewoon consequent te laat. ‘Zacht’ is vaak ontzettend hard en hard is vaak ook maar de weg van de minste weerstand.

Uiteindelijk klinkt er een heldere ChristenUnie geluid over veiligheid door in het nieuwe verkiezingsprogramma. Daar ben ik mijn collega’s in het Veiligheidsberaad erg dankbaar voor. De verkiezingsprogrammacommissie heeft er ook nog 400 miljoen euro bijgelegd om te investeren in politie en hulpverlening. Hier ga ik met genoegen de campagne mee in.

Ed Anker

Strijdplaatsen

Sat, 03 Apr 2010 14:51:10 +0200

In verband met Pasen kom ik deze week een paar dagen eerder met mijn weblog. Ik voel de sterke behoefte om me tijdens de Paasdagen even niet met politiek bezig te houden. Dan helpt het dat ik vrijdag met mijn vrouw naar de uitvoering van de Matteus Passion in Leiden kan gaan. 's Avonds hopen we in onze kerkelijke gemeente stil te staan bij de kruisdood van Jezus Christus. Wat een vreugde dat we een paar dagen later ook Zijn opstanding mogen gedenken. Dit is de kern van het christelijk geloof. Zo'n weekend moet je niet belasten met politiek.

Deze week stond vooral in het teken van het naar buiten komen van de (concept) kandidatenlijsten voor de Tweede Kamerverkiezingen. Dinsdagmiddag is ook de kandidatenlijst van de ChristenUnie publiek gemaakt. Ik heb opnieuw een eervolle tweede plaats gekregen. Daar ben ik uiteraard blij mee. Ook met de motiovering die de adviescommissie daarvoor heeft gegeven. Ik beschouw dat als een stuk waardering voor mijn inzet in de afgelopen jaren. Het is bekend dat ik lang nagedacht heb over de vraag of ik me opnieuw kandidaat zou stellen. Ik heb daar uiteindelijk alles afwegende een positief besluit in genomen. En ik ben weer tot in mijn tenen gemotiveerd om me in te zetten voor de christelijk-sociale politiek van de ChristenUnie.

Als fractievoorzitter voel ik een grote verantwoordelijkheid voor wat ik maar 'mijn mensen' noem: de overige leden van de Kamerfractie van de ChristenUnie. De volgorde van de kandidatenlijst zorgde bij hen voor wisselende gevoelens. Waar het maar kan heb ik ondersteuning geboden. Uit eigen ervaring (2002) weet ik wat het is om op een plaats te staan die op voorhand niet direct verkiesbaar lijkt. Onze Belgische stagiair Luc noemde deze plaatsen 'strijdplaatsen'. Dat vind ik een mooi woord. Als ChristenUnie gaan we de komende weken met volle inzet campagne voeren om de kiezer ertoe te bewegen een stem op de ChristenUnie uit te brengen. Uit peilingen blijkt dat er voor ons nog groeimogelijkheden zijn. Zonder ons op voorhand rijk te rekenen, durf ik wel te zeggen: wie weet waar we uiteindelijk nog terecht zullen komen. We gaan er voor strijden. En ik hoop en bid dat de huidige fractie er straks 'gewoon' weer bij is.

Hoog op de kandidatenlijst van de ChristenUnie staan de 'nieuwe' gezichten van Carola Schouten (5) en Martine Vonk (6). Carola ken en waardeer ik al enkele jaren als een zeer getalenteerd medewerker van onze fractie. Haar kennis van en inzicht in financieel-economische zaken is groot. Dat is uiteindelijk ook bepalend geweest in het oordeel van zowel selectiecommissie als bestuur. Ik ben er van overtuigd dat we van haar nog heel veel gaan horen. Martine Vonk stond de vorige keer ook al hoog op onze kandidatenlijst; ze is op dit moment de eerstvolgende lijstopvolger. Ook van haar ben ik in de afgelopen jaren onder de indruk geraakt. Martine is een uiterst plezierig en positief overkomende persoonlijkheid. Duurzaamheid is haar specialiteit. Voor een partij als de ChristenUnie die rentmeesterschap hoog in het politieke vaandel heeft staan, kan en zal zij straks veel kunnen betekenen.

Nu ik het toch over duurzaamheid heb: zeer opvallend waren deze week de uitlatingen van minister Van der Hoeven (CDA) over duurzame energie. Ze liet een ingezonden artikel in De Volkskrant plaatsen en vertrok voor een werkbezoek naar Mexico. Met terugwerkende kracht veroordeelt ze in het ingezonden artikel haar 'eigen' beleid (dat uiteraard kabinetsbeleid is) van directe steunverlening aan bedrijven en particulieren (de zogenaamde SDE-regeling) die investeren in het gebruik van duurzame energie. Waar is dat nu weer voor nodig? Het is ook zeer onverstandig. Natuurlijk moeten bedrijven en particulieren niet aan het subsidie-infuus komen te liggen. Maar we weten wel dat het komen tot een groter gebruik van duurzame energie van zeer groot belang is en in ieder geval de komende jaren nog overheidssteun verdient. Onbegrijpelijk dus wat minister Van der Hoeven hier doet.

Vandaag (donderdag) las ik in het Nederlands Dagblad een groot interview met de nummer 39 op de kandidatenlijst van het CDA. Kijkend naar de opiniepeilingen (CDA staat op 24 zetels) is de keuze voor een interview met een kandidaat op deze plek opmerkelijk; de verklaring daarvoor zal zijn dat hij naar eigen zeggen twee zittende Kamerleden moet vervangen. Dat lijkt me een hele opgave, zeker op die plek. Het blijkt om een oud-RPF-er te gaan die ooit de overstap naar het CDA heeft gemaakt. Als hij in het interview aangeeft niet in christelijke politiek te geloven, dan verklaart dat veel. De ChristenUnie noemt hij GroenLinks met een christelijk sausje. Toe maar.

Ik zou deze kandidaat van harte willen uitnodigen t.z.t. de programma's van GroenLinks, de ChristenUnie en het CDA eens goed met elkaar te vergelijken. GroenLinks heeft het programma al openbaar gemaakt. Ik heb daar vorige week al iets over geschreven. Het CDA-programma is inmiddels ook uit. Het programma heeft een hoog economisch gehalte en is - zo denk ik - vooral geschreven om kiezers weg te houden cq terug te halen bij zowel PVV als VVD. Zeer opvallend is de uiterst beperkte paragraaf medisch-ethisch. Gezien mijn ervaringen in de afgelopen jaren toch ook weer niet helemaal een verrassing. Het ChristenUnieprogramma zal dinsdag 6 april naar buiten komen. Het zal een herkenbaar christelijk-sociaal karakter hebben; dat is meer dan een sausje. Uitgesproken ChristenUnie!

Deze week nog een paar plezierige gesprekken gehad. Onder andere met Wim Kuijken (de Deltacommissaris), Jan Franssen (CdK Zuid-Holland), Theo Rietkerk (gedeputeerde Overijssel) en Huibert Steen (oud-raadslid Binnenmaas).

Ik ben veel op het partijbureau in Amersfoort geweest deze week. Maandagavond was ik als adviseur aanwezig bij de bespreking van het verkiezingsprogramma door het bestuur. De bespreking van de kandidatenlijst, eerder diezelfde dag, heb ik - zoals dat een kandidaat op die lijst betaamt - aan me voorbij laten gaan. Dinsdagavond was ik met André Rouvoet opnieuw op het partijbureau. Aanwezig waren vertegenwoordigers van de ChristenUnie in de grote steden. Onze tegenvallende uitslagen in de grote steden waren uiteraard het onderwerp van gesprek. Prachtig om te zien hoe strijdbaar veel mensen nog waren. Als ChristenUnie laten we in ieder geval de komende jaren de grote steden niet los. Ook niet de steden waarin we nu geen zetel(s) in de gemeenteraad hebben.

Arie Slob

Heroverwegingen

Fri, 02 Apr 2010 13:56:37 +0200

Na een bewogen begin van de week toen onze lijst uitkwam hebben we aan het eind, gisteren dus, de brede heroverwegingen ontvangen. Je wordt zo overspoeld met informatie en de tijd om die te verwerken is maar kort. En dat met het Paasweekend voor de deur.

Terwijl ik dit blog zit te schrijven staat op de achtergrond (nou ja, de TV staat redelijk hard…) de uitvoering van de Mattheus Passion aan. Dat grote werk van Bach waarin het lijden en sterven van Jezus wordt beschreven. Een aangrijpend stuk dat ik zelf ook twee keer heb gezongen met de Oratorium Vereniging in Harderwijk. Als je luistert ben je al onder de indruk, als je het zingt is dat nog intenser. Net werd de aria gezongen waarin de tenor zingt: “Ich will bei meinem Jesu wachen” en het koor daar tegenin zingt “So schlafen unsre Sünden ein,”. Dit is een van de aangrijpendste samenwerkingen tussen koor en solist omdat het met tekst en muziek zo intens samenwerkt. De strekking van de Mattheus brengt mij op de betekenis van het Paasverhaal. Daar zouden we eigenlijk eens een brede heroverweging over moeten willen. Uit onderzoek (Reformatorisch Dagblad schrijft daarover) blijkt dat nu 53% van de mensen niet meer weet waar Pasen over gaat; 9% meer dan vorig jaar. De PZC schrijft “Dat Jezus met Pasen is opgestaan uit zijn graf, is bij twee derde van de ondervraagden onbekend. Wel denkt men aan een extra vrije dag waarop familiebezoek populair is of aan het begin van de lente.” Maar toch is dat eerste het allerbelangrijkste. Ik bid voor een heroverweging tijdens al die familiebezoeken.

In de heroverwegingen die van de week door de ambtelijke werkgroepen zijn gepresenteerd zitten hele moeilijke keuzes. Ook daarover berichten de kranten vandaag in wat wisselende bewoordingen. Maar duidelijk is, ik schreef dat al eerder, bij pakweg 30 miljard bezuinigen op een begroting van pakweg 220 miljard ontkom je er niet aan dat het pijn gaat doen. De suggestie dat de burger er niets van zou hoeven merken is echt raar. Dit raakt iedereen, helemaal omdat de crisis zoals die er nu is, ook al iedereen raakt. En dus ook de overheid. Frits Wester sloeg gisteravond bij Pauw en Witteman de spijker op zijn kop toen hij zei dat politici dat ook gewoon eerlijk moesten zeggen. Niet er omheen draaien: iedereen gaat dit merken. Komt het er natuurlijk wel op aan hoe je dan de pijn verdeelt. Een veelgehoorde term is dat de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen. Het uitgangspunt dat ook door de ChristenUnie wordt gedeeld. Maar dan zie ik weer bijvoorbeeld een Pechtold die roept dat je het niet zomaar weg moet halen bij de middeninkomens want die moeten juist ons land er weer bovenop helpen. Dat is natuurlijk zo, maar dat betekent niet dat groepen ontzien kunnen worden. Want waarom zou je de ouderen of gehandicapten dan in verhouding meer laten bijdragen als de middeninkomens? Die hebben vaak helemaal geen enkele mogelijkheid hun leven anders in te richten of verder te bezuinigen. Een andere gedachte waar volgens mij tegen op gekomen moet worden is dat een gezonde economie alleen maar bestaat bij het uitgeven van wat de mensen verdiend hebben. je ziet dat de beurs opleeft als de consumentencijfers in Amerika of in Europa een positieve trend vertonen. En dat is eigenlijk heel erg. De economie leeft op als mensen hun geld maar uitgeven. Soms denk ik wel eens: zou minder welvaart niet vaak meer welzijn opleveren. Wanneer we wat minder achter allerlei omzetcijfers aanjagen hebben we misschien gewoon meer tijd om aan ons gezin te besteden. Is oudere mensen die eenzaam zijn eens wat vaker opzoeken niet nuttiger dan de zoveelste aha-erlebnis van een halve dag ver weg in een subtropisch paradijs omdat we er voor weinig geld heen konden vliegen? We moeten eens wat vaker nadenken over ons welzijn in plaats van over ons gat in de welvaart.

En terwijl ik dit schrijf is de Passion aangekomen bij dat het volk schreeuwt om de vrijlating van Barrabas in plaats van Jezus. Het volk dat zijn Heiland verloochent. Ik weet het, 58% van de bevolking weet niet meer wat Pasen is. In de Kamer wordt desondanks getamboerd op onze Joods-Christelijke wortels. Nou, beste lezer: dit zijn onze Joods-Christelijke wortels: Hebt uw vijanden lief, zorg voor de zaken en de naasten, keer als iemand u op de wang slaat ook uw andere wang toe. Da’s andere koek dan dreigen met een hoofddoekjesverbod. Da’s andere koek dan bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking. Da’s andere koek dan om maar rücksichtslos te snoeien op de gezondheidszorg. Daarom is het eerlijk om mensen die het kunnen betalen te vragen extra bij te dragen aan de financiële problemen van ons land.

Ja, dit weekend heb ik even een andere Brede Heroverweging. Vanavond staan we stil op Goede Vrijdag bij Zijn sterven. Zoals het laatste koraal van de Mattheus zingt: “Wir setzen uns mit Tränen nieder und rufen dir im Grabe zu: Ruhesanfte, ruhe sanfte, sanfte ruh…”. Maar zondag gedenken wij zijn opstanding uit het graf, en roepen elkaar toe “Hij is waarlijk opgestaan.”

Of je het nu gelooft of niet…

ernst

...maar u kunt het veranderen!

Tue, 30 Mar 2010 15:05:00 +0200

Vandaag is de lijst voor de Tweede Kamer verkiezingen van de ChristenUnie bekend geworden. Tot mijn verrassing is het voor mij plek 9 geworden, een hele teleurstelling. Maar op zijn "politieks"kunnen we het natuurlijk ook weer als een uitdaging zien. Hoezo ik niet weer in de Kamer? Ga stemmen en help de ChristenUnie op 9 juni aan negen (!!) zetels.

Ja, ik draai er niet om heen: ik had echt wel weer op dezelfde plek als de vorige keer gehoopt. Ik wil heel graag door want je merkt dat drie jaar investeren in dit werk pas na enige tijd effect heeft. Je weet dan hoe het allemaal in zijn werk gaat, je kent je dossiers steeds beter en hebt een uitgebreid netwerk opgebouwd. En dat betaalt zich pas na enige jaren uit. Dit moet herkenbaar zijn voor veel raadsleden die dezelfde ontwikkeling vaak doormaken.

Ik ga niet alles uit mijn portefeuille opnoemen wat er bereikt is, maar een paar punten wil ik u niet onthouden.

Vergroening van het belastingstelsel; differentiatie autobelasting.
Na jaren van asfalt, asfalt en nog eens asfalt: nu extra geld voor het spoor: € 4,5 miljard!
Financiering van aankopen voor natuur en onderhoud van het landschap.
Financiering van aankopen voor natuur en onderhoud van het landschap: taskforce ingesteld onder leiding van dhr Rinnooy Kan.
Keersluis in Zwartsluis mogelijk gemaakt door extra geld beschikbaar te stellen, evenals de uitdieping van de vaarweg “De Boontjes” in Friesland.
‘Combinatiekip': alternatief voor doden van -30 miljoen/jaar!- eendagskuikens. In proces.
Koloniehuisvesting, huisvesting voor legkippen in kleine groepen, ingevoerd.
Invoer van een verpakkingstax.
Het belastingvrij rijden in oude auto's wordt aan banden gelegd. De vrijstelling wordt bevroren vanaf het moment dat de kilometerbeprijzing wordt ingevoerd. Alleen voor auto's die op dat moment al 25 jaar of ouder zijn - dus van bouwjaar 1986 of eerder - wordt geen kilometerprijs gerekend.
Rondom duurzaam en illegaal hout zijn er ontwikkelingen. De laatste categorie is alvast verboden verklaard.
Tientallen miljoenen vrij: voor grensoverschrijdende spoorverbindingen.
Actieplan elektrische auto in Nederland samen met Esmé: vanuit visietekst ChristenUnie.
Meer flexibele norm aantal instappers per station.

En daar kan, op basis van veel voorbereid werk nog heel wat bijkomen.

Je kan met betrekking tot de nieuwe lijst natuurlijk ook van een ongelofelijke ambitie spreken. De vorige keer stond ik op 6, en kwam ik er als hekkensluiter in. Toen André en Tineke in het Kabinet terecht kwamen werden aan ons team Esmé en Ed toegevoegd. De afgelopen jaren hebben we als fractie laten zien dat we ons mannetje staan in de Kamer met dat nieuwe team en deelname aan het Kabinet. En ondanks alle strubbelingen die er zijn geweest aangetoond dat we een stabiele en betrokken partner geweest zijn in het Kabinet. We zijn niet weggelopen voor onze verantwoordelijkheden. Laten we dat nu ook weer niet doen. Nu het christen in de politiek zijn steeds meer onder vuur komt te liggen is het broodnodig dat iedereen die hecht aan christelijke normen en waarden steun geeft aan een partij die daar voluit voor gaat. Laat het congres op 24 april a.s. maar ons programma en onze lijst vaststellen, en dan gaan we ervoor.

En dus de schouders eronder. Op naar 9 negen zetels, onder het motto: laat Ernst weer de rij sluiten!

ernst

Morgen weten we meer

Thu, 01 Apr 2010 10:38:19 +0200

Het is een spannende tijd. We werken hard aan het verkiezingsprogramma en ondertussen loopt het Kamerwerk wel met minder debatten door. Intussen veel gesprekken met maatschappelijke organisaties die hun input willen geven voor het verkiezingsprogramma. Ook heerlijk om 's avonds wat meer thuis te zijn en te helpen bij het huiswerk van mijn tieners. Tenslotte zijn we een gezinspartij. Ook is het spannend vanwege de onzekerheid rondom de nieuwe kandidatenlijst voor de Tweede Kamer. Wie komt waar te staan en wat verandert er in vergelijking met 3 jaar geleden? Ook spreek ik aardig wat mensen buiten de zittende Kamerleden die gesolliciteerd hebben en in afwachting zijn van hun plek op de lijst. Morgen zal de lijst gepresenteerd worden.

Dit weekend viel mijn oog ineens op de site van de EO, waarop stond dat Femke Halsema vond dat de EO discrimineert. De EO wil namelijk alleen christenen aannemen. Dat mag niet van Halsema want dat is voor haar een niet ter zake doend feit. “Als mensen toch sympathiek staan ten opzichte van je doelstelling, is dat toch voldoende”, zei Halsema. De vraag is of dit voor haar ook geldt als het om de nieuwe kandidatenlijst van GroenLinks gaat. Sympathieke club, maar zou er niet op stemmen, maar wil er wel voor in de Kamer? Deze persoon lijkt me geen schijn van kans maken. Hij of zij zal toch een levenshouding moeten hebben die overeenstemt met de doelstellingen van de partij. Dus levenshouding toch maar wel relevant, mevrouw Halsema?

Vandaag veel mediareacties op de Kamervragen die collega Esmé Wiegman en ik aan de minister van Volksgezondheid hebben gesteld over het onderzoek onder 15 jarige meisjes naar baarmoederhalskanker. Er is onduidelijkheid of het DNA van de meisjes 15 jaar blijft opgeslagen en waar dat voor nodig is? Ik vond de reactie vandaag van het RIVM nog geen voldoende helderheid geven. Eens kijken of de minister dat wel kan geven morgen tijdens het mondelinge vragenuurtje.

Vandaag ben ik op bezoek geweest bij Spirit, een jeugdzorgaanbieder in Amsterdam. Ik had bij het TV-programma Netwerk vorige week gezegd dat ik me verbaasde over de klacht dat men nu al geen nieuwe pleegzorgouders meer kan betalen. Dit terwijl de minister drie maanden geleden net een subsidie heeft uitgekeerd voor de komende 2 jaar via de stadsregio. Een goed en verhelderd gesprek gehad met de Raad van Bestuur. De vraag naar pleegouders neemt nog steeds toe en het budget niet. Nee, dat is lastig in deze tijden van economische crisis. Ik had hen opgeroepen meer in te zetten op preventie en op pleegouderschap in plaats van de kinderopvanghuizen die veel duurder zijn en veel verder afstaan van een gezinssituatie. Men wees mij erop vandaag dat men al jaren inzet op minder kindertehuizen en meer pleegzorg, maar dat nu wel het einde was bereikt en dat preventie ook zijn grenzen heeft. Bij sommige gezinnen zul je jarenlang intensieve gezinszorg nodig hebben. Ik gaf ze gelijk, maar ben er ook van overtuigd dat we toch nog veel te winnen hebben als we sneller te weten komen als het gezin het alleen niet redt om vervolgens sneller opvoedingsondersteuning te geven, zodat voorkomen kan worden dat het van kwaad tot erger gaat. In Amsterdam staan de nieuwe Centra voor Jeugd en Gezin echter nog maar in de kinderschoenen. Men kent hier de ouder en kind centra, maar die zijn niet gericht op tieners. Die ommezwaai moet dus nog plaatsvinden in Amsterdam. De Parlementaire werkgroep Jeugdzorg zal begin mei met zijn rapport naar buiten komen na een reeks van hoorzittingen in de Kamer. Samen met de toekomstplannen van Rouvoet voor de Jeugdzorg ligt er dan genoeg materiaal om als Kamer knopen door te hakken hoe het beter moet in de jeugdzorg en hoe we het ook betaalbaar kunnen houden. Nu besteden we jaarlijks 3 miljard aan de jeugdzorg.

