Nieuwskanaal voor: ChristenUnie.nl

Ernst Cramer: 'Gewerkt aan inhoud, niet aan holle klanken'

Thu, 17 Jun 2010 14:52:38 +0200

Gisteren schreef Ed Anker zijn allerlaatste blog voor deze website. Vandaag is Ernst Cramer aan de beurt, voordat hij het Tweede Kamergebouw achter zich laat. Volgende week donderdag zijn beide mannen nog even in de buurt voor een afscheidsborrel. U bent daarvoor van harte welkom.

Holle klanken

Drie en een half jaar Kamerwerk zit erop. Een prachtige tijd waarin heel veel gebeurd is. Waarin ik weer heel veel geleerd heb. Naast veel inhoudelijks ook de weg in de Kamer. Want al die oude gebouwen die van binnen aan elkaar geknoopt zijn, daar moet je wel in thuis raken. En in het begin komt vooral het holle geluid van de hoge gangen op je af. Maar dat went, en als je dan goed luistert…

Toen ik november 2006 vanuit de parkeergarage de Kamer binnenkwam verdwaalde ik direct. Er opende zich spontaan een deur, ik dacht nog “dat is vriendelijk” en kwam uit in een van de meest naargeestige gangen van het hele Kamergebouw. En terecht op een plek die ik absoluut niet herkende van mijn eerdere “gelijkvloerse” entree in het Kamergebouw. Die zoektocht zou zich later nog een paar keer herhalen, net zolang totdat ik er gewoon eens een uurtje voor heb uitgetrokken om eens rustig rond te lopen. Dat hielp. Juist ook voor later.

Want dat is er de afgelopen jaren wel heel veel gebeurd. Veel overleg met collega’s, telkens weer naar de vergaderzalen en de plenaire zaal, je loopt wat af. En telkens met het allerminst holle geluid van onze partij, onze fractie, naar buiten treden. In alle afhankelijkheid die je kent want dit werk doe je niet zomaar op eigen kracht. Ik heb al die jaren de Bijbel, die ik kreeg bij mijn aantreden van het bestuur van de kiesvereniging in Zeewolde, op mijn bureau gehad. Open, om daar ’s morgens bij binnenkomst in te lezen. Als eerste, omdat het de rest van de dag nauwelijks meer kwam. Dat helpt in het relativeren van de Haagse werkelijkheid. Een werkelijkheid die vaak de mijne niet was als het gaat om de spoeddebatten die vaak geen spoeddebatten waren. Veel, heel veel spoeddebatten kwamen soms pas weken later dan aangevraagd aan de beurt. Wat is dan dat spoedeisende karakter…?

Maar nu is het klaar. Ed schreef dat gisteren al mooi over het afscheid nemen. Je weet dat het de politieke werkelijkheid is, maar toch doet het je wat als de laatste woorden tot je gesproken worden. Als je, zoals net, op de tribune zit en de nieuwe fractie ziet beëdigd worden. Ja, je hoort er dan definitief niet meer bij. Inderdaad, je sterft dan een beetje…

Maar niet getreurd. Ik kijk weer vooruit. Op zoek naar een nieuwe job, uitdaging, klus, noem het maar. En daarbij hoop ik de komende weken contact te leggen met mensen uit het netwerk dat de afgelopen jaren is ontstaan. Ik bel wel, maar als je iets weet, ik houd me aanbevolen. Om afscheid te nemen leek het Ed en mij leuk een afscheidsborrel te geven. Volgende week donderdag, van 17.00 uur tot 19.00 uur in de tuin van Restaurant Schlemmer in de Lange Houtstraat 17 te Den Haag. hier ergens in de Kamer. U hoort nog wel waar! Vertegenwoordigers vanuit mijn portefeuille Financien, LNV en Verkeer en Waterstaat: welkom. Maar ook de mensen die een voorkeursstem hebben uitgebracht kunnen langs komen. Of medewerkers, of, of…een hapje en drankje staan klaar.

Dit is dan echt mijn laatste blog. Ik heb het met heel veel plezier gedaan. Ik hoop dat u een beetje van de site hebt genoten, dan heeft het een functie gehad. Dan heeft u kunnen merken dat ik gewerkt heb aan inhoud en niet aan holle klanken. Dat laat ik over aan de gangen in ons Kamergebouw. Tot ziens!

Ernst Cramer

Kiezers: bedankt!

Thu, 10 Jun 2010 21:38:17 +0200

De stemmingen zijn voorbij, de uitslag bekend. Een ieder aan de uitslag heeft bijgedragen: hartelijk dank. Maar even los van een definitieve uitslag aanstaande dinsdag - die moeten we nog afwachten - kom ik dus niet terug. Partir c'est mourir en peu!
Maar niet nadat ik alle vrijwilligers en medewerkers nog maar eens uitgebreid bedankt heb!

Dank voor de vele blijken van meeleven en berichten dat men zijn stem op mij had uitgebracht. Ik ben ook best benieuwd daarnaar, ook al levert het nu niet direct een extra zetel op. Toch geeft dat energie om te zien dat mijn werk in de Kamer gewaardeerd is. Maar ook kritisch gevolgd. En dat hoort ook zo. Dus hartelijk dank voor het vertrouwen door de stem die u op mij heeft uitgebracht.

We hebben vanmorgen in de fractie uitgebreid stilgestaan bij de uitslag. Want wat een aardverschuiving is er opgetreden. Juist ook in het verlies van stemmen op christelijke partijen. Betekent het geloof nog wel iets in onze maatschappij, vraag je je dan af. Voor mij persoonlijk juist heel veel. Ik heb daar ook met enige regelmaat van geschreven omdat de keuzes die wij maken binnen de ChristenUnie niet altijd te herleiden zijn op een specifieke bijbeltekst, maar wel vanuit onze overtuiging gemaakt worden. En dan is het wel heel mooi dat we in een partij werken waarbij we dat samen beleefden en tegen elkaar kunnen uitspreken. Zoals vanmorgen. Ontroerend.

Het meeleven heeft mij goed gedaan. Vooral de vele twitters en smsjes die gestuurd zijn. Dat geeft je goede moed. Want uiteindelijk gaat het niet om ons werk of onze daadkracht maar het werk dat bijdraagt aan de komst van de grote Koninkrijk. Ben je dan niet teleurgesteld? Ja best wel. Maar het mag een plekje krijgen...

Een bijzondere plek krijgt het bedanken van al die vrijwilligers die actief zijn geweest tijdens de campagne, in het bijzonder mijn activiteiten. Er is waanzinnig veel werk verzet om alles klaar te krijgen. Maar het zijn prachtige weken geworden, los van de uitslag. Het risico dat ik neem als ik namen noem is dat ik iemand tekort doe. Daarom vooraf: iedereen die aan de campgane in het algemeen, en in het bijzonder mijn activiteiten hebben bijgedragen: heel erg bedankt. Maar toch wil ik speciaal noemen:

Melanie, Rita, Tjeerd, Jolande, Kees, Ron, Wijnand, Hermen, Frank, Pascal, Klaas. En Hennie, want die is weer heel vaak mee op pad geweest. Bedankt!

Voor nu zal dit vooralsnog mijn laatste blog zijn. Volgende week woensdag is nog het afscheid van de Kamerleden, maar niet nadat we eerst nog over de nertsenwet hebben gesproken. Ik ga daar de komenden dagen maar eens aan werken. Zeg maar mijn exit-speech...

Ik hoop dat u een beetje genoten hebt van de blogs en de nieuwsberichten. Dank voor het meelezen.

ernst

Campagne klaar! Nu stemmen.

Wed, 09 Jun 2010 14:57:51 +0200

Ons werk zit erop. Het woord is nu aan de kiezer. De laatste debatten zijn gevoerd, bezoeken gebracht. Hier en daar ligt nog een verdwaalde flyer. Laat maar komen die uitslag.

Gisteravond laat nog in Den Haag geweest bij de laatste uitzending van Nova met individuele lijsttrekkers. En aangezien André daar zat zijn we met een heel koppel naar Dudok getogen. Voor André is het een aaneenschakeling van debatten en omschakelingen want het NOS debat is een heel ander karakter dan zo’n 1-op-1 setting bij Nova. Leuk om een keer mee te maken. Van het oefenen in klappen als de leader afloopt tot en met het haastig nog een drankje bestellen als er een fragmentje wordt getoond en de mensen in de studio even niet te zien zijn. Een mooie afsluiting van de drukke campagneweken.

Want dat was het toch wel kun je zeggen. De afzonderlijke discussies op velerlei terrein, de werkbezoeken, het flyeren – o nee, dat heet tegenwoordig canvassen als ik het goed heb. En helpen 5.000 folders in Zeewolde te verspreiden. Dat heb ik gisteren nog gedaan, en ik moet zeggen met het zonnetje erbij was dat best lekker. Op mijn campagne ben ik in Limburg, Brabant, Zeeland, Zuid-Holland en Noord-Holland en niet te vergeten in Flevoland geweest. En als ik kijk naar de andere kandidaten kunnen we gerust stellen dat de ChristenUnie landsdekkend campagne heeft gevoerd.

En nu is het dan 9 juni. Op uw stem komt het nu aan. Ik ben net samen met Hennie geweest hier in Zeewolde; ik moet zeggen dat er wel veel veranderd is. Geen sluitende stemlijsten meer, geen stempels zetten van “volmacht”. En dat vervelende grote stembiljet. Geef mij de stemmachine maar terug! Ik ben benieuwd naar de uitslag van de proef met de nieuwe stemcomputer maar ik ben geneigd die op voorhand al te accepteren...

Maandag hebben we een gebedsavond gehad om al het werk voor de verkiezingen op te dragen aan onze God. Een mooie avond. Met een bewogen en indringende boodschap voor Christenpolitici. Dat geeft ook rust voor wat verder de uitslag van vandaag gaat worden. We mogen het overgeven en in Zijn handen leggen. Klinkt dat te pathetisch? Ik dacht het niet. Want dat is wat wij binnen de ChristenUnie doen als we zeggen dat Christen zijn niet iets is voor achter de voordeur en vooral op zondag. Je BENT Christen en dus leef je vanuit het geloof. Dat is typisch iets van alle dag. Dat lijkt logisch als je het hebt over de zorg voor de minima in de samenleving, of de verslaafden, of zieken. Maar ook als we praten over belastingen, infrastructuur, buitenlandsbeleid en Europa hebben we een voluit Christelijke overtuiging in welke richting we moeten gaan.

Daarom is een sterke ChristenUnie nodig. Laten we hopen op een mooie uitslag!

ernst

Een helder geluid

Fri, 04 Jun 2010 15:59:14 +0200

Deze weken van campagnevoeren kom je op heel veel verschillende plaatsen. En je ontmoet, naast mensen die je graag laten zien waar ze mee bezig zijn, ook best wel scepsis. "Jullie daar in Den Haag, je verzint maar wat." Of: "Als het om het pluche gaat maakt het helemaal niets uit wie je stemt." *
Maar als je doorvraagt blijkt vaak dat men behoefte heeft aan duidelijkheid wat er wel gaat gebeuren en niet wat er allemaal niet mag gaan gebeuren. Kijk, en laat de ChristenUnie daar nu net sterk in zijn.

* ik heb de wat grovere teksten natuurlijk wat gemakkelijker vertaald…

Maandag was ik bijvoorbeeld op een discussie van de BOVAG/RAI. Een club ondernemers en vertegenwoordigers van een sector die “autominnende partijen” van nature wat dichter tegen de borst aan houden. Toch liepen daar veel mensen hoofdschuddend rond waarom de VVD als een Don Quichotte bleef strijden tegen de kilometerheffing. Want het is voor hen zonneklaar dat de kilometerheffing nodig is om de files te bestrijden. Daar waar de VVD met haar plannen slechts een heel klein beetje verbetering boekt en volstrekt onvoldoende geld uittrekt om de plannen volgens de nota Mobiliteit uit te voeren zonder die heffing. De files worden door het ChristenUnie wel voor een belangrijk deel opgelost terwijl jullie plannen daar niet in de buurt komen. En ja, de investeringen in zowel weg maar vooral ook het Openbaar Vervoer gaan bij de ChristenUnie verder. Ook zo’n bewuste keuze.

De ChristenUnie heeft met haar programma een unieke positie verworven: we hervormen meer dan rechts en bezuinigen meer dan links. Door het hervormen van de woningmarkt, de AOW en door de door sommigen verguisde kilometerheffing in te voeren realiseert de ChristenUnie een aanmerkelijk stabielere toekomst voor onze begroting. De ChristenUnie zet in op het echt investeren in mensen. Door een talentenbudget, scholing van mensen voor de arbeidsmarkt als het tegenzit, worden mensen geactiveerd om weer aan de slag te gaan. Wij zetten in op een sociale en duurzame economie, niet op een economie waarbij winst het laatste woord lijkt te zijn. Want er is meer dan groei alleen. Groei is geen doel, maar middel. Om het welzijn van de mensen te verhogen, te zorgen voor de natuur, een gezond milieu, voor werkgelegenheid en omzien naar elkaar. Om een land te krijgen waarin je je kinderen wilt laten opgroeien.

Nou,als dat geen helder geluid is weet ik het niet meer. Worden de lasten niet verzwaard dan bij ons? Jawel maar zo dat de sterkste schouders ook echt die last kunnen dragen. En de zwakkeren in de samenleving ontzien. Het idee dat sommige partijen je proberen te doen geloven dat de crisis vanzelf wel weer oplost en dat mensen er niets van zullen merken is wel heel goedkoop. Wij doen daar niet aan mee. Om dat we graag op een eerlijke en open manier willen vooruitzien.

ernst

Campagne Zeeland: dag 2

Fri, 04 Jun 2010 15:36:41 +0200

We moeten vandaag vroeg op: kwart voor negen spreken we al een aantal mosselvissers over de problemen met Natura 2000. Daarna een bezoek bij een webshop voor schoenen, een vaartocht langs de Zuid-Bevelandse zeewering en flyeren in Kapelle. En dat met al deze zon erbij.

Ik heb al vaker met de mosselsector gesproken over de problemen met vergunningen en de Natura 2000 problemen. Vandaag een gesprek om te zien hoe de stand van zaken is. en de grootste verrassing: de sector en de natuurorganisaties gaan op dit moment beter door één deur dan met LNV. En dat is toch wel erg verontrustend. Want als in Den Haag niet helder wordt wat er nu precies moet gebeuren, er rapport op rapport gestapeld wordt, we niet weten wat een hersteldoelstelling moet zijn, ja dan wordt de wereld wel heel ingewikkeld. En die verzuchting was dan ook herhaaldelijk te horen. Ik constateerde dat we ons misschien wel moeten realiseren dat de N2000 regels voor landgebieden geschreven zijn en dat die zomaar toepassen op watergebieden niet kan. De aanwezigen herkenden dat. Een stagiair bij onze fractie heeft in een rapport over de Noordzee die aanbeveling genoteerd. Duidelijk iets om mee aan de slag te gaan na 9 juni!

Bij het bezoek aan de schoenenfirma stond de manier waarop de webshop ingericht was en welke problemen je daarbij tegenkomt als hoofdthema op de agenda. Maar alras kwam het natuurlijk ook op kansen voor het MKB, de vele regels, maar ook de zorg voor de klant die in de winkel overlegt over een aankoop maar achter zijn beeldscherm letterlijk digitaal bezig is. “wel leuk” vs “niet leuk”. Maar als de leuke schoen niet past die toch ook zo weer terugstuurt.

Daarna hebben we een prachtige tocht gemaakt over de Zeeuwse wateren. Hangculturen voor de mosselen, de versterkingen van de dijken en wat daar allemaal achter zit. Kansen voor een recreatieve sector maar ook de bedreigingen. Onderwerpen die bij de ChristenUnie ook de nodige aandacht krijgen in ons verkiezingsprogramma. Vooral de waterveiligheid is een belangrijk thema. Het versterken van de dijken en de zorg voor zoet water staat hoog in het aandachtslijstje van onze fractie. Maar ook de kansen voor het MKB tegenover een grootwinkelbedrijf en daarmee vaak in het kielzog de discussie over de leefbaarheid van het platteland als alle kleinere bedrijven en winkels weggaan heeft onze aandacht. De vraag werd opgeworpen of de overheid aan de groei van de winkelparken niet een halt toe moest roepen. Je krijgt dan de discussie: kan je echt de minste kosten maken voor een product omdat die in grote getallen omgezet wordt, of accepteer je een hogere aanschafprijs maar dan wel in de winkel in je dorp. Dat is niet altijd een makkelijke afweging merkten we in de discussie.

Toen nog een uurtje flyeren in het centrum van Kapelle. Dat is op donderdagmiddag in de volle zon niet het drukste moment. Maar toch een aantal leuke gesprekken gehad. Na gezellig met een hele groep mensen uit Kapelle gebarbecued te hebben kon ik weer afscheid nemen van Zeeland na twee prachtige dagen. En samen met Hennie weer op Zeewolde aan.

Nog 5 dagen…

Ernst

Zie hier de foto’s van campagne in Zeeland

Campagne Zeeland: dag 1

Fri, 04 Jun 2010 16:52:35 +0200

Op deze eerste campagnedag in Zeeland gaan we naar het viskweekbedrijf van dhr Cornelisse in Stavenisse. Een bedrijf waar vooral Tarbot wordt gekweekt, maar ook lamsoor en zeekraal. Daarna naar een weefselkwekerij. Vitroplus in Burgh-Haamstede. Blijkt het bedrijf wereldwijd zijn producten af te zetten met een marktaandeel van 80% van alle gekweekte varens.

Ik had al wel vaker een viskweekbedrijf gezien. Spannend is altijd hoe men omgaat met een geregelde oogst, het voer, de waterzuivering en de afzet. Voor wat betreft dit laatste schrok ik wel om te horen dat op de veilingen toch een beetje neergekeken wordt op gekweekte vis. Helemaal als je weet dat we het met tonnen tegelijk invoeren vanuit het verre oosten. Waar condities waarbij de vis gekweekt wordt vaak veel slechter zijn dan hier in Burg-Haamstede bijvoorbeeld. Door het gebruik van bronwater is de insleep van ziekten miniem waardoor ook medicijngebruik tot een minimum is beperkt. Neem daarbij de voortdurende discussie dat we moeten oppassen dat onze visbestanden niet tever uitgedund worden zodat we straks helemaal geen wilde vis meer kunnen vangen is het enige juiste antwoord daarop de viskweek. Natuurlijk hebben we ook een discussie gehad over het voer. Aangezien Tarbot een vleeseter is zijn dierlijke eiwitten noodzakelijk. Maar door de ziekte Creutzfeldt-Jacob is het gebruik van bijvoorbeeld bloedmeel verboden. Dat is in grote hoeveelheden beschikbaar vanuit de slachterijen, maar mag vanwege eventueel besmettingsgevaar niet gebruikt worden. Mijns inziens toont dat nog maar eens de noodzakelijkheid aan dat we gaan onderzoeken op welke wijze we die producten wel kunnen gebruiken door nieuwe technieken waarbij je eventuele besmetting kan uitbannen, maar de goede eiwitten niet zomaar verloren laat gaan.

Mooi om te zien is het hergebruik en zuivering van het water dat Cornelisse gebruikt. Bevloeiing van de zeekraal en lamsoor en een nieuw experiment om te zien of zeewier kan helpen met het zuiveren van het water. Het wier kan dan ook weer hergebruikt worden voor verschillende doeleinden. Duurzaamheid is een heel breed begrip. Ik spreek wel mensen die wijzen op de nadelen van de viskweek. Maar daarbij gaan ze voorbij aan het allerbelangrijkste: we moeten wel overstappen want anders zijn de zeeën eerder leeg. Dat je tijdens zo’n overstapperiode nog niet alles helemaal efficiënt onder de knie hebt is dan logisch. Onze land- en tuinbouwtechnieken hebben ook een hele ontwikkeling doorgemaakt de afgelopen 40 jaar, voordat ze zo efficiënt zijn zoals ze nu zijn.

En die efficiëntie kwam ook mooi terug in het bezoek aan Vitroplus. Een zeer innovatief bedrijf waarvan we ook niet alles mochten fotograferen. En de reden daarvoor werd duidelijk tijdens ons bezoek. Het bedrijf ziet kans om op zeer efficiënte wijze uit weefselkweek miljoenen varens te kweken. Zij gaan daarbij tot het stadium dat de plant afgehard is en kan uitgroeien. Alles met elkaar een periode van ruim een jaar. Maar dan is er ook heel veel gebeurd. Vooral ook de periode van de eerste groei is cruciaal en wordt onder gecontroleerde condities uitgevoerd. Daarbij wordt nu ook LED-techniek ingezet wat nog wel een puzzel is om het goed te krijgen. Maar dan kunnen de kweekbakken ook in grote dichtheden, vlak onder de verlichting die het plantje niet verbrand, opgekweekt worden. Efficiënt in een geconditioneerde bedrijfshal. Dit scheelt veel gebruik van de volle grond, die bijvoorbeeld veel beter voor het opgroeien van de kweekplant tot volwassen varen kan worden gebruikt.

Een tweetal prachtige werkbezoeken dus die in lijn zijn met de ontwikkelingen zoals de ChristenUnie deze ook voor ogen heeft. En waarmee zij rekening houdt in haar programma Vooruitzien.

Ernst

Zie hier de foto’s van de bezoeken

Campagne in Noord-Holland

Fri, 04 Jun 2010 18:41:59 +0200

We gaan naar Noord-Holland om daar onze notitie over de Bollensprinter aan te bieden. Maar Noord-Holland kent een dossier waar nog meer om te doen is: Schiphol en het vliegtuig lawaai. Dus eerst maar eens naar Noordwijkerhout om luistervinkje te spelen.

De belangrijkste reden voor het bezoek is dat we het een raadsel vinden waarom Schiphol nog steeds werkt met het oude NOMOS-geluidsmeetsysteem. Er bestaat al jaren een beter en nauwkeuriger alternatief dat bovendien veel goedkoper is, de zogenaamde Luistervink. In Noordwijkerhout staat in de duinen zo’n Luistervink. Dhr. Muchal geeft een uitgebreide toelichting waarom zijn apparatuur beter in staat is het echte vliegtuiglawaai te meten. Dit is bereikt door de microfoons zo te plaatsen dat zowel de wind als het omgevingsgeluid zeer sterk gedempt wordt. Daarnaast is door de koppeling van programma’s het mogelijk om de specifieke lawaaiproductie van een vliegtuig te splitsen van de rest. En dan heb je een goed beeld van het werkelijk geproduceerde vliegtuiglawaai. Dat lukt dus niet bij het officiële systeem van het ministerie. Zowel TNO als RIVM hebben in rapporten in 2006 en 2007 al aangetoond dat het zogenaamde NOMOS-systeem onvoldoende bruikbaar is omdat er te veel lawaai van andere bronnen zoals auto’s en wind wordt gemeten en de meetdrempel te hoog is. Door deze hoge meetdrempel worden alleen geluidspieken gemeten en niet de totale geluidsoverlast.

Er moet zoals beloofd in het kabinetsstandpunt Schiphol uit 2006 een moderner en onafhankelijk meetnet komen dat de totale geluidbelasting van het vliegverkeer meet. Er zijn al een paar gemeenten die op eigen kosten gebruik maken van een moderne geluidsmeter. Maar dat meetnet moet sluitend zijn. En eentje op basis waarvan ook daadwerkelijk gehandhaafd kan worden op de criteria die de minister aan Schiphol heeft opgelegd. Dat betekent dat geluidspieken, zoals NOMOS die produceert nietszeggend zijn, maar dat de geluidsbelasting over het hele jaar zoals een post van de Luistervink geeft maatgevend moet zijn.