Intussen ben ik bezig om contacten te leggen voor het echtpaar Boonstra, leiders van een weeshuisproject die vorige week plotseling Marokko zijn uitgezet. Het enige wat ze willen is herenigd te worden met hun 6 pleegkinderen. Maar de Marokkaanse overheid wil niet langer dat christenen zorgen voor verstootte en weeskinderen in Marokko. Een hele trieste zaak. Hopelijk kunnen mensen van Marokkaanse afkomst met invloed in Marokko hen helpen terug te keren. Zij en ik hebben hiertoe een oproep gedaan bij Pauw en Witteman vorige week. De eerste contacten zijn gelegd. Zien wat eruit komt.

Tot volgende week.

Joël

Spannende tijden

Sat, 27 Mar 2010 12:53:44 +0100

Deze week kwam er een journaliste mijn werkkamer binnenvallen. Ik zat achter mijn bureau in alle rust te werken. Met op mijn computer (via youtube) de geweldig mooie muziek van de Mattha�s Passion. ,,Gelukkig, er zijn nog mensen die werken'', merkte ze op. Inderdaad. Ik werk in ieder geval deze weken gewoon door. Geen verhitte debatten en spannende coalitieoverleggen. Maar wel veel intern overleg, het wegwerken van achterstallige mails en ook bijpraten met mensen die ik graag weer eens zie en spreek.

Zo heb ik deze week onder andere met Kars Veling gesproken. Heerlijk in het zonnetje op een terrasje op het Plein. Maar ook bijgepraat met FNV-voorzitter Agnes Jongerius. Met name in deze weken krijgen we weer uit alle maatschappelijke hoeken en gaten adviezen aangereikt voor de straks uit te komen verkiezingsprogramma's. Ook de programcommissie van de ChristenUnie heeft deze week keihard gewerkt aan de voltooiing van het programma. Daar zal komende maandag het landelijk bestuur zich over gaan buigen. Begin april zal het publiek worden en naar de kiesverenigingen worden gestuurd. Ik ben benieuwd.

Dat geldt ook voor de nieuwe kandidatenlijst. Ook daar zal het bestuur komende maandag over gaan spreken. Minister Tineke Huizinga heeft deze week bekend gemaakt dat zij alles afwegende niet meer beschikbaar is voor die kandidatenlijst. Ik respecteer het door haar genomen besluit. Respect ook voor alles wat ze in de afgelopen jaren voor de ChristenUnie heeft betekend. De komende maanden zal ze overigens nog vol in bedrijf zijn. Ondanks de demissionaire staat van het kabinet ligt er nog werk genoeg. Als minister van VROM heeft ze inmiddels een bijdrage geleverd aan het door de Eerste Kamer loodsen van zowel de Crisis- en Herstelwet als de Wabo (=Wet algemene bepalingen omgevingsrecht). Dat zijn geen kleine onderwerpen.

Voor wie zich wel beschikbaar hebben gesteld voor de kandidatenlijsten, zijn het spannende tijden. Niet alleen bij de ChristenUnie. De enige zekerheid die je - bij wijze van spreken - hebt, is dat alles onzeker is. Tussen Tweede Kamerleden onderling is dit in deze dagen wel hét onderwerp van gesprek. ,,Ga jij nog door? Wat zijn je kansen?'' Er wordt over fractiegrenzen heen onderling wel meegeleefd. De SP is inmiddels de eerste politieke partij die zowel programma als lijst publiek heeft gemaakt. Er zitten geen echte verrassingen tussen. Hooguit dat good old Jan de Wit heeft besloten toch op de nieuwe lijst te gaan staan. Dat zal ongetwijfeld te maken hebben met zijn voorzitterschap van de parlementaire onderzoekscommissie kredietcrisis.

GroenLinks was afgelopen maandag de eerste partij die haar verkiezingsprogramma naar buiten bracht. Daar zaten wel wat opvallende zaken in. Onder Femke Halsema is de partij steeds liberaler geworden. Bij Moraalridders liet Halsema overigens weten dat ze in de Tweede Kamer zal blijven als GroenLinks in de regering komt. Ik ben benieuwd. In de peilingen zakt GroenLinks inmiddels weer wat terug. De Politieke Barometer peilde afgelopen donderdag een dikke acht zetels voor de ChristenUnie; 5,5 procent. Het is slechts een virtuele werkelijkheid. Daar kun je dus niet de minste zekerheid uit putten. Wel geeft het aan dat we electoraal weer in de lift zitten. Daar ben ik uiteraard blij mee.

Afgelopen vrijdag hebben we met het overgrote deel van onze fractie weer genoten van het jaarlijkse etentje in Zeewolde. Het koksduo Ernst & Ed heeft ons weer een heerlijke maaltijd voorgezet. Geweldig om die mannen zo bezig te zien. André Rouvoet en zijn vrouw Liesbeth konden er deze keer ook bij zijn. Een moment van ontspanning in spannende tijden. Vrijdag 2 april hoop ik die ontspanning ook weer te zoeken en vinden bij de uitvoering van de Matthaüs Passion in Leiden. Daar kijk ik al weken naar uit. Ook komt onze zoon Aron eind volgende week terug uit India. Daar is hij voor zijn studie een paar weken geweest. Het belooft dus weer een bijzondere week te worden. Uiteraard zal ik daarover DV volgende week zaterdag weer verslag doen.

Arie Slob

De soep wordt nooit zo heet gegeten...

Fri, 26 Mar 2010 13:34:49 +0100

Gisteren sprak Esm� al over Griekenland en de economische situatie daar. Vandaag wordt duidelijk hoe Europa daar in staat. En: vandaag koken Ed en ik voor de hele fractie inclusief medewerkers en aanhang. Beginnen we met een zomerse erwtensoep. Maar voor beiden: wordt de soep wel ooit zo heet gegeten als die wordt opgediend?

Griekenland heeft, zoals eerder ook wel op onze site beschreven, zich niet aan het Stabiliteits- en Groeipact gehouden. SGP wordt dat vaak kortheidshalve genoemd…Maar daar waar er één partij is die zich er niet houdt is altijd een andere partij die de ander niet aan die afspraken houdt. En zo zit Europa dus met een behoorlijke steen in zijn maag. Door Nederland, door sommigen wel eens het braafste jongetje op dat punt van de klas genoemd, heeft altijd sterk geageerd tegen het overschrijden zonder sancties door Brussel van de afspraken over het maximale overheidstekort. En we kijken nu heel boos naar Griekenland en Portugal dat zij de boel zo in het honderd laten lopen, maar dat kan gebeuren omdat jarenlang ook grote landen binnen de EU ook zich niet aan de strakke limiet van maximaal 3% overheidstekort hielden. Dus nu je stem verheffen zoals sommige grote landen doen is huilen met de wolven in het bos. En de hele situatie is dus een ernstige waarschuwing aan de hele EU hoe belangrijk is dat je die gemaakte afspraken binnen het SGP ook daadwerkelijk nakomt.

De vraag is dan als er nu wel doorgepakt gaat worden. Want iedereen kan wel boos doen nu naar Griekenland maar wat zijn de consequenties als Europa niets doet. Valt Griekenland dan om, zoals IJsland? En wat zijn dan de consequenties voor het broze financiële systeem binnen Europa en de banken, ook in Nederland. De lijn dat het de andere landen niets mag kosten hebben we als ChristenUnie gesteund. Het kan niet zo zijn dat wij hier belastinggeld gaan steken in een land dat er zelf een potje van heeft gemaakt. Echter, als de consequenties zo zijn dat de gevolgen voor ons land ook een serieuze bedreiging worden voor een mogelijk economisch herstel, zijn we verder van huis. Maar de emotie is dus hoog. Of, zoals ik gisteren een analist hoorde zeggen: we kunnen het niet verkopen dat wij hier een discussie hebben over de stijging van de AOW van 65 naar 67 jaar, en dan Griekenland gaan helpen waar ze al op hun 58e met pensioen kunnen. Tja, dat zijn dus reusachtige dilemma’s. Toch zien de maatregelen er serieus uit. Als de IMF bijspringt zal dat in de vorm van een lening gebeuren, dat geld komt dus vroeg of laat terug en heeft zolang het uitstaat een rendement. Diegenen die uitlenen worden er dus niet slechter van; op voorwaarde dat Griekenland zijn verplichtingen nakomt. Maar ik moest wel gelijk denken aan de situatie in IJsland waarbij de bevolking weigert de lasten van de teloorgang van hun financiële systeem te dragen. Wel de lusten nemen (het was een enorme werkgelegenheidspoot, waar veel geld in omging) maar niet de lasten (namelijk het leeglopen van de bubbel op kosten van hun eigen deposito garantiestelsel).

Ik denk dat het signaal nu ook naar de Griekse bevolking is: linksom of rechtsom, maar de consequenties van slechte overheidsfinanciën moeten onder ogen worden gezien, met strakke repercussies. En dat is een signaal naar alle andere landen die telkens meenden de grenzen van het Groei- en Stabiliteitspact wel te kunnen passeren.

En na dit geschreven te hebben gaan we soep koken; één van Ed’s specialiteiten. Een zomerse erwtensoep. Met munt, veel munt. Als ik de hoeveelheid pakjes zie moet ik aan de bossen groen in mijn vijver denken.

Voor beide geldt: de soep moet je echt wel heet eten. Anders gaat de kracht en smaak ervan af…

ernst

Rustige tijden?

Thu, 25 Mar 2010 16:54:02 +0100

De afgelopen weken vroegen verschillende mensen aan mij: het is nu zeker een stuk rustiger in Den Haag? Eerlijk gezegd heb ik daar nog weinig van gemerkt. Het enige verschil is misschien dat ik nu eindelijk wat beter in staat ben een bijdrage te leveren aan alle commissievergaderingen en debatten die gehouden worden op de verschillende beleidsterreinen waarop ik woordvoerder ben. Niet zoveel vergaderingen tegelijkertijd waartussen ik moet kiezen en niet zo'n overvloed aan vergaderingen waarin ik prioriteiten moet stellen.

Brussel trekt zich ondertussen ook niets aan van de demissonaire status van het kabinet. Europa gaat gewoon door, met daarbij een hoofdrol voor de ernstige financiële situatie in Griekenland. Europa en de euro hebben ons land tot nu toe veel goeds gebracht, maar nu is het opletten dat we niet worden meegezogen een financiële afgrond in. In Griekenland zal drastisch orde op zaken moeten worden gesteld, waarbij eerder een rol voor het Internationaal Monetair Fonds (IMF) is weggelegd dan voor de Europese lidstaten.

Griekenland heeft een loopje genomen met afspraken over de transparantie van financiële gegevens. Het komt nu aan op heldere kaders en geloofwaardige afspraken.

Dat het ondertussen lente is geworden, is niet aan mij voorbijgegaan. Ik geniet van het dagelijkse stukje fietsen naar het station in Zwolle. En maandag was de wandeling van het station Heino naar de apotheek middenin het dorp ook geen straf. Een leuk werkbezoek, trouwens, aan een jonge apotheker. Erg leuk om een kijkje te nemen achter de balie, waar je normaal gesproken als klant niet komt. Prachtige computerprogramma’s die de medicatieveiligheid bewaken en een kleine ruimte waar mensen in alle rust nadere uitleg kunnen krijgen over het gebruik en toedienen van bepaalde medicijnen. Denk aan de noodzaak van prikinstructies aan diabetes-patiënten en voorlichting over het gebruik van inhalatie-apparaten voor astma-medicijnen. Dat dat echt nodig is, bleek wel uit het verhaal dat ik hoorde over een astma-patient die liet zien hoe hij al maanden zijn medicatie innam. In plaats van een pufje in de mond, spoot hij het pufje onder zijn oksel.

De apotheker als zorgverlener, en niet slechts als schuiver van doosjes medicijnen over een toonbank. Dat werd me maandag nog weer eens duidelijk.

Esmé Wiegman

Deze week: aandacht voor belang werk-vrije zondag

Thu, 25 Mar 2010 14:29:33 +0100

Alle Nederlandse delegatieleiders in het Europees Parlement schrijven om beurten een weblog voor de website van Tros Kamerbreed. Deze week schrijft Peter van Dalen over een congres en de petitie over zondagsrust.

Afgelopen woensdag was ik aanwezig bij een congres in het Europees Parlement over zondagsrust. Zo´n 400 Europarlementariërs en vertegenwoordigers van vele organisaties uit het maatschappelijk middenveld kwamen samen om het belang van een vrije zondag te onderstrepen. Vanuit verschillende perspectieven en geledingen werden de argumenten voor de zondagsrust naar voren gebracht. Er waren vertegenwoordigers van vakbonden, van kerken en vanuit vrijwilligersorganisaties. Ze vertelden verschillende verhalen, maar trokken dezelfde conclusie: het is goed als één dag in de week niet in het teken staat van werk, maar juist ruimte biedt voor gezin, voor vrijwilligerswerk, voor rust en reflectie. De zondag. Ook aanwezig was Europees Commissaris Andor. Hij zal nagaan of in de nieuwe Europese werktijdenrichtlijn aandacht kan komen voor een werk-vrije zondag.

Eerste Europese Burgerinitiatief

Dat geluid wordt ook onderstreept in het Europese burgerinitiatief voor zondagsrust, met als slogan ´Mama en papa horen op zondag bij ons´. Juist kinderen hebben vaak te lijden onder de zogenoemde 'flexibilisering' van de arbeidsmarkt. Kinderen hebben recht op hun ouders en andersom. We kunnen onze kinderen alleen in bescherming nemen als hun ouders tijd voor hen hebben. Dat geluid willen we laten klinken, door middel van een Europees burgerinitiatief.

Het Europese burgerinitiatief is een noviteit. In december 2009 is het nieuwe Verdrag van Lissabon in werking getreden. In dit verdrag is het instrument burgerpetitie toegevoegd als democratisch instrument om de burger meer inspraak te geven. Mijn christen-democratische collega Martin Kastler heeft de gelegenheid te baat genomen om het eerste Europese Burgerinitiatief te beginnen, waarmee hij de werk-vrije zondag op de agenda van de Commissie wil zetten. Ik werk met hem samen om zoveel mogelijk handtekeningen op te halen. In enkele weken zitten we al over de 10.000 handtekeningen. U kunt de petitie ondersteunen, surf daarvoor naar www.free-sunday.eu.

Opnieuw een scharnierfunctie voor de ChristenUnie

Sat, 20 Mar 2010 21:46:52 +0100

Dit zijn bijzondere weken. Een soort interbellum periode. De hectiek van de val van het kabinet en aansluitend daarop de gemeenteraadsverkiezingen ligt inmiddels achter ons. De agenda van de Tweede Kamer is vanwege het demissionair zijn van het kabinet uiterst mager. In partijverband daarentegen is er veel activiteit. De campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen moet nog beginnen, maar de voorbereidingen daarvoor zijn in volle gang.

Met name het samenstellen van de kandidatenlijsten én de verkiezingsprogramma's vraagt alle aandacht. Vooral de samenstelling van de kandidatenlijsten is voor veel politici een uiterst spannende aangelegenheid.

Deze week waren vooral de vertrekkende politici in het nieuws. Dat doet mij wel wat. Het gaat om collega's met wie ik soms jarenlang heb opgetrokken. CDA-fractievoorzitter Pieter van Geel, bijvoorbeeld. Met hem heb ik de afgelopen jaren in coalitieverband uitstekend kunnen samenwerken. Een man met wie je afspraken kunt maken. Iemand die voor het publieke belang ging en niet voor eigen eer en roem. Een verademing in een tijd waarin veel politici eigen profilering op de eerste plaats zetten. In het lange lijstje van vertrekkende politici staan ook namen als Kees Vendrik (GroenLinks), Staf Depla, Ton Heerts (PvdA) en Jan de Vries (CDA). Het zijn politici met wie ik - ondanks de politieke verschillen - goed heb samengewerkt en die ik straks zal missen.

Wie gaan straks hun plaatsen innemen? Dat zal duidelijk worden als de kandidatenlijsten naar buiten zullen komen. Aan de lijst van de ChristenUnie wordt hard gewerkt. Zoals bekend ben ik zelf voor de komende periode weer beschikbaar. Vorige week zaterdag heb ik een gesprek gehad met onze selectiecommissie. Ook de overige leden van mijn fractie zijn weer beschikbaar. Het zal voor onze selectiecommissie nog een hele puzzel worden. Uit eigen ervaring weet ik dat dit onzekere tijden zijn. Daar kun je bij wijze van spreken wakker van liggen. Het hoort echter bij de politiek. Ik twijfel er overigens niet aan dat 'mijn mensen' (zo voelt dat in ieder geval) op een professionele manier met deze onzekerheid en ook met de uiteindelijke uitkomst van het werk van de selectiecommissie weten om te gaan.

Veel commotie deze week over uitspraken van vertrekkend CDA-Tweede Kamerlid Annie Schreijer-Pierik. Zij plaatste kritische kanttekeningen bij het hernieuwde lijsttrekkerschap van Balkenende en haalde daarmee zo goed als alle media. Ik kom uit dezelfde provincie als Annie en heb in de afgelopen jaren bij haar een goed ontwikkelde kwaliteit gezien: volksvertegenwoordigster zijn. Op een haar geheel eigen wijze wist ze mensen (vooral uit Twente) te betrekken bij de politiek en vooral ook het CDA. Duizenden mensen heeft ze in de afgelopen jaren ook naar het Binnenhof gehaald. Befaamd is het door haar georganiseerde Twente-diner waarvoor bussenvol met ondernemers naar Den Haag komen. Ik denk dat haar zorg over Balkenende en het CDA oprecht is. Opvallend dat Balkenende haar dan wegzet als iemand die moeilijk afscheid kan nemen. Ik ben benieuwd wie de nieuwe Annie bij het CDA zal worden. Dergelijke volksvertegenwoordigers zijn schaars.

Afgelopen maandag heb ik een lunchgesprek gehad met de nieuwe minister van Financiën, Jan Kees de Jager. Hoewel het kabinet demissionair is, moet er op zijn terrein nog veel gebeuren. Als fractievoorzitter van een coalitiepartij is het dan van belang in gesprek te blijven met betrokken bewindspersonen. Deze week in partijverband een aantal overleggen gehad over de komende campagne. Ik zal de komende tijd weer veel moeten optrekken met André Rouvoet. Plezierig om te constateren dat onze verhouding - ondanks de verschillende posities en verantwoordelijkheden die we in de afgelopen jaren hebben gehad - steeds uitstekend is. Ik kijk er naar uit om in de komende tijd met hem en de andere kandidaten op de lijst de politieke boodschap van de ChristenUnie weer uit te dragen. Kijkend naar ontwikkelingen in opiniepeilingen zou de ChristenUnie wel eens opnieuw een scharnierfunctie kunnen gaan vervullen.

Afgelopen vrijdag werd ik tijdens de beurs Kerk en Gemeente 2010 in Utrecht door veel mensen aangesproken. Fijn om op deze manier ook bemoedigd te worden. Ik was in Utrecht voor een forumdebat met bisschop de Korte, Hein Pieper en ds. Arjan Plaisier (PKN). Met hem heb ik gedebatteerd over de plaats van de kerk in de samenleving. Ik heb ondermeer aangegeven het spreken over 'dé kerk ' wat massief te vinden. Mensen moeten zich daar ook niet achter gaan verschuilen, maar iedereen zal op zijn of haar eigen plaats zich verantwoordelijk moeten weten.

Vanmiddag hoop ik nog iets te doen in het kader van NL Doet 2010. Ik mag met een aantal jongeren tuinen gaan opknappen. Uiteraard heb ik me desgevraagd hiervoor beschikbaar gesteld. Het is wel een beetje dubbel. Op dit moment ligt mijn eigen achtertuin namelijk helemaal overhoop. De tegels van het terras moeten eruit. Door alle drukte in de afgelopen weken heb ik daar nog geen bijdrage aan kunnen leveren. Mijn echtgenote is daar dus druk mee. Dat doet ze overigens met plezier, maar het voelt wat onbestemd om juist nu in een tuin van een ander te gaan werken. Zucht. Ik hoop dit op een later moment nog te kunnen compenseren.

Update 17.00 uur

Latere toevoeging aan deze weblog: ik heb goed nieuws. Allereerst zijn de tegels uit mijn achtertuin verwijderd. Ik heb daar zelf nog een bijdrage aan kunnen leveren. Tot vreugde van mijn echtgenote. Het valt ook nog wel eens mee. Ook ben ik in het kader van NL Doet 2010 nog op pad geweest. Geweldig wat ik gezien heb. Ik ben in aanraking gekomen met twee vrijwilligers die met een groep kinderen aan het werk waren. De vrijwilligers waren vorig jaar begonnen met activiteiten voor kinderen uit hun buurt. Ze hadden gezien dat deze kinderen maar wat rond hingen en weinig te doen hadden. Inmiddels worden er door hen wekelijks activiteiten voor deze kinderen georganiseerd. Wat een prachtig voorbeeld van burgerzin. Dicky van Gijzel (raadslid voor de ChristenUnie in Zwolle) was met mij meegegaan. Zij was ook erg onder de indruk van dit particulier initiatief. Via www.jongerenzwollezuid.tk kunt u meer over dit werk lezen. Prachtig om in mijn eigen woonomgeving met iets dergelijks geconfronteerd te worden. Een prima afsluiting van de week.

Arie Slob

Overheidsuitgaven

Tue, 01 Jun 2010 21:08:58 +0200

Van de week werden de nieuwste berekeningen van het CPB openbaar. Het geraamde tekort wat via bezuinigingen moet worden weggewerkt valt ietsjes mee: � 29 miljard in plaats van � 35 miljard. Maar dat blijft een heleboel geld, � 1.750 per inwoner wordt er berekend. Maar stond er in een van de kranten ergens in een bijzinnetje dat de overheid ieder jaar � 20.000 per inwoner uitgeeft.
En ineens bedacht ik mij: zou ik een nettobetaler of een netto-ontvanger zijn?

Als je al die getallen ziet gaat het je al snel duizelen. Of het nu € 35 of € 29 miljard is het blijft veel. Zal ik het eens uitschrijven? € 29.000.000.000. En omgeslagen over ruim 16,5 miljoen inwoners is dat dus inderdaad € 1.750. Op die € 20.000 is dat ruim 9%, dat is best veel. Zelfs voor een gemiddelde. Maar klopt dat cijfer van die € 20.000 wel? Dus ik aan het rekenen.

En dan kun je twee zaken bekijken. De eerste is dat je kijkt hoeveel er gemiddeld aan belasting wordt opgehaald over alle Nederlanders, en gemiddeld wordt uitgegeven.

Als je eerst kijkt naar de inkomsten dan is grofweg (en ik probeer niet helemaal compleet te zijn hoor) de verdeling als volgt:

BTW en accijns 68.383.000.000
inkomstenbelasting 63.157.000.000
premie volksverzekering 35.317.000.000
premie werknemersverzekering 44.958.000.000

In totaal is dat € 211,8 miljard. Ofwel per hoofd van de bevolking € 12.774.

Als je kijkt naar de uitgaven dan ligt het plaatje nog weer anders. We hebben dan de begroting en we hebben alle uitkeringen en de zorgkosten.

som alle begrotingen 168.129.000
uitkeringen obv premies 46.775.000
zorg 53.416.000
uitkeringen via begroting 10.701.000

Opgeteld is dat € 279 miljard ofwel € 16.827 per hoofd van de bevolking. Dat is dus minder als die € 20.000 die in de krant stond.

Maar wat betekent dat nu voor mij? Als Kamerlid krijg ik een salaris en een onkostenvergoeding. Die onkostenvergoeding is gebaseerd op de afstand die ik woon vanaf Den Haag. En daar moet ik verder alles van doen; maakt u zich niet ongerust, dat lukt prima.
Ik heb eens uitgerekend op basis van de maandelijkse uitgaven hoeveel ik via de BTW afreken met de staat, en ook mijn kilometers in kaart gebracht voor de accijns. En dan kom ik op het volgende.

loonbelasting 55.000
btw 5.280
accijns 960

In totaal is dat dus € 61.240. Oef! Ik ben dus gelukkig een nettobetaler. Sterker, mijn bijdrage aan de inkomsten ligt ook hoger dan het gemiddelde. Dat heet nu de sterkste schouders dragen de zwaartse lasten. En dan te bedenken dat ik nog niet eens de sterkste ben…

ernst

Fileleed blijft!

Thu, 18 Mar 2010 20:46:36 +0100

Na de val van het kabinet is het wetsvoorstel en alles wat daar bij hoort over de kilometerbeprijzing controversieel verklaart, en dus van de haak gevallen. Door het CDA is tot vandaag het wetsvoorstel verdedigd. En terecht want eindelijk is de echte oplossing voor de files onder handbereik. Tot vandaag dus...

Want in dit debat vandaag gebeurde toch wel iets bijna ontluisterends. Nu het project dan toch van de haak gevallen is denkt het CDA gelijk: prima, maar het mag geen invloed hebben op alles wat al op de rol staat. En dus is het beeld compleet: we willen over alles praten, zolang de geur van vers afvalt maar door Nederland waait. Alle mooie woorden over de welvaartswinst, alle ondersteuning ook vanuit de autobranche voor kilometerbeprijzing, alle discussies die we nu al 10-tallen jaren voeren over het oplossen van de files blijken niets betekend te hebben. Ja, ja, er moet wel wat gebeuren zegt het CDA, maar wat blijft boven de markt hangen.

En dan hebben we precies het probleem in het hart te pakken. Want alle projecten nú gaan wel uit van die vorm van beprijzen in de toekomst. Er is in de berekeningen rekening gehouden met beprijzen. Als dit nu niet doorgaat is de weg, en dus de wereld te klein, als blijkt dat de capaciteit onvoldoende is. En aangezien er geen andere prikkel komt voorlopig om minder te gaan rijden, waar kilometerbeprijzing toe gaat leiden volgens de berekeningen, zal de weg al kort na opening te klein blijken te zijn. Kortom: wel extra wegen, geen oplossing van de files.

De Nota Mobiliteit, waaruit de kilometerbeprijzing uiteindelijk is voortgekomen, was helder over het file probleem: op een heel aantal plaatsen zal de weginfrastructuur drastisch verbeterd moeten worden, maar het kan niet zonder beprijzen opgelost worden. Want alles oplossen met asfalt had twee problemen: het kost € 7 miljard meer en het is maar de vraag of het de files oplost. Vandaag werden opnieuw kreten losgelaten als dat de techniek niet bewezen en complex is. Maar mijn voorwerk om tot behandeling van de wet te komen maakt duidelijk dat die nieuwe techniek voor een groot deel al bestaat. Kijk naar de TomTom en aanverwante navigatiesystemen. Alles zit daar al in. Het enige dat ontbreekt is dat er aan de gereden afstand een prijs wordt gekoppeld. Nu het CDA het project laat vallen maar wel zegt dat er iets moet gebeuren wordt de burger dus gefopt. En dat is zeer kwalijk.

Linksom of rechtsom zal kilometerbeprijzing onderdeel uit moeten maken in oplossingen voor onze mobiliteit. Misschien staat het nu dan even op een lager pitje. Maar ik ben ervan overtuigd dat dit systeem, waarbij je niet betaald voor bezit maar voor gebruik, uiteindelijk er gaat komen. Er is geen andere oplossing.

En de stem in mijn auto sprak: “Bestemming bereikt, dat is dan € 5,20.”
Tja, toekomstmuziek dus. Tot die tijd treurmuziek en fileleed, met dank aan het CDA.…

ernst

Politiek en gezin

Thu, 18 Mar 2010 16:23:50 +0100

De combinatie van politiek en gezin is een belangrijk onderwerp van gesprek op dit moment. Politici vertrekken (mede) om die reden. Het aardige is dat op dit moment vooral ook mannen aan het woord zijn. Winst, zou ik zeggen. Mijn ervaring is dat vooral vrouwen bevraagd werden op hoe ze arbeid en zorg combineerden. Maar die vraag hoort net zo goed bij de mannen thuis.

Typisch ChristenUnie is het ook. Het is aan mannen en vrouwen sámen hoe ze arbeid en zorg verdelen en combineren. Typisch ChristenUnie is ook om ouders te voorzien van een kindgebondenbudget zodat die keuzes waar kunnen worden gemaakt. Laat aan ouders de keuze of ze van dat geld een creche betalen, of dat ze het gebruiken ter compensatie van inkomen om zelf in die zorg te voorzien of via een gastouder of oppasoma of -opa.

Afgelopen maandag mocht ik erover meepraten in het radioprogramma Dit is de dag, hoe politiek en gezin valt te combineren. In mijn geval is dat ook echt dankzij mijn man Joan die 100% achter mijn werk staat en de zorg thuis combineert met een schooltijdbaan (ook typisch ChristenUnie).

Natuurlijk heb ik thuis besproken of ik me beschikbaar moest stellen voor het Kamerlidmaatschap. Niet alleen Joan, maar ook onze jongens vonden het een goed idee om dat te doen. ‘Waarom?’ vroeg ik. ‘Nou gewoon’ antwoordde mijn zoon Lars. ‘Ik vind het altijd leuk als je wat meeneemt uit het buitenland.’ En in één adem voegde hij eraan toe: ‘Wanneer ga je weer eens een keertje weg?’

Gelukkig zit ik niet zo heel vaak in het buitenland en valt er elke week voldoende tijd te vinden voor elkaar. De zondag is een zegen!

Mijn oudste zoon Niels was maandag onverwacht met mij mee. Zijn juffen waren ziek en er was geen vervanging te vinden. (Het is voor het eerst in zeven jaar basisschooltijd dat we dit meemaken…) Hij vond het niet erg. Het kennismaken met een echte radio-studio was reuze-interessant. En ik vond het erg gezellig. Af en toe zwaaide hij bemoedigend door het raampje dat de praatstudio scheidde van de kamer vol techniek. Op de terugreis zei hij dat ik toch echt Kamerlid moest blijven. Het zou anders ook niet eerlijk zijn voor Yorik (de jongste van de drie). ‘Hij is nu aan de beurt om mee te gaan met Prinsjesdag,’ concludeerde Niels.

Ik wacht ondertussen netjes af met dezelfde overtuiging als mijn collega Cynthia Ortega: ‘Zo de Here wil…’

Esmé Wiegman

Oostvaardersplassen

Wed, 17 Mar 2010 22:33:45 +0100

Vandaag hebben we in het spoeddebat over de Oostvaardersplassen uitgebreid stilgestaan bij wat daar gebeurt. En dat is niet niks. Op basis van een gedegen beleidsplan en onder toezicht van een internationaal comit� dat meekijkt moet daar echt natuurlijk beheer ontstaan. En juridisch gezien is SBB geen eigenaar van de dieren. We oefenen geen gezag erover uit, zoals dat dan heet. Maar er gaan er wel heel veel dood...

Al geruime tijd loopt de discussie over de grote grazers in onze natuurgebieden. In eerste instantie is de keuze voor deze min of meer verwilderde kuddes ontstaan vanwege het feit dat grote, met name open, natuurgebieden ook open moeten blijven. Wordt er niet beheerd dan zal al snel complete verbossing van een gebied optreden. Runderen en herten knagen juist de jonge opslag van bomen weg, en houden daarmee een gebied open. Afhankelijk van de omvang van de kudde in relatie tot de omvang van het gebied ontstaat er een evenwicht in open plekken en meer verboste gebieden.

Telkens terugkerende discussie is of er bij een bepaalde omvang van kuddes er nog wel voldoende voer is voor de beesten. Dat speelt al langer op de Veluwe, waar bijvoorbeeld wel de herten ’s winters worden bijgevoerd. Maar speelt ook in tijden van zachte winters dat er dan voldoende te vreten valt voor de beesten en de combinatie van voldoende eten en daarom ook extra jongen zorgt voor steeds grotere kuddes. Denk bijvoorbeeld aan de wilde zwijnen op de Veluwe.

Het probleem van het te weinig vreten is onderkend op het moment dat gekozen is voor een natuurlijke vorm van beheer in bijvoorbeeld de Oostvaardersplassen. Het idee is dat zo’n groot gebied zonder ingrijpen van de mens zichzelf zou moeten kunnen reguleren. Het systeem werkt dan als volgt:

Een kudde groeit “vanzelf”
Het al dan niet aanwezig zijn van voldoende voedselheeft invloed op het reproductie gedrag van de dieren. Veel voedsel betekent veel nakomelingen, minder voedsel betekent minder nakomelingen.
De groei van de kudde wordt dus door de natuur zelf beperkt door minder nakomelingen.

Een beperkt voedselaanbod moet dus leiden tot minder vruchtbaarheid en dus reproductie. Maar dat blijkt niet waar te zijn. Ondanks het tekort aan voedsel in de winter gaat de voortplanting door, de kuddes hebben inmiddels zo’n omvang bereikt dat de sterfte in enig jaar tenminste wordt opgevangen door nieuwe aanwas. En zo dijen de kuddes langzamerhand toch steeds uit.

Het probleem waar we het nu over hebben komt bijna ieder jaar terug. En dat is de hoeveelheid beschikbaar voedsel. Bij de vaststelling van het beleid is er vanuit gegaan dat tot 30% sterfte als acceptabel met worden gezien. Maar in het begin waren de kuddes nog redelijk overzichtelijk. En in dat verband hebben wij dat geaccepteerd als uitgangspunt. Sterfte kan echte op verschillende manieren optreden waarvan de belangrijkste zijn: massale ziekte of honger. Bij de eerste zal niet zoveel discussie zijn: dat overkomt je meer. De laatste wordt echter steeds moeilijker helemaal als je bedenkt dat de kuddes (herten, runderen en de koninkpaarden) gezamenlijk inmiddels bijna 4.000 dieren groot zijn. En dan is 30% wel een heleboel…

De beelden zoals ik al kende maar die in de reportage vorige week weer afgespeeld zijn, stemden mij tot nadenken. Is dit wat wij voor ogen hadden? En moet je dit inderdaad willen, helemaal als je ziet hoe ongelofelijk streng we zijn naar onze eigen veehouderij, letten op “verwaarloosde” dieren, en straffen uitdelen als een boer zijn beest te lang dood in de wei laat liggen. Je kan wel stellen dat er op al die punten ook heel veel onderzoek is gedaan, en veel van de problemen wetenschappelijk te onderbouwen en te bewijzen, maar tegen beelden valt niet te vechten.

Als we de kille cijfers laten spreken is er sprake van 21% sterfte dit jaar tot nu toe. Pakweg 800 dieren… Pas bij meer dan 30% gaat er worden bijgevoerd. Vreemd is dat echter wel, want de minister heeft vandaag uitgelegd dat bijvoeren ook gevaarlijk kan zijn vanwege de andere spijsvertering in de winter. Maar als het bij 30% kan het dus nu ook al. En ook al is het misschien al te laat, ik denk dat we dan nu toch moeten ingrijpen…

Toen ik vorig jaar in het gebied was viel al op dat daar waar de kuddes lopen geen boom meer overeind staat, dat natuurlijke schuilplaatsen kaalgevreten worden. Nu is het openhouden een belangrijke eigenschap van deze kuddes, maar een savanne, dat hadden we niet voor ogen…En dus dringt de vraag zich op of het beleid niet gewoon faalt. De kuddes hebben wel sterfte, maar het aantal nakomelingen compenseert dat meer dan voldoende. En dus wordt het aantal dieren dat echt crepeert steeds groter. Er ontstaat geen “natuurlijke correctie” waarbij de omvang van de kudde weer past bij het voedselaanbod. De reductie geschiedt door uitsterven en niet door geboortebeperking. En dat was niet waar het beleid vanuit ging.

Belangrijk is de toezegging van de minister vandaag dat we nog dit jaar gaan evalueren. Op basis van de ervaringen afgelopen jaren. En dan moeten de lijnen doortrekken naar de toekomst. Nieuwe lijnen wat mij betreft.

ernst

Kan iedereen het nog volgen?

Mon, 15 Mar 2010 10:29:26 +0100

Vandaag (zaterdag 13 maart) was ik uitgenodigd voor het radioprogramma Tros Kamerbreed. Ik zat daar met demissionair staatssecretaris Ank Bijleveld (CDA) en oud-minister voor WWI, Eberhard van der Laan (WWI). Net voordat de uitzending begint zegt Eberhard tegen mij: 'Arie, wist je dat nog maar drie weken geleden is dat het kabinet is gevallen?'. Ik geloofde hem niet, maar moest na enige rekenwerk concluderen dat hij gelijk had. Onvoorstelbaar wat er na die nacht allemaal niet gebeurd is. Met deze week als 'hoogtepunten' het vasthouden van het CDA aan Balkenende als lijsttrekker, het aangekondigde vertrek uit de politiek van CDA-kroonprins Camiel Eurlings, het terugtreden van Wouter Bos als politiek leider van de PvdA en het naar voren treden van Job Cohen als zijn opvolger. In een duizelingwekkende vaart volgen de ontwikkelingen elkaar op. Kan iedereen het nog volgen? Het kost mij in ieder geval enige moeite.

Als ChristenUnie hadden we aan het begin van deze week juist een poging gedaan de focus weer op de inhoud van de politiek te richten. Maandag werd op de site van de ChristenUnie (www.christenunie.nl) door onze programmacommissie alvast een tip van de sluier van het nieuwe programma opgetild. Naar mijn overtuiging financieel-economisch een eerlijk verhaal. We gaan een zware tijd tegemoet. Er zal fors bezuinigd moeten worden, maar gerichte lastenverzwaringen kan niet uitgesloten worden. Voor de ChristenUnie staat daarbij het principe van 'de sterkste schouders zullen de zwaarste lasten moeten dragen' centraal.

In het radioprogramma Dit is de dag (dinsdagmorgen) werd ik geconfronteerd met de opmerking dat dit toch wel erg links was. Met zulk soort opmerkingen heb ik dus helemaal niets. Hoezo links? Als ik mijn Bijbel open (en dat doe ik iedere dag) zie ik dat principe op meerdere plaatsen van de Bijbel terugkomen. Waarom gaan we dat nu opeens links noemen. Het is voluit christelijk-sociaal. Ik vind overigens de tegenstelling die gemaakt wordt tussen bezuinigen en lastenverzwaren een valse. Waar je ook voor kiest, de burgers zullen het gaan merken. Of doordat er allerlei (financiële) voorzieningen wegvallen of doordat de lasten wat omhoog gaan.

Als ChristenUnie zetten we ook in op een samenleving waar mensen zich op elkaar betrokken weten en verantwoordelijkheid nemen voor elkaar en hun leefomgeving. Burgerschapsvorming is in dat opzicht de rode draad in onze bijdrage in het integratiedebat. Er wordt momenteel nog hard verder gewerkt aan het programma. Tijdens ons congres (24 april) zal het programma definitief worden vastgesteld. Via internet is in vier dagen tijd al door ca. 1500 mensen gereageerd. Een ongekend hoog aantal. Fijn om te zien dat zoveel mensen betrokken zijn. Daar blijkt volgens mij ook een honger naar inhoudelijke discussie uit.

De discussie over de inhoud werd in de media al weer snel weggedrukt door de politieke ontwikkelingen. Begin van de week werd bijvoorbeeld duidelijk dat het CDA verder gaat met Jan Peter Balkenende als lijsttrekker. 'Ik ga voor goud', gaf Balkenende na afloop van het bestuursberaad aan. Ik laat de gekozen bewoordingen maar even voor zijn rekening. Ik hoop wel dat onze lijsttrekker André Rouvoet zich nooit zo zal uitlaten. Als lijsttrekker vertegenwoordig je allereerst je partij. Dan is het altijd nog: wij gaan voor goud.

Maar ook dat vind ik nog behoorlijk plat. Je zoekt als partij - en als politicus die zijn partij mag representeren- het goede voor de samenleving. Daar ga je dan voor. Voor een christen-politicus geldt dan ook nog eens de woorden van Micha 6, vers 8: 'Je weet wat de HEER van je wil: niets anders dan recht doen, trouw te betrachten en nederig de weg te gaan van je God'. Een dergelijke attitude in de politiek is pas echt goud waard! Ik wens het iedereen toe.

Het aangekondigde vertrek van Camiel Eurlings (CDA) kwam voor mij niet helemaal als een verrassing. Enkele maanden geleden begreep ik al van hem dat hij erg met zijn toekomst bezig was. Het was in ieder geval niet vanzelfsprekend dat hij beschikbaar zou zijn voor een nieuwe periode. In de kring van partijgenoten heb ik donderdag aangegeven zijn keuze ontroerend te vinden. Er waren er die dachten dat ik een grapje maakte, maar dat was niet het geval. Ik vind het klasse als iemand als Camiel zo gericht kiest voor het stichten van een gezin. Jammer dat er mensen zijn die direct er weer allerlei andere bedoelingen achter zien schuil gaan. Laten we iemand nu eens gewoon op zijn woord geloven.