Daarna zijn we naar Lisse gegaan om de Bollensprinter te promoten. Ik heb een notitie, waar Frank Visser de auteur van is, in een van de laatste commissievergaderingen aan Minister Eurlings aangeboden. We willen dat in de brede Randstad zes sprinters per uur gaan rijden over het spoor en niet alleen op de corridors tussen de vier grote steden. Onderzocht moet worden welke infrastructurele maatregelen hiervoor nodig zijn. Als voorbeeld is het plan voor het traject Hoorn-Haarlem-Den Haag uitgewerkt in een nieuw treinconcept: de Bollensprinter. Nu rijden in grote delen van Noord-Holland sprinters slechts 2x per uur. Maar dat kan veel aantrekkelijker. Niet alleen door hogere frequenties, maar ook door goede aansluitingen op het regionale OV, de OV-fiets en voor de automobilist. Grote ingrepen zijn vaak niet nodig om meer treinen te laten rijden. Het gaat vooral om het oplossen van enkele knelpunten en er moet goed worden gekeken naar de sluitingstijden van spoorwegovergangen en bruggen.

In Lisse vertelde dhr. Hollander van Landgoed De Keukenhof over de plannen voor heropenen van het station. Alles was klaar, de plannen zijn er, de mogelijkheden, de middelen, echt alles. Maar de NS wil daar nu toch niet stoppen omdat “er misschien wel teveel passagiers zijn…”. Toen ik dat hoorde moest ik toch echt lachen. Teveel passagiers; ik zou dat maar als kans zien. Daarna zijn we nog in Alkmaar en Heerhugowaard geweest om ook daar aandacht te vragen voor dit concept. Want net zoals bijvoorbeeld de Zuidtangent bij de reizigers in de wijde omtrek van Amsterdam een begrip is geworden door goede marketing en een goed product kan dat ook met bijvoorbeeld een Bollensprinter. En dan nog wel eentje die zijn naam eer aan doet als je kijkt naar de uitgestrekte bollenvelden in midden Noord-Holland en tussen Haarlem en Lisse. Om dat nog maar eens nadruk te geven hebben we bij station Heerhugowaard een aantal bollen in de grond gestopt. Op naar de bloei van de Bollensprinter!

Ernst

Zie hier voor de foto’s van de campagnedag!

Campagne Limburg: dag 2

Fri, 04 Jun 2010 00:01:28 +0200

Op deze campagnedag beginnen we met het grensoverschrijdende verkeer, en eindigen we met de campagnetour in Maastricht. Dat is dan: busje, trein, trein, lopen, trein, auto, bus, slapen.

Zoals ik al eerder op mijn site heb geschreven hebben Ger Koopmans en ik een initiatiefnota gemaakt over het grensoverschrijdende verkeer. En dan specifiek het treinverkeer. We hadden namelijk geconstateerd dat in actieve grensregio’s er van alles de grens overgaat, behalve het openbaar vervoer. Belemmeringen zijn dan snel opgesomd: twee nationale overheden, bevoegdheden, afstemming, procedures en zo kan ik nog wel even doorgaan. Juist dat wilden we aanpakken omdat we zagen dat de samenwerking van die grensregio’s goed op gang is gekomen, en dat het OV daarbij dan niet achter kan blijven. Tijdens de voorbereiding bleek dat een goed voorbeeld van zo’n actieve regio het gebied Parkstad Limburg en de regio Aken is. En in dat gebied zijn we vanmorgen wezen kijken.

Met de trein van Maastricht naar Heerlen, en dan met de Euregiobahn van Heerlen naar Aken en weer terug. Een mooie treinreis door het schitterende Limburgse landschap en verder de grens over. In Aken werden we opgewacht door Oberburgemeister Philipp die daarvoor speciaal zijn agenda had vrijgemaakt. Bij aankomst gelijk op de foto, samen met de heren Philipp Sistenich (directeur van de vervoersauthoriteit in Aken) voor de banner van de Euregiobahn. Na deze enthousiaste ontvangst, waarbij wij zelfs door de gastheer in het Nederlands begroet werden, is uitgebreid gesproken over de resultaten van onze nota. En men was daar zeer enthousiast over. Het heeft heel veel in gang gezet juist ook aan Duitse zijde en zijn projecten versneld in beweging gekomen. De lijn Heerlen-Aken en de nieuw aan te leggen Avantislijn geven zo een geweldige ontsluiting van een gebied waarbij het kenniscentrum Aken met zijn universiteiten en de mogelijkheden van wonen in Parkstad Limburg perfect samengaan. Precies dus wat wij bedoelt hebben te bereiken met onze nota. Opnieuw dus ook weer enthousiasme aan mijn zijde van dit stukje Kamerwerk.

Daarna zijn we met de auto naar het klooster in Wittem gereden. Tijdens de rondleiding en discussie over de activiteiten in het klooster ook veel gelegenheid om te spreken over de noodzaak van het omzien naar de zwakken in de samenleving en de basis van waaruit dat moet gebeuren. Veel herkenning in de wijze waarop dit vaak door katholieken wordt opgepakt.

En toen naar Maastricht. Met de avond in de Bonnerie. André moest al vroeg weg in verband met een TV-optreden maar Reinier, Carola en ik mochten de discussie aangaan met de zaal over stellingen en vragen. een boeiende avond die leuke discussies losmaakte. Zeer geslaagd dus, kan ik wel zeggen.

Ernst

Campagne Limburg: dag 1

Sun, 30 May 2010 22:18:57 +0200

Na twee campagnedagen in Brabant ben ik vanmorgen met de trein naar Horst gereisd. Werkbezoek aan biologische akkerbouwer die vlak bij een LOG woont, een tuinbouwbedrijf die zuinig met energie omgaat, bezoek aan een klooster in Steyl en 's avonds een discussieavond over toekomst voor de landbouw. Ofwel: mijn dag met Jan Jansen.

Jan Jansen is een boer in ruste. Maar met veel kennis en een grote gedrevenheid hoe naar zijn idee de landbouw er uit moet zien. En met oog voor noden in de rest van de wereld. Want daar ligt zijn passie: iets betekenen voor landen waar de landbouw nauwelijks een kans krijgt door de macht van de grote mondiale firma’s in deze wereld. Of door exportsubsidies vanuit Europa. En als chauffeur met een passie om eerst zelf de weg te vinden; pas als het niet lukt gebruiken we de tomtom.

Bij het eerste bedrijf spreken we ondernemer Vollenberg die vooral lof kweekt, maar ook andere groenten verbouwt. Natuurlijk hebben we eerst gekeken naar zijn drive om biologisch te boeren. En dat zijn precies ook de redenen die de ChristenUnie voor haar programma heeft gehanteerd. Zorg voor de grond, zorg voor de producten, zorg voor de consument. En dat alles op een duurzame wijze. Maar de discussie komt natuurlijk ook terecht op het LOG wat in Grubbenvoorst moet komen; een Nieuw Gemengd Bedrijf. 1,6 miljoen kippen en 30.000 varkens. Ja, dan slik je wel even. Zo’n bedrijf komt het dier los te staan van zichzelf en wordt een onderdeel van de productie. Sterker: de ondernemer ziet zijn dieren niet eens meer. Dat wordt mij toch ook te gortig als je hoort hoe dat eruit gaat zien.

Onderweg met Jan gesproken over een uitspraak bij het gesprek van net: "we zijn onszelf aan het vernietigen". Dat stemt tot nadenken, helemaal als Jan daar nog een paar schrijnende voorbeelden van zijn bezoeken aan het buitenland aan toevoegt.

Daarna bij Dings Aardbeien mooie ontwikkelingen gezien hoe de tuinbouw zuinig kan werken met energie en water. Ook hier de discussie hoe je zo zorgvuldig kunt produceren op duurzame wijze en de consument tevreden kan stellen met een gezond en mooi product. Als techneut let ik dan natuurlijk altijd op de techniek en die is hier mooi. Koeling door verneveld water dat hergebruikt kan worden. Nieuwe koelunits om te zorgen dat de aardbeien ook ’s nachts hun rust krijgen. Mooi om te zien.

Nu met Jan in de auto een leuke discussie over het klooster waar we naar toegaan. En het rijke roomse leven. Maar ook juiste de betrokkenheid van de paters uit zo'n klooster die, in tegenstelling tot andere pastors, wel wat van de wereld gezien hebben. En vanuit die bewogenheid in het leven staan.

Daarna zijn we bij pater Jan van As geweest in Steyl. Een boeiend en inspirerend gesprek tussen een protestant en een katholiek. Wat beweegt ons om voor de medemens op te willen komen. Wat beweegt ons om om te zien naar de zwakken. Waarom willen we zo nodig onze ontwikkelingshulp in de benen houden. Voor mij een feest van herkenning, maar zo te merken ook voor de pater.

En dan ’s avonds in Horst een avond over de toekomst van de landbouw. Met ondernemers uit het gebied, met burgers vanuit de actiegroep Behoudt de Parel. En met Pascal Frissen onze man uit Limburg op de lijst. Een discussie over de drang naar het steeds maar goedkoper produceren. Waarbij uitgebreid stilgestaan is bij dat nieuwe gemengde bedrijf zoals dat in Grubbenvorst moet komen. Maar ook een discussie over de prijs van ons voedselmandje en of wij als Europa niet een beetje op onszelf moeten letten. Als de “wereld” de standaard wordt zal het goedkoopst producerende land uiteindelijk alle landbouw hebben. nou ja, dat zou in theorie kunnen. Opmerkingen dat het in Nederland echt niet minder kan met de landbouw omdat wij de wereld moeten voeden staan haaks op de noodzaak dat landen, juist ook in de derde wereld, zelf een goede landbouw krijgen. En dan is er meer dan genoeg oppervlakte in de wereld om goed en veilig voedsel te produceren.

Een mooie maar intensieve dag. Morgen verder. Jan gaat weer naar huis, wel moe na zo'n hele dag mij rondrijden. Maar ik heb er erg van genoten. Bedankt Jan!

ernst

Campagne: maar wie luistert er...

Fri, 28 May 2010 13:25:00 +0200

We zitten midden in de campagne. Voor ons als Kamerleden best gek dat we zo druk zijn, maar elkaar tussendoor niet even spreken. De gezamenlijke start van de week op dinsdagochtend is er even niet. Een vluchtige tweet, een snelle sms of kort telefoontje: de moderne techniek helpt ons hollen. En weg zijn we, naar onze volgende activiteit.

Op zich is het wel leuk om via twitter te zien waar iedereen heen vliegt. En dan blijkt dat de campagne zoals we die voeren op heel veel plekken in Nederland tegelijkertijd zich afspeelt. En soms in de uitersten van ons land: gisteren zat ik in Brabant, maar was de tour in Groningen. Alle mogelijke activiteiten worden uit de kast getrokken. Met de campagnebus als onze grootste flyer die we maar uit de kast konden trekken. Ik blijf het een prachtig ding vinden.

Veel discussies op de TV en radio leveren weer stof tot nieuwe discussies op. Vanwege mijn eigen activiteiten kan ik ze niet allemaal volgen op TV, maar leuk is dat waar je komt mensen het wel gevolgd hebben en erover beginnen. En vaak met hele positieve opmerkingen over André, en ja dan ben ik best trots. Op hem dan. Ik heb zelf een paar kleine stukken gezien en dat is dan toch veel door elkaar heen praten. En niet alleen in de “herendebatten” maar ook de dames kunnen er wat van. Het is een stijl van discussiëren die ik niet mooi vind. Want wie kan er door al dat gekakel nou horen wat er gezegd wordt? En zal de kijker zich daar nu juist niet vanaf keren. Op twitter zag ik commentaar voorbij komen van iemand die zei dat hij het wel graag spannend wilde zien. Maar als je door elkaar praat wat is daar dan spannend aan?

Ik moet zeggen dat ik meer effect zie in de discussies één-op-één met mensen. Op straat (dus niet tussen twee folders door, maar echt even elkaar spreken) of tijdens de werkbezoeken. Je kan dan ook beter inhoudelijk vertellen wat ons programma Vooruitzien nu eigenlijk meebrengt. En waarom we bepaalde keuzes maken. Zoals gisteren in Brabant over de intensieve veehouderij, of over nut en noodzaak van een verbeterd openbaar vervoer. En dan merk je dat er geluisterd wordt. Niet naar gekakel, maar naar argumenten.

Stevige debatten met inhoud: schitterend. De mensen bereiken met de boodschap van de ChristenUnie: dat is de echte opgave. Want er valt veel te kiezen, vooral voor Christelijk-Sociale politiek. Op negen juni!

ernst

Campagne in Brabant: dag 2

Sun, 30 May 2010 22:20:37 +0200

Landbouw Ontwikkelingsgebied. Ofwel een LOG. Er zijn voorstanders en er zijn tegenstanders. Vandaag een discussie tijdens mijn tweede campagnedag in Brabant met beide partijen. 's Morgens in De Mierden over het LOG Hulsel Bladel. En 's middags in Aarle-Rixtel. Een dag van uitersten.

Na opgehaald te zijn door Wijnand van der Hoeven die vandaag mijn chauffeur is komen we aan in De Mierden in het prachtige zonovergoten Brabantse landschap. Vanuit het keukenraam bij een van de families die in het LOG Hulsel Bladel kijken we een prachtig landschap in met nog een van de weinige zandpaden vlak langs het huis. En dan ontspint de discussie zich. De mensen in het gebied zijn niet tegen de agrarische activiteiten, integendeel. Vaak komt men zelf uit een boerenfamilie en is in het gebied blijven wonen. We hebben gesproken met de eigenaars van een paardendekenwasserij en die hebben zelf paarden en zijn dus een agrarische onderneming. Maar als je dan ineens ingeklemd dreigt te raken tussen een stal met 60.000 kippen en de mogelijkheid voor een megastal vol varkens, ja, dan krab je je nog wel eens een keer extra achter de oren.

In pakweg 1,5 uur tijd krijg ik een hele waslijst opgesomd van merkwaardige besluiten, vreemde contouren in het LOG, te late communicatie of zelfs helemaal geen communicatie, en een perspectief van nog eens een paar honderdduizend dieren in een gebied waar al honderdduizenden dieren zitten. Ik snap dat dit een grote weerstand oproept. Ook hier is men dankbaar dat ons Statenlid Hermen Vreugdenhil dit heeft aangekaart in de provincie als voorbeeld hoe beleid verkeerd uitpakt. En na een rondrit door het gebied heb ik alleen nog maar vragen over: hoe kan dit toch zo doorgegroeid zijn? Welke agenda zit hier achter?

Ik krijg een fotoboek mee met foto’s van het gebied. Mens, natuur en landschap. Een schitterende documentaire in zwart-wit. Ze wisten vast niet dat ik als kleurenblinde zo kan genieten van juist zwart-wit foto’s…

En dan ’s middags een gesprek met 3 ondernemers en de wethouder van Laarbeek over de bedreigingen voor de ondernemers. Ondernemers die al jaren met een traject van verplaatsen bezig zijn in het kader van de Reconstructie. En die nu ineens hun plannen helemaal in rook zien opgaan door de besluitvorming van de Staten. Uitgebreid staan we stil bij de reden van hun verplaatsingen. En in tegenstelling tot de vestiging van veel nieuwe megastallen in Hulsel Bladel is hier bij deze ondernemers juist sprake van geest van de reconstructie: bedrijven die weggaan bij woonkernen of natuurgebieden. Bedrijven die dolgraag een duurzaamheidslag willen maken, maar nu die plannen zien vervliegen. Een ondernemer heeft alles, conform de geplaatste handtekeningen, ontmanteld, het bedrijf uitgeruimd in de verwachting dat er een nieuwe plek is om een zeer duurzame en diervriendelijke stal te kunnen bouwen. En nu is er even helemaal niets en moet er in een heel andere sector werk worden gezocht.

Beide bezoeken tonen aan hoe belangrijk het is dat de stap die nu door de Staten is gezet een vervolg krijgt. Eerst zal er het vertrouwen moeten groeien dat GS de juiste besluiten gaat nemen om onrust bij de burgers weg te nemen, en dan zal met volle kracht gewerkt moeten worden aan al die bedrijven die in de geest van de reconstructie verplaatst moeten worden. En snel en goed. het liefst op vrijkomende locaties. En met voorrang bedrijven die dat ook doen om een duurzaamheidslag te maken of die de “afwaartse” beweging maken. Kortom er is nog heel veel werk te verzetten. De ChristenUnie blijft hier volop mee aan de slag. In de Staten, maar ook landelijk.

Want belangrijk is dat wij in ons verkiezingsprogramma Vooruitzien juist ook verwijzen naar de resultaten en richting die Brabant is ingeslagen op het gebied van de megastallen discussie.

ernst

Campagne in Brabant: dag 1

Wed, 26 May 2010 23:19:26 +0200

Vandaag is de eerste van twee campagnedagen in Brabant. Samen met ons Statenlid EN kandidaat Kamerlid Hermen Vreugdenhil en Wijnand van der Hoeven, oud-wethouder uit Aalburg op pad in het westelijk deel van Brabant. Discussies over leefbaarheid op het platteland en een gesprek over de kansen voor beter Openbaar Vervoer in Brabant.

Leefbaarheid binnen de kleine kernen is een grote zorg in Brabant, maar ik zou haast zeggen waar niet in Nederland. In Brabant is dit opgepakt door de provincie door gelden beschikbaar te stellen voor het maken van plannen om de leefbaarheid te vergroten. Dat dreigde te sneuvelen door de bezuinigingen waar de provincie zich voor geplaatst ziet. Maar de burgemeester van Aalburg, Fons Naterop, prees de vasthoudendheid en inzet van Statenlid Hermen Vreugdenhil om dit probleem in de Staten aan te kaarten om de subsidie veilig te stellen. En dat lijkt te lukken. De gemeente die bezig zijn geweest met die integrale dorpsontwikkelingsplannen kunnen dat zoals het er nu uitziet gewoon afronden.

En dat dit nodig is bleek ook door de bijdrage van de beheerders van het dorpshuis in Genderen waar we te gast waren. Trots vertellen ze over hun werk en acties om een echt centrum te zijn voor Genderen. Zo organiseren ze maandelijks een gezamenlijke maaltijd voor ouderen in hun centrum. Daar komen wel 60 man op af, maar de keuken waar ze dat in klaar moeten maken kraakt en piept dan in zijn voegen. En dus willen ze dat heel graag verbouwd hebben. een van de plannen die de toekomst van zo’n dorpshuis voorlopig veilig moeten stellen. Maar burgemeester Naterop was ook heel nuchter. Naar zijn mening moet er veel meer gestructureerd gekeken gaan worden naar de plannen voor de regio’s waarbij de leefbaarheid, mede als gevolg van een krimpende bevolking, een probleem kan gaan worden.

Daarna zijn we op bezoek geweest in Breda, in de HSL-lounge om precies te zijn. Prachtig om daar te wezen: de HSL stopt er tenslotte nog niet eens, maar toch is er al zo’n lounge. In het gesprek met wethouder Willems hebben we uitgebreid stil gestaan bij de kansen en bedreigingen voor de verdere ontwikkelingen op het gebied van Openbaar Vervoer. Onderdeel daarvan is de aanleg van de spoorlijn Utrecht-Breda. Minister Eurlings heeft meerdere malen toegezegd dat hij de spoorlijn niet onmogelijk wil maken, maar hoe dat “niet onmogelijk maken” er dan uit gaat zien bleek grote zorgen op te leveren. Er lijken problemen opgeworpen te worden waarbij onduidelijk is hoe serieus die zijn. De oorspronkelijke bedenkers van de plannen zijn erg serieus te werk gegaan en hebben veel problemen al van te voren getackeld. Over de zorgen die geuit werden zullen we eens navraag doen bij de minister…

Kortom. Een mooie eerste dag. Morgen verder.

Ernst

Midden Delfland

Thu, 27 May 2010 09:04:43 +0200

Ik heb in de afgelopen jaren met enige regelmaat in de Kamer gesproken over de A4 Midden Delfland. Tot en met de variant "A4 met vaart" waarvan de minister eerst zei dat hij dat zou gaan onderzoeken en later dat weer terugtrok. Vandaag zijn we in het gebied om te discussi�ren over een mogelijke nieuwe doorsnijding van dat gebied als gevolg van de aanleg van de westelijke oeververbinding rond Rotterdam. Wordt het doormidden Delfland?

Het is werkelijk schitterend weer als we aankomen op de boerderij van de familie Van der Kooy. Een toepasselijke locatie want hun boerderij moet misschien wel verdwijnen als er een tracé doorgetrokken van de Blankenburgtunnel naar de A4. Want daar gaat de discussie nu over: waarom 1,5 miljard investeren in een tunnel die eindigt op de A20, als je de weg makkelijk kan doortrekken. Aansluiten op de A4; door naar de A13! En daarover maken de bewoners, bedrijven, woningbouwcoöperaties en de Vereniging Midden Delfland zich grote zorgen. Want met de A4 wordt het gebied al gedeeld; als daar een tracé haaks op komt – en er is kennelijk ook al een wegnummer voor bedacht, nl. de A24 – dan wordt het helemaal een soort pizza, met allemaal kleine stukken. Je kan rustig zeggen dat er van het gebied, dat nu als zeer belangrijk gebied door de provincie is aangewezen en waar miljoenen in geïnvesteerd worden, niet veel overblijft.

Eerst hebben we een behoorlijk technische discussie over het wel en wee van de verschillende onderwerpen. De Blankenburgtunnel met zijn aansluitende tracé of de Oranjetunnel en de ontsluiting van het Westland. Er zijn altijd voors en tegens, maar belangrijk daarbij is dat er een afweging gemaakt wordt op basis van gelijkwaardige uitgangspunten. We krijgen te horen dat het maar de vraag is of dat laatste het geval is. Het lijkt erop dat de ene wegaanpassing veel duurder wordt geprijsd (de aansluitende wegen op de Oranjetunnel) als de andere (die bij de Blankenburgtunnel). Wat nog vreemder is dat de stakeholders in het gebied er niet of onvoldoende bij betrokken lijken te zijn. De gemeenten hebben een brief geschreven dat zij niet of te laat worden geïnformeerd, ter vergadering de laatste stand te horen krijgen, en daar eigenlijk geen gelegenheid hebben om overleg over te voeren. Kortom: de tactiek van de haast en voldongen feiten. Reden genoeg om daarover Kamervragen te stellen aan Minister Eurlings.

Daarna gaan we het veld in. Kijken bij het jaren geleden opgespoten tracé van de A4, wat nu afgegraven moet worden omdat de weg verdiept komt te liggen. Een heel vreemde gewaarwording om daar te staan. Maar we gaan ook verder naar de vlieten die in het gebied liggen. Schitterend gebied dat heel veel potentie heeft voor de recreatie. En als je dat ziet het tot je door dringt hoe goed dat idee van de A4 met Vaart eigenlijk is. Hoe perfect dat past in het huidige landschap en een echte aanvulling kan zijn in een gebied dat omringt door de Randstad al zo kwetsbaar is. En hoe moeilijk een nieuwe weg zoals bijvoorbeeld een A24 zich daar alsnog in laat voegen.

We komen terug op de biologische boerderij van de familie Van der Kooij. Als de donkere toekomst werkelijkheid wordt zal de A24 precies over hun erf komen te lopen. En waarvoor denk je dan. Als het nodig is zijn er ook de goede argumenten voor. Maar die lijken op dit moment niet voorhanden, sterker er zijn andere mogelijkheden. Maar dan moeten die wel eerlijk afgewogen worden!

Ernst

Zie hier de fotoreportage

Campagne: Zeeuwse klei, vergezichten en bolussen

Fri, 21 May 2010 16:43:42 +0200

De campagne is losgebarsten. De week zijn we op tournee door het land; vandaag in Zeeland. Een landschap dat mij dierbaar is geworden. De vergezichten, de akkers, de natuur. Maar ook de kusten en het water. Het is een prachtig land. We zitten in de bus en trekken zo langzamerhand door Zeeland naar Middelburg.