Dat geldt ook voor de keuze die Wouter Bos heeft gemaakt. Hij kiest voor zijn vrouw en drie jonge opgroeiende kinderen. Van nabij heb ik gezien hoe zwaar zijn werk is. Dat geldt ook voor de andere vice-premier, André Rouvoet. Het is van tijd tot tijd haast onmenselijk geweest wat van hen gevraagd werd. Zeker nadat ons land in een financiële en economische crisis terecht kwam. Als je twijfels hebt of je dat nog een aantal jaren vol kan houden, moet je het aloude verkeersprincipe 'bij twijfel niet inhalen' toepassen. Bos heeft dat gedaan en ook gezorgd voor een goede opvolger. Ik beschouw Job Cohen, met alle politieke verschillen die er zijn tussen de ChristenUnie en de PvdA, als een man van statuur en met samenbindende kwaliteiten. Dat zijn in deze volledig gepolariseerde tijd eigenschappen die goed van pas komen.

Ik denk dat vooral D66, GroenLinks en de SP niet blij zijn met deze machtswisseling bij de PvdA. Dit zal bij hen, zo denk ik, kiezers doen wegtrekken. Op internet kwam ik al dergelijke berichten tegen. Het politieke landschap kan de komende tijd nog wel eens behoorlijk gaan veranderen. De ChristenUnie kan daarin ook een rol vervullen. Laat men ons niet te snel afschrijven. We hebben de afgelopen jaren laten zien verantwoordelijkheid te kunnen dragen. Doen dat tot op dit moment nog steeds in het demissionaire kabinet. We zoeken het als ChristenUnie in verbindend leiderschap. Dat heeft ons land op dit moment keihard nodig. En we streven als ChristenUnie naar een duurzame en sociale economie en naar een stabele en betrokken samenleving. De noodzaak daarvan kan de komende weken niet voldoende onderstreept worden.

Deze week kwam ook het bericht door van het overlijden van Hans van Mierlo (D66). Met zijn politieke achtergrond heb ik niet zoveel, maar als politicus heb ik hem altijd uitermate interessant gevonden. Als tiener ben ik om die reden wel eens naar een politieke avond van D66 geweest waar Hans van Mierlo als spreker optrad. Hij wist de aanwezigen en ook mij goed te boeien. Van Mierlo was een begaafd spreker. Zijn politieke inhoud heb ik echter minder kunnen waarderen. Hij was wel de man achter het ontstaan van paars (1994-2002). En die periode heeft ons land naar mijn mening niet veel goeds gebracht. Een nieuwe paarse periode (of paars-plus met GroenLinks erbij) is wat mij betreft geen aantrekkelijk perspectief voor ons land. Nog een reden te meer om de komende weken en maanden vol voor de ChristenUnie te gaan. Het gaat 9 juni a.s. echt ergens om.

Straatsburgweek maart 2010

Wed, 31 Mar 2010 16:04:58 +0200

In de plenaire week van maart in Straatsburg stonden veel belangrijke items op de agenda. Voor mij sprongen de onderwerpen aangaande Isra�l, het milieu en vermindering regeldruk er bovenuit. In deze weblog neem ik u mee langs de belangrijkste onderwerpen van deze week.

Groepsbezoeken

Je leert het EP het beste kennen door er daadwerkelijk zelf naar toe te komen. Elk jaar kunnen we op deze manier honderden mensen laten zien wat voor verschil christelijke politiek in Europa maakt. Als u belangstelling hebt voor een bezoek: neem contact op met de fractie (info@eurofractie.christenunie.nl)!

Evaluatie Kopenhagen-akkoord

Dinsdag sprak de commissaris voor Klimaat voor het eerst in het parlement. Connie Hedegaard heeft duidelijk veel ambitie en dat waardeer ik zeer. Ik ben het met haar eens dat Europa de leiderschapsrol op zich moeten nemen en moet vechten voor een robuust, bindend internationaal akkoord in Mexico.

Rapport-Goldstone

Het Europees Parlement steunde deze week een rapport van de Verenigde Naties waarin zowel Israël als de Palestijnen worden beschuldigd van oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. Het gaat om de resultaten van een onderzoek naar het optreden tijdens het gewapende conflict in Gaza, dat eind 2008 uitbrak en enkele weken duurde. De door de VN ingestelde commissie werd geleid door de Zuid-Afrikaanse rechter Richard Goldstone.

Wij hebben veel aan te merken op het rapport. Israel krijgt in het rapport veel kritiek, onder andere omdat het gevuurd heeft op economische- en burgerlijke doelen. Echter, Hamas heeft deze doelen misbruikt. Goldstone heeft het helaas niet nodig gevonden te onderzoeken of dit daadwerkelijk het geval was. Goldstone onderzoekt dus niet wat Hamas heeft misdaan en deelt eenzijdig een tik uit aan Israël. Dat wekt geen vertrouwen in het rapport omdat uit andere bronnen blijkt dat Hamas zich inderdaad verschanste óók in ziekenhuizen, ambulances en burgerbebouwing. Daarom zijn wij van mening dat de aanbevelingen die Goldstone doet in zijn rapport niet klakkeloos kunnen worden overgenomen.

Gilad Shalit

In het Parlement kwam nog een onderwerp uit Israël aan bod: de gevangenschap van de Israëlische soldaat Gilad Shalit. Op donderdag werd een resolutie aangenomen waarin het Parlement de gijzelnemers oproept om Shalit per direct vrij te laten. De resolutie roept de Europese Unie en haar lidstaten op om waar mogelijk een positieve bijdrage te leveren aan dit gijzeldrama dat al zo lang voorsleept. De vader van de Israëlische soldaat was deze week in het Parlement aanwezig.

Vrijstelling jaarrekening voor micro-ondernemingen

Verplichtingen wat betreft de jaarrekening zijn onevenredig zwaar voor kleine ondernemingen. Zeer kleine ondernemingen kunnen worden vrijgesteld van de verplichting om een jaarrekening op te stellen, nu het Europarlement woensdag een wijziging van de Europese boekhoudkundige regels heeft goedgekeurd. Wij hebben deze wijziging gesteund. Vrijstelling levert grote besparing in tijd en geld voor kleine ondernemingen, en verminderd de regeldruk. We zijn blij hiermee een stapje vooruit te hebben gezet!

Roma

In april dit jaar wordt er een grote Europese Roma Top georganiseerd in het Spaanse Córdoba. In het Europees Parlement werd deze week op woensdag gediscussieerd over de onderwerpen voor deze Roma Top en over een Europese strategie voor de integratie van de Roma. De ChristenUnie is een groot voorstander van de bestrijding van discriminatie ten opzichte van de Roma en het inzetten van Europese fondsen om de integratie te bevorderen.

Daarnaast hebben we echter twee elementen in de discussie ingebracht: ten eerste moeten de Roma ook zelf de verantwoordelijkheid oppakken om de misstanden in hun gemeenschappen te bestrijden. En het zou goed zijn als er een soort Roma-Obama zou opstaan om als voorbeeld, als rolmodel te dienen. Ten tweede is de reikwijdte van de Europese fondsen ook maar beperkt. De Roma integratie is vooral een maatschappelijk vraagstuk voor de landen waar ze vaak al generaties lang wonen. Deze landen zullen dus zelf het voortouw moeten nemen en niet wachten op Europees geld. Daar waar Europa kan aansluiten bij initiatieven van de Roma, of de landen waar ze wonen, zal de hulp veel effectiever kunnen worden ingezet!

Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen

Fri, 12 Mar 2010 13:02:00 +0100

Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. Een modern begrip waarbij je moet oppassen dat het niet verwordt tot een containerbegrip. En dat is wel aan het gebeuren. En om het goed te doen kom je veel onbegrip tegen, let wel de goeden niet te na gesproken. Maar maatschappelijk verantwoord ondernemen is niet een truckje, het moet in je DNA zitten...

Enige tijd geleden hebben Cynthia Ortega en ik vragen gesteld aan de minister van Financiën, toen nog minister Bos. Dat ging over de aanbesteding van het de nieuwe huisbankier van het Rijk waarbij geen eisen gesteld zijn aan wat je noemt Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. En bij de bank waar het om ging, die uit de aanbesteding is gekomen: RBS (Royal Bank of Scotland) staat dit MVO niet zo erg hoog in het vaandel. Terwijl het toch overheidsbeleid is om bij alles wat we doen MVO als uitgangspunt van beleid te nemen. Maar ja, voor financiële instellingen is dit kennelijk moeilijk.

En laten we eerlijk zijn: als het gaat om de financiële wereld is het natuurlijk de vraag wat men daar verstaat onder MVO. Wat is verantwoord. In gesprekken, ook nog die ik van de week voerde, blijkt dat met name in de financiële wereld MVO een ver-van-mijn-bed-show is. En we zijn er natuurlijk ook een ster in om telkens een andere inhoud te geven aan dat begrip. Gaat het bijvoorbeeld om clusterbommen waar in geïnvesteerd wordt, of om mijnbouwpraktijken die weinig rekening houden met duurzame ontginning. Of beleggingen in investeringen bij andere organisaties die weinig rekening houden met het milieu. En het gevaar is dat we de problemen dan zo stapelen, dat het zo groot wordt, dat we ten einde raad beslissen om maar niets te doen. En banken zeggen snel: ja, maar we kunnen de klanten toch niet voor het hoofd stoten. En dat is dus maar de vraag. Als financiële instellingen zich niet, onder het mom van de klant wil het, rekenschap geven van wat hun investering betekent wordt het nooit wat. Als alle banken echt werk maken van wat maatschappelijk verantwoord is, en daardoor bepaalde activiteiten niet meer gefinancierd kunnen worden, wordt er ook iets bereikt!

De vraag bij al deze problemen is: gaat een financiële instelling voor een optimaal rendement of een maximaal rendement. En lokken we, als we voor dit laatste gaan, niet een soort lemmingen gedrag uit: iedereen doet het dus ik ook. Totdat we aan het einde van een waanzinnige wedloop met zijn allen over de rand van de klif storten. En we zoals nu, midden in een crisis terecht komen. Dat laatste hebben we dus uitgebreid de laatste jaren zien gebeuren. Gedreven door torenhoge bonussen ontstaat een sfeer waarbij de handelaren, volstrekt los van de werkelijke waarde van het geld, met immense virtuele bedragen, handel drijven. Maar pas op als het fout gaat. Wanneer afgeboekt moet worden op de virtuele waarde raakt ineens de schijneconomie de reële economie. En dan gaat het mis. Keihard mis. Hoeveel beurswaarde is ook al weer het laatste jaar verdampt…? Pakweg € 300 miljard?

De vaste Kamercommissie van Financiën heeft enige tijd geleden een gesprek gehad bij de Triodosbank. Je kan natuurlijk zeggen dat die wel heel ideëel is. Maar de vraag dringt zich op of die houding leidt tot winstmaximalisatie of winstoptimalisatie. Ik denk het laatste. Analisten mogen beoordelen of die winst dan stabiel is of niet, maar misschien is die wel te verkiezen boven het snelle vluchtige geld. Want hoe wordt dat verdient? En dan zijn we terug bij wat maatschappelijk verantwoord is. Dat vang je niet in een protocol, of door goede afspraken in je organisaties. Dat moet in je genenpakket zitten. Een mooi voorbeeld dat ik laatst hoorde was van Akzo Nobel. Die spreekt over verantwoord ketenbeheer, waarbij in alle facetten van de productie gezorgd wordt dat rekenschap gegeven kan worden van verantwoord ondernemen. Een voorbeeld waarbij wel al integraal gedacht wordt. Ik kan mij voorstellen dat dit ingewikkelde processen zijn. En zoals ik hiervoor al schreef we zijn er een meester in om de problemen zo groot te maken, te stapelen in de moeilijkheden, dat we dan geen beslissing meer kunnen nemen. Mijn stelling is dan: maak het probleem zo klein dat je een beslissing kan nemen. Dan wordt een groot probleem stuk voor stuk ontrafeld en vallen puzzelstukjes op hun plaats. Tot een Maatschappelijke Verantwoord Ondernemen schilderij…

Het wordt dus tijd dat de overheid het goede voorbeeld gaat geven en zelf als eerste op al haar aanbestedingen Maatschappelijke Verantwoord Ondernemen van toepassing gaat verklaren. Is het moeilijk om alles in een keer te doen? Dan geldt dat prachtige spreekwoord dat ik geleerd heb van mijn oma die veel breidde: elke dag een draadje is een hemdsmouw in het jaar.

ernst

Interbellum?

Wed, 10 Mar 2010 23:54:44 +0100

Zoals ik pas al schreef heeft de Kamer het een en ander controversieel verklaart. Vandaag hebben we in het presidium daar ook even bij stilgestaan. Veel is van de haak gevallen, ook al lijken de cijfers te zeggen dat pakweg 80% van het werk gewoon doorgaat. Dat gevoel had ik niet. Het voelt als een interbellum...

En toen heb ik dat woord eerst maar eens opgezocht wat de exacte betekenis is. ik schrok een beetje dat ik dat zo lichtvaardig gebruikte. Citaat uit Wikipedia:

Een interbellum (van het Latijn inter, tussen en bellum, oorlog) is een periode tussen twee oorlogen. Specifiek wordt ermee de periode tussen de Eerste en de Tweede Wereldoorlog bedoeld.

Dat heb ik eerst maar eens op mij laten inwerken. En eigenlijk is het toch een toepasselijke betiteling. Want iedere kabinetsperiode kan je wel als een strijd beschouwen, en we zitten dus nu in de stilte voor een nieuwe storm. Maar om het nou letterlijk als de strijd vergelijkbaar met de 1e of de 2e wereldoorlog gaat wel wat ver. Toch is het een stuk rustiger. Op de spoeddebatten na. Want daar is nu lekker tijd voor omdat toch een behoorlijk deel van de wetgeving ineens niet meer plenair behandeld gaat worden. En dat levert zowel extra energie op om weer nieuwe spoeddebatten aan te vragen, afgelopen dinsdag werden er 5 gehonoreerd volgens mij, als om eindelijk de bestaande lijst af te werken.

Maar je moet in zo’n interbellum wel oppassen want explosief kan het blijven. Zo ontstond dinsdag ineens rumoer over de glossy Gerda. Een trendy blad over het ministerie van LNV dat dit jaar 75 jaar bestaat. Voorwaar een respectabele leeftijd. En veel van de inhoud spreekt mij eigenlijk ook best aan. Maar ja, het prijskaartje, en de koppeling aan de minister, door het blad GERDA te noemen is ongelukkig. En dus een spoeddebat. Morgenochtend. 10.15 uur. Misschien twitter ik er wel over…

Want twitteren vult zo’n interbellum best leuk. Maar je moet wel oppassen. Één ongelukkige tweet kan een nieuwe oorlog ontketenen. Maar met een beetje zorg kan je er best plezier aan beleven. En het is weer een nieuwe dimensie aan ons digitale mogelijkheden als politicus. Je start een discussie, bijvoorbeeld deze:
• een lange rij compacte elektrische auto's...waar lijkt dat nog het meeste op... about 15 hours ago via m.slandr.net
• toekomstperspectief van de auto: klein, veilig, met automatische afstands- en snelheidsapparatuur, elektrisch. gevolg: geen files meer. about 15 hours ago via m.slandr.net
• onderweg naar Den Haag kom ik altijd langs veel P&R's waar schitterende auto's geparkeerd staan. vooral veel ford K's volgens mij. about 15 hours ago via m.slandr.net

3 reacties…

Of deze:
• ...want Big Brother is uit den boze, maar als iets fout loopt had diezelfde overheid dat wel moeten voorzien. sterker al voorkomen hebben... 8:59 AM Mar 9th via m.slandr.net
• onderweg naar den haag, de kranten lezend, vraag ik mij af: verwacht de burger niet veel te veel van de overheid... 8:58 AM Mar 9th via m.slandr.net

2 reacties…

Hoe zou Obama dat toch gedaan hebben…

ernst

Op zoek naar balans tussen solidariteit en verantwoordelijkheid

Wed, 10 Mar 2010 21:59:26 +0100

Afgelopen maandag had ik een boeiende bijeenkomst met een aantal ondernemers uit de achterban van de ChristenUnie. Deze bijeenkomst was georganiseerd door het partijbureau. De inbreng van de ondernemers was erg nuttig en herkenbaar en bood ook ruimte voor zelfreflectie.

De ondernemers gaven aan dat de ChristenUnie wat hen betreft nog wel meer oog zou mogen hebben voor ondernemers; ze verlangen een duidelijke economische partijvisie. Daarmee raken ze een punt waar winst valt te behalen. Wat wij aan zegeningen hebben gezien op onze inzet op het gebied van economische zaken, is de afgelopen jaren onvoldoende voor het voetlicht gekomen. Daar moeten wij de komende tijd scherper op inzetten. Daarnaast is er inderdaad geen sprake van een alomvattende economische visie of kader - hoewel de theorie van Goudzwaard over de 'economie van het genoeg' voor mij een inspiratiebron is voor dit thema.

Er zal een betere balans moeten komen tussen aandacht voor sociale- versus economische thema’s. Wat de ondernemers was opgevallen, is dat veel wet- en regelgeving tot stand komt door gebrek aan vertrouwen tussen overheid en het bedrijfsleven. Helemaal mee eens, dacht ik bij mij zelf; daar heb ik mijzelf ook weleens aan bezondigd. Vaak moet de grote groep ‘goeien’ lijden onder de kleine groep ‘kwaaien’.

Volgens een van de ondernemers die ik sprak is de leidende motivatie om een onderneming te starten, het maken van zoveel mogelijk winst. Daar ben ik het maar ten dele mee eens. De afgelopen jaren ben ik in contact gekomen met onder andere jonge ondernemers die uit andere motieven het ondernemerschap hebben omarmd. Ideële motieven bijvoorbeeld, behoefte aan zelfstandigheid, het verlangen talenten maximaal te benutten; zulke motieven spelen naast 'roeping' een belangrijke rol in deze keuze. Deze trend zie ik ook bij jonge werknemers. Laatst was er in de Tweede Kamer een bijeenkomst met young professionals uit de industrie. Zij gaven aan, voorrang te geven aan ruimte voor persoonlijke ontplooiing, creativiteit en flexibiliteit, boven een hoog salaris. Zo zie je maar weer; in dit soort zaken is er niet zoiets als één waarheid.

Een ander punt dat ik graag wil onderstrepen is dat er op sociaal-economische gebied veel meer aandacht moet komen voor de persoonlijke verantwoordelijkheid van de ondernemer, maar ook van individuele burgers. Als ChristenUnie dienen wij inderdaad niet uit het oog te verliezen dat wij staan voor een juiste balans tussen enerzijds solidariteit en anderzijds eigen verantwoordelijkheid. Ondersteunen van het bedrijfsleven is prima, maar dat mag niet resulteren in complexe subsidieregelingen en bureaucratie. Wij moeten in Nederland oppassen dat wij investeerders niet het land uitjagen naar landen zoals India. Ons investeringsklimaat moet onder andere verbeterd worden door vermindering van administratieve lasten, minder bureaucratie, meer stimuleringsmogelijkheden voor innovatie, verhoging van de productiviteit en een juiste aansluiting van onderwijs op de arbeidsmarkt.

Naast aandacht voor MKB’ers moet er ook aandacht zijn voor de grote bedrijven, merkte een ondernemer op. Daar moest ik even bij nadenken. Ja…, wel aandacht, maar niet evenveel aandacht. Hoeveel, dat zal afhangen van het onderwerp. Bijvoorbeeld bij de debatten over de wijziging van de winkeltijdenwet, móest ik wel stelling nemen tegen grote bedrijven, in het voordeel van kleine winkeliers. Daarnaast moeten wij niet vergeten dat het grootste deel van ons Bruto Nationaal Product opgebracht wordt door het MKB. Maar ik begrijp wel wat deze ondernemer bedoelde. Ook grote bedrijven zorgen voor werkgelegenheid en het ‘spekken’ van de staatskist. Uitgangspunt is dat het geld eerst verdiend moet worden, wil het uitgegeven worden. Dus nu en dan waardering uitspreken voor hun inzet, is niet teveel gevraagd. Dat zal ik zeker meenemen.

Alles bij elkaar was het erg inspirerend om te luisteren naar de verschillende ondernemers, die hun ervaringen en visies met ons wilden delen. Uitdagende visies en ideeën die wat mij betreft bruikbaar zijn om meegenomen te worden in de economische paragraaf van het ChristenUnie verkiezingsprogramma.