In het programma van de ChristenUnie Vooruitzien besteden we veel aandacht aan ons landschap. Een centraal begrip daarbij is verantwoordelijkheid. Verantwoordelijkheid voor mensen en de inrichting van de samenleving, maar ook verantwoordelijkheid voor natuur en milieu. Wij moeten beheerders zijn, niet verteerders van Gods schepping. Niet omdat ze maakbaar is, maar omdat ze kwetsbaar is. De ChristenUnie hecht bijzondere waarde aan een duurzame leefomgeving. Wij willen als goede rentmeesters op een verantwoordelijke en dus duurzame manier omgaan met de schepping. Dat bepaalt onze keuzes op terreinen als ruimte, natuur en water, maar ook op het gebied van wonen, mobiliteit, landbouw en visserij. En dat blijkt dan ook uit de CPB doorrekeningen: ons programma is het beste voor het landschap.

Als je Zeeland inrijdt heb je altijd gelijk van die mooie vergezichten. Helemaal in deze tijd van het jaar liggen de akkers er prachtig bij. Maar onze werkbezoeken brachten ons ook bij de vergezichten die hier nu erg spelen: de krimp. Een heftige discussie die diep ingrijpt in de lokale gemeenschappen. Want hoe houdt je als woningbouwcoöperatie een woningbestand overeind als je de koopwoningen, die de onrendabele toppen moeten wegnemen, maar niet verkocht krijgt. En datzelfde probleem speelt bij het voortgezet onderwijs. Nivelleren we helemaal naar het openbaar onderwijs als het totaal aantal leerlingen afneemt, en moet het bijzonder onderwijs dan zijn identiteit opgeven? Niet voor de ChristenUnie. Voor ons is de identiteit maatgevend voor onze keuzes. Bij krimp kun je dan beter zoeken in het samengaan op bestuurlijk niveau van gelijkgezinde scholen, en dat geldt dan ook voor het openbaar onderwijs. Ed Anker: “Uitgangspunt is geen verarming , maar in stand houden van de diversiteit. Vrijheid van onderwijs heeft dus alles te maken met omgaan met de verschillen. En dat betekent niet het ontkennen van verschillen, maar het vieren van verschillen.”

En dan het werk. Is er een goed bedrijf, de belastingdienst in dit geval, dan wordt die mogelijk verplaatst. En dat terwijl het een krimpregio is. Dan lijkt het verplaatsen van hoogwaardige werkgelegenheid daar volledig mee in tegenspraak te zijn. En dus hebben Carola en ik hier maar vragen over gesteld aan minister De Jager.

En nu naar de grote avond in Middelburg. Met die bolus in het vooruitzicht.

Ernst

Wandelen op de gasbel

Tue, 18 May 2010 15:12:15 +0200

Zaterdag de politieke wandeling in Groningen gehad. Rond Westeremden om precies te zijn, door het diepste punt van de "kuil" die ontstaat als gevolg van de gaswinning. Toelichting op de schadeproblemen, de waterproblemen, maar ook een geweldige tour door het hoge land van Groningen.

De gedeputeerde Rudy Slager uit Groningen, geboren in Westeremden, gaf de aftrap door eerst maar eens stil te staan bij de oorsprong van de wierde (en zeg geen terp!). Daarna zijn we de bult afgelopen, regelrecht de weilanden in. Door het stroomgebied van de Fivel, weliswaar geheel dichtgeslibd en totaal niet meer in functie, maar nog steeds aanwezig in het landschap. Het mooie van dit soort wandelingen is dat wanneer je door het landschap loopt met mensen die de historie kennen je gewezen wordt dat een glooiing nooit zomaar een glooiing is.

De verzakkingen in dat gebied zijn best stevig. Enkele tientallen centimeters kan de bodem nog zakken, en dat gaat soms met schokken gepaard. We hebben uitgebreid stilgestaan bij de grootte van de schokken en de schade die als gevolg daarvan ontstaat. Daar is een fonds voor die de schade vergoedt, maar dat maakt investeren soms lastig. Want wat gebeurt er als je net een nieuw gebouw hebt gerealiseerd, de aarde beeft en de boel scheurt. De bewijslast blijft een groot probleem. Want zat de scheur die je nu ineens ziet al niet in het gebouw. Op zich vind ik dat een flauwe discussie. Want al zat er in het metselwerk een barst die je nog niet kon zien, er is dan dus een externe bron die ervoor zorgt dat de scheur groter wordt. Kleine scheuren als gevolg van drogen van een gebouw na nieuwbouw zijn volstrekt logisch. Daarmee is de integriteit nooit in het geding. Maar wordt zo’n scheur groter dan kan die integriteit wel een probleem worden. En dus is de beving daaraan debet en zal er betaald moeten worden.

En zo wandelen we door een gebied waart ook de waterhuishouding behoorlijk op zijn kop gezet wordt als gevolg van de bodemdaling. Inmiddels zijn er nieuwe waterkringen aangelegd met gemalen die het water afpompen om het weg te kunnen laten lopen. Je moet tenslotte voorkomen dat de wierden hun oorspronkelijke doel weer moeten vervullen. Dat zal echter nog de nodige investeringen vergen willen mensen, dieren en bedrijven in zo’n gebied toch aktief blijven.

Al met al een mooie wandeling, waarbij de afsluiting met een bezoek aan het museum van de kunstenaar Helmantel zeer de moeite waard was.

Ernst

Zie hier de foto’s van de wandeling

Betaal de orgelman

Sat, 15 May 2010 13:00:48 +0200

Vandaag heb ik mijn campagnefilmpje opgenomen, met Anne-Paul van het partijbureau. Nadruk ligt daarin op behoud van ons cultuurlandschap. Schitterend om vanmorgen (met dat lekkere zonnetje) in de Arkeheem polder te staan. En toen vanmiddag in Zeewolde bij het boodschappen doen het draaiorgel speelde was dat weer een onderdeel van ons cultuurlandschap. Maar wie betaalt de orgelman?

Het is campagnetijd. En dus zijn we heel druk met vertellen waar wij goed in zijn en andere partijen wat minder, of zelfs veel minder. Nou ja druk, nu even niet vanwege dat verschrikkelijke ongeluk in Tripoli. Ook vandaag is het nog rustig aan het campagnefront en onze tourdag in Overijssel afgezegd. Maar blijft dat onze programma’s weer veel vertellen over wat er moet gaan gebeuren de komende jaren. Woensdag morgen kreeg ik tijdens een debat over de kwaliteiten van de EHS nog de vraag voorgelegd – van discussieleider Jort Kelder – groen of Griekenland. Los van de lekkere alliteratie is het een onmogelijke keuze. Griekenland moeten we wel redden, willen we onze € niet helemaal in de kou laten staan. En de natuur: ja zonder de natuur gaat er nog veel meer fout. Mooie landschappen en natuur dragen bij aan het welzijn van mensen en zijn cruciaal voor het behoud van biodiversiteit. Biodiversiteit is het natuurlijk kapitaal van deze wereld, en behalve mooi ook erg nuttig. Biodiversiteit is de basis van ons voedsel en de grondstoffen die we gebruiken voor kleding, brandstof en medicijnen, en draagt bij aan een stabiel klimaat. En daarom heb ik de keuze in dat debat gemaakt voor: GROEN. Want de leningen voor Griekenland staan niet op onze begroting; dat is geld wat wij lenen op de kapitaalmarkt en doorlenen aan Griekenland. Het geld voor onze natuur staat wel op de begroting, en de ChristenUnie kiest daar ook voluit voor.

In het campagnefilmpje zal de “rand van stad en platteland” te zien zijn. Hoogmoderne bouw van Amersfoort op zichtafstand van een eeuwenoud boerderijtje in de Arkeheempolder. Dat cultuurlandschap moet behouden blijven, maar dat kan alleen als ondernemers in dergelijke gebieden ook de ruimte krijgen om te ondernemen. En als dat niet kan door allemaal een megaboerderij te starten – en daar zijn heel veel redenen voor om dat niet te doen en te willen – zullen andere activiteiten ontplooit moeten worden. Een daarvan is het behoud van het landschap zoals dat er is. Die natuur is noodzakelijk voor ons mensen en is dus een belangrijk product. Waar ook een eerlijke prijs voor betaald moet worden. Een Europees Landbouwbeleid, inclusief substantieel budget, blijft daarom nodig. Meer diensten zoals natuur- en waterbeheer, dierenwelzijn, innovatieve methodes, biologische landbouw moeten vallen onder het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid. Daarnaast wil de ChristenUnie dat vanuit het GLB de boer toeslagen krijgt per hectare. Dit gaat verdere intensivering van de landbouw tegen en maakt het halen van milieueisen realistischer. Wel moet er dan opgelet worden dat er een overgangsregeling voor boeren komt die hierdoor ernstig worden gedupeerd. Maar ook de burger zal meer moeten gaan betalen voor de producten van het land. Want we kunnen het niet alleen van Brussel verwachten. Ons landschap moet ons wat waard zijn.

En toen liepen we dus te winkelen in Zeewolde. Met dat draaiorgel. Al eerder heb ik geschreven dat ik nooit een draaiorgel voorbij kan lopen zonder iets te gooien in het mansbakje van de orgelman. Ik heb al een paar keer een hele discussie gehad waarom wel bij een draaiorgel iets betalen en niet aan die zielige pool die bij de Albert Heijn staat te spelen op zijn accordeon. Nou gewoon: dat draaiorgel is onze cultuur, straatmuzikanten zijn dat in mindere mate. Ook leuk, maar dan moeten ze echt goed spelen. Een draaiorgel is altijd mooi en kost heel veel aan onderhoud, orgelboeken, verslepen van zo’n orgeltje. Dat moeten we in stand houden in Nederland, helemaal omdat er al zo heel veel verschrikkelijke andere muziek is. Houd dus ons cultuurlandschap in ere en daar hoort ook onze straatcultuur bij.

Betaal dus de orgelman! Anders houdt de muziek op te spelen.

ernst

Europese steunverlening

Tue, 11 May 2010 16:41:32 +0200

� 500 miljard.
Dat is het bedrag waar Europa garant voor moet staan in een wankelende financi�le markt. Je wordt er even stil van. Want het grote risico van deze garantstelling is het materialiseren van de moral hazard.
� 500 miljard...

Dit weekend zijn we in Europa opnieuw geconfronteerd met hoe snel een situatie kan verscherpen tot een crisis in de financiële wereld. Een situatie die gekenschetst wordt tot een dreigende uitslaande brand in ons financiële systeem. Door snel optreden in het afgelopen weekend is het mogelijk gebleken een zodanige constructie te ontwerpen als vangnet, waarbij alle “eurolanden” moeten plaatsvinden, voor de problemen dat verwacht mocht worden dat dit stabiliserend zal werken. En de eerste signalen gisteren op deze financiële markten lijken positief; hoewel vandaag het optimisme weer wat voor meer realisme lijkt plaats te maken.

Ik vraag mij ook af of er sprake kan zijn van een doelbewuste actie van financiële instellingen om de Europese overheden tot handelen te dwingen. Er zijn bewust putopties op de euro genomen om de munt onder druk te zetten. En dat er kennelijk toch meer achter zit als de minister gisteren kon of wilde aangeven blijkt uit het feit dat Brussel de aanval op de Euro nader gaat onderzoeken. We zullen zodanige maatregelen in Europa moeten nemen dat dit soort bewuste aanvallen kunnen worden gepareerd op kosten van de speculanten. Daarbij horen naar onze mening ook antispeculatie-maatregelen voor de sector. En ik ben voor een soort Europese code banken die een bijdrage kan leveren aan het nemen van verantwoordelijkheid door een sector die zwaar geholpen is de afgelopen tijd.

Duidelijk is dat de risico’s binnen de Eurozone voor wat betreft de handhaving van het SGP groot zijn. En daarbij zullen noodzakelijkerwijs de handen ineen geslagen moeten worden om te zorgen dat de landen binnen de Eurozone zich gaan houden aan de regels van dat SGP en zonodig ingegrepen wordt. Bij handhaving hoort een instrument dat op deugdelijke wijze kan worden gehanteerd. Daarbij horen afdwingbare maatregelen door een toezichthouder, maar dat betekent een stevige discussie over de soevereiniteit op het vlak van de begrotingsdiscipline van iedere individuele lidstaat. De ChristenUnie denkt dat het mogelijk is juist door heldere kaders te schetsen op basis waarvan gehandhaafd kan worden de soevereiniteit niet ter discussie hoeft te staan.

Natuurlijk moet ieder lid van de Eurozone zijn zaakjes op orde hebben maar tandenknarsend zien we dat de maatregelen van afgelopen weekend genomen moesten worden. Alles overziend is de ChristenUnie van mening dat er geen ontkomen is aan de voorgestelde maatregelen en de ingestelde vangnetregelingen.
Maar € 500 mrd; het blijft afgrijselijk veel geld…

ernst

Vriendendag: start campagne 2010!

Tue, 11 May 2010 00:02:27 +0200

Zaterdag hadden we dus de Vriendendag van de ChristenUnie fractie. Het is altijd ontzettend gezellig met al die leden die de ChristenUnie een warm hart toedragen en bij ons op bezoek komen. Te gast in de Tweede Kamer waarbij het vragenuurtje in de Plenaire Zaal erg favoriet is. Maar deze zaterdag toch wel de hoofdattractie: start van de verkiezingscampagne 2010!

En de start van de campagne werd verricht door onze lijsttrekker André Rouvoet die samen met een hele groep kinderen de campagnebus tot voor de ingang van de Tweede Kamer sleepte. Een leuke actie die op veel enthousiasme van de kinderen kon rekenen. De bus ziet er weer prachtig uit en is geheel bestikkerd. André reusachtig groot achterop en alle kandidaten op de zijkant. Maar ook de limo van onze voorlichter is in stijl gebracht en voorzien van de campagne huisstijl. Een geweldige auto is het geworden; hoewel die te koop staat vraag ik mij dus af of onze voorlichter Sjirk dat ding wel kwijt wil…

Zo’n dag zijn er veel verschillende activiteiten. Een daarvan is ook het geven van rondleidingen. Deze dag voor het eerst ook in de Eerste Kamer. Dat kan niet altijd en het was dus bijzonder dat het deze keer wel mocht. Onze Eerste Kamerleden hebben die honneurs waardig vervuld zoals het echte senatoren betaamt. Ik heb begrepen dat het erg in de smaak gevallen is.

En aan het eind van de dag dus het vragenuurtje. De Kamerleden in vak K beantwoorden dan de vragen vanuit de zaal. Prachtig gezicht dat de hele plenaire zaal gevuld was met vrienden van de ChristenUnie, maar ook nog een behoorlijk deel van de publieke tribune. De meest verschillende soorten vragen komen langs zo’n uurtje. Maar veel was te koppelen aan ons programma voor de nieuwe campagne voor de verkiezingen van 9 juni met de titel: Vooruitzien. Op de hoofdsite ziet u voor vooruitzien een # staan: dat is voor de twitteraars onder u. Berichten die betrekking hebben op de verkiezingen worden dan voorzien van een hashtag waarmee je die berichten ook sneller zou moeten kunnen terugvinden…

Dus zoekt u op twitter tweets over de campagne? Kijk dan onder:
#vooruitzien
#negenjuninegenzetels

ernst

...was het maar een Griekse Tragedie

Fri, 07 May 2010 13:28:30 +0200

Vandaag is de Kamer terug gekomen van reces voor het debat over de steunverlening aan Griekenland. Sommigen spreken van de Griekse tragedie. En laat ik gelijk duidelijk zijn: de doden in Griekenland zijn een grote tragedie. Maar volgens de klassieke literatuur is de situatie alles behalve een Griekse Tragedie!

Griekenland heeft, laat ik het netjes zeggen, de boekhoudregels van het Stabiliteits- en GroeiPact flexibel ingevuld. Daarmee zijn de overheidsfinanciën volstrekt uit de hand gelopen en onbeheersbaar. Toch gaat de discussie vandaag over de noodzaak niet om Griekenland te helpen, maar onszelf…

De minister heeft een en ander maal aangegeven hoe noodzakelijk de maatregelen zijn. Natuurlijk is het van belang voor Nederland groot, als het om financiële schade gaat, om die schade te voorkomen. Maar was het niet een gezamenlijk belang van alle landen in de Eurozone die gezonde financiële huishouding? En moeten we niet constateren dat juist het de hand lichten met de regels binnen het SGP (het Stabiliteits- en GroeiPact) ons niet in deze situatie hebben gebracht. En dat daarbij niet alleen gekeken kan en mag worden naar Griekenland maar dat ook andere landen daaraan mank gegaan zijn. Onder die andere landen zijn ook de grote landen uit de Eurozone die weg konden komen met tekorten van meer dan 3% gedurende meerdere jaren. De minister geeft aan dat hij een veel strengere handhaving van de regels binnen het SGP gaat bepleiten. Voor de ChristenUnie is dat zelfs een voorwaarde. Er zullen harde resultaten uit Brussel nodig zijn in de verbeteringen van het SGP.

Maar is de situatie in Griekenland dan een tragedie? De kenmerken van de Griekse tragedie zijn (met dank aan drs. Esmé die dit als parate kennis heeft) echt heel anders. De Griekse tragedie kenmerkt zich door:
• 5 bedrijven;
• Alles speelt zich af op 1 plaats;
• Alles gebeurt op 1 dag;
• En het betreft 1 gebeurtenis.
Daarbij neemt in een dergelijke tragedie de mens het op, in zijn hoogmoed, tegen een hogere macht. En verliest dat…

Dit laatste heeft wel wat parallellen met de huidige financiële crisissen. Daarin nemen de gewone burgers lijkt het welhaast op tegen een onoverwinnelijke marktmacht: de financiële wereld. Een financiële wereld die zich naar mijn overtuiging onverantwoordelijke gedraagt. Want de financiële sector laat zich van zijn slechtste kant zien. Als er winst te halen is zijn ze er als de kippen bij. Maar maatschappelijke verantwoordelijkheid nemen voor situaties als deze is er niet bij: de kredietwaardigheid van Griekenland bereikt de aller-diepste status en leningen worden alleen nog tegen woekerbedragen verstrekt. Terwijl veel van die banken omgevallen zouden zijn als de overheden niet wereldwijd zouden zijn bijgesprongen.

En dat doet weer denken aan het einde van een klassiek Grieks drama. Dan praten we over de deus ex machina: iets onwaarschijnlijks bracht aan het einde van de tragedie de oplossing – soms positief, soms negatief – en beëindigde de hopeloos vastgelopen situatie. Als een soort bovennatuurlijke kracht werd op die manier ingegrepen in de tragedie.
Moeten we dan hopen nu, haast tegen beter weten in, op een eind-goed-al-goed einde? De deus ex machina van de financiële crisis? Dan zouden de problemen als bij toverslag verdwenen kunnen zijn. Maar dat is helaas te makkelijk. We hebben een stevig ingrijpen nodig van de landen in de Eurozone om niet langer te kunnen sjoemelen met het SGP. Griekenland moet toch ook, als soevereine staat, zijn eigen broek ophouden en zelf pal staan voor de noodzakelijke hervormingen. De Eurozone helpt Griekenland in samenwerking met het IMF om te zorgen dat de Euro overeind blijft. Doen we dat niet, is de gevolgschade niet te overzien.

De reden dat we de Grieken helpen is dus een drama, maar geen tragedie. Daar duurt het te lang voor…

Esmé Wiegman (voor het tragediedeel…) en Ernst Cramer

Bevrijdingsdag

Wed, 05 May 2010 15:03:06 +0200

65 jaar bevrijd. Een dag om bij stil te staan. Maar minder achter allerlei festiviteiten aanlopen zoals we voorheen wel deden. Ik volg op TV de uitzending van de NOS over de bevrijding. En zie veel getuigenissen van mensen die de oorlog nog hebben meegemaakt, zoals ook mijn ouders. En je hoort de echo van die verhalen vandaag weer terug.

Mijn vader heeft ook ondergedoken gezeten. En als ik dan die beelden zie hoe onderduikers bijvoorbeeld in de Biesbosch hebben weggescholen hebben gezeten, welke risico’s er aan zaten, ja dan hoor je weer de verhalen terug van hoe dat was. Hoewel mijn vader het nog wel een beetje makkelijker had want hij zat op een boerderij. In de bevrijdingstrein vertelt een veteraan net: vrijheid is niet "als ik het maar goed heb, kan de rest wel...". Precies! Hij hoeft de zin niet af te maken, maar slaat de spijker op zijn kop. Teveel wordt er alleen maar naar het eigenbelang gekeken. Maar als je echt in deze wereld om je heen kijkt en ziet welke ellende er is door oorlog en geweld dan kun je toch niet anders dan daar je energie in steken om de helpende hand te bieden.

Zoals de ChristenUnie ook wil doen als het gaat om ontwikkelingssamenwerking. Want mensen in de kou laten staan levert vroeg of laat onlusten op en laat de kans op oorlog alleen maar toenemen. Hoe kortzichtig is het dan om alleen maar te kijken naar je eigen problemen nu in Nederland. Natuurlijk zullen we heel hard moeten bezuinigen om onze financiën weer op orde te krijgen. Natuurlijk zijn we er niet 1-2-3 met het terugdringen van het overheidstekort. Maar laten we ons realiseren dat wij dat in alle vrijheid kunnen oplossen. Daar waar onderen hun nek hebben uitgestoken voor die vrijheid die wij nu genieten kan je toch anderen niet onthouden. Is dat niet te vergelijken? Ik dacht van wel! Want alleen als je als samenleving de vrijheid echt kan genieten kan ook ondernemerschap tot bloei komen, kan onderwijs sterk worden. Als je niet meer in armoe leeft of onderdrukt wordt kunnen de talenten in een bevolking tot ontplooiing komen. Hoogdravend? Welnee: kijk maar naar wat vrijheid in de afgelopen 65 jaar weer in ons land heeft bewerkstelligd!

Ondertussen zit ik te werken aan het debat voor aanstaande vrijdag over de steunverlening aan Griekenland. Een ingewikkelde discussie over wie nu eigenlijk wie helpt. En wat kan er allemaal wel niet achterweg komen. Mijns inziens is de hulp noodzakelijk, maar zie ik dat de Grieken zelf daar nog wel anders over denken. Het is natuurlijk ook nogal wat als je gedwongen wordt als heel land om in pakweg 4 jaar een complete sociale verzorgingsstaat te veranderen. Het lijkt alleen dat het alternatief: namelijk geen hulp en dan gewoon als land omvallen, nog niet echt realiteit is bij de mensen. Ergens kan ik dat wel snappen. Het gaat misschien wel te snel. Maar dat geldt ook voor de landen binnen de Eurogroep die de steun gaan verlenen. Want de onzekerheid hoe het verder gaat blijft bestaan.

Ondertussen zie ik onze minister-president Balkenende het bevrijdingsvuur aansteken waarbij bijna zijn mouw in de fik schiet. Ik vond het symbolisch: bevrijden gaat nooit zonder risico’s.

ernst

Hoge Veluwe 75 jaar

Fri, 23 Apr 2010 13:00:00 +0200

De Hoge Veluwe bestaat 75 jaar en dat wordt vandaag gevierd. In aanwezigheid van Koningin Beatrix zal er op het Park zelf een aantal festiviteiten zijn. Het feit dat een park zo oud is doet mij stilstaan vandaag bij het belang van robuuste natuur. Want dat mag je de Hoge Veluwe toch wel noemen.