Cynthia Ortega-Martijn

En ineens vindt de PvdA de JSF niet controversieel

Tue, 09 Mar 2010 17:41:19 +0100

Het zijn wat onwezenlijke tijden. Veel wetsvoorstellen zijn door de Kamer van de agenda afgehaald, ook wetsvoorstellen waar eigenlijk iedereen voor was of waarover al grote overeenstemming bestond. Zoals een herzieningplan voor de jeugdzorg en een wet om overmatig alcoholgebruik onder jongeren tegen te gaan. Voorstellen daarentegen die door de oppositie altijd als controversieel werden bestempeld - zoals de aankoop van nieuwe JSF-straaljagers - wilde de oppositie, inmiddels gesteund door de PvdA, nu plotseling wel bespreken.

Intussen gaan we gelukkig wel door met de parlementaire werkgroep Jeugdzorg. Vandaag hebben we weer een hoorzitting gehad, met jeugdzorgaanbieders, wethouders en gedeputeerden, verschillende bureaus jeugdzorg en de oud-staatssecretaris Clemence Ross-Van Dorp. We zullen nu de hervormingsplannen voor de Jeugdzorg van minister Rouvoet betrekken bij ons eindrapport.

Intussen komen er, nu de Kameragenda is uitgedund, weer nieuwe taken op ons af als Kamerleden. De VerkiezingsProgrammaCommissie moet nu versneld, binnen twee weken, een concept-verkiezingsprogramma schrijven. De leden worden daarover deze week geraadpleegd, maar intussen mogen we ook als Kamerleden onze input leveren. Ook krijgen we als Kamerleden binnenkort een gesprek met de selectiecommissie, die de nieuwe kandidatenlijst voor de Tweede Kamer voor de ChristenUnie moet opstellen.

En inmiddels is de campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen al losgebroken. CDA en PvdA zouden er volgens mij verstandiger aan doen, elkaar niet uit te sluiten. Als er 'over rechts' geen coalitie mogelijk is - wat goed denkbaar is - dan zal er toch weer samengewerkt moeten worden. Dat zou ook mijn voorkeur hebben: opnieuw een christelijk sociaal kabinet. Juist nu er 35 miljard euro bezuinigd moet worden, maar ook nu we met elkaar in staat zijn gebleken een cultuurverandering in te zetten naar een betrokken en normstellende overheid die mensen uitzicht geeft en hoop. Maar mogelijk moet het dan wel met andere spelers in het kabinet. Het persoonlijk vertrouwen tussen Balkenende en Bos mag nu wel tot een dieptepunt zijn gedaald, maar laten de partijen dan tenminste boven die individuele schaduwen uitstijgen en kijken naar het landsbelang en wat goed is voor de samenleving.

Joel Voordewind

En zo cre�ert elkeen z'n eigen werkelijkheid

Sat, 06 Mar 2010 23:24:15 +0100

Ik schrijf deze weblog een dag na de gemeenteraads-verkiezingen. De uitslagen zijn bekend. Zoals het er nu naar uitziet, heeft de ChristenUnie op een paar zetels na de grote winst van 2006 weten vast te houden. We maken ook onze entree in een aantal nieuwe gemeenten (Culemborg, Tiel, Rhenen, Appingedam, Strijen, Harlingen, Teylingen en de deelraad Rotterdam Charlois), maar moeten helaas in een aantal andere gemeenten onze zetel prijsgeven.

Er zijn ook gemeenten waar winst wordt gepakt. Onder andere in mijn eigen woonplaats Zwolle (van 5 naar 6 zetels). Zouden mijn flyeractiveiten in de vroege ochtend van 3 maart (07.30 uur bij het NS-station, gaap) daar nog invloed op hebben gehad?

We mogen als ChristenUnie landelijk tevreden zijn over de uitslag. Als derde coalitiepartner is ons niet overkomen wat D66 vier jaar geleden wel heeft meegemaakt. We zijn goed overeind gebleven. Al kan het natuurlijk altijd beter. Het valt mij op dat met name die steden en dorpen waar het minder ging, me bezighouden. Vaak ken ik de mensen daar persoonlijk. Uit eigen ervaring weet ik hoe zwaar het is als de uitslag tegenvalt en posities (bijvoorbeeld die van wethouders) onzeker zijn. Het hoort wel allemaal bij politiek. Als je in de politiek alleen maar kunt winnen, hoor je er niet thuis. Sterker nog: ook verliezen moet je meemaken. Dan smaakt de overwinning een volgende keer veel beter. Kijk maar naar D66. De opluchting straalt eraf.

Ik ben trots op al die ChristenUnie-mensen die in de afgelopen maanden, weken, dagen, zo keihard gewerkt hebben. Tijdens mijn rondtour door het land ben ik er veel tegengekomen. En dan heb ik het niet alleen over de kandidaten voor de gemeenteraad, maar ook over de folderaars, de posterplakkers en noem maar op wat er allemaal voor een campagne moet gebeuren. Voor zover deze mensen deze weblog lezen: heel hartelijk dank voor jullie inzet.

Bijzonder hoe veel partijen de verkiezingsuitslag naar hun hand proberen te zetten. Ik hoorde Wouter Bos voor de televisie zeggen dat de PvdA weer 'helemaal terug' was. Hoezo helemaal terug met meer dan 660 zetels verlies? Het CDA benadrukt voortdurend dat ze lokaal nog steeds de grootste partij zijn, maar daar moet het verlies toch ook hard aangekomen zijn. Wilders kraaide op de verkiezingsavond victorie, maar hij deed toch echt maar in twee steden mee. Rita Verdonk heeft het dan objectief gezien veel beter gedaan (meer dan 50 zetels winst). Duidelijk is dat iedereen zo zijn of haar eigen werkelijkheid creëert. En bijna altijd om er zelf beter uit te komen. Daar zullen burgers toch ook wel eens heel erg moe van worden.

Deze week werden we opnieuw geconfronteerd met de naweeën van de kabinetsval. Met name Bos en Balkenende houden maar niet op erover te spreken. Balkenende sloot min of meer de PvdA uit als nieuwe coalitiepartner. Zo uitgesproken is hij over de PVV nog nooit geweest. Bos liet op zijn beurt ook merken weinig meer op te hebben met het CDA. Zo komen we er wel! Als iedere partij nu zo bezig gaat op weg naar 9 juni, zal het nog heel erg moeilijk worden om coalities te vormen. En dat is het alleen op basis van de peilingen nu al. Wat we nu nodig hebben is samenbindend leiderschap. Daar hoort toch echt een andere attitude bij dan verongelijkt en gefrustreerd natrappen.

Een paar weken geleden verwachtten we nog na 3 maart even wat gas te kunnen terugnemen. Dat zal door de val van het kabinet nu niet kunnen. Er wordt hard gewerkt aan kandidatenlijsten en verkiezingsprogramma's. We gaan full speed door. Al zal ik dit weekend toch even wat afstand nemen. ik heb mijn echtgenote beloofd een weekendje met haar weg te gaan. Dat heeft ze wel verdiend na al die weken waarin ik eerder minder dan meer thuis was. Ik schrijf mijn weblog daarom nu maar wat vooruit. Politiek is leuk, maar er zijn grenzen. Mijn huwelijk wil ik er in ieder geval niet voor op het spel zetten.

Nawoord
Ik had net mijn weblog afgerond, of het bericht van het terugtreden van Agnes Kant als fractievoorzitter van de SP komt door. Ik heb donderdagmorgen nog met haar in het televisieprogramma Goedemorgen Nederland gezeten. Ik had goed drie uur geslapen, maar zij helemaal niet. In de uitzending sloot ze nog uit dat Jan Marijnissen zou terugkeren als lijsttrekker. Haar vertrek maakt maar weer eens duidelijk hoe hard de politiek kan zijn. Ik heb veel respect voor haar keuze.

Arie Slob

Controversieel

Fri, 05 Mar 2010 12:40:27 +0100

Het was deze week, de week na u weet wel, dat over alle onderwerpen het oordeel uitgesproken moest worden: controversieel of niet controversieel. Je moet daarbij eerlijk zijn naar elkaar toe: soms wil je heel graag iets afgemaakt hebben, maar andere partijen kunnen daar echt hjeel anders in zitten. En dus moet je niet willen stemmen over onderwerpen om bij meerderheid een onderwerp al dan niet controversieel te verklaren. Het moet "natuurlijk" gaan. Maar de Kamer deed daarbij zichzelf tekort.

Het begon dinsdag bij LNV voor mij. Gelukkig was daarbij Bas van der Vlies ook aanwezig, hij heeft dit natuurlijk al wel een paar keer eerder meegemaakt. En verbazend is dan te zien hoe partijen iets controversieel verklaren waarvan nog maar de vraag is of een Kamer in andere samenstelling tot een ander besluit zal komen. Daarmee maakt de Kamer haar eigen mogelijkheden die er wel zijn tot een zinloze mogelijkheid. En dat is slecht voor het land. Het feit dat het Kabinet is gevallen hoeft nog niet te beteken dat de kamer op haar handen gaat zitten. Ja werd er door de collega’s gezegd: maar over dat onderwerp is discussie. Bijvoorbeeld over de huisvesting van dieren. Ja, dank je de koekoek. Natuurlijk is daar discussie over en dat is ook goed. dat zal er ook in een nieuwe Kamer zijn, daarmee is het nog niet controversieel. Je kunt misschien besluiten wat aanpassen de ene of de nadere kant op, maar die huisvestingsregels zijn vaak ook een discussie in internationaal verband. En dus moet je jezelf niet buitenspel zetten. En daar was de ervaring van Bas ook heel welkom, die op een aantal goede momenten dat ook nuanceerde.

Of zoals vandaag over de Deltawet. De VVD verklaarde deze controversieel want de discussie over de IPPC uitgangspunten loopt nu. Ja dat is inderdaad een heel vervelende discussie. Maar niemand betwist dat er iets aan onze dijken moet gebeuren, of aan onze kustverdediging. Dus waarom niet op zijn minst de discussie aangaan, zien wat de discussie over die klimaatdiscussie oplevert, en dan verder gaan met het ontwikkelen van het beleid dat nodig is. Dat is helemaal niet controversieel, dat is broodnodig.

Of het Rekeningrijden. Ook al controversieel verklaart. Maar wat de tegenstanders er niet bij vertellen is dat de laatste Nota Mobiliteit uitgaat van rekeningrijden omdat de files niet op een andere manier te bestrijden zijn. Je kan nooit genoeg asfalt aanleggen om de files op te lossen. Rekeningrijden, sterke verbetering van het openbaar vervoer, en ja ook soms aanleggen van extra wegen, al die maatregelen zijn nodig om Nederland weer in beweging te krijgen. Wie daar 1 van de maatregelen uithaalt fopt de burger als hij zegt dat dat zonder problemen kan en moet ook eerlijk vertellen wat dat extra kost. Door het invoeren van kilometerheffing werd € 8 mrd bespaart aan kosten voor de aanleg van extra wegen. 8 mrd, waar gaan we dat vandaan halen in deze tijden?

En zo zijn er meer voorbeelden. Laat de Kamer daar toch de discussie over voeren en zichzelf niet monddood maken. Wanneer realiseren we ons dat de Kamer geen vrijblijvende discussieclub is, maar verantwoordelijk voor wat er in dit land gebeurt…

De ChristenUnie doet dat in ieder geval door actief verantwoordelijkheid te blijven nemen, ook in deze demissionaire periode.

ernst

Blij en teleurgesteld?

Thu, 04 Mar 2010 22:48:07 +0100

Gisteren gemeenteraadsverkiezingen. Ik weet hoe dat voelt. Na pakweg 5 gemeenteraadsverkiezingen en in 2006 voor de Tweede Kamer kun je dat gevoel van jagende adrenaline niet onderdrukken. Niet echt gespannen, maar zeker niet ontspannen. Kortom: wat zaler gaan gebeuren. Met mij, met onze gemeente, met de ChristenUnie in het algemeen...
Het wachten duurt dan lang!

Zoals al mijn ChristenUnie collega’s uit de Kamer zijn we de afgelopen weken veel op pad geweest om de lokale kiesverenigingen te steunen. Een opbeurend woord, zien hoe al die vrijwilligers en mensen van de lijst hun beste beentje voor zetten. Canvassen op eiskoude markten. Eindeloze gesprekken met mensen en discussies in alle mogelijke soorten zaaltjes. En je ontmoet daar heel veel steun. Maar toen het kabinet gevallen was ook veel vragen. hoe dat nu toch kon gebeuren. En laat ik eerlijk zijn: wij weten natuurlijk wel hoe het gebeurd is, maar je kunt dan nog steeds verbaasd zijn over dat het gebeurd is. Er zijn naar mijn mening wel belangrijker onderwerpen die opgelost moeten worden, zoals de economische situatie van ons land. Maar de teerling is geworpen, zoals dat zo mooi heet: we gaan op naar nieuwe verkiezingen voor de Tweede Kamer. En dat wierp ook gewoon zijn schaduw over de gemeenteraadsverkiezingen. Landelijke lijsttrekkers die wel eens even een discussie voeren over de gemeenteraden. Drie keer raden waarover het ging…

Zoals ik zei, we zijn veel op pad geweest. En in al die gemeenten zijn zaken die goed opgelost moeten worden. Met goede ideeën van de ChristenUnie daar, met lijsttrekkers die er wat van willen maken. Met wethouders die veel bereikt hebben in de afgelopen vier jaar. En dan is de uitslag altijd een heel gewacht. Helemaal nu we weer met die ellendige potloden moeten stemmen. Ik hoop oprecht dat die computers weer terug krijgen. En dat paranoïde gedoe over beïnvloeding van zo’n apparaat of manipuleren van de uitslag snel tackelen en met een goed apparaat verder kunnen. Want laten we eerlijk zijn: Rotterdam loopt lekker zullen we zeggen…

En dan komen de uitslagen. Het algemene beeld is dat de ChristenUnie wel een paar zetels heeft moeten inleveren, maar dat we de geweldige winst van 2006 eigenlijk hebben kunnen vasthouden. Op hier en daar na. Zoals in Haarlem, waar mijn medewerker Frank Visser lijsttrekker is. En die zetel is kwijtgeraakt. Of in mijn thuis dorp Zeewolde, waar we ook een zetel zijn kwijtgeraakt; nu twee zetels na 8 jaar 3 zetels te hebben gehad. Of Den Haag waar een van onze voorlichters Jonathan heel actief is, waar we ook onze zetel zijn kwijt geraakt. Ik ben samen met Hennie naar Maastricht geweest. Er leek een reële kans dat onze fractie daar, onder aanvoering van Simon Vels, de eerste zetel in Limburg in de wacht zou gaan slepen. Maar helaas, ondanks alle inspanningen die er gepleegd zijn bleek het nog steeds een brugje te ver. En dat lag echt niet aan al die inspanningen, maar soms loopt het gewoon anders. Mag ik, uit ervaring sprekend, al die mensen die een teleurstelling hebben te verwerken een hart onder de riem steken?! Arie refereerde daar vanmiddag in onze extra fractie vergadering ook aan. Politiek is niet altijd maar gaan op de hoogtepunten van het werk. Soms is het ook een bittere pil slikken. Je kan een kras oplopen heb ik geleerd, en kras op je rug. Maar zorg dat ie goed geneest en laten we elkaar daar bij helpen. Want zo’n kras kan dan nog best een jeuken, maar doet dan geen pijn meer. Mooi is dat dan om daar even uitgebreid ook als fractie met elkaar bij stil te staan. Ook bij het verdriet dat dan bij je medewerkers leeft. Het moet gewoon een plekje krijgen.

Ben ik te somber? Ik denk het niet, het is gewoon de werkelijkheid waarin we leven. In de ene plaats verlies je en dat kan hard aankomen, in de andere plaats win je en dat stemt tevreden. Want laten we eerlijk zijn: toch nog steeds zoveel zetels voor de ChristenUnie in een land dat van God steeds minder wil weten. In heel veel plaatsen is de winst van 2006 vastgehouden. Toch weer even zovele kansen om het stevige betrouwbare geluid van betrokken politici te laten horen voor Christelijk-sociale politiek.

Zoals in Veenendaal, Kampen, Hilversum, Werkendam, Woudrichem, Ten Boer waar extra zetels werden binnengesleept. Of in een aantal gemeenten waar de ChristenUnie nog niet deelnam waar nu een zetel is gehaald: Culemborg, Tiel, Rhenen, Appingedam, Strijen, Harlingen, Teylingen en de deelraad Rotterdam Charlois. Vandaag kreeg ik een enthousiast mailtje te zien uit Hilversum: “eindelijk na 5 pogingen zitten we nu in de gemeenteraad!” Ik zou haast zeggen: kijk Limburgers, de aanhouder wint. En Simon, Lisette, Reinder, Klaas, Mareije: als het nodig is kom ik daar graag opnieuw voor naar Limburg!

De aandhouder wint, dat geloven we eigenlijk al heel lang, deelnemers op weg naar Het Koninkrijk!

ernst

Stabiel, betrokken, dat in ieder geval!

Thu, 04 Mar 2010 18:51:34 +0100

Tot diep in de nacht heb ik de uitslagen van de gemeenteraadsverkiezingen gevolgd. Het werkte haast verslavend voortdurend de gegevens en percentages uit al die honderden gemeenten bij te houden. En dan zijn er heel veel plekken die in het bijzonder mijn aandacht hadden. Natuurlijk mijn woonplaats Zwolle, met winst van 1 zetel!

En dan al die plekken waar ik de afgelopen weken ben geweest voor werkbezoeken en spreekbeurten, waar soms zetelwinst te zien is, dan wel procentuele groei of stabiliteit. Heel veel mooie resultaten! Gefeliciteerd Harlingen, Leeuwarden, Nunspeet, Ommen, Nijkerkm Zwartewaterland, Sliedrecht, Midden-Drenthe (en ik vergeet er vast nog een paar. Dat is het risico van opsommingen…)

Maar er zijn ook plekken, met name de grote steden, waar ik op iets meer had gehoopt. Een doorbraak in Amsterdam, stabiliteit in Utrecht en Leiden, mooie resultaten in Den Haag, waar veel fractiemedewerkers aan mee hebben gewerkt, verlies in Haarlem… Echt heel jammer!

Waar ik zorgen over heb is welke colleges er gevormd moeten gaan worden, in plaatsen waar de tegenstellingen zo groot zijn geworden. Wat moet je nu met een politicus die ‘de gevestigde politiek helemaal gek wil maken’? Het staat zo verschrikkelijk haaks op waar we als ChristenUnie voor staan: het goede zoeken, de vrede zoeken voor de stad, een bloeiende samenleving…

Vandaag stort ik me weer op de procedurevergaderingen. Lijsten met onderwerpen doornemen en besluiten wat al dan niet controversieel is. Zeker bij VROM en VWS krijg ik een verdrietig gevoel. Nog zoveel dingen stonden op stapel voor dit jaar: De evaluatie van Schoon&Zuinig en aanvullende maatregelen om die mooie doelstellingen op milieu en energie te halen. Meer duidelijkheid en zekerheid voor de zorg over kwaliteit en bekostiging. Veel instellingen zitten nu in een akelige spagaat en moeten in deze onzekere situatie de voorbereidingen voor volgend jaar op orde krijgen. De medisch-ethische onderwerpen wil ik controversieel verklaren. Nu de PvdA niets meer heeft met de afspraken in het coalitieakkoord is het risico van verruiming rondom de embryowetgeving bijvoorbeeld te groot.

Even komt weer het gevoel bij me boven dat er een einde is gekomen aan het verwerkelijken van onze christelijk-sociale agenda. Maar ik schud het gauw van me af. Niks geen einde! Onze agenda staat nog steeds recht overeind! En linksom of rechtsom, vanuit welke positie dan ook, en vanuit welke plek in het land dan ook, we gaan ermee verder! De afgelopen jaren zijn prachtige dingen gebeurd op lokaal niveau, zijn ChristenUnie-bestuurders aan het werk geweest, en liggen er agenda’s klaar voor de komende vier jaar in de gemeentepolitiek, met veel aandacht voor wat kwetsbaar is en waar goed ruimtelijke ordeningsbeleid, milieubeleid en bijvoorbeeld een Wet maatschappelijke ondersteuning voor nodig is.

Landelijk en lokaal hebben wij bewezen een stabiele, betrouwbare en verantwoordelijke partij te zijn. Zonder streken, dat scheelt! Ons land heeft de ChristenUnie hard nodig! We hebben veel te bieden aan inhoud en visie. We geloven dat Gods Woord en Gods geboden heilzaam zijn voor de hele samenleving. Naast inhoud en visie hebben we betrouwbaarheid, stabiliteit, verantwoordelijkheid, bescheidenheid en ernst te bieden. We lopen niet weg als het lastig wordt. De economische en financiële situatie vragen om antwoorden en mensen die klaar staan om dienstbaar te zijn aan de samenleving. Ik wens ons allemaal wijsheid, kracht en zegen!

Esme Wiegman

De avond voor...

Wed, 03 Mar 2010 19:54:47 +0100

Morgen is het zover, we gaan stemmen voor de gemeenteraad. Op straat wordt daar wel eens minachtend over gedaan, het zijn 'maar' gemeenteraadsverkiezingen. Ook landelijke politici lijken soms meer ge�nteresseerd in de landelijke vertaling van deze verkiezingen. Dat geldt niet voor mij: ik ben gek op lokale verkiezingen!

Als ik ergens een gemeentehuis bezoek in het land neem ik altijd even een kijkje in de raadszaal, daar gebeurt het! Het is bijzonder dat we onze lokale vertegenwoordigers kunnen kiezen. Het is zeker zo bijzonder dat mensen zich daarvoor inspannen, het is veel liefdewerk oud papier. Daarom vond ik het ook erg inspirerend om de laatste weken veel ChristenUnie-verenigingen mocht bezoeken. Altijd weer die gemotiveerde mensen.

Eerlijk gezegd kon ik dat ook wel eens gebruiken. De zaterdag na de val van ons kabinet was ik op een avond in Assen. Hun mooie gelikte campagnespotje gaf me al een brok in de keel. 'Wat gaaf dat deze mensen zo enthousiast zijn' ging door mij heen. Het optreden van gospelkoor Inside Out zet je op zo'n moment ook weer helemaal in vuur.

Het is helemaal leuk om bijzondere bezoeken te brengen. Ik heb zo een paar goede, late nachten gehad op bezoek bij christelijke studentenverenigingen. Eerst een avondje in Utrecht, na flinke arbeid in de bediening van Happietaria (vrijwilligersrestaurant voor het goede doel) op bezoek bij SSR-NU, NSU en VGSU. En vorige week in Leiden. Als er bij VGSL een knalhard brallied wordt aangeheven, dan ben ik weer even helemaal thuis.

Vanmiddag crosste ik met een barfiets en de lokale ChristenUnie dwars door Den Haag. Met z'n allen tegen een brug op, dat bindt. Vanavond ga ik nog plaatjes draaien op de Haagse Verkiezingsnâch. Ook weer iets bijzonders.

Vanf deze plek wens ik alle ChristenUnie-kandidaten heel veel succes. Ik ben jullie dankbaar en trots op jullie!

Ed Anker

Weblog werkbezoek USA

Sat, 27 Feb 2010 12:01:15 +0100

In het Europees Parlement ben ik aangesloten bij de fractie van Europese Conservatieven en Hervormers. Onze gezamenlijke motto is "Europese samenwerking ja, superstaat nee". Met 9 andere collega's vorm ik het fractiebestuur. Dit bestuur maakte in de week dat - helaas, helaas - ons kabinet viel een studiereis naar de Verenigde Staten.

Doel van de reis was om de trans-Atlantische betrekkingen – waaraan wij zeer hechten – aan te halen en inzicht te krijgen in de hoofdpunten van de Obama-regering.

Wij hebben meerdere dagen een reeks van gesprekken gevoerd met mensen uit de Senaat, het Ministerie van Buitenlandse Zaken, de Atlantische Raad, de Internationale Missie voor Recht en de staf van de President. Zelf was ik onder de indruk van onze gesprekken op het Statedepartment. Wij spraken de directe adviseurs van Minister Clinton op de terreinen Midden-Oosten, Oekraïne, Rusland, Europa en Iran. In het bijzonder de ontmoeting met de directeur Iran-zaken vond ik indrukwekkend. Hij bleek jaren in het land te hebben gewoond en wat mij trof was de bijzonder grote kennis van de man van Perzië en Iran en zijn grote kennis van het farsi en de cultuur van het land. Soms zijn er van die ontmoetingen die blijven je nog heel lang bij: dit was er zo één.

Naast het Witte Huis staat een groot en voor Amerikaanse begrippen antiek gebouw waarin de staf van het Witte Huis is gevestigd. Daar werken stuk-voor-stuk topadviseurs. Eén van hen gaf aan collega Bradbourn en mij een toelichting op het Obama-programma genaamd “the Open Government”. Hij is projectleider daarvan en vertelde met enthousiasme, dat departementen en overheidsinstellingen sinds kort transparant moesten zijn. Ze moeten geregeld prestatie-indicatoren maken en die publiceren. Doel: meer openheid voor de burgers zodat die konden zien hoe departementen en overheidsinstellingen presteerden. Ook voor ziekenhuizen en dat soort instellingen zou dit systeem ingevoerd gaan worden.

Wij waardeerden de beoogde transparantie in de administratie: dat is ook speerpunt van onze ECR-fractie. Maar wij hadden ook wel enkele vragen zoals “poetsen de departementen en instellingen hun cijfers die goed zijn niet op, en drukken ze de slechte prestatie-indicatoren niet weg “, “vraagt de controle op die geleverde cijfers niet veel bureaucratie” en “zou de gemiddelde Amerikaan z’n gedrag hierdoor nu echt gaan veranderen door wel naar instelling x maar niet naar instelling y te gaan “ zo vroegen wij. Er volgde een levendig gesprek dat voor ons en hem erg nuttig was.

Dit zijn enkele speerpunten uit een zeer geslaagd en bijzonder nuttig bezoek. Waarvan u ook enkele foto’s kunt zien op de fotopagina.

Kunnen we in dit land nog met verschillen omgaan

Sat, 27 Feb 2010 14:19:52 +0100

Hoe gaat het? Die vraag is me in de week na de val van het kabinet veel gesteld. Ik heb erg veel meeleven en bemoediging ervaren. Niet alleen vanuit de ChristenUnie-achterban. Fijn om ook te horen en te lezen hoe veel mensen het optreden van de ChristenUnie gewaardeerd hebben. Dat doet goed.

Natuurlijk is er bij mensen ook onbegrip. Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Die vraag moet vooral door de PvdA beantwoord worden. Naar onze oprechte mening was er een voor iedereen bevredigende oplossing voorhanden en had een kabinetsbreuk voorkomen kunnen worden. Helaas is dat niet gebeurd.

Dat betekent dat we nu met een andere politieke werkelijkheid te maken hebben. Er zal geschakeld moeten worden. Ook door de politici van de ChristenUnie. Dat hebben we deze week dan ook gedaan. Dat kon ook niet anders, met de gemeenteraadsverkiezingen in het vooruitschiet. Dit was de laatste volle week dat er campagne gevoerd kon worden.

De maandag stond nog in het teken van de val van het kabinet. Ik ben weer naar den Haag gereisd en heb daar met onze fractie vergaderd over de politieke stand van zaken. Met elkaar moesten we ook een advies voorbereiden aan Hare Majesteit de Koningin. Met haar heb ik aan het eind van de middag op paleis Noordeinde zo'n drie kwartier gesproken. Een bijzondere ervaring. Een dag later besloot Koningin Beatrix, na raadpleging van alle fracties en haar vaste adviseurs, dat de CDA- en ChristenUnie-bewindspersonen demissionair verder zouden moeten gaan.

Ik had persoonlijk graag nog een korte informatieronde gehad om draagvlak in het parlement te peilen, maar materieel komt het besluit van Hare Majesteit wel op het ChristenUnie-standpunt neer, namelijk dat het kabinet slechts de hoogstnodige zaken nog kan doen en de verkiezingen moet voorbereiden. Die zullen 9 juni gaan plaatsvinden.

Verantwoordelijk
Ondertussen hebben de ChristenUnie-bewindspersonen er een aantal portefeuilles bijgekregen. André Rouvoet zal nu ook het ministerie van OCW gaan leiden, Eimert van Middelkoop neemt de WWI-portefeuille op zich en Tineke Huizinga is 'gepromoveerd' tot minister van VROM. Wat een ontwikkeling.

Als ChristenUnie laten we opnieuw zien niet weg te lopen voor het nemen van verantwoordelijkheid. Onze bewindspersonen, inclusief onze kandidaatlijsttrekker voor de verkiezingen, zijn daarvoor beschikbaar. Dat doen we in een tijd waarin de meeste (beoogde) lijstrekkers (denk aan Wouter Bos) de handen vrij hebben om zich alleen te richten op de verkiezingscampagne. Toch is er bij mij weinig aarzeling geweest of dit wel de juiste keuze is. Het zou zeer onverantwoord zijn geweest en ook slecht voor het land als wij nu waren weggelopen. Landsbelang gaat nog altijd voor partijbelang.

Ronduit stuitend heb ik de discussie over de portefeuille van André Rouvoet gevonden. Nog voordat er maar een woord over de portefeuilleverdeling was gevoerd, werd al door kwaadwillende mensen in de media geroepen dat Rouvoet uitsluitend de portefeuille homozaken van Plasterk geweigerd zou hebben. Wat een laster. Met zeer goede redenen heeft Rouvoet besloten de vrijgevallen portefeuille van staatssecretaris Dijksma over te nemen (kinderopvang, speciaal- en primair onderwijs). Dat sluit veel beter aan bij zijn huidige portefeuille van Jeugd en Gezin. De pogingen om rondom hem een rel te schoppen, zijn voor mij uitingen van de zwarte kanten van de politiek.

Verschillen
Dat vind ik overigens ook als ik kijk wat er in de rooms-katholieke kerk in Den Bosch allemaal gaande is (de weigering om de hostie uit te reiken aan een homoseksueel, en de politieke reacties daarop). PvdA-partijvoorzitter Lillian Ploumen riep zelfs iedereen op komende zondag de mis bij te wonen. Nu is een oproep tot kerkgang zeer prijzenswaardig, maar de politiek moet buiten de kerk blijven. En de homolobby in Nederland moet zich echt afvragen of men wel op de goede weg is. Natuurlijk moet iedereen in Nederland zich veilig weten. Homodiscriminatie moet dan ook bestreden worden. Maar sinds wanneer moet iedereen in Nederland hetzelfde denken over de ethische vragen rond homoseksualiteit? Kunnen we nog met verschillen van opvatting omgaan in dit land? Er is op dit moment een sterke neiging om juist bij dit onderwerp eenheidsdenken af te willen dwingen. Ik vind dat een gevaarlijke ontwikkeling, zeer on-Nederlands ook.

Ongetwijfeld zullen de uitlatingen van mevrouw Ploumen (die ik overigens persoonlijk zeer waardeer) vooral als campagnetaal moeten worden beschouwd. Zoals er deze week meer rond ging. Opvallend hoe groot de PVV weer gemaakt wordt. De partij doet slechts in twee steden mee, maar ze krijgen zo goed als de meeste publiciteit in de media. En nergens gaat het over de vraag waarom de PVV niet in meer steden meedoet. Zoals bijvoorbeeld de ChristenUnie: in meer dan 200 gemeenten. Dat is pas verantwoordelijkheid nemen.

Lokale lasten
Uit onderzoek van de Volkskrant bleek deze week dat de (bijna 90) ChristenUnie-wethouders, samen met hun VVD-collega's, het meest zuinig met gemeenschapsgeld omgaan. Verantwoord rentmeesterschap noemen we zoiets. Andere media hebben het tot nu toe niet opgepikt. Ik hoop dat de kiezers in Nederland hun ogen goed open houden. En zich niet mee laten zuigen in al dat landelijke mediageweld.

Zelf ben ik deze week kris kras door het land gereisd. Ik was in Almelo, Groningen, Veenendaal, Ede, Amsterdam, Linschoten, Lopik, Hardinxveld-Giessendam, Montfoort. Geweldig om overal zoveel enthousiaste mensen actief te zien voor de ChristenUnie. Mannen en vrouwen, jong en oud. In Lopik is de lijsttrekker 66 jaar en de nummer 2 (een studente bestuurskunde) 22 jaar oud. Ook in Groningen stond een jongedame van 22 jaar hoog op de lijst. Er zit veel jong en getalenteerd bloed in de partij. Geweldig om te zien.

In Hardinxveld-Giessendam staat hoog op de lijst een oud-stagiair van onze fractie (Cor van Vliet, nummer 5). Op nummer 19 van diezelfde lijst staat (jawel) Arie Slob, een voor mij onbekende naamgenoot. Hij was er zelf niet die avond. Ik ben mijn spreekbeurt maar begonnen met te zeggen dat ik het een eer vond dat ik als nummer 19 op de lijst het woord mocht voeren! In Den Haag is nummer 18 op de lijst overigens ook een Slob. En wel mijn 21-jarige zoon Aron Slob. Als vader ben ik daar hartstikke trots op. Woont u in Den Haag en wilt u op een Slob stemmen, dan is dat dus mogelijk.

Maandag zal de ChristenUnie in Almere nog een slotbijeenkomst houden. Waaronder ook een bidstond.

Arie Slob

De mythe rond de verpakkingenbelasting

Fri, 26 Feb 2010 13:00:00 +0100

Door fabrikanten wordt op dit moment met hernieuwde energie geklaagd over de verpakkingenbelastingen. Door deze maatregel zijn producten onnodig duur voor de consument en het is slecht voor de economie. En "slecht voor de economie" werkt als een fatale drug op de VVD. Als een ondernemer dat roept, nou dan is leiden in last. Bij het uitspreken van zulke woorden gaat er een knop om bij de VVD en wordt niet meer verder nagedacht.

Want wat te denken van de volgende twee mogelijkheden.

De eerste is: Niet doorberekenen! Wie kiest ervoor om zijn producten soms zo ingewikkeld te verpakken? Dat is heel vaak niet de klant. Die vindt dat op zijn hoogst grappig, maar heeft er niet om gevraagd. Helemaal in de vers-wereld is het een drama aan het worden. koekjes die in een gezamenlijke verpakking en dan ook nog eens los verpakt zijn. Een toffee in een blister, in een zakje, in een blikje! Staat leuk, maar is eigenlijk zonde van al dat materiaal. Ik ben ervan overtuigd dat de klant als ie de keuze heeft echt niet zit te wachten op die meerkosten. Misschien hadden we er verstandig aan gedaan om het gewoon te verbieden dat deze verpakkingenbelasting wordt doorberekend. Mogelijk dat er dan een veel grotere druk was ontstaan bij de fabrikanten om zelf iets aan die waanzinnige wedloop van het leukste papiertje een einde te maken.

Want dat is dus de andere mogelijkheid: gewoon een andere verpakking kiezen. Of de klant de keuze laten: eentje waar misschien wat minder jeu aan zit, maar die dan ook een paar duppies goedkoper is, of een pak met toeters en bellen. Inclusief de extra bel van de kassa…
Recent hoorde ik een leverancier van verse kippen klagen over al die verpakkingen waarbij de kip in een gasomgeving wordt verpakt. Veel mensen weten niet dat je zo’n gas-verpakte-kip niet in de vriezer mag doen. Dat gebeurt toch, met als gevolg dat wanneer de kip uitgepakt wordt er een vies luchtje aan zit. veel van deze kippen worden vervolgens terug gebracht naar de winkel: niet goed! Nog minder mensen weten dat je zon kip gewoon even goed kan afspoelen onder de kraan waarna de vieze lucht weg is; en gewoon klaar gemaakt kan worden. Een voorbeeld waarvan het de vraag is of die houdbaarheid zoveel langer wel goed uitpakt…
Kortom: er moet veel meer gewerkt worden in de geest van de verpakkingstax: houdt het simpel en doelmatig, dan kost het de klant ook niets extra’s.

Heb ik zelf geen kritiek dan op de uitwerking van de tax? Jazeker wel. In het bepalen van welke verpakking als extra moet worden beoordeeld is men op de ministeries erg ver gegaan. We hebben daar verschillende keren met de staatssecretaris van financiën over gesproken en dat heeft ook in een aanpassing geresulteerd. Misschien dat dit nog verder geoptimaliseerd kan worden.
Maar het principe blijft overeind staan: een financiële prikkel moet juist helpen om beter na te denken over welke verpakking er om een product wordt gedaan. Het oog wil ook wat, dat is helemaal niet erg. Maar dan zijn dat kosten voor jou als fabrikant, of kosten voor de consument. Maar dan heeft hij of zij het er ook expliciet voor over.

En voor de rest? Laten de fabrikanten gewoon hun werk doen en goede verpakkingen maken. In plaats van zeuren dat de consument benadeeld wordt! Dat laatste klopt namelijk, niet vanwege de tax, maar omdat de fabrikant zijn werk niet goed doet.

ernst

Neuengamme

Thu, 25 Feb 2010 16:44:30 +0100

Neuengamme is het concentratiekamp waar de meeste niet-joodse Nederlanders in de Tweede Wereldoorlog zijn ondergebracht, waaronder de groep mannen uit Putten die tijdens een vergeldingsactie zijn opgepakt. Zo'n 6600 Nederlanders zijn naar Neuengamme afgevoerd. Slechts 10% van hen keerde levend terug.

Alleen de fundamenten van de houten barakken zijn nog zichtbaar. In de stenen barakken zijn expositieruimten ingericht met beeldmateriaal en persoonlijke eigendommen die niet bij de familie zijn teruggekomen. Voor mijn collega Sybrand van Haersma Buma was het in het bijzonder een indrukwekkende reis. Zijn grootvader is in Neuengamme omgekomen. Zijn naam, kampnummer en doodsoorzaak waren met een afschuwelijke precisie terug te vinden in de dodenboeken. We hebben met elkaar een krans gelegd bij het monument; een gestileerde crematoriumschoorsteen. We hebben ook een bloemstuk gelegd bij de gedenksteen ter herinnering aan de slachtoffers uit Putten. Bij de steen staat de tekst: Ziet, deze steen zal ons tot een teken zijn.

Het doet me denken aan de geschiedenis van het volk Israel dat stenen opricht ter herinnering aan de woestijnreis.

Bijzonder onderdeel van de expositie was de aandacht die aan de daders is besteed. Wie waren ze? Bizar was het om te lezen dat de kampcommandant met zijn vrouw en vijf kinderen naast het kamp heeft gewoond. Wat zullen die kinderen gezien en gehoord hebben? En hoe kwam die man 's avonds thuis uit zijn werk? We zullen het nooit kunnen bevatten. Net als in Auschwitz een paar weken geleden kreeg ik opnieuw de boodschap mee: wees zuinig op democratie en mensenrechten. Democratie is fragiel!

Esme Wiegman

Dagboek bezoek Neuengamme (Hamburg)

Wed, 24 Feb 2010 12:31:45 +0100

Het is alweer een poosje geleden dat Kamervoorzitter Gerdi Verbeet aan de woordvoerders oorlogsgetroffenen vroeg haar te vergezellen op een werkbezoek naar concentratiekamp Neuengamme in Hamburg op 23 en 24 februari. Door de val van het Kabinet leek het bezoek even op losse schroeven komen te staan. Maar de Kamer komt deze week niet in vergadering bijeen en we konden dus gewoon gaan.

Vanmiddage hebben we de gedenkplaats Bullenhuser Damm bezocht. Op deze plek, in de kelder van een schoolgebouw zijn op 20 april 1945, vlak voor het einde van de oorlog dus, 20 Joodse kinderen opgehangen, nadat ze maanden zijn gebruikt voor medische experimenten. De Nederlandse jongens Alexander en Eduard Hornemann waren daarbij. Op 3 juni 1944 waren ze naar Auschwitz gedeporteerd, waar hun moeder al spoedig stierf door de ontberingen die ze leden. In het najaar van 1944 zijn zij samen met 18 andere kinderen geselecteerd en getransporteerd naar Neuengamme waar ze bloot stonden aan TBC bacterien en erg ziek werden. Na een morfine injectie zijn ze op 20 april 1945 opgehangen. De geallieerden op een paar kilometer afstand.

Tot vandaag was Bullenhuser Damm voor mij nog onbekend geschiedenis. Twee Joodse jongens hebben een naam gekregen. Om nooit te vergeten...

Geen weblog! Hoe kan dat nu?

Tue, 23 Feb 2010 16:46:19 +0100

Ongetwijfeld zullen er afgelopen zaterdag mensen naar mijn site zijn gesurfd om mijn wekelijkse weblog te lezen. Nooit worden ze teleurgesteld. Altijd is er een weblog. Maar dit keer geen verse tekst. En dat aan het eind van een week die toch zo turbulent verliep dat er wel wat over te melden was.

Mijn excuses daarvoor. Ik had een er week van meer dan tachtig uur werken op zitten. Het grote NOS-televisiedebat van maandag, het Kamerdebat over het rapport van de commissie-Davids op dinsdag, een lange dag campagnevoeren in Arnhem en Apeldoorn op woensdag, een spoeddebat over het ontstane gedoe over Uruzgan op donderdag, en als uitsmijter van de week: in de nacht van vrijdag op zaterdag de val van het kabinet. Misschien wel de meest intensieve week uit mijn politieke bestaan. En ik ben ondertussen echt wel wat gewend. Niet vreemd dat ik zaterdagavond ontzettend moe was. Alles deed pijn.