Het nationaal park De Hoge Veluwe is misschien wel een van de bekendste gebieden in Nederland als het om grote parken gaat. We hebben er natuurlijk veel meer, maar van oudsher is dit toch wel een van de meest bekende. Niet in de laatste plaats door het feit dat de familie Kröller–Müller daar een prachtig museum hebben ingericht. Ik zou haast zeggen wie is daar niet geweest met schoolreisje – maar ik geloof dat dit tegenwoordig niet meer geldt…

Hennie en ik hebben twee jaar terug een midweek aan de zuidkant van het park gezeten en zijn op de fiets een heel eind door het park gegaan. En als je dan later terug kijkt wat je allemaal gezien hebt is dat nog maar een heel klein deel van het totale gebied geweest. Waarom vertel ik dit? Omdat ik dit als voorbeeld zie voor veel meer van deze nationale parken. De combinatie van stevige natuur, dorpen die als middelpunt voor recreatie dienen, bedrijvigheid om in te spelen op al die vragen van mensen om te recreëren levert en een grote belevingswaarde op en prachtige natuur en een financieel haalbare situatie. Soms hoor ik mensen klagen dat de natuur nog meer voorrang zou moeten krijgen daar op die Veluwe, maar hé mensen…we wonen wel in Nederland. We moeten al ontzettend concurreren op de ruimte die we hebben. Maar los van al die ruimte constateer ik dat het gebruik en de waarde van het gebied De Hoge Veluwe zeer groot.

Wat mij betreft staat deze manier van inrichten model voor meer terreinen. Niet de overheid heeft het daar dan als eerste voor te zeggen. Maar een stichting als nu de Hoge Veluwe beheerd zou dat ook op andere plaatsen kunnen doen. Op heel veel plekken wordt nu gewerkt aan de beheerplannen. Dat zou een uitstekende basis kunnen zijn om te zorgen dat meer plekken in Nederland zulke robuuste inrichtingen krijgen waar meer functies elkaar versterken en niet in de weg zitten. En waar de natuur, juist door de wat grootschaliger inrichting volop kansen krijgt. Dan doen we dus pas echt wat aan de verbetering van ons natuurbeheer, de inrichting en de betaalbaarheid.

Maar nu dan eerst naar het feest. En kijken of ik de koningen van dichtbij te zien krijg…

ernst

Werkbezoek VOFF

Wed, 21 Apr 2010 22:36:42 +0200

Als wethouder ben ik al gefascineerd geraakt door de kennis die sommige mensen hebben van de natuur om ons heen. Boswachters, zoals Anne Hofstra en Andr� Welsch uit Zeewolde, maar ook vrijwilligers bij de IVN en andere organisaties die verbijsterende hoeveelheden feitjes kennen van alles wat er om ons heen gebeurt. Vandaag daarom een werkbezoek bij de Stichting VeldOnderzoek Flora en Fauna. Wat een dag zeg...

Aanleiding voor mijn vraag voor een dergelijk werkbezoek bij de VOFF is de geregeld terugkerende discussie bij zowel VROM onderwerpen als de Natura2000 discussie dat bestuurders niet weten of een bepaalde activiteit wel door kan gaan. Al te vaak krijg ik van boeren, recreatieondernemers en gemeente te horen dat hun bedrijven op slot zitten en dat “men” niet weet hoe dat opgelost moet worden. Maar al te vaak speelt dan mee dat het bevoegd gezag eigenlijk gewoon niet weet “wat er zit”. Bezwaar wordt vaak toegewezen door de constatering dat het bevoegd gezag een vergunning ten onrechte heeft gegeven omdat ze bepaalde veronderstellingen niet kan bewijzen. Mijn stelling is dan ook altijd: zorg dat je als gemeente precies weet wat er in je omgeving gebeurt. En dat dit veel kennis oplevert bleek vandaag.

Er wordt gewerkt aan Nationale Databank Flora en Fauna en daarin zijn inmiddels 30 miljoen (!!) waarnemingen ingevoerd. Per gebied, per soort, in de manier waarop plant of dier wordt gevonden, kan precies aangegeven worden wat de waarneming inhield. En al die waarnemingen samen kunnen beoordeeld worden wat de kwaliteit van zo'n gebied is, en of er maatregelen nodig zijn om te mitigeren of af te zien van de plannen. Dat vereist uiteraard specialistische kennis maar die is ruim voorhanden, bij zowel de vrijwilligersorganisaties die al die waarnemingen invoeren als bij een hele rij adviesbureaus.

Het gaat zover dat wanneer straks gezegd wordt dat er ergens en diertje gevonden is, maar niet in deze database staat het geen hard bewijs meer is. En dat levert ook een belangrijke bijdrage aan het door mij bepleite rechtszekerheid in al die ontwikkelingsdiscussies. Of in de discussies over de beheerplannen in het kader van Natura2000. Nu dus kan iedere gemeente een abonnement nemen op deze database en zorgen dat men WEET en niet alleen DENKT TE WETEN wat er in een bepaald gebied aanwezig is.

Fascinerend is die geweldige stroom aan kennis die tijdens zo'n werkbezoek, vaak onbedoeld, even gespuid wordt. Over bijzondere plantjes die je tegenkomt en waar je haast op stapt. Ik noem de zonnedauw of de moeraswolfsklauw. Ik loop daar al gauw langs omdat je het ook niet herkent. Of de vlinders die al behoorlijk rondvlogen. Voordat we weggingen werd geopperd dat het leuk zou zijn als we het oranjetipje tegenkwamen. En ja hoor, na 10 minuten lopen zagen de kenners dit kleine vlindertje al zitten. Ze waren te snel om er een foto van te maken. Tot mijn verbazing wordt erbij vermeld, bij het invoeren in de database later, dat het een mannetje was. Ze hebben het me uitgelegd.

Kortom: al dat werk kan nooit gebeuren als er geen vrijwilligers zijn die bereid zijn om op alle mogelijke en onmogelijke tijden het veld in te gaan. Het zou volstrekt onbetaalbaar worden. Klasse dus dat dit gebeurt en het verdient ook alle steun!

Ernst

Zie hier de foto’s van het bezoek aan het Kuinderbos

Politieke wandeling: Tjeukemeer

Sat, 17 Apr 2010 21:33:33 +0200

U kent het concept van de politieke wandeling waarbij we tijdens de wandeling in een bepaald gedeelte van Nederland bespreken welke knelpunten, kansen, bedreigingen en oplossingen er liggen in de relatie tussen natuur en landbouw, voor burgers en boeren. Ik was dan ook verrast dat ik te horen kreeg dat de wandeling in Friesland een vaartocht werd. Wat een geweldige dag!

We vertrekken vanaf de haven in Oosterzee, Friesland. We komen aan bij een groepje mensen van de ChristenUnie kiesverenigingen Lemsterland en Skasterlân. En daar bega ik algauw mijn eerste foute opmerking…op de vraag of ik Fries kan verstaan geef ik aan dat dat niet mijn sterkste kant is. Als je iets voor me geheim wilt houden moet je gewoon in dialect tegen elkaar blijven praten. Oei…Fries is dus een taal hè. En dat moet er wel even ingepeperd worden. Terecht overigens.

We vertrekken zodra de burgemeester van Lemsterland ook is aangekomen, Dick Stellingwerf. En het was al wel een paar keer opgemerkt, maar wegvaren onder een streeploze lucht lijkt gewoon, maar is het dus niet. We hebben daar in de loop van de dag dan ook nog een paar keer even bij stilgestaan. We varen rustig op het schip van Jan en Wiegerje Coehoorn weg uit het haventje. En daar vertelt Dick al gelijk het eerste wetenswaardigheidje. Het haventje met de, inmiddels geblokkeerde, sluis is het einde van een trekvaart waarover vroeger de turf uit het gebied naar de grote steden werd vervoerd. Haaije de Jong doet de aftrap in welkomstwoord en wat de bedoeling is, en dan is het genieten geblazen. Juist die discussies die nodig zijn hoe je omgaat met boeren die in gebieden zoals in zuidwest Friesland leven en niet zomaar kunnen uitbreiden. En dat we daar als samenleving veel meer oog voor moeten krijgen. En ook voor moeten willen betalen, want dat landschap onderhouden kan niet gratis.

In dat licht was de toelichting op een van de eilandjes door Diederik Sleurink ook leuk hoe hij als schapenhouder bezig is met mobiele schapenkuddes. Daar kun je natuurlijk hele leuke grappen over maken maar het is vooral een mooi concept waarbij een commercieel bedrijf gewoon bezig is met intensief natuurbeheer. Uitgebreid wordt uitgelegd dat je daarbij niet dat romantische beeld van een schaapherder met zijn kuddes moet hebben, maar gewoon commerciële dienstverlening. Dus eigenlijk precies wat ik nu nastreef: niet betalen op basis van geleden schade omdat je geen normaal inkomen uit een agrarisch bedrijf kunt halen, maar betalen als een product voor beheer. Dat doe je niet op een enkele hectare en Diederik heeft dus ook meerdere kuddes waarop hij op een heel aantal plaatsen in Nederland nu actief is. Met een plan, opgesteld voor de opdrachtgever, wordt in meerdere jaren doelbewust toegewerkt naar het gewenste eindbeeld. Een goed verhaal wat uitstekend past in de noodzaak ons cultuurlandschap goed te onderhouden. Natuurlijk zijn er wel risico’s want nu er bezuinig moet worden zou dat best een kunnen gebeuren dat gemeentes deze vorm van beheer niet meer willen betalen. En dat zou zonde zijn…

Vlak bij het haventje waar we aan het einde van de vaartocht ook weer aanlegden hebben we ons nog even vergapen aan het mooiste basisschooltje van Nederland. Een strandje naast het speelplein, en vrij uitzicht op het Tjeukemeer. In weer en wind. Tja, ik kan me dan wel voorstellen dat er soms een beetje last is van concentratieproblemen…

Bedankt mensen voor deze schitterende dag en bijzondere wandeling!

Ernst

Zie hier de fotoreportage van deze politieke wandeling

SGP

Mon, 19 Apr 2010 17:16:33 +0200

O Secretaresses Groot Plezier
O Samenwerken Geen Probleem
O Stabiliteits- en Groei Pact
Maak uw keuze...

Donderdag was het de zogenaamde Internationale Secretaressedag. Nu worden dit soort dagen natuurlijk vooral in het leven geroepen om de middenstand te helpen, maar laten we eerlijk zijn: waar zouden we zijn zonder onze secretaresses! En dus hebben wij als Kamerleden onze secretaresses een mooie bos bloemen gegeven; Esmé en ik mochten de honneurs waarnemen voor onze Melanie! Ik heb er telkens weer bewondering voor hoe zij dat werk van afspraken maken, dossiertjes printen, ff iets afzeggen, je agenda bijwerken, een telefoontje aannemen en ga zo maar door allemaal tegelijk kunnen afhandelen. Oh, en dan vergeet ik nog het geregelde fruit halen dat Melanie doet om onze ongezonde levensstijl wat in te tomen…Klasse, en een bloemetje meer dan waard!

De woensdag ervoor had de SGP-er Kees van der Staaij dit kennelijk al gedaan. En ik moet zeggen: een originele tweet kwam daarbij te voorschijn!

Over SGP gesproken: de nieuwe man op de lijst, dhr. Dijkgraaf, wil weer meer samenwerking in de Tweede Kamer tussen onze partijen. Hij houd niet zo van “katten”. Dat is een mooi signaal. Als Christenen de handen ineen slaan en samenwerken is dat een krachtig signaal naar de samenleving. Natuurlijk zijn er verschillen, dat zal ook niemand ontkennen. Maar daar waar de overeenkomsten duidelijk zijn moet je elkaar versterken.

Gisteren is in de Kamer uitgebreid gesproken over de situatie in Griekenland. En dat vlak voordat minister De Jager als een haas eerder weg moest omdat de vliegvelden eerder gesloten werden vanwege de aswolk uit IJsland. (Ook daarover verscheen een schitterende tweet: as uit IJsland is dat bankroet?)

In de discussie met de Kamer hebben we nadrukkelijk aandacht gevraagd of de gekozen route van Europa niet leidt tot een precedent. Boodschap is duidelijk van de huidige regeling: geld lenen van Eurozone-leden is niet gemakkelijk en niet goedkoop. Maar de vraag is of er toch niet het signaal uit zal gaan dat Europa landen niet laat vallen, en dat er niet snel genoeg hard ingegrepen wordt door een land wat er belabberd voor staat. Is de hoogte van de te betalen rente en de bijbehorende terugbetalingsverplichting afschrikwekkend genoeg dat andere leden binnen de unie dat niet als makkelijke route zullen gaan beschouwen. De minister gaf aan dat de financiële markten duidelijkheid vroegen wat de regeling nu precies in zal houden. Er was geen rust rondom de renteontwikkeling voor Griekenland. Nu lijkt die rust wel ingetreden.

De nauwe samenwerking met het IMF sluit aan bij de wensen van de ChristenUnie. Het is dan ook belangrijk dat het ook zo gaat werken. Uit de afspraken blijkt toch dat de verhouding in de bijdrage van de EU en het IMF niet gelijk aan elkaar is. IMF en Europa zullen gelijk optrekken als het tot daadwerkelijke uitkering van geld aan Griekenland komt.

Het is geen ideale route. Als bijvoorbeeld een land als Spanje, dat ook zijn begroting niet op orde heeft, om hulp zal bedelen kan Europa dat al nauwelijks meer oplossen gezien de omvang van de bedragen. En dus komen we in deze discussie terug op dat buitengewone goeie Groei- en Stabiliteitspact waar ieder land zich ook aan zal moeten houden. Je ziet, daarmee dollen geeft vroeg of laat grote problemen. Nederland is in het verleden nog wel eens uitgelachen als wij, vooral ook naar de grote landen die boven de 3% tekort zaten, ons boos maakten over het schenden van die afspraken. Maar als een groot land zich al met moeite of niet aan de regels houdt, waarom zou een kleine economie dat dan wel doen? En dus is er geen ruimte meer om af te wijken van het SGP; iedereen zal zich er aan moeten houden, anders kunnen we de euro wel opdoeken.

SGP? Iedereen zal zich eraan moeten houden? Waar doet mij dat nu ineens weer aan denken…

ernst

Pensioen

Wed, 14 Apr 2010 13:05:37 +0200

Ha! U dacht natuurlijk dat ik mijn pensioen aankondigde. Nou, echt niet. Ik moest gisteravond de Kamer voorzitten en daar werd gesproken over het initiatief wetsvoorstel van de collega's Koser Kaya (D66) en Blok (VVD). En dat was de eerste keer dat ik mocht voorzitten bij zo'n initiatiefwetsvoorstel. Leuk om te doen!

Het wordt toch wel als een hoogtepunt gezien als je als Kamerlid met een initiatief echt de wetgeving kan beïnvloeden. Dat is niet voor iedereen weggelegd want het vereist heel veel kennis en heel veel voorbereiding. Ik zie Arie nog zwoegen op het antikraakwetsvoorstel; daar is menig uurtje ingegaan. Het betrof gisteravond de tweede termijn en meestal is dat eigenlijk de afronding van zo’n debat. Ik had de sprekers dan ook gevraagd terughoudend te zijn met interrupties en ze in duur te beperken. Nou, daar kwam een stuk discussie op gang. “Had CDA/PvdA/ChristenUnie maar niet zo’n amendement 10 minuten voor tijd moeten indienen…” “We moeten daar wel even stevig over kunnen praten…”. Kortom, men wilde mij wel ter wille zijn om een te laat tijdstip van afronden te voorkomen, maar er moesten toch wel effe wat zaken rechtgezet worden in de discussie.

Die ging over de evenredige vertegenwoordiging in de pensioenbesturen. Het is mijn portefeuille niet, maar die van Cynthia, dus ik zal u niet met alle details lastigvallen. Maar kort gezegd vond de ene helft van de Kamer dat het amendement eigenlijk destructief was, en de andere helft betoogde te vuur en te zwaard dat het juist een hele stap voorwaarts was. En dat is altijd een boeiend uitgangspunt om als voorzitter chocola van te maken. Ik wil recht doen aan de belangen van zowel de indieners als de verdedigers maar ook voorkomen dat het ontaard in een ellenlange welles-nietes discussie. Ik geloof dat dit uiteindelijk wel gelukt is, maar laten we eerlijk zijn, in zo’n situatie wordt er vaak maar weinig overtuigd gereageerd op welke zijde dan ook. Argumenten worden vaak al voorzien van eigen conclusies en dat slaat het debat juist dood. Tenminste, dat is mijn waarneming. Ik durf te beweren dat als je niet gelijk jouw vooringenomen standpunt bij een vraag benoemt dat je eerder en indringender toekomt aan een inhoudelijke discussie en dan kan proberen bij elkaar te komen. Helemaal als partijen aangeven dat er wel een bereidheid is om na te denken over eventuele aanpassingen. Maar ja, soms denk ik wel eens dat ons parlement niet geïnteresseerd is in oplossingen, maar in discussies.

En dus werd het een stevige discussie tussen de verdedigers van het wetsvoorstel en de indieners van het amendement. Puntje voor puntje werd afgekloven van het amendement waarbij gezocht werd naar de echte bedoeling er nu van (“het CDA wil alleen maar vertraging…”) of de vertegenwoordiging in de besturen (‘wat is nu een evenredige verdeling in w voorstel”) of de alternatieven die er nu nog aan zitten te komen (“er zijn wel 3 modellen, gaan we die ook bij Amendement krijgen?”). van zo’n heel stevige discussie komt je pensioen overigens wel een stuk dichterbij.

Kortom, een plezierige avond met een stevige discussie waarin werkelijk het understatement van de avond werd gemaakt door minister Donner. Op de vraag wat hij van het amendement van het CDA vond en of hij de voorbereiding bij de indiening zorgvuldig vond: “ook hij was verrast door het amendement dat hij kort voor de vergadering ter kennisneming kreeg. Maar heel zorgvuldig voorbereid, en ja inderdaad veel beter dan het huidige initiatiefvoorstel.” 10 minuten voor de vergadering en geen ondersteuning van het ministerie, yeah right…!

ernst

Vrijheid

Fri, 09 Apr 2010 13:39:39 +0200

Ik weet het: 4 en 5 mei is nog een eindje weg, maar toch maar de titel gekozen voor dit blog "Vrijheid". Ik zat vanmorgen namelijk net te kijken naar de TV over de problemen in Kirgizi� en een analyse dat democratie in dat land echt nog heel ver te zoeken is. Ik ben bezig met de stukken van de Commissie de Wit waarin we zien dat vrijheid zonder toezicht ook in democratische omgeving desastreuze gevolgen kan hebben. Komt het bericht dat de Hoge Raad het vrouwenstandpunt van de SGP afwijst en sterker de overheid opdraagt erop toe te zien dat er vrouwen op de lijst komen. Vrijheid?

Menno de Bruijne, fractiesecretaris van de SGP twitterde vanmorgen “Prostitutie gelegaliseerd, SGP ‘geillegaliseerd’; fraai land…”. En daar heeft hij wel een beetje gelijk in. Je hoeft het niet eens te zijn met de keuzes van de SGP, maar niemand dwingt je vervolgens lid te zijn van die partij of erop te moeten stemmen. Er zijn zat andere keuzes, voor welke smaak in de politiek dan ook. En als ik dan opmerkingen zie van Ineke van Gent over discrimineren en uitsluiten van vrouwen wat nu een halt toegroepen is dan denk ik bij mezelf waar bemoeien mensen zich mee. Was Nederland niet dat land dat VRIJHEID zowat van de daken schreeuwt? Waar het recht op zelfbeschikking zover gaat dat mensen zelf kunnen zeggen dat zij hun leven voltooid vinden en er een eind aan willen maken. Maar diegenen die op basis van hun geloofsovertuiging bepaalde keuzes maken mogen dat niet langer. Hoezo vrijheid van Godsdienst?

En dat is wel een trend waar ik mij grote zorgen om maak. Liberaal Nederland wil zoveel vrijheid dat ze anderen verboden opleggen. Geen hoofddoekjes (sorry mam…), geen moskeen, geen vrijheid van meningsuiting voor die bepaalde groepen. Links Nederland wil zoveel vrijheid dat iedereen precies hetzelfde moet doen als zij. En daarom verbieden zij ook het liefst wat voor anderen dierbaar is. Een keuze voor de zorg voor het eigen gezin: weg ermee, geld moet je verdienen. Keuzes vanuit je geloof: weg ermee, dat doe je maar op zondag. Dan winkelen we toch niet…
Het doet mij denken aan mijn eigen tijd in de gemeenteraad van Zeewolde. We hadden strijd met de (VVD) wethouder van onderwijs over de schoolbegeleidingsdienst. Wij wilden dat daar voor de scholen keuze in mogelijk zou worden. Hij stelde toen: "Wat is nou het probleem, iedereen kan toch kiezen voor die ene gemeenschappelijke in Flevoland?"

Ben ik te cynisch? Misschien, maar let goed op met wat er om je heen gebeurt. Dit is wel de trend van links tot rechts. En daarom is een sterke ChristenUnie ook zo van ontzettend groot belang. Om op te komen voor christelijke normen en waarden. Om pal te staan voor de zwakken in de samenleving die de steun van de overheid hard nodig hebben. Maar ook om ruimte te bieden op al die terreinen waar de overheid eigenlijk niets te zoeken heeft. Kunnen we dit soort ontwikkelingen dan helemaal tegenhouden? Misschien wel niet, maar als we niet een sterke vuist vormen zal het zeker verloren gaan. En daarom dus nog een keer: een sterke ChristenUnie is meer dan ooit nodig!

U weet dus wat nodig is op 9 juni…

Zo, en nu weer verder lezen in al die hoofdstukken van het eindrapport van de Commissie de Wit. Spannend om te zien hoe dat beeld van de crisis zich langzamerhand aftekent. Veel is er natuurlijk ook al geschreven door allerlei deskundigen en in de media, maar door alles zo achter elkaar aan te beschouwen krijg je een goed overzicht. Vooral ook dat een sector die zo belangrijk is voor de economie, wereldwijd, toezicht nodig heeft om niet uit de bocht te vliegen. In de Kamer is daar nu ook al een heel aantal keren over gesproken. Ik ben wel bang dat het moment een beetje aan het vervliegen is. De noodzaak de sector grondig te hervormen wordt minder gevoeld nu de economieën er weer een beetje bovenop lijken te krabbelen. Daarom toch goed dat wij in ons verkiezingsprogramma zo nadrukkelijk hebben aangegeven dat die hervorming wel nodig is. En dat is dan ook een belangrijke opgave voor het nieuwe kabinet en Kamer.

ernst

Vooruitzien

Wed, 07 Apr 2010 21:16:16 +0200

De Kamer wordt op een heel aantal momenten toch echt rustiger. En dat levert weer een house aan spoeddebatten op die nog gesteund worden ook. Maar we kijken eerst vooruit eind deze week en volgende week naar de wetsbehandeling van de nieuwe status binnen het Koninkrijk. En dan gaat het langzamerhand naar het weekend waar veel partijen hun congres voor de verkiezingen zullen houden. En dan: 9 juni!

Dinsdag werd ons programma voor de komende Kamerverkiezingen ten doop gehouden. Met de titel “Vooruitzien. Kiezen voor de samenleving, investeren in vertrouwen” willen we een antwoord van hoop geven in een tijd waarin mensen vaak hoop verliezen. Naast een heleboel mooie voorstellen en een gedegen financiële onderbouwing gaat het om onze visie die ook weer aan dit programma ten grondslag ligt. En ik citeer maar gewoon de laatste alinea van de inleiding van ons programma.

Politiek van hoop
De ChristenUnie weet zich geplaatst voor grote uitdagingen. Hoe krijgen we de overheidsfinanciën gezond, hoe herstellen we het onderlinge vertrouwen, hoe houden we de samenleving leefbaar en hoe slaan we de weg in naar een duurzame economie? Het zijn de concrete vraagstukken waarop we in dit programma christelijk-sociale antwoorden formuleren. Dat doen we niet in de illusie dat politiek de hemel op aarde zou kunnen vestigen. De ChristenUnie gelooft niet in politieke blauwdrukken voor een perfecte samenleving. Maar we leggen ons evenmin neer bij de status quo, we berusten niet in onrecht, morele en culturele verwarring, een doldraaiende economie, een verontruste samenleving, een schepping onder druk en aantasting van het leven. Integendeel, de politiek van de ChristenUnie is politiek van geloof en hoop. Geloof dat God ons de weg wijst en trouw blijft. Hoop op bevrijding van geknechte mensen en op een nieuwe start voor een ontspoorde samenleving. God heeft met Jezus Christus een nieuw begin gemaakt en zal straks komen met zijn definitieve vrederijk. Daardoor verliezen we niet snel de moed, maar steken we de handen uit de mouwen en doen we wat we moeten en kunnen. Biddend om Gods zegen zetten we ons in voor een bloeiende samenleving, een duurzame economie en een dienstbare overheid.

Zoals ik al zei: aanstaande vrijdag, maandag en waarschijnlijk woensdag wordt een historische dag voor ons koninkrijk. Dan worden de Rijkswetten behandeld door de Kamer samen met de speciale gedelegeerden van de eilanden Curaçao, St. Maarten, St. Eustatius, Bonaire en Saba. Het behandeld het opheffen van de Nederlandse Antillen en de nieuwe status van de eilanden. Onze Cynthia is hier heel druk mee geweest en heeft heel veel energie gestoken in gesprekken hierover, de inbreng voor deze wetten. Zelfs een reis afgelopen zomer naar de eilanden heeft extra informatie en gesprekken opgeleverd als input voor deze behandeling. Het lijkt misschien saai om al die wetten te behandelen. Maar voor de inwoners van dat deel van ons koninkrijk en ons parlement is het een heel bijzondere gebeurtenis. Een vooruitzien naar een nieuwe toekomst en plaats binnen de Nederlanden.

Zelf ben ik vandaag aanwezig geweest op de Lentedagen in Ede. Het was ronduit prachtig weer. Zo mooi dat de mensen erg weinig belangstelling hadden om naar een politiek verhaal te willen luisteren. Het terras naast ons was drukker bezet en de bezoekers die daar zaten hadden weinig goesting om een paar stoeltjes op te schuiven…
Dit soort activiteiten zijn de voorbode van de campagne die eraan zit te komen. De discussies beginnen zo langzamerhand los te breken rond de programma’s en de onderlinge vergelijkingen komen op gang. En dat terwijl de diverse congressen nog hun goedkeuring moeten geven aan kandidatenlijsten en programma’s. De onze is op 24 april in Lunteren. U kunt elders op de ChristenUnie site daar wel de gegevens van vinden.

En dus kijken we vooruit naar een intensieve periode als we veel het land in zullen gaan om de ideeën van de ChristenUnie, vastgelegd in ons programma, te bespreken. En zien we uit naar 9 juni.

ernst

Heroverwegingen

Fri, 02 Apr 2010 13:56:37 +0200

Na een bewogen begin van de week toen onze lijst uitkwam hebben we aan het eind, gisteren dus, de brede heroverwegingen ontvangen. Je wordt zo overspoeld met informatie en de tijd om die te verwerken is maar kort. En dat met het Paasweekend voor de deur.

Terwijl ik dit blog zit te schrijven staat op de achtergrond (nou ja, de TV staat redelijk hard…) de uitvoering van de Mattheus Passion aan. Dat grote werk van Bach waarin het lijden en sterven van Jezus wordt beschreven. Een aangrijpend stuk dat ik zelf ook twee keer heb gezongen met de Oratorium Vereniging in Harderwijk. Als je luistert ben je al onder de indruk, als je het zingt is dat nog intenser. Net werd de aria gezongen waarin de tenor zingt: “Ich will bei meinem Jesu wachen” en het koor daar tegenin zingt “So schlafen unsre Sünden ein,”. Dit is een van de aangrijpendste samenwerkingen tussen koor en solist omdat het met tekst en muziek zo intens samenwerkt. De strekking van de Mattheus brengt mij op de betekenis van het Paasverhaal. Daar zouden we eigenlijk eens een brede heroverweging over moeten willen. Uit onderzoek (Reformatorisch Dagblad schrijft daarover) blijkt dat nu 53% van de mensen niet meer weet waar Pasen over gaat; 9% meer dan vorig jaar. De PZC schrijft “Dat Jezus met Pasen is opgestaan uit zijn graf, is bij twee derde van de ondervraagden onbekend. Wel denkt men aan een extra vrije dag waarop familiebezoek populair is of aan het begin van de lente.” Maar toch is dat eerste het allerbelangrijkste. Ik bid voor een heroverweging tijdens al die familiebezoeken.

In de heroverwegingen die van de week door de ambtelijke werkgroepen zijn gepresenteerd zitten hele moeilijke keuzes. Ook daarover berichten de kranten vandaag in wat wisselende bewoordingen. Maar duidelijk is, ik schreef dat al eerder, bij pakweg 30 miljard bezuinigen op een begroting van pakweg 220 miljard ontkom je er niet aan dat het pijn gaat doen. De suggestie dat de burger er niets van zou hoeven merken is echt raar. Dit raakt iedereen, helemaal omdat de crisis zoals die er nu is, ook al iedereen raakt. En dus ook de overheid. Frits Wester sloeg gisteravond bij Pauw en Witteman de spijker op zijn kop toen hij zei dat politici dat ook gewoon eerlijk moesten zeggen. Niet er omheen draaien: iedereen gaat dit merken. Komt het er natuurlijk wel op aan hoe je dan de pijn verdeelt. Een veelgehoorde term is dat de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen. Het uitgangspunt dat ook door de ChristenUnie wordt gedeeld. Maar dan zie ik weer bijvoorbeeld een Pechtold die roept dat je het niet zomaar weg moet halen bij de middeninkomens want die moeten juist ons land er weer bovenop helpen. Dat is natuurlijk zo, maar dat betekent niet dat groepen ontzien kunnen worden. Want waarom zou je de ouderen of gehandicapten dan in verhouding meer laten bijdragen als de middeninkomens? Die hebben vaak helemaal geen enkele mogelijkheid hun leven anders in te richten of verder te bezuinigen. Een andere gedachte waar volgens mij tegen op gekomen moet worden is dat een gezonde economie alleen maar bestaat bij het uitgeven van wat de mensen verdiend hebben. je ziet dat de beurs opleeft als de consumentencijfers in Amerika of in Europa een positieve trend vertonen. En dat is eigenlijk heel erg. De economie leeft op als mensen hun geld maar uitgeven. Soms denk ik wel eens: zou minder welvaart niet vaak meer welzijn opleveren. Wanneer we wat minder achter allerlei omzetcijfers aanjagen hebben we misschien gewoon meer tijd om aan ons gezin te besteden. Is oudere mensen die eenzaam zijn eens wat vaker opzoeken niet nuttiger dan de zoveelste aha-erlebnis van een halve dag ver weg in een subtropisch paradijs omdat we er voor weinig geld heen konden vliegen? We moeten eens wat vaker nadenken over ons welzijn in plaats van over ons gat in de welvaart.

En terwijl ik dit schrijf is de Passion aangekomen bij dat het volk schreeuwt om de vrijlating van Barrabas in plaats van Jezus. Het volk dat zijn Heiland verloochent. Ik weet het, 58% van de bevolking weet niet meer wat Pasen is. In de Kamer wordt desondanks getamboerd op onze Joods-Christelijke wortels. Nou, beste lezer: dit zijn onze Joods-Christelijke wortels: Hebt uw vijanden lief, zorg voor de zaken en de naasten, keer als iemand u op de wang slaat ook uw andere wang toe. Da’s andere koek dan dreigen met een hoofddoekjesverbod. Da’s andere koek dan bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking. Da’s andere koek dan om maar rücksichtslos te snoeien op de gezondheidszorg. Daarom is het eerlijk om mensen die het kunnen betalen te vragen extra bij te dragen aan de financiële problemen van ons land.

Ja, dit weekend heb ik even een andere Brede Heroverweging. Vanavond staan we stil op Goede Vrijdag bij Zijn sterven. Zoals het laatste koraal van de Mattheus zingt: “Wir setzen uns mit Tränen nieder und rufen dir im Grabe zu: Ruhesanfte, ruhe sanfte, sanfte ruh…”. Maar zondag gedenken wij zijn opstanding uit het graf, en roepen elkaar toe “Hij is waarlijk opgestaan.”

Of je het nu gelooft of niet…

ernst

...maar u kunt het veranderen!

Tue, 30 Mar 2010 15:05:00 +0200

Vandaag is de lijst voor de Tweede Kamer verkiezingen van de ChristenUnie bekend geworden. Tot mijn verrassing is het voor mij plek 9 geworden, een hele teleurstelling. Maar op zijn "politieks"kunnen we het natuurlijk ook weer als een uitdaging zien. Hoezo ik niet weer in de Kamer? Ga stemmen en help de ChristenUnie op 9 juni aan negen (!!) zetels.

Ja, ik draai er niet om heen: ik had echt wel weer op dezelfde plek als de vorige keer gehoopt. Ik wil heel graag door want je merkt dat drie jaar investeren in dit werk pas na enige tijd effect heeft. Je weet dan hoe het allemaal in zijn werk gaat, je kent je dossiers steeds beter en hebt een uitgebreid netwerk opgebouwd. En dat betaalt zich pas na enige jaren uit. Dit moet herkenbaar zijn voor veel raadsleden die dezelfde ontwikkeling vaak doormaken.

Ik ga niet alles uit mijn portefeuille opnoemen wat er bereikt is, maar een paar punten wil ik u niet onthouden.

Vergroening van het belastingstelsel; differentiatie autobelasting.
Na jaren van asfalt, asfalt en nog eens asfalt: nu extra geld voor het spoor: € 4,5 miljard!
Financiering van aankopen voor natuur en onderhoud van het landschap.
Financiering van aankopen voor natuur en onderhoud van het landschap: taskforce ingesteld onder leiding van dhr Rinnooy Kan.
Keersluis in Zwartsluis mogelijk gemaakt door extra geld beschikbaar te stellen, evenals de uitdieping van de vaarweg “De Boontjes” in Friesland.
‘Combinatiekip': alternatief voor doden van -30 miljoen/jaar!- eendagskuikens. In proces.
Koloniehuisvesting, huisvesting voor legkippen in kleine groepen, ingevoerd.
Invoer van een verpakkingstax.
Het belastingvrij rijden in oude auto's wordt aan banden gelegd. De vrijstelling wordt bevroren vanaf het moment dat de kilometerbeprijzing wordt ingevoerd. Alleen voor auto's die op dat moment al 25 jaar of ouder zijn - dus van bouwjaar 1986 of eerder - wordt geen kilometerprijs gerekend.
Rondom duurzaam en illegaal hout zijn er ontwikkelingen. De laatste categorie is alvast verboden verklaard.
Tientallen miljoenen vrij: voor grensoverschrijdende spoorverbindingen.
Actieplan elektrische auto in Nederland samen met Esmé: vanuit visietekst ChristenUnie.
Meer flexibele norm aantal instappers per station.

En daar kan, op basis van veel voorbereid werk nog heel wat bijkomen.

Je kan met betrekking tot de nieuwe lijst natuurlijk ook van een ongelofelijke ambitie spreken. De vorige keer stond ik op 6, en kwam ik er als hekkensluiter in. Toen André en Tineke in het Kabinet terecht kwamen werden aan ons team Esmé en Ed toegevoegd. De afgelopen jaren hebben we als fractie laten zien dat we ons mannetje staan in de Kamer met dat nieuwe team en deelname aan het Kabinet. En ondanks alle strubbelingen die er zijn geweest aangetoond dat we een stabiele en betrokken partner geweest zijn in het Kabinet. We zijn niet weggelopen voor onze verantwoordelijkheden. Laten we dat nu ook weer niet doen. Nu het christen in de politiek zijn steeds meer onder vuur komt te liggen is het broodnodig dat iedereen die hecht aan christelijke normen en waarden steun geeft aan een partij die daar voluit voor gaat. Laat het congres op 24 april a.s. maar ons programma en onze lijst vaststellen, en dan gaan we ervoor.

En dus de schouders eronder. Op naar 9 negen zetels, onder het motto: laat Ernst weer de rij sluiten!

ernst

De soep wordt nooit zo heet gegeten...

Fri, 26 Mar 2010 13:34:49 +0100

Gisteren sprak Esm� al over Griekenland en de economische situatie daar. Vandaag wordt duidelijk hoe Europa daar in staat. En: vandaag koken Ed en ik voor de hele fractie inclusief medewerkers en aanhang. Beginnen we met een zomerse erwtensoep. Maar voor beiden: wordt de soep wel ooit zo heet gegeten als die wordt opgediend?

Griekenland heeft, zoals eerder ook wel op onze site beschreven, zich niet aan het Stabiliteits- en Groeipact gehouden. SGP wordt dat vaak kortheidshalve genoemd…Maar daar waar er één partij is die zich er niet houdt is altijd een andere partij die de ander niet aan die afspraken houdt. En zo zit Europa dus met een behoorlijke steen in zijn maag. Door Nederland, door sommigen wel eens het braafste jongetje op dat punt van de klas genoemd, heeft altijd sterk geageerd tegen het overschrijden zonder sancties door Brussel van de afspraken over het maximale overheidstekort. En we kijken nu heel boos naar Griekenland en Portugal dat zij de boel zo in het honderd laten lopen, maar dat kan gebeuren omdat jarenlang ook grote landen binnen de EU ook zich niet aan de strakke limiet van maximaal 3% overheidstekort hielden. Dus nu je stem verheffen zoals sommige grote landen doen is huilen met de wolven in het bos. En de hele situatie is dus een ernstige waarschuwing aan de hele EU hoe belangrijk is dat je die gemaakte afspraken binnen het SGP ook daadwerkelijk nakomt.

De vraag is dan als er nu wel doorgepakt gaat worden. Want iedereen kan wel boos doen nu naar Griekenland maar wat zijn de consequenties als Europa niets doet. Valt Griekenland dan om, zoals IJsland? En wat zijn dan de consequenties voor het broze financiële systeem binnen Europa en de banken, ook in Nederland. De lijn dat het de andere landen niets mag kosten hebben we als ChristenUnie gesteund. Het kan niet zo zijn dat wij hier belastinggeld gaan steken in een land dat er zelf een potje van heeft gemaakt. Echter, als de consequenties zo zijn dat de gevolgen voor ons land ook een serieuze bedreiging worden voor een mogelijk economisch herstel, zijn we verder van huis. Maar de emotie is dus hoog. Of, zoals ik gisteren een analist hoorde zeggen: we kunnen het niet verkopen dat wij hier een discussie hebben over de stijging van de AOW van 65 naar 67 jaar, en dan Griekenland gaan helpen waar ze al op hun 58e met pensioen kunnen. Tja, dat zijn dus reusachtige dilemma’s. Toch zien de maatregelen er serieus uit. Als de IMF bijspringt zal dat in de vorm van een lening gebeuren, dat geld komt dus vroeg of laat terug en heeft zolang het uitstaat een rendement. Diegenen die uitlenen worden er dus niet slechter van; op voorwaarde dat Griekenland zijn verplichtingen nakomt. Maar ik moest wel gelijk denken aan de situatie in IJsland waarbij de bevolking weigert de lasten van de teloorgang van hun financiële systeem te dragen. Wel de lusten nemen (het was een enorme werkgelegenheidspoot, waar veel geld in omging) maar niet de lasten (namelijk het leeglopen van de bubbel op kosten van hun eigen deposito garantiestelsel).

Ik denk dat het signaal nu ook naar de Griekse bevolking is: linksom of rechtsom, maar de consequenties van slechte overheidsfinanciën moeten onder ogen worden gezien, met strakke repercussies. En dat is een signaal naar alle andere landen die telkens meenden de grenzen van het Groei- en Stabiliteitspact wel te kunnen passeren.

En na dit geschreven te hebben gaan we soep koken; één van Ed’s specialiteiten. Een zomerse erwtensoep. Met munt, veel munt. Als ik de hoeveelheid pakjes zie moet ik aan de bossen groen in mijn vijver denken.

Voor beide geldt: de soep moet je echt wel heet eten. Anders gaat de kracht en smaak ervan af…

ernst

Overheidsuitgaven

Tue, 01 Jun 2010 21:08:58 +0200

Van de week werden de nieuwste berekeningen van het CPB openbaar. Het geraamde tekort wat via bezuinigingen moet worden weggewerkt valt ietsjes mee: � 29 miljard in plaats van � 35 miljard. Maar dat blijft een heleboel geld, � 1.750 per inwoner wordt er berekend. Maar stond er in een van de kranten ergens in een bijzinnetje dat de overheid ieder jaar � 20.000 per inwoner uitgeeft.
En ineens bedacht ik mij: zou ik een nettobetaler of een netto-ontvanger zijn?

Als je al die getallen ziet gaat het je al snel duizelen. Of het nu € 35 of € 29 miljard is het blijft veel. Zal ik het eens uitschrijven? € 29.000.000.000. En omgeslagen over ruim 16,5 miljoen inwoners is dat dus inderdaad € 1.750. Op die € 20.000 is dat ruim 9%, dat is best veel. Zelfs voor een gemiddelde. Maar klopt dat cijfer van die € 20.000 wel? Dus ik aan het rekenen.

En dan kun je twee zaken bekijken. De eerste is dat je kijkt hoeveel er gemiddeld aan belasting wordt opgehaald over alle Nederlanders, en gemiddeld wordt uitgegeven.

Als je eerst kijkt naar de inkomsten dan is grofweg (en ik probeer niet helemaal compleet te zijn hoor) de verdeling als volgt:

BTW en accijns 68.383.000.000
inkomstenbelasting 63.157.000.000
premie volksverzekering 35.317.000.000
premie werknemersverzekering 44.958.000.000

In totaal is dat € 211,8 miljard. Ofwel per hoofd van de bevolking € 12.774.

Als je kijkt naar de uitgaven dan ligt het plaatje nog weer anders. We hebben dan de begroting en we hebben alle uitkeringen en de zorgkosten.

som alle begrotingen 168.129.000
uitkeringen obv premies 46.775.000
zorg 53.416.000
uitkeringen via begroting 10.701.000

Opgeteld is dat € 279 miljard ofwel € 16.827 per hoofd van de bevolking. Dat is dus minder als die € 20.000 die in de krant stond.

Maar wat betekent dat nu voor mij? Als Kamerlid krijg ik een salaris en een onkostenvergoeding. Die onkostenvergoeding is gebaseerd op de afstand die ik woon vanaf Den Haag. En daar moet ik verder alles van doen; maakt u zich niet ongerust, dat lukt prima.
Ik heb eens uitgerekend op basis van de maandelijkse uitgaven hoeveel ik via de BTW afreken met de staat, en ook mijn kilometers in kaart gebracht voor de accijns. En dan kom ik op het volgende.

loonbelasting 55.000
btw 5.280
accijns 960

In totaal is dat dus € 61.240. Oef! Ik ben dus gelukkig een nettobetaler. Sterker, mijn bijdrage aan de inkomsten ligt ook hoger dan het gemiddelde. Dat heet nu de sterkste schouders dragen de zwaartse lasten. En dan te bedenken dat ik nog niet eens de sterkste ben…

ernst

Fileleed blijft!

Thu, 18 Mar 2010 20:46:36 +0100

Na de val van het kabinet is het wetsvoorstel en alles wat daar bij hoort over de kilometerbeprijzing controversieel verklaart, en dus van de haak gevallen. Door het CDA is tot vandaag het wetsvoorstel verdedigd. En terecht want eindelijk is de echte oplossing voor de files onder handbereik. Tot vandaag dus...

Want in dit debat vandaag gebeurde toch wel iets bijna ontluisterends. Nu het project dan toch van de haak gevallen is denkt het CDA gelijk: prima, maar het mag geen invloed hebben op alles wat al op de rol staat. En dus is het beeld compleet: we willen over alles praten, zolang de geur van vers afvalt maar door Nederland waait. Alle mooie woorden over de welvaartswinst, alle ondersteuning ook vanuit de autobranche voor kilometerbeprijzing, alle discussies die we nu al 10-tallen jaren voeren over het oplossen van de files blijken niets betekend te hebben. Ja, ja, er moet wel wat gebeuren zegt het CDA, maar wat blijft boven de markt hangen.

En dan hebben we precies het probleem in het hart te pakken. Want alle projecten nú gaan wel uit van die vorm van beprijzen in de toekomst. Er is in de berekeningen rekening gehouden met beprijzen. Als dit nu niet doorgaat is de weg, en dus de wereld te klein, als blijkt dat de capaciteit onvoldoende is. En aangezien er geen andere prikkel komt voorlopig om minder te gaan rijden, waar kilometerbeprijzing toe gaat leiden volgens de berekeningen, zal de weg al kort na opening te klein blijken te zijn. Kortom: wel extra wegen, geen oplossing van de files.

De Nota Mobiliteit, waaruit de kilometerbeprijzing uiteindelijk is voortgekomen, was helder over het file probleem: op een heel aantal plaatsen zal de weginfrastructuur drastisch verbeterd moeten worden, maar het kan niet zonder beprijzen opgelost worden. Want alles oplossen met asfalt had twee problemen: het kost € 7 miljard meer en het is maar de vraag of het de files oplost. Vandaag werden opnieuw kreten losgelaten als dat de techniek niet bewezen en complex is. Maar mijn voorwerk om tot behandeling van de wet te komen maakt duidelijk dat die nieuwe techniek voor een groot deel al bestaat. Kijk naar de TomTom en aanverwante navigatiesystemen. Alles zit daar al in. Het enige dat ontbreekt is dat er aan de gereden afstand een prijs wordt gekoppeld. Nu het CDA het project laat vallen maar wel zegt dat er iets moet gebeuren wordt de burger dus gefopt. En dat is zeer kwalijk.

Linksom of rechtsom zal kilometerbeprijzing onderdeel uit moeten maken in oplossingen voor onze mobiliteit. Misschien staat het nu dan even op een lager pitje. Maar ik ben ervan overtuigd dat dit systeem, waarbij je niet betaald voor bezit maar voor gebruik, uiteindelijk er gaat komen. Er is geen andere oplossing.

En de stem in mijn auto sprak: “Bestemming bereikt, dat is dan € 5,20.”
Tja, toekomstmuziek dus. Tot die tijd treurmuziek en fileleed, met dank aan het CDA.…

ernst

Oostvaardersplassen

Wed, 17 Mar 2010 22:33:45 +0100

Vandaag hebben we in het spoeddebat over de Oostvaardersplassen uitgebreid stilgestaan bij wat daar gebeurt. En dat is niet niks. Op basis van een gedegen beleidsplan en onder toezicht van een internationaal comit� dat meekijkt moet daar echt natuurlijk beheer ontstaan. En juridisch gezien is SBB geen eigenaar van de dieren. We oefenen geen gezag erover uit, zoals dat dan heet. Maar er gaan er wel heel veel dood...

Al geruime tijd loopt de discussie over de grote grazers in onze natuurgebieden. In eerste instantie is de keuze voor deze min of meer verwilderde kuddes ontstaan vanwege het feit dat grote, met name open, natuurgebieden ook open moeten blijven. Wordt er niet beheerd dan zal al snel complete verbossing van een gebied optreden. Runderen en herten knagen juist de jonge opslag van bomen weg, en houden daarmee een gebied open. Afhankelijk van de omvang van de kudde in relatie tot de omvang van het gebied ontstaat er een evenwicht in open plekken en meer verboste gebieden.