Nadat ik zaterdag tegen de avond (eindelijk) was thuisgekomen, heb ik nog met mijn gezin gegeten, een kopje koffie gedronken, een bad genomen en ben ik mijn bed ingekropen. De nacht ervoor had ik slechts anderhalf uur geslapen. Om over de ook al beperkte nachtrust in de dagen ervoor nog maar te zwijgen. Binnen de kortste keren was ik onder zeil. Om twaalf uur later pas weer wakker te worden.

Ik heb nog steeds een katterig gevoel. Op de site van de ChristenUnie hebben we ons uitvoerig verantwoord voor wat er vorige week allemaal gebeurd is. Het gevoel en de overtuiging blijft hangen dat dit niet nodig was. Maar het is wel gebeurd. Als ChristenUnie hebben we gedaan wat mogelijk was om te voorkomen dat het kabinet zou vallen. Het mocht niet baten. Met zo'n resultaat kun je niet blij zijn.

Alles is er nu op gericht om te werken aan een verantwoord vervolg. Daarover kunt u op onze site ook het één en ander terugvinden. Onder andere het advies dat ik maandagmiddag aan Hare Majesteit de Koningin heb gegeven. Ik hoop me aanstaande zaterdag weer via mijn weblog bij u te melden.

Arie Slob

Ik knipperde met de ogen...

Mon, 22 Feb 2010 14:14:35 +0100

Vrijdag was ik samen met Hennie op werkbezoek op Urk. Na de bewogen discussies donderdags tijdens het debat tot in de kleine uurtjes over de uitlatingen van minister Bos over Uruzgan. Daarna hebben we de ICE gepakt naar Keulen. En voordat ik mijn ogen kon knipper viel het kabinet. Ik hoorde het in Keulen donderen...

Zag je het dan niet aankomen, Ernst? Jazeker wel, aardige vragensteller. Maar zoals door zovelen al gezegd is (het klinkt bijna als een grijsgedraaide plaat…) ik wist niet wanneer. Waarom dan helemaal naar Keulen? Nou,aardige vragensteller, dat was niet zo heel ver met de trein, en dan waren Hennie en ik er gewoon even lekker tussenuit. En Ernst, heb je er een beetje van genoten. Nou, aardige vragensteller, ja en nee... het leek allemaal een beetje teveel op een misverstand. En dan ben je daar toch wel met je gedachten bij betrokken.

Maar ja, van een misverstand was duidelijk geen sprake meer. Zie op onze website voor een duidelijk overzicht van wat er gebeurd is. Bij een van de vorige crises die dit kabinet heeft meegemaakt werd al opgemerkt dat: vertrouwen komt te voet, maar gaat te paard. En zo is het. Als in het debat afgelopen donderdag de minister-president aangeeft dat de discussie in de ministerraad moet worden gevierd en niet via de media, waarbij hij indirect toch minister Bos kapittelde, is het raar dat even later minister Bos in datzelfde debat keihard herhaald dat hij niet voor zijn beurt gesproken heeft. Het deed mij denken aan het vorige debat in de Kamer waar minister Verhagen’s uitlatingen over het verlengen van de missie besproken werd waarbij ook de minister-president aangaf dat de discussies eerst in de ministerraad moeten worden afgerond. Waarna Verhagen zijn stellingen gewoon herhaalde. Wat uiteindelijk ook leidde tot de motie van onze Joel Voordewind die hij samen met de PvdA heeft ingediend en waar iedereen nu zo naar verwijst. Wij hebben tot het uiterste geprobeerd het onderscheid tussen regering, die een eigen afweging te maken heeft, en de Kamer, die een besluit moet beoordelen, overeind te houden.

Al tijdens onze avondwandeling vrijdag langs de Dom van Keulen kreeg ik twitters en sms’jes binnen dat het nu toch wel heel ernstig aan het worden was. En dan ga je het toch volgen. Ik had mij via twitter gekoppeld aan een aantal journalisten en kon op die manier heel aardig de ontwikkelingen volgen. Tot en met de kritiek dat de NOS veel trager of niet reageerde in tegenstelling tot RTL4. ’s Nachts ben ik nog bijgepraat door Ed en Arie over de laatste stand van zaken. Het kabinet gevallen. Je knippert met je ogen, en denkt: ’t is niet waar…

Maar dat is het dus wel. Als fractie zijn we vanmorgen bij elkaar geweest om door te praten over wat er gebeurd is, en om vooruit te kijken naar wat vandaag en morgen op de rol staat. Het advies aan de Koningin is belangrijk, maar ook wat de partij nu allemaal te wachten staat. Eerst uiteraard de gemeenteraadsverkiezingen van 3 maart. Risico is dat die geheel overschaduwd worden door de val van het kabinet. Maar dat moet niet gebeuren; als Kamerleden zijn we deze dagen veel op pad om lokale kiesverenigingen te steunen. En dat blijven we doen, juist ook voor die lokale thema’s die erg belangrijk zijn om in al die gemeenten goed uitgevoerd te worden.

Als we al dachten dat we na de gemeenteraadsverkiezingen het rustiger kregen…

ernst

Wordt kredietverlening een chantagemiddel?

Fri, 19 Feb 2010 13:00:00 +0100

Afgelopen week kopte het Financieel Dagblad: Verruiming kredieten laat nog jaren op zich wachten. En vervolgens zie ik allerlei berichten op sites verschijnen waarbij woorden als chantage, de banken zetten de overheid onder druk, en meer van dat soort spannende teksten. De vraag is of beperken van de kredietmogelijkheden een zegen of een straf zijn voor de economie!

Er is natuurlijk heel veel te zeggen over hoe de kredietbubbel zich heeft ontwikkeld. Maar iedereen die vanuit zijn professie de financiële gebeurtenissen heeft gevolgd de afgelopen 2 jaar is het er volgens mij wel over eens dat de kredietmogelijkheden te ruim geworden zijn. En dat geldt dan voor alle vormen van besteding: zowel particulier als zakelijk groeiden de kredietbomen tot in de hemel. En velen, zeer velen, maakten er gebruik van. Nu is de werking van de kredietverlening van cruciaal belang in onze moderne economie. Maar de vraag is tegen welke prijs dat dan maar door moet gaan. En met “tegen welke prijs” bedoel ik dan: laagste risico voor de klant of grootste kredietomvang…

En in die zin stuit ik dan ook telkens op dat verbijsterende fenomeen dat de beurzen onderuit gaan als er maatregelen voor de banken dreigen. Wat is het geval? Doordat de banken hun Eigen Vermogen nagenoeg volledig inzetten was het (onder andere) mogelijk enorme hoeveelheden krediet in de markt te zetten. En vanwege de risico’s die met allerlei producten genomen werden konden grote winsten worden behaald. Ja, juist ook door dat uitzetten van die kredieten, die vervolgens weer verpakt en doorverhandeld werden met grote rendementen, ontstond de bubbel. Maar omdat veel kredietverlening risico’s liepen, kijk naar de huizenmarkt in Amerika maar ook gewoon te makkelijke leningen hier in Nederland, is de financiële instabiliteit ontstaan. Goedkoop werd dus duurkoop toen in dat probleem de overheid te hulp moest schieten.

Als daar nu tegen opgetreden gaat worden om de burger te beschermen tegen die grote risico’s die de banken genomen hebben is een goede maatregel zorgen dat de banken meer Eigen Vermogen aanhouden, de zogenaamde kapitaalseis. En ja, dan hebben ze minder geld om uit te lenen. Maar daar staat een stabieler systeem tegenover. De vraag is dan: zou ons dat niet wat extra rente waard mogen zijn? Ik denk het wel.

Daarnaast moeten we zo eerlijk zijn om ons af te vragen of krediet ook niet te gemakkelijk werd verleend, en of het niet verstandig is als daar meer zekerheid tegenover staat. Volgens mij zal dat erg verstandig zijn om daar preciezer in te zijn. Ook ter bescherming weer van die klant. En dus is al dat geroep welke schade de banken nu wel niet gaan leiden, de dreigende taal dat er wel eens veel minder krediet beschikbaar kan zijn, is eigenlijk heel erg. Juist een stabiele bank zou minder rente moeten berekenen aan zijn klanten omdat de risico’s zijn afgenomen. En juist een stabiele bank zou met het extra geld dat dan aangetrokken wordt wel eens beter ervoor staan dan zijn “risicovolle” broeders. Kortom: hou op met dreigende taal wat lijkt op chantage, en ga gewoon je werk doen. Op een veilige manier voor de samenleving. Want dat vergeten de banken dan als ze zulke signalen afgeven: dat ze die dienstverlenende organisatie zijn.

Er is nog een lange weg te gaan op deze manier…

ernst

Tekort orgaandonoren

Thu, 18 Feb 2010 14:34:05 +0100

Het tekort aan orgaandonoren blijft de gemoederen bezig houden. Dit blijkt bijvoorbeeld ook weer uit de actie www.2miljoenhandtekeningen.nl. En die aandacht is ook heel terecht. Teveel mensen komen nu op wachtlijsten terecht. Voor anderen komt hulp te laat. Het tekort aan donoren moet worden teruggebracht. Daarvan is iedereen doordrongen.

Uit onderzoek is niet gebleken dat invoering van het Actief-Donor-Registratie-systeem tot een toename van het aantal donoren leidt. We hebben hier vorig jaar in de Kamer uitgebreid over gediscussieerd.

Vanmiddag stond er weer een spoeddebat over orgaandonatie op de agenda. Het houden van een spoeddebat, vindt de ChristenUnie niet het juiste middel. Het wekt de suggestie dat wij als politiek met drie minuten per fractie en een reactie van de minister, het probleem van de wachtlijsten zouden kunnen oplossen. Het is niets voor niets dat wij hier vorig jaar heel uitgebreid bij hebben stilgestaan naar aanleiding van het Masterplan orgaandonatie.

Mensen hebben wel de plicht, vind ik, om na te denken over de vraag of ze donor willen zijn. Dat is ook de centrale boodschap van de overheidscampagne. Maak aan familie, vrienden, en mensen om je heen kenbaar of je bereid bent organen beschikbaar te stellen voor transplantatie. Wat mij betreft kan daarbij geen sprake zijn van vrijblijvendheid. Dat is ook de reden geweest waarom we als fractie gepleit hebben voor het ‘indringend keuzemodel’. Mensen moeten niet tot een keuze gedwongen worden, maar mogen wel tot een keuze gedrongen worden wat ons betreft. Geen vrijblijvendheidheid dus, maar wel vrijwilligheid. Dit laat onverlet dat de vrije keuze aan de mensen zelf blijft en dat dus orgaandonatie een zaak blijft tussen burgers onderling. Getypeerd als naastenliefde voor wie daar wel voor kiezen en dit als naastenliefde beleven. (Denk daarbij aan het motto van een Amerikaanse campagne: ‘Don’t take your organs to heaven. We need them here.’) Met blijvend respect voor diegenen die daar niet voor kiezen. Aan de vrijblijvendheid moet een einde komen! Aan de vrijwilligheid wat betreft mijn fractie echter niet

Het terugdringen van het tekort aan donoren vraagt om maatregelen die effectief zijn. Het is dus belangrijk goed in de gaten te houden of de inspanningen op het gebied van voorlichting en de acties die ziekenhuizen ondernemen om het aantal transplantaties te vergroten, daadwerkelijk tot de gewenste resultaten leiden. Laten we daar onze energie in steken. Geen eindeloze systeemdiscussies zolang onderzoeken niet kunnen uitwijzen wat het beste resultaat oplevert, geen overhaaste beslissingen op basis van gevoel (‘er moet wat veranderen en daarom veranderen we het systeem maar…’) maar ons erop richten dat het aantal donaties en transplantaties toeneemt, dan enkel de registraties van nieuwe mensen die zich aanmelden als donor, hoe belangrijk dat op zichzelf ook is.

Esmé Wiegman

En terwijl iedereen plenair zit...

Wed, 17 Feb 2010 02:21:00 +0100

Het is inmiddels in de nacht dat we spreken over het rapport van de Commissie Davids. Arie heeft een goede bijdrage geleverd, waarin wij als ChristenUnie ook terug gekeken hebben over onze deelname in de besluitvorming van destijds. Anderen hebben we dat nog niet zo heel duidelijk gedaan, terwijl dat wel van het kabinet verwacht wordt...
Maar ondertussen kan je natuurlijk best wat anders doen.

Maandag ben ik op werkbezoek geweest op Goeree-Overflakkee en ’s avonds ben ik aanwezig geweest op een verkiezingsavond van de vier kiesverenigingen van het eiland in Middelharnis. Een ronduit prachtige dag. De discussies met de raadsleden, LTO, een aantal ondernemers leverde veel informatie op hoe op het eiland gewerkt en gezwoegd wordt in het licht van alle discussies over krimp, zoetwatervoorziening, de druk van het toerisme en de blauwalg. Kortom je kon het zo gek niet bedenken of het is wel aan bod gekomen.

De avond was ook mooi ingekleed. Door de muziekgroep “image” werden liederen gespeeld die je hart raakten. En dat bleek ook uit de bijdragen van de 4 lijsttrekkers. Mooi is het dan om daar vanuit ons werk in de Kamer in mee te kunnen denken en de lokale trekkers een hart onder de riem te steken. Want laten we eerlijk zijn: met alle herrie in dit land over wie de meeste aandacht van de kiezer kan trekken en het wisselende stemgedrag van kiezers, is een stabiele partij nog niet zo gek. En dat is dan ook onze slogan: stabiel en betrokken. Stabiel in de regering maar ook in de colleges, betrokken op onze mensen in de gemeentes!

Vandaag hebben we ook de tweede termijn gedaan van het vorige week afgebroken debat over Natura2000. Na dat debat was ik wat somber over de afloop, en ik zal eerlijk zijn dat ik dat ook was na de brieven van de minister die we inmiddels op de vele vragen hebben gekregen. Maar voordat wij aan onze tweede termijn konden beginnen heeft ze een paar belangrijke zaken verduidelijkt of zelfs uitgebreid ten opzichte van haar brieven.

De Programmatische Aanpak Stikstof, van cruciaal belang om de beheersplannen af te kunnen maken, komt voor de zomer naar de Kamer.
De wateropgave waarbij Natura2000 en de Kader Richtlijn Water bij elkaar komen komt ook voor de zomer naar de Kamer.
De plannen van de provincies worden nu nog niet definitief gemaakt: met het PAS en de wateropgave EN de sociaal economische paragraaf wordt dit pas na de zomer gedaan. Op tijd dus voor de definitieve vaststelling nog dit jaar. En dat is erg belangrijk voor ons, dat die trein niet tot stilstand komt.
Ook de toezegging van de minister dat er eerst met de provincies nog gesproken gaat worden over de afgewezen punten is voor ons erg belangrijk. Het is nu zaak dat deze handschoen ook goed opgepakt wordt door de provincies. Werk aan de winkel dus!!

Ik ben dus na vandaag wat meer positief gestemd over een uiteindelijke goede afloop van het kunnen vaststellen van de beheersplannen. En dat dit nog dit jaar conform planning gaat gebeuren. Belangrijk omdat dan de plannen juridische zekerheid bieden aan de ondernemers bij een Natura2000 gebied en de rechter dus niet langer rechtstreeks toetst aan de Europese regelgeving.

Het is inmiddels 02:19 uur in de nacht, het debat over Davids loopt nog. Geert Wilders was aan het woord en spreekt over lam of leeuw. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar bij Lam en Leeuw krijg ik altijd een heel ander, meer apocalyptisch beeld...

ernst

Flexibel

Tue, 16 Feb 2010 17:27:11 +0100

Zaterdag mocht ik flyeren in Wateringen. Gehuld in mijn blauwe ChristenUnie-trui en een campagnejasje cirkelden we met een bakfiets rond het winkelhart van dit lieflijke dorp in het Westland. De lokale partij Gemeentebelangen was agressief aanwezig met een knalgele caravan en deelde even zo gele boodschappentassen uit. Tijdens het folderen werd ik bijgepraat over de lokale thema's.

Er moet een nieuw gemeentehuis in het centrum van Naaldwijk komen, maar dat kost veel geld. Gemeentebelangen was deze periode als collegpartij vóór de nieuwbouw, maar richting de verkiezingen hebben ze hun programma herschreven en schijnen nu tegen te zijn. Flexibel, dat is het wel. Populistisch overigens ook.

Vandaag debatteert de Kamer over het rapport van de commissie Davids. De schamper was niet van de lucht toen het kabinet aankondigde dat er een onderzoek moest worden gedaan door een onafhankelijke commissie. Die commissie zou wel een politieke commissie worden. Er zou een enquête nodig zijn om de echte waarheid boven tafel te krijgen. De eerste hypotheek op de uitkomst was al genomen. Het is een klein wonder dat de commissie de rest van de tijd haar werk in stilte heeft kunnen doen. Misschien wel omdat men er toch niet zo veel van verwachtte. Nu is het rapport klaar. En het is een pittig rapport, met serieuze conclusies. De commissie die volgens velen niet serieus genomen moest worden is nu ineens het toonbeeld van onafhankelijke scherpzinnigheid.

Het is goed dat Davids serieus wordt genomen en waar fracties op dat front tot inkeer zijn gekomen; prima. Maar ik zou het waarderen als politiek eens wat minder een voorspelbaar rollenspel zou zijn, waarin al alles wat het kabinet doet fout is of niet deugd en de oppositie het alleenrecht zegt te hebben op integriteit, waarheid en doortastendheid. Want je kunt nog zulke grote woorden in de mond nemen: de afstand tot een club die niet meer heeft aan te bieden dan lege boodschappentassen is niet heel groot.

Ed Anker

Wandeling of feestje

Sat, 13 Feb 2010 20:34:44 +0100

Ik ben uitgenodigd om een politieke wandeling te doen in de prachtige gemeente Rijssen-Holten. In het kader van de Campagnetour extra leuk om te doen. Maar al snel komt er een volgend verzoek bij. Of ik de nummer 2 op de lijst, Willemien Riezebos, wil feliciteren met haar 50e verjaardag. En ja, dat maakt de reis naar Rijssen natuurlijk extra leuk.

50. Ik zal er dit jaar ook aan moeten geloven. Maar voor Willemien was het vandaag al zover. Hennie en ik kennen Willemien en haar man Johan vanuit Zeewolde waar zij ook jaren hebben gewoond. Aangezien de kinderen in ongeveer dezelfde leeftijd zaten heb je als ouders dan best veel om over te praten. Sinds een aantal jaren zijn ze dan weg uit Zeewolde, maar kwamen we elkaar weer tegen binnen de ChristenUnie. Vandaar dat het een leuk idee was om haar daarvoor te komen feliciteren. Een bos bloemen en een grote Sarah mochten we haar overhandigen. Voor die prachtige Schildkerk in Rijssen. Een mooi begin van de wandeling over het wereldtijdpad.

Want dat zijn we daarna gaan doen. In het bijzijn van de lijsttrekker van het CDA in Rijssen hebben we een deel van het Wereldtijdpad afgelegd. Een wandeling door een mooi stuk historie in Rijssen. De vlasfabrikage, weverijen, nieuwbouw die daarvoor in de plaats gekomen is. Maar ook een park dat aan de arbeiders geschonken is voor hun vertier. Met een grote schare aan dieren, vooral eenden en ganzen. De wandeltocht eindigde in het brandweermuseum van Rijssen. In een van de bijgebouwen van het Landgoed De Oosterhof hebben we vervolgens kennisgemaakt met een stuk historie van de brandweer, maar ook de turfstekerij, de steenfabrieken en de vlashandel. Alles heeft daar een plekje, en is op een interessante schaal bij elkaar gebracht. Geen eindeloze zalen, maar een overzichtelijk geheel, waar het denk ik ook voor kinderen ontzettend leuk zal zijn.

Na van de taart genoten te hebben, die zowel de verjaardag van Willemien als die van de ChristenUnie markeerde, zijn we weer terug gegaan. Een mooie tocht door een prachtig gebied. We moesten er nog maar eens een keer naar terug. Met de fiets achterop…

Ernst

Zie hier de foto’s van de wandeling en het feestje met Willemien.

Een onrustig weekje

Sat, 13 Feb 2010 21:48:07 +0100

Er zijn wel eens weekjes die rustiger verlopen. Deze week veel onrust. Vooral over onderwerpen als Irak en Afghanistan. Opvallend hoeveel emotie er bij deze onderwerpen kan loskomen. Over het rapport van de commissie Davids wist het kabinet uiteindelijk dinsdagmorgen met een reactie naar buiten te komen. Het wachten is nu op een besluit over Afghanistan. De opvattingen over wat daarin wijsheid is lopen helaas nogal wat uit elkaar. Toch zal er een keer een knoop moeten worden doorgehakt.