Telkens terugkerende discussie is of er bij een bepaalde omvang van kuddes er nog wel voldoende voer is voor de beesten. Dat speelt al langer op de Veluwe, waar bijvoorbeeld wel de herten ’s winters worden bijgevoerd. Maar speelt ook in tijden van zachte winters dat er dan voldoende te vreten valt voor de beesten en de combinatie van voldoende eten en daarom ook extra jongen zorgt voor steeds grotere kuddes. Denk bijvoorbeeld aan de wilde zwijnen op de Veluwe.

Het probleem van het te weinig vreten is onderkend op het moment dat gekozen is voor een natuurlijke vorm van beheer in bijvoorbeeld de Oostvaardersplassen. Het idee is dat zo’n groot gebied zonder ingrijpen van de mens zichzelf zou moeten kunnen reguleren. Het systeem werkt dan als volgt:

Een kudde groeit “vanzelf”
Het al dan niet aanwezig zijn van voldoende voedselheeft invloed op het reproductie gedrag van de dieren. Veel voedsel betekent veel nakomelingen, minder voedsel betekent minder nakomelingen.
De groei van de kudde wordt dus door de natuur zelf beperkt door minder nakomelingen.

Een beperkt voedselaanbod moet dus leiden tot minder vruchtbaarheid en dus reproductie. Maar dat blijkt niet waar te zijn. Ondanks het tekort aan voedsel in de winter gaat de voortplanting door, de kuddes hebben inmiddels zo’n omvang bereikt dat de sterfte in enig jaar tenminste wordt opgevangen door nieuwe aanwas. En zo dijen de kuddes langzamerhand toch steeds uit.

Het probleem waar we het nu over hebben komt bijna ieder jaar terug. En dat is de hoeveelheid beschikbaar voedsel. Bij de vaststelling van het beleid is er vanuit gegaan dat tot 30% sterfte als acceptabel met worden gezien. Maar in het begin waren de kuddes nog redelijk overzichtelijk. En in dat verband hebben wij dat geaccepteerd als uitgangspunt. Sterfte kan echte op verschillende manieren optreden waarvan de belangrijkste zijn: massale ziekte of honger. Bij de eerste zal niet zoveel discussie zijn: dat overkomt je meer. De laatste wordt echter steeds moeilijker helemaal als je bedenkt dat de kuddes (herten, runderen en de koninkpaarden) gezamenlijk inmiddels bijna 4.000 dieren groot zijn. En dan is 30% wel een heleboel…

De beelden zoals ik al kende maar die in de reportage vorige week weer afgespeeld zijn, stemden mij tot nadenken. Is dit wat wij voor ogen hadden? En moet je dit inderdaad willen, helemaal als je ziet hoe ongelofelijk streng we zijn naar onze eigen veehouderij, letten op “verwaarloosde” dieren, en straffen uitdelen als een boer zijn beest te lang dood in de wei laat liggen. Je kan wel stellen dat er op al die punten ook heel veel onderzoek is gedaan, en veel van de problemen wetenschappelijk te onderbouwen en te bewijzen, maar tegen beelden valt niet te vechten.

Als we de kille cijfers laten spreken is er sprake van 21% sterfte dit jaar tot nu toe. Pakweg 800 dieren… Pas bij meer dan 30% gaat er worden bijgevoerd. Vreemd is dat echter wel, want de minister heeft vandaag uitgelegd dat bijvoeren ook gevaarlijk kan zijn vanwege de andere spijsvertering in de winter. Maar als het bij 30% kan het dus nu ook al. En ook al is het misschien al te laat, ik denk dat we dan nu toch moeten ingrijpen…

Toen ik vorig jaar in het gebied was viel al op dat daar waar de kuddes lopen geen boom meer overeind staat, dat natuurlijke schuilplaatsen kaalgevreten worden. Nu is het openhouden een belangrijke eigenschap van deze kuddes, maar een savanne, dat hadden we niet voor ogen…En dus dringt de vraag zich op of het beleid niet gewoon faalt. De kuddes hebben wel sterfte, maar het aantal nakomelingen compenseert dat meer dan voldoende. En dus wordt het aantal dieren dat echt crepeert steeds groter. Er ontstaat geen “natuurlijke correctie” waarbij de omvang van de kudde weer past bij het voedselaanbod. De reductie geschiedt door uitsterven en niet door geboortebeperking. En dat was niet waar het beleid vanuit ging.

Belangrijk is de toezegging van de minister vandaag dat we nog dit jaar gaan evalueren. Op basis van de ervaringen afgelopen jaren. En dan moeten de lijnen doortrekken naar de toekomst. Nieuwe lijnen wat mij betreft.

ernst

Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen

Fri, 12 Mar 2010 13:02:00 +0100

Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. Een modern begrip waarbij je moet oppassen dat het niet verwordt tot een containerbegrip. En dat is wel aan het gebeuren. En om het goed te doen kom je veel onbegrip tegen, let wel de goeden niet te na gesproken. Maar maatschappelijk verantwoord ondernemen is niet een truckje, het moet in je DNA zitten...

Enige tijd geleden hebben Cynthia Ortega en ik vragen gesteld aan de minister van Financiën, toen nog minister Bos. Dat ging over de aanbesteding van het de nieuwe huisbankier van het Rijk waarbij geen eisen gesteld zijn aan wat je noemt Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. En bij de bank waar het om ging, die uit de aanbesteding is gekomen: RBS (Royal Bank of Scotland) staat dit MVO niet zo erg hoog in het vaandel. Terwijl het toch overheidsbeleid is om bij alles wat we doen MVO als uitgangspunt van beleid te nemen. Maar ja, voor financiële instellingen is dit kennelijk moeilijk.

En laten we eerlijk zijn: als het gaat om de financiële wereld is het natuurlijk de vraag wat men daar verstaat onder MVO. Wat is verantwoord. In gesprekken, ook nog die ik van de week voerde, blijkt dat met name in de financiële wereld MVO een ver-van-mijn-bed-show is. En we zijn er natuurlijk ook een ster in om telkens een andere inhoud te geven aan dat begrip. Gaat het bijvoorbeeld om clusterbommen waar in geïnvesteerd wordt, of om mijnbouwpraktijken die weinig rekening houden met duurzame ontginning. Of beleggingen in investeringen bij andere organisaties die weinig rekening houden met het milieu. En het gevaar is dat we de problemen dan zo stapelen, dat het zo groot wordt, dat we ten einde raad beslissen om maar niets te doen. En banken zeggen snel: ja, maar we kunnen de klanten toch niet voor het hoofd stoten. En dat is dus maar de vraag. Als financiële instellingen zich niet, onder het mom van de klant wil het, rekenschap geven van wat hun investering betekent wordt het nooit wat. Als alle banken echt werk maken van wat maatschappelijk verantwoord is, en daardoor bepaalde activiteiten niet meer gefinancierd kunnen worden, wordt er ook iets bereikt!

De vraag bij al deze problemen is: gaat een financiële instelling voor een optimaal rendement of een maximaal rendement. En lokken we, als we voor dit laatste gaan, niet een soort lemmingen gedrag uit: iedereen doet het dus ik ook. Totdat we aan het einde van een waanzinnige wedloop met zijn allen over de rand van de klif storten. En we zoals nu, midden in een crisis terecht komen. Dat laatste hebben we dus uitgebreid de laatste jaren zien gebeuren. Gedreven door torenhoge bonussen ontstaat een sfeer waarbij de handelaren, volstrekt los van de werkelijke waarde van het geld, met immense virtuele bedragen, handel drijven. Maar pas op als het fout gaat. Wanneer afgeboekt moet worden op de virtuele waarde raakt ineens de schijneconomie de reële economie. En dan gaat het mis. Keihard mis. Hoeveel beurswaarde is ook al weer het laatste jaar verdampt…? Pakweg € 300 miljard?

De vaste Kamercommissie van Financiën heeft enige tijd geleden een gesprek gehad bij de Triodosbank. Je kan natuurlijk zeggen dat die wel heel ideëel is. Maar de vraag dringt zich op of die houding leidt tot winstmaximalisatie of winstoptimalisatie. Ik denk het laatste. Analisten mogen beoordelen of die winst dan stabiel is of niet, maar misschien is die wel te verkiezen boven het snelle vluchtige geld. Want hoe wordt dat verdient? En dan zijn we terug bij wat maatschappelijk verantwoord is. Dat vang je niet in een protocol, of door goede afspraken in je organisaties. Dat moet in je genenpakket zitten. Een mooi voorbeeld dat ik laatst hoorde was van Akzo Nobel. Die spreekt over verantwoord ketenbeheer, waarbij in alle facetten van de productie gezorgd wordt dat rekenschap gegeven kan worden van verantwoord ondernemen. Een voorbeeld waarbij wel al integraal gedacht wordt. Ik kan mij voorstellen dat dit ingewikkelde processen zijn. En zoals ik hiervoor al schreef we zijn er een meester in om de problemen zo groot te maken, te stapelen in de moeilijkheden, dat we dan geen beslissing meer kunnen nemen. Mijn stelling is dan: maak het probleem zo klein dat je een beslissing kan nemen. Dan wordt een groot probleem stuk voor stuk ontrafeld en vallen puzzelstukjes op hun plaats. Tot een Maatschappelijke Verantwoord Ondernemen schilderij…

Het wordt dus tijd dat de overheid het goede voorbeeld gaat geven en zelf als eerste op al haar aanbestedingen Maatschappelijke Verantwoord Ondernemen van toepassing gaat verklaren. Is het moeilijk om alles in een keer te doen? Dan geldt dat prachtige spreekwoord dat ik geleerd heb van mijn oma die veel breidde: elke dag een draadje is een hemdsmouw in het jaar.

ernst

Interbellum?

Wed, 10 Mar 2010 23:54:44 +0100

Zoals ik pas al schreef heeft de Kamer het een en ander controversieel verklaart. Vandaag hebben we in het presidium daar ook even bij stilgestaan. Veel is van de haak gevallen, ook al lijken de cijfers te zeggen dat pakweg 80% van het werk gewoon doorgaat. Dat gevoel had ik niet. Het voelt als een interbellum...

En toen heb ik dat woord eerst maar eens opgezocht wat de exacte betekenis is. ik schrok een beetje dat ik dat zo lichtvaardig gebruikte. Citaat uit Wikipedia:

Een interbellum (van het Latijn inter, tussen en bellum, oorlog) is een periode tussen twee oorlogen. Specifiek wordt ermee de periode tussen de Eerste en de Tweede Wereldoorlog bedoeld.

Dat heb ik eerst maar eens op mij laten inwerken. En eigenlijk is het toch een toepasselijke betiteling. Want iedere kabinetsperiode kan je wel als een strijd beschouwen, en we zitten dus nu in de stilte voor een nieuwe storm. Maar om het nou letterlijk als de strijd vergelijkbaar met de 1e of de 2e wereldoorlog gaat wel wat ver. Toch is het een stuk rustiger. Op de spoeddebatten na. Want daar is nu lekker tijd voor omdat toch een behoorlijk deel van de wetgeving ineens niet meer plenair behandeld gaat worden. En dat levert zowel extra energie op om weer nieuwe spoeddebatten aan te vragen, afgelopen dinsdag werden er 5 gehonoreerd volgens mij, als om eindelijk de bestaande lijst af te werken.

Maar je moet in zo’n interbellum wel oppassen want explosief kan het blijven. Zo ontstond dinsdag ineens rumoer over de glossy Gerda. Een trendy blad over het ministerie van LNV dat dit jaar 75 jaar bestaat. Voorwaar een respectabele leeftijd. En veel van de inhoud spreekt mij eigenlijk ook best aan. Maar ja, het prijskaartje, en de koppeling aan de minister, door het blad GERDA te noemen is ongelukkig. En dus een spoeddebat. Morgenochtend. 10.15 uur. Misschien twitter ik er wel over…

Want twitteren vult zo’n interbellum best leuk. Maar je moet wel oppassen. Één ongelukkige tweet kan een nieuwe oorlog ontketenen. Maar met een beetje zorg kan je er best plezier aan beleven. En het is weer een nieuwe dimensie aan ons digitale mogelijkheden als politicus. Je start een discussie, bijvoorbeeld deze:
• een lange rij compacte elektrische auto's...waar lijkt dat nog het meeste op... about 15 hours ago via m.slandr.net
• toekomstperspectief van de auto: klein, veilig, met automatische afstands- en snelheidsapparatuur, elektrisch. gevolg: geen files meer. about 15 hours ago via m.slandr.net
• onderweg naar Den Haag kom ik altijd langs veel P&R's waar schitterende auto's geparkeerd staan. vooral veel ford K's volgens mij. about 15 hours ago via m.slandr.net

3 reacties…

Of deze:
• ...want Big Brother is uit den boze, maar als iets fout loopt had diezelfde overheid dat wel moeten voorzien. sterker al voorkomen hebben... 8:59 AM Mar 9th via m.slandr.net
• onderweg naar den haag, de kranten lezend, vraag ik mij af: verwacht de burger niet veel te veel van de overheid... 8:58 AM Mar 9th via m.slandr.net

2 reacties…

Hoe zou Obama dat toch gedaan hebben…

ernst

Controversieel

Fri, 05 Mar 2010 12:40:27 +0100

Het was deze week, de week na u weet wel, dat over alle onderwerpen het oordeel uitgesproken moest worden: controversieel of niet controversieel. Je moet daarbij eerlijk zijn naar elkaar toe: soms wil je heel graag iets afgemaakt hebben, maar andere partijen kunnen daar echt hjeel anders in zitten. En dus moet je niet willen stemmen over onderwerpen om bij meerderheid een onderwerp al dan niet controversieel te verklaren. Het moet "natuurlijk" gaan. Maar de Kamer deed daarbij zichzelf tekort.

Het begon dinsdag bij LNV voor mij. Gelukkig was daarbij Bas van der Vlies ook aanwezig, hij heeft dit natuurlijk al wel een paar keer eerder meegemaakt. En verbazend is dan te zien hoe partijen iets controversieel verklaren waarvan nog maar de vraag is of een Kamer in andere samenstelling tot een ander besluit zal komen. Daarmee maakt de Kamer haar eigen mogelijkheden die er wel zijn tot een zinloze mogelijkheid. En dat is slecht voor het land. Het feit dat het Kabinet is gevallen hoeft nog niet te beteken dat de kamer op haar handen gaat zitten. Ja werd er door de collega’s gezegd: maar over dat onderwerp is discussie. Bijvoorbeeld over de huisvesting van dieren. Ja, dank je de koekoek. Natuurlijk is daar discussie over en dat is ook goed. dat zal er ook in een nieuwe Kamer zijn, daarmee is het nog niet controversieel. Je kunt misschien besluiten wat aanpassen de ene of de nadere kant op, maar die huisvestingsregels zijn vaak ook een discussie in internationaal verband. En dus moet je jezelf niet buitenspel zetten. En daar was de ervaring van Bas ook heel welkom, die op een aantal goede momenten dat ook nuanceerde.

Of zoals vandaag over de Deltawet. De VVD verklaarde deze controversieel want de discussie over de IPPC uitgangspunten loopt nu. Ja dat is inderdaad een heel vervelende discussie. Maar niemand betwist dat er iets aan onze dijken moet gebeuren, of aan onze kustverdediging. Dus waarom niet op zijn minst de discussie aangaan, zien wat de discussie over die klimaatdiscussie oplevert, en dan verder gaan met het ontwikkelen van het beleid dat nodig is. Dat is helemaal niet controversieel, dat is broodnodig.

Of het Rekeningrijden. Ook al controversieel verklaart. Maar wat de tegenstanders er niet bij vertellen is dat de laatste Nota Mobiliteit uitgaat van rekeningrijden omdat de files niet op een andere manier te bestrijden zijn. Je kan nooit genoeg asfalt aanleggen om de files op te lossen. Rekeningrijden, sterke verbetering van het openbaar vervoer, en ja ook soms aanleggen van extra wegen, al die maatregelen zijn nodig om Nederland weer in beweging te krijgen. Wie daar 1 van de maatregelen uithaalt fopt de burger als hij zegt dat dat zonder problemen kan en moet ook eerlijk vertellen wat dat extra kost. Door het invoeren van kilometerheffing werd € 8 mrd bespaart aan kosten voor de aanleg van extra wegen. 8 mrd, waar gaan we dat vandaan halen in deze tijden?

En zo zijn er meer voorbeelden. Laat de Kamer daar toch de discussie over voeren en zichzelf niet monddood maken. Wanneer realiseren we ons dat de Kamer geen vrijblijvende discussieclub is, maar verantwoordelijk voor wat er in dit land gebeurt…

De ChristenUnie doet dat in ieder geval door actief verantwoordelijkheid te blijven nemen, ook in deze demissionaire periode.

ernst

Blij en teleurgesteld?

Thu, 04 Mar 2010 22:48:07 +0100

Gisteren gemeenteraadsverkiezingen. Ik weet hoe dat voelt. Na pakweg 5 gemeenteraadsverkiezingen en in 2006 voor de Tweede Kamer kun je dat gevoel van jagende adrenaline niet onderdrukken. Niet echt gespannen, maar zeker niet ontspannen. Kortom: wat zaler gaan gebeuren. Met mij, met onze gemeente, met de ChristenUnie in het algemeen...
Het wachten duurt dan lang!

Zoals al mijn ChristenUnie collega’s uit de Kamer zijn we de afgelopen weken veel op pad geweest om de lokale kiesverenigingen te steunen. Een opbeurend woord, zien hoe al die vrijwilligers en mensen van de lijst hun beste beentje voor zetten. Canvassen op eiskoude markten. Eindeloze gesprekken met mensen en discussies in alle mogelijke soorten zaaltjes. En je ontmoet daar heel veel steun. Maar toen het kabinet gevallen was ook veel vragen. hoe dat nu toch kon gebeuren. En laat ik eerlijk zijn: wij weten natuurlijk wel hoe het gebeurd is, maar je kunt dan nog steeds verbaasd zijn over dat het gebeurd is. Er zijn naar mijn mening wel belangrijker onderwerpen die opgelost moeten worden, zoals de economische situatie van ons land. Maar de teerling is geworpen, zoals dat zo mooi heet: we gaan op naar nieuwe verkiezingen voor de Tweede Kamer. En dat wierp ook gewoon zijn schaduw over de gemeenteraadsverkiezingen. Landelijke lijsttrekkers die wel eens even een discussie voeren over de gemeenteraden. Drie keer raden waarover het ging…

Zoals ik zei, we zijn veel op pad geweest. En in al die gemeenten zijn zaken die goed opgelost moeten worden. Met goede ideeën van de ChristenUnie daar, met lijsttrekkers die er wat van willen maken. Met wethouders die veel bereikt hebben in de afgelopen vier jaar. En dan is de uitslag altijd een heel gewacht. Helemaal nu we weer met die ellendige potloden moeten stemmen. Ik hoop oprecht dat die computers weer terug krijgen. En dat paranoïde gedoe over beïnvloeding van zo’n apparaat of manipuleren van de uitslag snel tackelen en met een goed apparaat verder kunnen. Want laten we eerlijk zijn: Rotterdam loopt lekker zullen we zeggen…

En dan komen de uitslagen. Het algemene beeld is dat de ChristenUnie wel een paar zetels heeft moeten inleveren, maar dat we de geweldige winst van 2006 eigenlijk hebben kunnen vasthouden. Op hier en daar na. Zoals in Haarlem, waar mijn medewerker Frank Visser lijsttrekker is. En die zetel is kwijtgeraakt. Of in mijn thuis dorp Zeewolde, waar we ook een zetel zijn kwijtgeraakt; nu twee zetels na 8 jaar 3 zetels te hebben gehad. Of Den Haag waar een van onze voorlichters Jonathan heel actief is, waar we ook onze zetel zijn kwijt geraakt. Ik ben samen met Hennie naar Maastricht geweest. Er leek een reële kans dat onze fractie daar, onder aanvoering van Simon Vels, de eerste zetel in Limburg in de wacht zou gaan slepen. Maar helaas, ondanks alle inspanningen die er gepleegd zijn bleek het nog steeds een brugje te ver. En dat lag echt niet aan al die inspanningen, maar soms loopt het gewoon anders. Mag ik, uit ervaring sprekend, al die mensen die een teleurstelling hebben te verwerken een hart onder de riem steken?! Arie refereerde daar vanmiddag in onze extra fractie vergadering ook aan. Politiek is niet altijd maar gaan op de hoogtepunten van het werk. Soms is het ook een bittere pil slikken. Je kan een kras oplopen heb ik geleerd, en kras op je rug. Maar zorg dat ie goed geneest en laten we elkaar daar bij helpen. Want zo’n kras kan dan nog best een jeuken, maar doet dan geen pijn meer. Mooi is dat dan om daar even uitgebreid ook als fractie met elkaar bij stil te staan. Ook bij het verdriet dat dan bij je medewerkers leeft. Het moet gewoon een plekje krijgen.

Ben ik te somber? Ik denk het niet, het is gewoon de werkelijkheid waarin we leven. In de ene plaats verlies je en dat kan hard aankomen, in de andere plaats win je en dat stemt tevreden. Want laten we eerlijk zijn: toch nog steeds zoveel zetels voor de ChristenUnie in een land dat van God steeds minder wil weten. In heel veel plaatsen is de winst van 2006 vastgehouden. Toch weer even zovele kansen om het stevige betrouwbare geluid van betrokken politici te laten horen voor Christelijk-sociale politiek.

Zoals in Veenendaal, Kampen, Hilversum, Werkendam, Woudrichem, Ten Boer waar extra zetels werden binnengesleept. Of in een aantal gemeenten waar de ChristenUnie nog niet deelnam waar nu een zetel is gehaald: Culemborg, Tiel, Rhenen, Appingedam, Strijen, Harlingen, Teylingen en de deelraad Rotterdam Charlois. Vandaag kreeg ik een enthousiast mailtje te zien uit Hilversum: “eindelijk na 5 pogingen zitten we nu in de gemeenteraad!” Ik zou haast zeggen: kijk Limburgers, de aanhouder wint. En Simon, Lisette, Reinder, Klaas, Mareije: als het nodig is kom ik daar graag opnieuw voor naar Limburg!

De aandhouder wint, dat geloven we eigenlijk al heel lang, deelnemers op weg naar Het Koninkrijk!

ernst

De mythe rond de verpakkingenbelasting

Fri, 26 Feb 2010 13:00:00 +0100

Door fabrikanten wordt op dit moment met hernieuwde energie geklaagd over de verpakkingenbelastingen. Door deze maatregel zijn producten onnodig duur voor de consument en het is slecht voor de economie. En "slecht voor de economie" werkt als een fatale drug op de VVD. Als een ondernemer dat roept, nou dan is leiden in last. Bij het uitspreken van zulke woorden gaat er een knop om bij de VVD en wordt niet meer verder nagedacht.

Want wat te denken van de volgende twee mogelijkheden.

De eerste is: Niet doorberekenen! Wie kiest ervoor om zijn producten soms zo ingewikkeld te verpakken? Dat is heel vaak niet de klant. Die vindt dat op zijn hoogst grappig, maar heeft er niet om gevraagd. Helemaal in de vers-wereld is het een drama aan het worden. koekjes die in een gezamenlijke verpakking en dan ook nog eens los verpakt zijn. Een toffee in een blister, in een zakje, in een blikje! Staat leuk, maar is eigenlijk zonde van al dat materiaal. Ik ben ervan overtuigd dat de klant als ie de keuze heeft echt niet zit te wachten op die meerkosten. Misschien hadden we er verstandig aan gedaan om het gewoon te verbieden dat deze verpakkingenbelasting wordt doorberekend. Mogelijk dat er dan een veel grotere druk was ontstaan bij de fabrikanten om zelf iets aan die waanzinnige wedloop van het leukste papiertje een einde te maken.

Want dat is dus de andere mogelijkheid: gewoon een andere verpakking kiezen. Of de klant de keuze laten: eentje waar misschien wat minder jeu aan zit, maar die dan ook een paar duppies goedkoper is, of een pak met toeters en bellen. Inclusief de extra bel van de kassa…
Recent hoorde ik een leverancier van verse kippen klagen over al die verpakkingen waarbij de kip in een gasomgeving wordt verpakt. Veel mensen weten niet dat je zo’n gas-verpakte-kip niet in de vriezer mag doen. Dat gebeurt toch, met als gevolg dat wanneer de kip uitgepakt wordt er een vies luchtje aan zit. veel van deze kippen worden vervolgens terug gebracht naar de winkel: niet goed! Nog minder mensen weten dat je zon kip gewoon even goed kan afspoelen onder de kraan waarna de vieze lucht weg is; en gewoon klaar gemaakt kan worden. Een voorbeeld waarvan het de vraag is of die houdbaarheid zoveel langer wel goed uitpakt…
Kortom: er moet veel meer gewerkt worden in de geest van de verpakkingstax: houdt het simpel en doelmatig, dan kost het de klant ook niets extra’s.

Heb ik zelf geen kritiek dan op de uitwerking van de tax? Jazeker wel. In het bepalen van welke verpakking als extra moet worden beoordeeld is men op de ministeries erg ver gegaan. We hebben daar verschillende keren met de staatssecretaris van financiën over gesproken en dat heeft ook in een aanpassing geresulteerd. Misschien dat dit nog verder geoptimaliseerd kan worden.
Maar het principe blijft overeind staan: een financiële prikkel moet juist helpen om beter na te denken over welke verpakking er om een product wordt gedaan. Het oog wil ook wat, dat is helemaal niet erg. Maar dan zijn dat kosten voor jou als fabrikant, of kosten voor de consument. Maar dan heeft hij of zij het er ook expliciet voor over.

En voor de rest? Laten de fabrikanten gewoon hun werk doen en goede verpakkingen maken. In plaats van zeuren dat de consument benadeeld wordt! Dat laatste klopt namelijk, niet vanwege de tax, maar omdat de fabrikant zijn werk niet goed doet.

ernst

Ik knipperde met de ogen...

Mon, 22 Feb 2010 14:14:35 +0100

Vrijdag was ik samen met Hennie op werkbezoek op Urk. Na de bewogen discussies donderdags tijdens het debat tot in de kleine uurtjes over de uitlatingen van minister Bos over Uruzgan. Daarna hebben we de ICE gepakt naar Keulen. En voordat ik mijn ogen kon knipper viel het kabinet. Ik hoorde het in Keulen donderen...

Zag je het dan niet aankomen, Ernst? Jazeker wel, aardige vragensteller. Maar zoals door zovelen al gezegd is (het klinkt bijna als een grijsgedraaide plaat…) ik wist niet wanneer. Waarom dan helemaal naar Keulen? Nou,aardige vragensteller, dat was niet zo heel ver met de trein, en dan waren Hennie en ik er gewoon even lekker tussenuit. En Ernst, heb je er een beetje van genoten. Nou, aardige vragensteller, ja en nee... het leek allemaal een beetje teveel op een misverstand. En dan ben je daar toch wel met je gedachten bij betrokken.

Maar ja, van een misverstand was duidelijk geen sprake meer. Zie op onze website voor een duidelijk overzicht van wat er gebeurd is. Bij een van de vorige crises die dit kabinet heeft meegemaakt werd al opgemerkt dat: vertrouwen komt te voet, maar gaat te paard. En zo is het. Als in het debat afgelopen donderdag de minister-president aangeeft dat de discussie in de ministerraad moet worden gevierd en niet via de media, waarbij hij indirect toch minister Bos kapittelde, is het raar dat even later minister Bos in datzelfde debat keihard herhaald dat hij niet voor zijn beurt gesproken heeft. Het deed mij denken aan het vorige debat in de Kamer waar minister Verhagen’s uitlatingen over het verlengen van de missie besproken werd waarbij ook de minister-president aangaf dat de discussies eerst in de ministerraad moeten worden afgerond. Waarna Verhagen zijn stellingen gewoon herhaalde. Wat uiteindelijk ook leidde tot de motie van onze Joel Voordewind die hij samen met de PvdA heeft ingediend en waar iedereen nu zo naar verwijst. Wij hebben tot het uiterste geprobeerd het onderscheid tussen regering, die een eigen afweging te maken heeft, en de Kamer, die een besluit moet beoordelen, overeind te houden.

Al tijdens onze avondwandeling vrijdag langs de Dom van Keulen kreeg ik twitters en sms’jes binnen dat het nu toch wel heel ernstig aan het worden was. En dan ga je het toch volgen. Ik had mij via twitter gekoppeld aan een aantal journalisten en kon op die manier heel aardig de ontwikkelingen volgen. Tot en met de kritiek dat de NOS veel trager of niet reageerde in tegenstelling tot RTL4. ’s Nachts ben ik nog bijgepraat door Ed en Arie over de laatste stand van zaken. Het kabinet gevallen. Je knippert met je ogen, en denkt: ’t is niet waar…

Maar dat is het dus wel. Als fractie zijn we vanmorgen bij elkaar geweest om door te praten over wat er gebeurd is, en om vooruit te kijken naar wat vandaag en morgen op de rol staat. Het advies aan de Koningin is belangrijk, maar ook wat de partij nu allemaal te wachten staat. Eerst uiteraard de gemeenteraadsverkiezingen van 3 maart. Risico is dat die geheel overschaduwd worden door de val van het kabinet. Maar dat moet niet gebeuren; als Kamerleden zijn we deze dagen veel op pad om lokale kiesverenigingen te steunen. En dat blijven we doen, juist ook voor die lokale thema’s die erg belangrijk zijn om in al die gemeenten goed uitgevoerd te worden.

Als we al dachten dat we na de gemeenteraadsverkiezingen het rustiger kregen…

ernst

Wordt kredietverlening een chantagemiddel?

Fri, 19 Feb 2010 13:00:00 +0100

Afgelopen week kopte het Financieel Dagblad: Verruiming kredieten laat nog jaren op zich wachten. En vervolgens zie ik allerlei berichten op sites verschijnen waarbij woorden als chantage, de banken zetten de overheid onder druk, en meer van dat soort spannende teksten. De vraag is of beperken van de kredietmogelijkheden een zegen of een straf zijn voor de economie!

Er is natuurlijk heel veel te zeggen over hoe de kredietbubbel zich heeft ontwikkeld. Maar iedereen die vanuit zijn professie de financiële gebeurtenissen heeft gevolgd de afgelopen 2 jaar is het er volgens mij wel over eens dat de kredietmogelijkheden te ruim geworden zijn. En dat geldt dan voor alle vormen van besteding: zowel particulier als zakelijk groeiden de kredietbomen tot in de hemel. En velen, zeer velen, maakten er gebruik van. Nu is de werking van de kredietverlening van cruciaal belang in onze moderne economie. Maar de vraag is tegen welke prijs dat dan maar door moet gaan. En met “tegen welke prijs” bedoel ik dan: laagste risico voor de klant of grootste kredietomvang…

En in die zin stuit ik dan ook telkens op dat verbijsterende fenomeen dat de beurzen onderuit gaan als er maatregelen voor de banken dreigen. Wat is het geval? Doordat de banken hun Eigen Vermogen nagenoeg volledig inzetten was het (onder andere) mogelijk enorme hoeveelheden krediet in de markt te zetten. En vanwege de risico’s die met allerlei producten genomen werden konden grote winsten worden behaald. Ja, juist ook door dat uitzetten van die kredieten, die vervolgens weer verpakt en doorverhandeld werden met grote rendementen, ontstond de bubbel. Maar omdat veel kredietverlening risico’s liepen, kijk naar de huizenmarkt in Amerika maar ook gewoon te makkelijke leningen hier in Nederland, is de financiële instabiliteit ontstaan. Goedkoop werd dus duurkoop toen in dat probleem de overheid te hulp moest schieten.

Als daar nu tegen opgetreden gaat worden om de burger te beschermen tegen die grote risico’s die de banken genomen hebben is een goede maatregel zorgen dat de banken meer Eigen Vermogen aanhouden, de zogenaamde kapitaalseis. En ja, dan hebben ze minder geld om uit te lenen. Maar daar staat een stabieler systeem tegenover. De vraag is dan: zou ons dat niet wat extra rente waard mogen zijn? Ik denk het wel.

Daarnaast moeten we zo eerlijk zijn om ons af te vragen of krediet ook niet te gemakkelijk werd verleend, en of het niet verstandig is als daar meer zekerheid tegenover staat. Volgens mij zal dat erg verstandig zijn om daar preciezer in te zijn. Ook ter bescherming weer van die klant. En dus is al dat geroep welke schade de banken nu wel niet gaan leiden, de dreigende taal dat er wel eens veel minder krediet beschikbaar kan zijn, is eigenlijk heel erg. Juist een stabiele bank zou minder rente moeten berekenen aan zijn klanten omdat de risico’s zijn afgenomen. En juist een stabiele bank zou met het extra geld dat dan aangetrokken wordt wel eens beter ervoor staan dan zijn “risicovolle” broeders. Kortom: hou op met dreigende taal wat lijkt op chantage, en ga gewoon je werk doen. Op een veilige manier voor de samenleving. Want dat vergeten de banken dan als ze zulke signalen afgeven: dat ze die dienstverlenende organisatie zijn.

Er is nog een lange weg te gaan op deze manier…

ernst

En terwijl iedereen plenair zit...

Wed, 17 Feb 2010 02:21:00 +0100

Het is inmiddels in de nacht dat we spreken over het rapport van de Commissie Davids. Arie heeft een goede bijdrage geleverd, waarin wij als ChristenUnie ook terug gekeken hebben over onze deelname in de besluitvorming van destijds. Anderen hebben we dat nog niet zo heel duidelijk gedaan, terwijl dat wel van het kabinet verwacht wordt...
Maar ondertussen kan je natuurlijk best wat anders doen.

Maandag ben ik op werkbezoek geweest op Goeree-Overflakkee en ’s avonds ben ik aanwezig geweest op een verkiezingsavond van de vier kiesverenigingen van het eiland in Middelharnis. Een ronduit prachtige dag. De discussies met de raadsleden, LTO, een aantal ondernemers leverde veel informatie op hoe op het eiland gewerkt en gezwoegd wordt in het licht van alle discussies over krimp, zoetwatervoorziening, de druk van het toerisme en de blauwalg. Kortom je kon het zo gek niet bedenken of het is wel aan bod gekomen.

De avond was ook mooi ingekleed. Door de muziekgroep “image” werden liederen gespeeld die je hart raakten. En dat bleek ook uit de bijdragen van de 4 lijsttrekkers. Mooi is het dan om daar vanuit ons werk in de Kamer in mee te kunnen denken en de lokale trekkers een hart onder de riem te steken. Want laten we eerlijk zijn: met alle herrie in dit land over wie de meeste aandacht van de kiezer kan trekken en het wisselende stemgedrag van kiezers, is een stabiele partij nog niet zo gek. En dat is dan ook onze slogan: stabiel en betrokken. Stabiel in de regering maar ook in de colleges, betrokken op onze mensen in de gemeentes!

Vandaag hebben we ook de tweede termijn gedaan van het vorige week afgebroken debat over Natura2000. Na dat debat was ik wat somber over de afloop, en ik zal eerlijk zijn dat ik dat ook was na de brieven van de minister die we inmiddels op de vele vragen hebben gekregen. Maar voordat wij aan onze tweede termijn konden beginnen heeft ze een paar belangrijke zaken verduidelijkt of zelfs uitgebreid ten opzichte van haar brieven.

De Programmatische Aanpak Stikstof, van cruciaal belang om de beheersplannen af te kunnen maken, komt voor de zomer naar de Kamer.
De wateropgave waarbij Natura2000 en de Kader Richtlijn Water bij elkaar komen komt ook voor de zomer naar de Kamer.
De plannen van de provincies worden nu nog niet definitief gemaakt: met het PAS en de wateropgave EN de sociaal economische paragraaf wordt dit pas na de zomer gedaan. Op tijd dus voor de definitieve vaststelling nog dit jaar. En dat is erg belangrijk voor ons, dat die trein niet tot stilstand komt.
Ook de toezegging van de minister dat er eerst met de provincies nog gesproken gaat worden over de afgewezen punten is voor ons erg belangrijk. Het is nu zaak dat deze handschoen ook goed opgepakt wordt door de provincies. Werk aan de winkel dus!!

Ik ben dus na vandaag wat meer positief gestemd over een uiteindelijke goede afloop van het kunnen vaststellen van de beheersplannen. En dat dit nog dit jaar conform planning gaat gebeuren. Belangrijk omdat dan de plannen juridische zekerheid bieden aan de ondernemers bij een Natura2000 gebied en de rechter dus niet langer rechtstreeks toetst aan de Europese regelgeving.

Het is inmiddels 02:19 uur in de nacht, het debat over Davids loopt nog. Geert Wilders was aan het woord en spreekt over lam of leeuw. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar bij Lam en Leeuw krijg ik altijd een heel ander, meer apocalyptisch beeld...

ernst

Wandeling of feestje

Sat, 13 Feb 2010 20:34:44 +0100

Ik ben uitgenodigd om een politieke wandeling te doen in de prachtige gemeente Rijssen-Holten. In het kader van de Campagnetour extra leuk om te doen. Maar al snel komt er een volgend verzoek bij. Of ik de nummer 2 op de lijst, Willemien Riezebos, wil feliciteren met haar 50e verjaardag. En ja, dat maakt de reis naar Rijssen natuurlijk extra leuk.

50. Ik zal er dit jaar ook aan moeten geloven. Maar voor Willemien was het vandaag al zover. Hennie en ik kennen Willemien en haar man Johan vanuit Zeewolde waar zij ook jaren hebben gewoond. Aangezien de kinderen in ongeveer dezelfde leeftijd zaten heb je als ouders dan best veel om over te praten. Sinds een aantal jaren zijn ze dan weg uit Zeewolde, maar kwamen we elkaar weer tegen binnen de ChristenUnie. Vandaar dat het een leuk idee was om haar daarvoor te komen feliciteren. Een bos bloemen en een grote Sarah mochten we haar overhandigen. Voor die prachtige Schildkerk in Rijssen. Een mooi begin van de wandeling over het wereldtijdpad.

Want dat zijn we daarna gaan doen. In het bijzijn van de lijsttrekker van het CDA in Rijssen hebben we een deel van het Wereldtijdpad afgelegd. Een wandeling door een mooi stuk historie in Rijssen. De vlasfabrikage, weverijen, nieuwbouw die daarvoor in de plaats gekomen is. Maar ook een park dat aan de arbeiders geschonken is voor hun vertier. Met een grote schare aan dieren, vooral eenden en ganzen. De wandeltocht eindigde in het brandweermuseum van Rijssen. In een van de bijgebouwen van het Landgoed De Oosterhof hebben we vervolgens kennisgemaakt met een stuk historie van de brandweer, maar ook de turfstekerij, de steenfabrieken en de vlashandel. Alles heeft daar een plekje, en is op een interessante schaal bij elkaar gebracht. Geen eindeloze zalen, maar een overzichtelijk geheel, waar het denk ik ook voor kinderen ontzettend leuk zal zijn.

Na van de taart genoten te hebben, die zowel de verjaardag van Willemien als die van de ChristenUnie markeerde, zijn we weer terug gegaan. Een mooie tocht door een prachtig gebied. We moesten er nog maar eens een keer naar terug. Met de fiets achterop…

Ernst

Zie hier de foto’s van de wandeling en het feestje met Willemien.

Op bezoek in Papendrecht en Sliedrecht

Fri, 12 Feb 2010 17:21:25 +0100

Vandaag zijn we als fractie op bezoek in Papendrecht en Sliedrecht. Voedselbank, onderwijs, bedrijfsleven, alles komt aan bod. Maar we starten in de raadszaal van Papendrecht, waar Arie zijn oude vak mag oppakken. Les geven aan een klas kinderen. Leukste vraag? "Wat is het meeste geld dat jullie hebben uitgegeven..."

En leg dan eens uit aan een groep 10 jarigen hoeveel 220 miljard is. 220 met negen nullen was er eentje zo slim. Keurig. En daarna hebben we met zijn allen even leuk bijgepraat over de politiek in Papendrecht. Mooi om te zien hoe samengewerkt wordt, ook met een eigen wethouder, binnen de raad in een economische erg belangrijk gebied. Want Sliedrecht en Papendrecht liggen zodanig dat de ontsluiting via weg en water uitzonderlijk veel bedrijvigheid heeft gecreëerd. Vooral in de scheepvaart, aannemerij en weg- en waterbouw. Daarom is het, reizend vanaf Nijkerk waar ik Esmé heb opgehaald, een bijzondere ervaring om vanuit een landelijke blik vanaf de snelweg dat landschap te zien veranderen in een bijna aaneengesloten industrieterrein.

Na de eerste kennismaking zijn we in drie groepen opgesplitst: Joel en Ed zijn naar een onderwijsinstelling geweest, Cynthia en Esmé naar de voedselbank en Arie en ik zijn naar De Gebroeders De Koning geweest. Een bedrijf dat vooral bezig op het gebied van weg- en waterbouw. Zou is die prachtige stalen spoorbrug met betonnen aanbruggen en constructie over de A12, vlak voor het Prins Clausplein, van hen. Nou dat kent iedereen wel denk ik zo. Naast een introductie over wat ze daar maken, hebben we stevig doorgesproken over het MKB versus de grote aannemerij, het aanbestedingenbeleid van de Rijksoverheid, Rijkswaterstaat en ProRail. Wat opvalt is toch een verschil met wat we in het coalitieakkoord wilden, en zoals het uitpakt. Elders staat hier ook een bericht over op de website. Daarom zijn deze werkbezoeken ook zo belangrijk: zien hoe het in de praktijk werkt, met wat in oorsprong goed bedoelt is door de politiek. We zullen daar nog even over door moeten praten. Want het kan niet zo zijn dat de regels zo strak worden opgesteld dat per saldo alleen maar de grote bedrijven in aanmerking kunnen komen voor de opdrachten van het Rijk.

Een discussie die daar vaker over gaat is of lokale aannemers wel voor opdrachten van de eigen gemeenten in aanmerking kunnen komen. Je mag wel de sport sponsoren lokaal, maar ziet daar maar moeilijk wat van terug. Dan moet er ineens breed aanbesteed worden. Ik weet ook wel dat het allemaal veel ingewikkelder is, met name ook door de Europese regels. Misschien is dat aanbestedingenbeleid toch niet helemaal zo handig als we dat nu hebben ingericht…

En ja, dan natuurlijk ook nog even op de werf kijken van het bedrijf. De geur van olie, staal, hier ook veel beschoeiingschout. Het blijft fantastisch.

ernst

Natuurlijk?

Fri, 12 Feb 2010 23:29:21 +0100

Vandaag een stevig debat weer over de Natura2000 regels. Nu naar aanleiding van de opgestelde beheerplannen waar minister Verburg een brief over heeft geschreven naar de Kamer. Ik werd nog niet zo vrolijk van dit debat. Omdat het debat rond lunchtijd was, werd er even geschorst om een boterhammetje te kunnen eten. Ik loop gauw naar de viskraam voor een broodje makreel. Wordt ie uit mijn handen gejat door een reuze meeuw!

Had ik daar toch mijn eigen Natura2000 probleem. Ik was compleet verbijsterd. En je wordt bij de haringkraam aan het binnenhof echt iedere keer gewaarschuwd. Er hangen printjes: Let op de meeuwen proberen uw eten te stelen. Maar ja, dan denk je ik let wel goed op. En dat doe ik ook telkens. Maar nu was ik toch een beetje gehaast, ik liep gelijk weer terug naar mijn kamer. En op het moment dat ik drie stappen onder de luifel vandaan heb gedaan voel ik een zooooeeeeefff langs mijn linker schouder en pats! Weg is mijn broodje. Ik had net 1 hap gedaan. De meeuw heeft een dik stuk vis, de rest valt op de grond en het is alsof een hele kudde vogels daarop zat te wachten. Ik schat zo’n twintig duiven, zilvermeeuwen, kopmeeuwen en een paar grijze duiken er als een dolle troep op af. Sta je toch raar te kijken. de jongens in de kraam hadden het zien gebeuren en wijzen met een brede grijns nog eens op hun waarschuwing…ja gelijk hebben ze. Toch maar een nieuw broodje gekocht, maar dan ben je toch extra alert. En terecht. Terwijl ik wegloop met het broodje stevig in een servetje gepakt kijk ik om. Zit die meeuw echt loerend op de luifel, en je ziet ‘m kijken: doe ik het of doe ik het niet. Hij hipt nog eens een stapje opzij om beter over mijn schouder te kijken. Ja, dat had je gedacht vriend. Een ezel stoot zich in het gemeen, geen twee keer aan dezelfde steen. Het enige dat ik hoop is dat vogels last hebben van peper. Want dat had ik op mijn vis zitten. Hoop ik dat ze toch een beetje een branderig gevoel in hun bek hebben gehad…

Terug naar de echte Natura2000 discussie. We kwamen daar toch niet zo goed uit. Er bleef veel onbeantwoord. En nu maar wachten op de brief van de minister. Mogelijk gaan we aanstaande dinsdag dan maar verder met de tweede termijn van het debat. Want we willen het wel duidelijk hebben wat de status is van al die ingediende beheerplannen. Natuurlijk moet de minister goed kijken naar de verschillende voorstellen en of de gewenste doelen wel gehaald worden. Uiteindelijk is Verburg daar verantwoordelijk voor. Maar als die plannen in onderling overleg zijn opgesteld, waarbij alle partijen van boer tot natuurorganisatie aan tafel zitten, moet je er eigenlijk toch vanuit gaan dat dat het dan ook is? Tja, het wordt er allemaal niet makkelijker op zo.

Terug naar de meeuw. Het was zo’n hele mooie grote, spierwitte. Maar wel met zo’n enorme snavel. Ik vroeg mij even af wat je voelt als die vogel de vis mist, maar eventjes in mijn kruintje hakt. Ik denk dat er dan een stevig wak in zit…

ernst

Hernemen: is er ruimte in N2000?

Sat, 06 Feb 2010 00:23:16 +0100

Hernemen. Dat leek na het spoeddebat vorige week het toverwoord om de dilemma's in alle Natura2000 discussies te lijf te gaan. Ik heb mij namens de ChristenUnie altijd al duidelijk, maar evenwichtig uitgelaten over hoe de beheersplannen tot stand moeten komen. Rekening houden met EN de doelen van Natura2000 EN de sociaal economische aspecten. In die zin was wat Barosso in zijn brief geschreven had voor ons nu ook weer niet zo heel nieuw en schokkend.

Het is goed dat er meer duidelijkheid gekomen is na de brief van Barosso over hoe Nederland de Natura2000 regels kan hanteren. Ook wij hebben ons altijd in die discussie genuanceerd gemengd, en in die zin was wat Barosso zei voor ons nu ook weer niet zo heel nieuw. De beleidsplannen worden al in breed overleg opgesteld; er zal rekening gehouden gaan worden met sociaal economische aspecten. De doelen die gesteld worden in Natura2000 zijn heel helder, maar daarbinnen is er naar onze overtuiging nog heel veel mogelijk. Wel verbaasde het mij dat in de brief die minister Verburg aan de Kamer geschreven heeft aangegeven wordt dat er nog vragen zijn hoe dan die sociaal economische aspecten in de beheersplannen verwerkt zijn.