Uitgaande van het gegeven dat de regering regeert en de Kamer controleert, is het kabinet allereerst aan zet. Het lukt me nog met mijn fractie om op dat moment te wachten. Het vraagt wel om enige zelfbeheersing.

Wat doe je als coalitiefractie in dit soort weken? Allereerst wordt er veel gepraat. In de fractie (deze week een extra fractievergadering gehad), met onze woordvoerder Joël Voordewind (zowel van Defensie als van Buitenlandse Zaken), in de coalitie (de contacten tussen Hamer, van Geel en mij zijn onverminderd goed), en van tijd tot tijd is er ook contact met de eigen bewindspersonen. Dat laatste gebeurt vooral tijdens het zogenoemde bewindspersonenoverleg (bpo) op donderdagavond. Ik heb geen enkele behoefte om op hun stoel te gaan zitten. Je kunt wel wat gedachten en gevoelens uitwisselen. Ik hecht zeer aan zuivere verhoudingen in dit soort situaties. Het zou wel fijn zijn als er een keer een besluit valt. Dit lange wachten is voor niemand goed. Maar dat besluit zal wel in het kabinet genomen moeten worden. Wie weet wat de komende week ons weer gaat brengen.

Ondertussen gaat het 'gewone' kamerwerk onverminderd door. Onze Kamerleden zijn druk met van alles en nog wat. Ik blijf het geweldig vinden om hen zo aan het werk te zien. Soms vliegen ze van het ene naar het andere overleg. Veel werk wordt niet eens door de buitenwereld opgemerkt. Al kreeg Esmé Wiegman deze week veel aandacht tijdens het debat over de twintig weken-echo. Wat triest dat er zo weinig steun in de Tweede Kamer is bij dit soort onderwerpen. In de coalitie staan we op dit soort momenten helemaal alleen. Geen reden om niet te blijven vechten voor de beschermwaardigheid van het leven.
Vrijdag ben ik met de complete fractie op werkbezoek geweest in Papendrecht en Sliedrecht. Dat was de moeite waard. Fijn om te zien hoe ons lokale ChristenUnie-mensen het waarderen dat we hen komen ondersteunen. In Papendrecht bleek een oud-huisgenoot uit mijn studententijd al jaren raadslid voor de ChristenUnie te zijn. Zo ontmoet je weer eens iemand.

Maandag heb ik nog opname gehad voor Andries Radio, het wekelijkse radioprogramma van Andries Knevel. Dat was leuk om te doen. Het gesprek, over de gemeenteraadsverkiezingen, wordt volgende week zaterdag uitgezonden.
Maandagavond en dinsdagochtend was ik op het NOS-Journaal te zien met een reactie op het veto van de PvdA over bezuinigingen op onderwijs. Nu gaan mijn gedachten in eerste instantie daar ook niet naar uit, maar we hadden wel met elkaar in de coalitie afgesproken het heroverwegingsproces niet onnodig te belasten met allerlei blokkades. Inmiddels ligt er van zowel CDA als PvdA al weer heel wat op de weg. Dat schiet niet op.
Dinsdagavond heb ik in het programma Standpunt Café commentaar gegeven op de kabinetsreactie op het rapport van de commissie Davids. Andere verzoeken van de media heb ik naast me neergelegd. Ik had die avond ook nog een bijeenkomst van mijn gebedsgroep in de agenda staan. Dat ging uiteindelijk voor.

Deze week een paar interviews afgegeven. Onder meer voor een plaatselijke krant in Zwolle. Eddy van Hijum, Esmé Wiegman en ik zijn ooit raadslid in Zwolle geweest. Wij mochten met de raadsverkiezingen in het vooruitschiet iets zeggen over die tijd en ook hoe we één en ander nu ervaren. Leuk om te doen.
Donderdag een interview aan het Nederlands Dagblad gegegeven, dat vandaag gepubliceerd is. Ik heb naar buiten gebracht dat ik - na een langdurig en in een aantal opzichten niet eenvoudig denkproces - me weer beschikbaar heb gesteld voor de nieuwe kandidatenlijst van de ChristenUnie. Fijn om te zien wat voor reacties ik inmiddels op dat besluit heb gekregen. Nu maar afwachten wanneer die verkiezingen zijn. Ik ga nog steeds voor mei 2011.

Arie Slob

Op bezoek in Papendrecht en Sliedrecht

Fri, 12 Feb 2010 17:21:25 +0100

Vandaag zijn we als fractie op bezoek in Papendrecht en Sliedrecht. Voedselbank, onderwijs, bedrijfsleven, alles komt aan bod. Maar we starten in de raadszaal van Papendrecht, waar Arie zijn oude vak mag oppakken. Les geven aan een klas kinderen. Leukste vraag? "Wat is het meeste geld dat jullie hebben uitgegeven..."

En leg dan eens uit aan een groep 10 jarigen hoeveel 220 miljard is. 220 met negen nullen was er eentje zo slim. Keurig. En daarna hebben we met zijn allen even leuk bijgepraat over de politiek in Papendrecht. Mooi om te zien hoe samengewerkt wordt, ook met een eigen wethouder, binnen de raad in een economische erg belangrijk gebied. Want Sliedrecht en Papendrecht liggen zodanig dat de ontsluiting via weg en water uitzonderlijk veel bedrijvigheid heeft gecreëerd. Vooral in de scheepvaart, aannemerij en weg- en waterbouw. Daarom is het, reizend vanaf Nijkerk waar ik Esmé heb opgehaald, een bijzondere ervaring om vanuit een landelijke blik vanaf de snelweg dat landschap te zien veranderen in een bijna aaneengesloten industrieterrein.

Na de eerste kennismaking zijn we in drie groepen opgesplitst: Joel en Ed zijn naar een onderwijsinstelling geweest, Cynthia en Esmé naar de voedselbank en Arie en ik zijn naar De Gebroeders De Koning geweest. Een bedrijf dat vooral bezig op het gebied van weg- en waterbouw. Zou is die prachtige stalen spoorbrug met betonnen aanbruggen en constructie over de A12, vlak voor het Prins Clausplein, van hen. Nou dat kent iedereen wel denk ik zo. Naast een introductie over wat ze daar maken, hebben we stevig doorgesproken over het MKB versus de grote aannemerij, het aanbestedingenbeleid van de Rijksoverheid, Rijkswaterstaat en ProRail. Wat opvalt is toch een verschil met wat we in het coalitieakkoord wilden, en zoals het uitpakt. Elders staat hier ook een bericht over op de website. Daarom zijn deze werkbezoeken ook zo belangrijk: zien hoe het in de praktijk werkt, met wat in oorsprong goed bedoelt is door de politiek. We zullen daar nog even over door moeten praten. Want het kan niet zo zijn dat de regels zo strak worden opgesteld dat per saldo alleen maar de grote bedrijven in aanmerking kunnen komen voor de opdrachten van het Rijk.

Een discussie die daar vaker over gaat is of lokale aannemers wel voor opdrachten van de eigen gemeenten in aanmerking kunnen komen. Je mag wel de sport sponsoren lokaal, maar ziet daar maar moeilijk wat van terug. Dan moet er ineens breed aanbesteed worden. Ik weet ook wel dat het allemaal veel ingewikkelder is, met name ook door de Europese regels. Misschien is dat aanbestedingenbeleid toch niet helemaal zo handig als we dat nu hebben ingericht…

En ja, dan natuurlijk ook nog even op de werf kijken van het bedrijf. De geur van olie, staal, hier ook veel beschoeiingschout. Het blijft fantastisch.

ernst

Keuze tegen verlenging SWIFT-overeenkomst zorgt voor achteruitgang

Fri, 12 Feb 2010 17:12:39 +0100

H�t onderwerp van deze Straatsburgweek was de verlenging van de SWIFT-overeenkomst. De keuze door de meerderheid van het EP om tegen verlenging van de tijdelijke overeenkomst die Europa nu met de USA heeft te stemmen, is ronduit onverstandig. Wat er voor de voorstemmers echt speelt is een machtspel tussen Europees Parlement, Europese Raad en Europese Commissie. Het EP heeft meer macht door Lissabon en die macht is donderdag misbruikt.

In de aanloop naar het debat over de SWIFT- overeenkomst is er inderdaad nogal wat misgegaan. Commissie en Raad hebben het Parlement onvoldoende en te laat geïnformeerd. Dit mag niet weer gebeuren. Toch is de tijdelijke overeenkomst die nu niet is verlengd, essentieel beter dan de originele SWIFT-overeenkomst uit 2007.

Tijdelijke overeenkomst

Die tijdelijke overeenkomst regelt de toegangsrechten tot de informatiegegevens heel precies: alleen bevoegde experts van de Administratie van de Verenigde Staten mogen bij een redelijk en aantoonbaar vermoeden van betrokkenheid bij terrorisme door een persoon, diens gegevens benutten. Een speciaal in de Verenigde Staten gestationeerde rechter van de Europese Unie ziet toe op de juiste toepassing van deze waarborg. Voorts, zou iemand toch bezwaar hebben tegen gebruik van die gegevens, dan is er een speciale regeling getroffen om dit versneld bij de rechter te brengen.

De tijdelijke overeenkomst kan zeker verbeterd worden, met name waar het de wederkerigheid van informatie-uitwisseling betreft. Zowel de Raadsvoorzitter maar zeker EU Commissaris Wallström hebben woensdag en donderdag in het Europees Parlement toegezegd al in maart terug te komen bij het Parlement om het onderhandelingsmandaat over de nieuwe overeenkomst te bespreken. Dus was het nodig om de huidige tijdelijke overeenkomst met 9 maanden ter verlengen om gedurende die tijd te spreken over het maken van de nieuwe overeenkomst.

Achteruitgang

Nu de meerderheid van het EP dit heeft geblokkeerd loopt de huidige tijdelijke overeenkomst binnen 30 dagen af. Dan vallen we terug op bilaterale rechtshulpverdragen tussen de USA en meerdere EU Lidstaten. Daarbij ontbreekt Europese coördinatie bij de uitwisseling van informatie gerelateerd aan personen, waarvan wordt vermoed dat ze betrokken zijn bij terroristische activiteiten. En dan wordt het ook erg moeilijk gegevens te vinden en te koppelen, door de veelheid van die bilaterale verdragen tussen de EU Lidstaten en de Verenigde Staten. De veiligheid van onze burgers is bepaald niet gediend met deze achteruitgang!

Ik betreur dus ten zeerste de opstelling van de meerderheid van het Europees Parlement. Onder de slogan van 'de privacy komt in gevaar' toont men zich nu zogenaamd heel flink. Zeer jammer! De bestaande tijdelijke overeenkomst voldoet - inderdaad kan beter, maar voldoet! - , en heeft z'n waarde bewezen. Er zijn tientallen mogelijke aanslagen aantoonbaar voorkomen en er zijn meerdere mensen opgepakt door dit verdrag. Maar nu vallen we terug op een onzekerder situatie op basis van bilaterale rechtshulpverdragen die uiteenlopend van aard zijn en waarbij Europese coördinatie geheel ontbreekt. Flink hoor, zo'n Parlement!

Weblog plenaire zitting Europees Parlement februari 2010

Fri, 12 Feb 2010 17:10:28 +0100

In de weken die het Europees Parlement bijeen is in Straatsburg komen er altijd veel onderwerpen aan de orde. Deze week stond in het teken van SWIFT, gokken, bodyscanners en Griekenland. Maar we zijn ook druk geweest met Turkije, mensenhandel en een burgerpetitie voor zondagsrust. In deze weblog ga ik in vogelvlucht door de inhoudelijke zaken van deze week heen.

SWIFT

Deze week was de overeenkomst tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten over de uitwisseling van gegevens in verband met terrorismebestrijding (SWIFT) het grote onderwerp. Wat de ChristenUnie betreft is het onverstandig om een lopend programma dat zowel Europese als Amerikaanse burgers diverse malen aantoonbaar heeft beschermd, nu te stoppen. Die overeenkomst had moeten worden verlengd met een aantal maanden. Dan kon die tijd gebruikt worden om bij de onderhandeling over een nieuwe overeenkomst betere afspraken te maken over onder andere de manier van uitwisselen van informatie.

De meerderheid van het EP heeft helaas besloten die verlenging niet toe te staan. Dus vallen we binnenkort terug op bilaterale rechtshulpverdragen tussen de USA en afzonderlijke Europese landen. Dan wordt het veel ingewikkelder informatie te koppelen en wordt Europese afstemming en coördinatie bij terrorismebestrijding een stuk minder: dat is echt een stap terug in de veiligheid!

Online gokken

In het debat over online gokken heb ik mij ingespannen om de gokverslaving te bestrijden en niet één vrije Europese gokmarkt toe te staan. We moeten gokken niet makkelijker maken en faciliteren. Gokken leidt tot sociale problemen!

Bodyscanners

Ik houd me al enkele maanden intensief bezig met de zogenoemde bodyscanners. Op Schiphol heb ik met eigen ogen kunnen zien dat de nieuwste generatie scanners veilig is en de privacy niet aantast. Die scanners werken op basis van geluidsstralen en die zijn nog zwakker dan de straling van mobiele telefoons. Ook kunnen beveiligers niet langer mensen halfnaakt zien: ze zien menselijke plaatjes zoals we die zien op WC-deuren, en op die neutrale plaatjes wordt met stippen aangegeven, waar iemand verboden voorwerpen draagt. Zijn die stippen zichtbaar dan wordt die passagier daarop apart gecontroleerd.

Deze boodschap wordt nog niet door iedereen in het EP begrepen. Of juister: niet iedereen schijnt die te willen begrijpen. Wat ons betreft stoppen we met praten, en gaan we over tot handelen: tijd om die nieuwste scanners toe te staan!

Griekenland

In het debat over de crisis in Griekenland heb ik aangegeven dat we geen Trojaans paard moeten binnenhalen. Griekenland heeft zelf zijn zaken niet op orde gebracht toen de economische crisis losbarstte. Had men dat wel gedaan - zoals bijvoorbeeld in Nederland - dan zat het land nu niet met de problemen. Wat ons betreft moet Griekenland nu eerst zelf orde op zaken te stellen.

Turkije

Deze week hebben we ook gestemd over het voortgangsverslag over de onderhandelingen EU-Turkije. Hierin wordt veel zorg uitgesproken over de ontwikkelingen in dat land. Wat ons betreft geeft dit verslag nog eens duidelijk aan dat Turkije niet toe moet treden tot de EU. Deze boodschap hebben we duidelijk laten blijken in ons stemgedrag. U kunt overigens het stemgedrag van EP-leden volgen via de website: www.votewatch.eu.

Mensenhandel

In de Plenaire is ook gestemd over een rapport Mensenhandel. Wij pleiten voor een Europese organisatie die zich bezighoudt met dit thema. Mensenhandel kun je niet aanpakken als afzonderlijke Lidstaten, er is niets zo grensoverschrijdend als juist mensenhandel. Gelukkig denkt de meerderheid van het EP er ook zo over.

Petitie zondagsrust

Via een journalist vernam ik dat collega-Europarlementariër Martin Kastler een website is begonnen waarop burgers en organisaties een petitie kunnen tekenen die de bevordering van zondagsrust beoogt. Een schitterend initiatief dat ik graag wil ondersteunen! Ik ga contact maken met de collega en bespreken, hoe we dit initiatief ook in Nederland aandacht kunnen geven. Wordt vervolgd!

Peter van Dalen

Europarlementariër voor de ChristenUnie

Het leven is waard ervoor te vechten

Thu, 11 Feb 2010 18:36:29 +0100

Deze werkweek stond voor mij weer behoorlijk in het teken van medisch-ethische onderwerpen: de 20-weken-echo en het burgerinitiatief 'Uit vrije wil'.

Een van de kernwoorden in de medisch ethisch debatten is zelfbeschikking, een uitgangspunt dat in onze cultuur meer en meer dominant is geworden.
Dat individuele keuzes niet op zichzelf staan, maar dat er altijd sprake is van een samenleving waarbinnen ze gemaakt worden en dat er impliciete oordelen van die keuzes uitgaan over de zinvolheid van leven, dat komt maar moeilijk door. Sommige televisie-uitzendingen bieden een geweldige hoeveelheid zendtijd aan de boodschap van zelfbeschikking.
Ik heb verschillende boze mailtjes binnengekregen van mensen die zich afvroegen of ik wel wist waar ik het over had. Wie was ik wel niet om oordelen uit te spreken over keuzes van anderen?
Veel bereidwilligheid tot verandering van de huidige praktijk van de 20-weken-echo en de conclusies die mensen daaraan verbinden, is er niet. Maar het is in ieder geval wel onderwerp van gesprek geweest!
Bedankt voor alle mooie mailtjes die ik heb gekregen, met verhalen van mensen over hun zwangerschappen, verrassende geboortes en bijzondere (gehandicapte) kinderen. Het leven, hoe gebroken soms ook, is de moeite waard om voor te blijven vechten!

Van de NPV kreeg ik al bericht dat het meldpunt loopt als een trein. Al meer dan zeshonderd reacties zijn binnen!
Ook een eigen ervaring of verhaal bij de 20-weken-echo? Laat het weten via het meldpunt, ook te vinden op deze website!

En ondertussen nog een heleboel andere onderwerpen behandeld: de Wet Voorkeursrecht Gemeenten, de Wadden, ouderenparticipatie, de Europese Raad.
Ik verheug me erop morgen weer ‘het land’ in te gaan.

Esmé Wiegman

Natuurlijk?

Fri, 12 Feb 2010 23:29:21 +0100

Vandaag een stevig debat weer over de Natura2000 regels. Nu naar aanleiding van de opgestelde beheerplannen waar minister Verburg een brief over heeft geschreven naar de Kamer. Ik werd nog niet zo vrolijk van dit debat. Omdat het debat rond lunchtijd was, werd er even geschorst om een boterhammetje te kunnen eten. Ik loop gauw naar de viskraam voor een broodje makreel. Wordt ie uit mijn handen gejat door een reuze meeuw!

Had ik daar toch mijn eigen Natura2000 probleem. Ik was compleet verbijsterd. En je wordt bij de haringkraam aan het binnenhof echt iedere keer gewaarschuwd. Er hangen printjes: Let op de meeuwen proberen uw eten te stelen. Maar ja, dan denk je ik let wel goed op. En dat doe ik ook telkens. Maar nu was ik toch een beetje gehaast, ik liep gelijk weer terug naar mijn kamer. En op het moment dat ik drie stappen onder de luifel vandaan heb gedaan voel ik een zooooeeeeefff langs mijn linker schouder en pats! Weg is mijn broodje. Ik had net 1 hap gedaan. De meeuw heeft een dik stuk vis, de rest valt op de grond en het is alsof een hele kudde vogels daarop zat te wachten. Ik schat zo’n twintig duiven, zilvermeeuwen, kopmeeuwen en een paar grijze duiken er als een dolle troep op af. Sta je toch raar te kijken. de jongens in de kraam hadden het zien gebeuren en wijzen met een brede grijns nog eens op hun waarschuwing…ja gelijk hebben ze. Toch maar een nieuw broodje gekocht, maar dan ben je toch extra alert. En terecht. Terwijl ik wegloop met het broodje stevig in een servetje gepakt kijk ik om. Zit die meeuw echt loerend op de luifel, en je ziet ‘m kijken: doe ik het of doe ik het niet. Hij hipt nog eens een stapje opzij om beter over mijn schouder te kijken. Ja, dat had je gedacht vriend. Een ezel stoot zich in het gemeen, geen twee keer aan dezelfde steen. Het enige dat ik hoop is dat vogels last hebben van peper. Want dat had ik op mijn vis zitten. Hoop ik dat ze toch een beetje een branderig gevoel in hun bek hebben gehad…

Terug naar de echte Natura2000 discussie. We kwamen daar toch niet zo goed uit. Er bleef veel onbeantwoord. En nu maar wachten op de brief van de minister. Mogelijk gaan we aanstaande dinsdag dan maar verder met de tweede termijn van het debat. Want we willen het wel duidelijk hebben wat de status is van al die ingediende beheerplannen. Natuurlijk moet de minister goed kijken naar de verschillende voorstellen en of de gewenste doelen wel gehaald worden. Uiteindelijk is Verburg daar verantwoordelijk voor. Maar als die plannen in onderling overleg zijn opgesteld, waarbij alle partijen van boer tot natuurorganisatie aan tafel zitten, moet je er eigenlijk toch vanuit gaan dat dat het dan ook is? Tja, het wordt er allemaal niet makkelijker op zo.

Terug naar de meeuw. Het was zo’n hele mooie grote, spierwitte. Maar wel met zo’n enorme snavel. Ik vroeg mij even af wat je voelt als die vogel de vis mist, maar eventjes in mijn kruintje hakt. Ik denk dat er dan een stevig wak in zit…

ernst