Een brief overigens in antwoord op een motie van mijn hand, waarbij ik gevraagd heb de Kamer zo snel als kan nadat de beheersplannen zijn ingediend ons te informeren wat zeg maar “de optelsom” is van al deze plannen. Ik wilde duidelijk krijgen wat de aard en omvang van de knelpunten in het behalen van de ecologische doelen zijn, welke maatregelen het meest kosteneffectief zijn, hoe bestaand gebruik het meest volledig in het beheerplan kan worden opgenomen en in welke situaties er sprake is van stagnatie in de vergunningverlening door onvoldoende kennis bij het bevoegde gezag.

En daarom was de motie van collega Van der Vlies, waarin hij de minister van LNV oproept de plannen te hernemen om er nog eens goed naar te kijken, nu effetjes te snel. Ik wil eerst precies weten hoe de plannen er nu voorstaan, we gaan daar de komende week over spreken in de Kamer. Dan moet duidelijk worden waarom die sociaal economische aspecten nog onvoldoende verwerkt zijn volgens de minister en hoe dat, zoals zij zelf aangeeft, verbeterd kan worden. Mijn zorg is, ingegeven door de vele reacties die ik op die motie kreeg, dat er een beeld ontstaat dat alle plannen wel van tafel kunnen. Maar daar kan voor ons geen sprake van zijn. En ik wilde daarom op dat punt ook geen valse hoop wekken. Er moet op verstandige wijze omgegaan worden met de haalbaarheid van de gestelde doelen. Zoals door sommige provincies ook perfect uitgewerkt waarbij oorspronkelijke doelen verplaatst zijn van het ene gebied naar een ander, omdat het halen van die doelen daar reëler was. Perfect.

Met wat we ook afspreken: uiteindelijk moeten we ons gezonde verstand blijven gebruiken. Maar we gaan niet de kaart schoon vegen en eens even opnieuw beginnen. Zorgvuldig, maar wel in tempo, moet er nu doorgewerkt worden. Zoals rentmeesters betaamt.

Ernst

Beierende klokken

Tue, 02 Feb 2010 22:42:22 +0100

Loop ik vanavond de Kamer uit, wordt ik gelijk getroffen door beierende kerkklokken in Den Haag. Misschien weet u het niet, maar daar heb ik een buitengewoon grote zwak voor. Wanneer ik dat hoor, sta ik meestal even stil, ik onderbreek een gesprek, en kom desnoods te laat op een afspraak. Klokken zijn zo Hollands dat er zelfs een uitdrukking naar vernoemd is: de klokkenluider...

Ik weet niet precies wat dat is, maar ik wordt daar telkens weer stil van. Klokken, beiaards en draaiorgels. Deze laatste zal ik nooit, maar dan ook nooit passeren zonder iets in het mansbakje te gooien. Dat is een traditie die ik van mijn vader heb geërfd, en zelf nog fanatieker ben gaan doen toen ik voor mijn eindexamen op de MTS een apparaat heb gemaakt waarmee die orgelboeken geponst konden worden. Nou ja, één keertje heb ik het wel overgeslagen, maar die man rammelde wel zo aanstootgevend uit de maat, dat was niet om aan te horen…
Beiaardier was een van mijn dromen om dat ooit te spelen. Maar nadat ik een keer op de Lange Jan in Amersfoort een paar noten had mogen “slaan” had ik al snel het idee dat dit misschien ietwat te ingewikkeld was. Je moest ook veel kunnen improviseren en dat was in de muziek niet mijn sterkste kant. Blijft over, naast de blijvende fascinatie voor beiaard en draaiorgel, de luistervreugde van een stel beierende kerkklokken. Hier in Nederland, maar ook Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk, kun je je oor te kunst en te keur te luisteren leggen. En dat doe ik dan ook graag.

En zo werd ik, terwijl ik al mijmerend naar buiten liep, getroffen door die klokken. En wat waren nou die mijmeringen? De gesprekken met de commissie De Wit. Want soms hebben die ook het karakter van beierende klokken. De een bast dat het toch allemaal de schuld van Amerika is, de ander beiert eindeloos door dat vooral naar de AFM gekeken moet worden, soms wordt er vals gespeeld als het gaat wie bij wie de mensen wegkoopt...
Een echte klokkenluider heeft er denk ik niet bijgezeten. Of het moet zijn dat na de eerste week in de pers terecht het bericht verscheen dat iedereen de schuld heeft. En dus was iedereen een beetje klokkenluider. Voor een ander weliswaar.
Maar alles bij elkaar wordt het een heel concert. Waarbij we zorgvuldig de klokken bij elkaar zoeken om het complete spel te kunnen horen. Het zal niet altijd dezelfde toonhoogte zijn, soms gaat er iemand uit de maat, een enkeling zegt voor de muziek uitgelopen te hebben, er wordt wel een beetje hoog van de toren geblazen, maar uiteindelijk wordt de compositie compleet.

En zo liep ik dus mijmerend te luisteren naar die kerkklokken. Hebt u dat wel eens geprobeerd: gewoon stil te staan als u dat hoort, of een beiaard hoort spelen en te verdrinken in het geluid. Echt niet? Nou, het is een heel goede therapie om in die paar minuten dat het beieren duurt volledig te ontspannen. Iedereen in de grote stad, maar ook veel dorpen in ons land, heeft die gratis therapie onder handbereik. Het scheelt beslist in de opbouw van stress. Nou, dat moet toch ook wat waard zijn.

En nou even stil, als je tussen de huizen doorloopt veranderd ook telkens de toonhoogte. Door het dopplereffect. Het lijkt wel een hoorzitting, daar veranderd soms ook het geluid ten opzichte van wat je denkt te horen. Fascinerend…

ernst

Eindeloze gesprekken

Fri, 29 Jan 2010 21:15:36 +0100

Deze week stond voor mij in het teken de vele gesprekken die we als tijdelijke onderzoekscommissie hebben gevoerd. Ruim 20 in getal. Daarom is er de rest van de week niet zoveel van gekomen om mijn weblog bij te houden...

En al die gesprekken zijn welhaast eindeloos. In beide betekenissen van het woord. In de eerste betekenis is het ronduit fantastisch om dit een keer mee te maken. De hele voorbereiding, de discussies met elkaar, het overleg met de ambtelijk staf, en ook dan al heel veel gesprekken. Tenslotte heeft niet iedereen in de commissie dezelfde achtergrond qua kennis op het gebied van toezicht, economie, Europese regelgeving en allerlei slimme producten. En ik ben er heel eerlijk in: ook ik steek vaak iedere discussie weer wat nieuws op. De tweede betekenis is het eindeloze van de gesprekken. 4 a 5 gesprekken op een dag is heel intensief. Natuurlijk heb je wel en paar ontspannende momenten tussen de gesprekken door, maar dan evalueren we vaak ff gauw hoe het gegaan is. En soms zijn we niet mals voor elkaar. Maar we willen dan ook echt er een goed rapport van maken.

Bij sommige sprekers gaat het echter niet zo snel. Het is dan de kunst rustig te blijven en toch goed bij de vragen na te denken die gesteld moeten worden. En soms duurt zo'n gesprek dan wel eindeloos, terwijl het toch maar vaak een uurtje is. Bij sommigen iets langer, maar dat zijn vaak ook de wat ingewikkelder gesprekken. Onze belangrijkste opdracht is lessen trekken voor de toekomst. Dat betekent dus dat je eerst op de bal moet spelen in plaats van op de man. Soms hoor ik in de commentaren een fanatisme om mensen echt stevig aan te pakken en dan denk ik maar: een goed verstaander, en dat zijn financiële mensen heel vaak, heeft maar een half woord nodig. En om een compleet beeld te krijgen willen we dus van heel veel mensen soms bijna dezelfde dingen horen. Dat kan saai, of soms zelfs eindeloos overkomen, maar dat is het voor ons dan niet.

Veel wordt er gesproken over het toezicht en wat er allemaal wel niet gebeurd is. En dat is dus heel veel. De grootste financiële crisis omdat ie wereldwijd is na de grote depressie in de jaren dertig. Ongekende steunmaatregelen door de overheden. Veel discussies over hebzucht of gewoon slim zaken doen. Bonussen die zo hoog zijn dat ik ze graag voor de aflossing van de staatsschuld zou willen inzetten...
Alles krijgt een plekje en wordt besproken. Om daaruit dus lessen trekken voor de toekomst. In de gesprekken worden veel leuke dingen gezegd. Zoals over de ingewikkelde boekhoudregels waar sommigen vanaf willen omdat je er toch niet allemaal aan kan voldoen: “je kunt beter een beetje goed zitten dan precies fout.” Of vandaag dhr. Dokters van Leeuwen: “het gedrag van een rund kun je nog wel voorspellen, maar niet van een hele kudde...” hij sprak dus over de banken. Analoog aan dat oud en nieuw spotje moest ik denken aan: je bent een rund als je op de financiële markten stunt...

Nog één week, en dan hebben we het gehad. Maar het wordt dus nog wel een spannende week. En dan op naar de conclusies.

ernst

Je leert iedere dag

Fri, 22 Jan 2010 17:13:50 +0100

Deze week zijn we begonnen met de openbare gesprekken over de kredietcrisis. Spannend, omdat je nu alle voorbereidingen en opgebouwde kennis moet toetsen. Maar er was ook nog ruimte voor het spoeddebat over het winterweer. En ja, gelukkig bevestigde minister Eurlings dat hij geen controle over het weer heeft of wil. En ook werd mij van de week duidelijk dat je demonstreren moet leren.

Woensdag was er een demonstratie op Het Plein van de vakbonden tegen de leeftijdsverhoging van de AOW. Toen ik aankwam op Den Haag Centraal ’s morgens, liep er vlak voor mij een groepje mannen het station uit. Al gauw had ik er een beeld bij van een klas die met een schreeuwerige meester ergens naar onderweg was. Maar snel bleek dat de gemiddelde leeftijd daarvoor toch wel wat hoog was. Ineens begint de mental coach te schreeuwen naar de groep "Beter aansluiten mannen! We moeten bij elkaar blijven. Wat willen wij: RESPECT! Wanneer willen wij het: NU!" Ik wil niet zeggen dat de groep verrast keek, maar toch kreeg deze vorm van coaching nog niet gelijk bijval. Dus brulde de coach zijn leus nog een paar keer. Aangezien er in de groep ook een groot aantal medelanders liep had ik het idee dat er eerst overlegd werd wat er nu geroepen werd. Maar uiteindelijk kwam dan toch de koorzang op gang en volgde men de cadans van de voorzanger. Helaas, Nederlands blijkt moeilijk te zijn. Na drie yells sloeg het noodlot toe. Coach roept: "Wat willen wij", de groep antwoord "NU!". Coach roept "Wanneer willen wij het", groep antwoord "RESPECT!!". Tja, dan moet je wel eerst even hergroeperen...

Het spoeddebat over het winterweer was eigenlijk wel bizar. Aangevraagd door Rita Verdonk vanwege de vele problemen op de weg en het spoor en gesteund door Ger Koopmans van het CDA die nu eindelijk wel eens een debat met Rita wilde doen over de wegen. Nu wil ik niets afdoen aan de sores die mensen tijdens de sneeuwbuien hebben meegemaakt. Integendeel zelfs. Maar het is nog steeds geen goede reden voor een spoeddebat. Aangezien we die middag geen gesprekken hadden bij de onderzoekscommissie had ik de gelegenheid toch aan het debat mee te doen. En dan is de minister aan het woord en begint dat dit nooit meer voor mag komen. Ja, hij bedoelt uiteindelijk dat de dagenlange chaos op het spoor niet meer mag gebeuren. En op zich is dat een mooi streven. Mijns inziens te stellig gezegd want bij de eerstvolgende harde sneeuwbui hebben we zo weer een behoorlijk verkeerscrash. De vraag is hoe snel je dan in actie komt. Sneeuw kunnen we niet voorkomen, ongebreidelde chaos wel.

De rest van de week is opgegaan aan de openbare gesprekken van de tijdelijke onderzoekscommissie. Zeer leerzaam, zeer inspannend, maar ook wel erg leuk. Met enige regelmaat worden sappige opmerkingen gemaakt. Zoals Bruggink van de Rabobank die stelt dat er concurrentie is tussen de banken om de beste mensen. Na het gesprek zegt hij voor de camera dat hij ABN/Amro bedoelde. En daar komt Zalm vrolijk uitleggen dat hij daar zeer verbaasd over is. Want het tegendeel is waar: er zijn juist twee mensen door de RABOBANK weggekaapt. "En overigens", voegde hij er breed lachend aan toe: "bij de RABOBANK zijn de beloningsstructuren pas een goed bewaard geheim." De rest komt uiteraard in ons rapport.

En verder: iedereen van harte gefeliciteerd met ons 10-jarig bestaan!!

ernst

Maandag begint het dan

Sat, 16 Jan 2010 10:23:00 +0100

In de Tijdelijke Commissie Onderzoek Financieel Stelsel zijn we zover dat we gaan beginnen met de openbare gesprekken. We gaan een behoorlijk aantal mensen horen over hun beeld bij de kredietcrisis en alles wat daarop volgde. Over hun verantwoordelijkheid en beoordeling. We hebben weken van voorbereiding achter de rug: kennisopbouw, onderlinge discussie en heel veel gesprekken.

Nu gaat het dan dus van start. En dan zie je ineens waar je allemaal aan moet denken. Netjes binnenkomen, geen onrust in de gesprekken veroorzaken, niet aan je telefoon prutsen, op de tijd letten. Maar ook de inhoud van de gesprekken goed in je op nemen en zorgen dat je daar de grote lijnen uit haalt. Er worden gespreksverslagen gemaakt, maar het is handig om zelf ook wat aantekeningen te maken. Dan heb je gelijk al een soort focus wat jou is opgevallen in het gesprek.

In de gesprekken hebben we een mix van wetenschappers, bankmensen, en andere betrokkenen gehad. Vanuit al die verschillende invalshoeken moeten we zien een beeld te krijgen van hoe de kredietcrisis is ontstaan. Eerst natuurlijk in Amerika, maar ook hoe het daarna in Nederland ontstaan is. En dat moeten we dan allemaal op een rijtje zien te krijgen.

Vandaag zijn we wezen kijken in de Enquêtezaal. Dit is een aparte ruimte in een gebouw van de Tweede Kamer aan de andere kant van het Plein. Een heel lichte ruimte, met echt een specifieke opstelling voor dit soort gesprekken. Spannend om dit nu allemaal te zien, en te bedenken hoe dat vanaf maandag zal gaan. Ze waren bezig om de camera’s op te bouwen. De gesprekken worden live uitgezonden via politiek24, de site van de Tweede Kamer en voor een belangrijk deel direct op TV. De voorzitter van de commissie, Jan de Wit, en alle leden hebben afgelopen donderdag de start van de gesprekken gemarkeerd door het geven van een persconferentie. En dan besef je pas echt: ja, nu gaat het beginnen.

Vanaf maandag dus drie weken lang.

Ik ben dan misschien wel wat minder op mijn blog te volgen…

ernst

Ik was lid van de allereerste ChristenUnie fractie

Fri, 15 Jan 2010 12:01:00 +0100

Dit jaar bestaat de ChristenUnie 10 jaar. Feest dus! Afgelopen dinsdag hebben we er al in wat kleinere kring bij stilgestaan. Eind januari, de 30e, hebben we een groot feestcongres. Wat gaat er dan zoal door je heen? Dat ik trots was lid te zijn geweest van de allereerste ChristenUnie fractie! En dat het nu dan eindelijk ook ��n partij geworden was.

Zoals ik al wel eens eerder heb geschreven, of in een interview is terecht gekomen, ben ik al actief binnen de partij sinds 1985 of zo. De eerste stapjes gezet in Amersfoort, en daarna een hele weg in Zeewolde. Op de lijst voor de gezamenlijke combinatie RPF/GPV/SGP, commissielid, raadslid, wethouder en geregeld spreker op de jaarlijkse GPV congressen. Discussies over de identiteit van het GPV, de mogelijkheid om lid te worden ook als je niet Gereformeerd Vrijgemaakt was, de grondslag van de partij. Evenzovele fundamentele discussie over wat ons bewoog in de politiek. En ik wilde daar wel in meepraten.

Zo ook in Zeewolde. Daar hebben we nooit anders dan een gezamenlijke fractie gehad. En dat is volgens mij uniek, want overal elders was er wel eerst een RPF- of een GPV-fractie geweest. Die dan later samen ging werken. Wij dus echt anders: vanaf de oprichting van Zeewolde was er alleen maar één fractie. En daarmee dus de eerste ChristenUnie fractie van Nederland. 1984! Ik heb in die jaren ervaren hoe groot het belang was van samenwerken in de politiek van al die mensen die vanuit Gods Woord willen leven. En zo inhoud geven aan de bestuurlijke taken in dit land. Op gemeentelijk niveau, in de provincie en landelijk. En daar waren we best goed in al zeg ik het zelf. Veel aandacht werd en wordt besteed aan opleiding van nieuwe politici en het scholen in Christelijk-sociale politiek.

Het 1e ChristenUnie congres was groots. ’s Morgens nog als aparte ledenvergaderingen en dan ’s middags gezamenlijk. Uit volle borst het lied “samen in de naam van Jezus” zingen. Dat is door de afgelopen 10 jaar toch wel een beetje ons lijflied geworden vind ik. Ik kan nog de tranen voelen opwellen van toen als we dat lied nu nog weer op onze Algemene Vergaderingen zingen. Dat gevoel dat je dat uit overtuiging zingt met mensen van verschillende kerkelijke achtergrond maar allemaal datzelfde politieke doel: leven naar Gods wil!

De eerste daad in Zeewolde was ook een feestelijke. We hebben eerst onze burgemeester als voorzitter van de kiescommissie, ook-lid-van-de-partij Tom Viezee was dat toen, toestemming gevraagd niet langer als RPF/GPV-fractie door het leven te gaan – zo was tenslotte ook de tenaamstelling geweest bij de voorgaande gemeenteraadsverkiezingen van 1998 – maar als ChristenUnie fractie. Die toestemming kregen we al snel, waarna de toenmalig fractievoorzitter Berend Huijgen en ik de gehele gemeenteraad inclusief publieke tribune op de raadsvergadering van februari 2000 hebben getrakteerd op een Zeewoldenaartje met een ChristenUnie vlaggetje erop geprikt. Hebben we alleen nog een poos gevochten tegen het gebruik van de afkorting CU in de notulen…

En hoewel er dus veel veranderd is in de partijen GPV en RPF heb ik zelf eigenlijk nooit die overgang zo sterk gevoeld. Omdat we altijd al samenwerkten in grote harmonie. Omdat de noodzaak van gezamenlijk als christenen de schouders onder het politieke werk te zetten zo groot was. Omdat we in de vele uren die we in de fractievergaderingen gesproken hebben over de grondslag die ons verbond ons een fractie wisten. Ondanks dus de emotie van die allereerste Algemene Vergadering van de ChristenUnie.

2010 wordt een gedenkwaardig jaar. Niet in de eerste plaats door het roerige begin deze week van het parlementaire jaar. Maar vooral in dankbaarheid zien wat 10 jaar ChristenUnie ons heeft gebracht. Goddank!

ernst

Davids en Q-Koorts...

Thu, 14 Jan 2010 22:14:05 +0100

Dinsdag werd dan eindelijk het langverwachte rapport van de commissie Davids gepresenteerd. In de Commissie Buitenland was een procedure afgesproken hoe dit rapport behandeld zou worden. Daar zat toen nog geen spoeddebat bij...
Woensdag hebben we gesproken met minister Verburg over de eerste resultaten van de aanpak van de Q-koorts en die verschrikkelijke ruimingen. Ook al niet iets om vrolijk van te worden.

We beginnen de week dus stevig. Mijn collega’s spraken er ook al over, Arie heeft gelijk namens de fractie dinsdag aal onze eerste bevindingen naar buiten gebracht. Stevige conclusies, een gedegen rapport, en nu de bestudering. In de procedure is afgesproken dat er een gesprek gaat komen met de commissie Davids over de bevindingen en aanbevelingen. Dan komt een uitgebreide kabinetsreactie en dan het debat. Maar na de persconferentie van dinsdagmiddag ontstond er ineens een hele dynamiek over wie nu die persconferentie had gegeven: de premier van toen of de premier van nu? En namens wie. Zoals Esmé gisteren in het Fractieblog al schreef: dat werd dus een spoeddebat. Op woensdag. Om precies te zijn…nou dat werd dus even een discussie. Tijdens de Regeling van Werkzaamheden – die is er in principe iedere dag zo rond het middaguur – werd een debat aangevraagd om over de ontstane situatie te spreken. Wij hebben dat ook gesteund want zoiets moest naar onze mening niet al te lang in de lucht blijven hangen. We moeten het tenslotte hebben over de inhoud nietwaar? Maar we wilden alleen discussiëren op basis van een brief, want waar gaat anders een debat over? Nu is dat laatste tegenwoordig meer een retorische verzuchting. Er zijn (teveel) partijen in de Kamer die rustig kunnen discussiëren met de regering zonder een brief. Wanneer het uitkomt wordt de kreet “de regering regeert, de Kamer controleert” te pas en te onpas gebruikt. Maar als de Kamer haast heeft hoeven we niets iets te hebben als een brief om op basis van de normale communicatie tussen regering en Kamer te spreken. Nee, dan hebben we ineens genoeg aan de informatie uit de media. Ja, da’s lekker…zo komen we er dus niet.

Om kort te zijn: regeling ‘s middags om brief gevraagd; regeling om zes uur ‘s avonds geconstateerd dat er nog geen brief was, om half tien komen we weer bij elkaar, brief moet nu toch echt komen; regeling om half tien was nog steeds de aarzeling of die brief nu wel of niet kwam. Maar om 21.45 uur kwam het verlossende woord: de brief komt binnen enkele minuten; 20 minuten daarna begint het debat. En gelukkig is de brief een goede verklaring van het standpunt van de regering die ook voor ons de onduidelijkheid wegneemt over de visie van het kabinet die ontstaan was over het rapport Davids. De aanbevelingen uit het rapport zal leidend zijn in de te verwachten reactie van het kabinet en een adequater volkenrechtelijk mandaat was nodig geweest. Natuurlijk gaat de discussie dan nog heel lang duren. Omdat sommige collega’s het nog preciezer willen weten. Omdat andere collega’s niet het antwoord krijgen dat ze willen horen. Omdat de Tv-camera’s nog steeds draaien. Dat ontlokte om twee uur ’s nachts Kamervoorzitter Verbeet de opmerking: de uitzending op TV is nu gestopt, we kunnen het nu hoop ik snel afronden. De spijker op zijn kop. De Minister President heeft aangegeven het belang van een zorgvuldige behandeling van het Rapport en het feit dat met de kennis van nu we mogelijk een ander besluit genomen zouden hebben. En zo is het. Om kwart voor 3 ’s nachts is het debat dan klaar. Ik heb Esmé naar haar logeerpartijtje gebracht en Joel naar huis, en ben toen rustig naar huis gereden. Lag ik toch mooi om 5 uur in bed. Hennie was al wel gaan slapen, het nachtlampje brandde nog. Gelukkig een spaarlamp…

Maar daarvoor hadden in de middag dus nog gesproken over de Q-koorts. En de ruimingen die nu bezig zijn, waarbij het zelfs de verwachting is dat dit nog wel even doorgaat. Inmiddels is er meer onduidelijkheid over de noodzaak van ruimen ontstaan omdat kinderboerderijen niet hoeven geruimd te worden. Maar de contacten tussen mensen en die drachtige geiten is op zo’n boerderij nog veel intensiever dan op een melkgeitenbedrijf. Op mijn voorstel komt daar nu een nadere brief over naar de Kamer. Opnieuw heb ik gevraagd helderheid te geven over de mogelijkheden van het individueel testen van de dieren. Want ik heb er geen vrede mee dat naar verwachting veel gezonde geiten gedood worden omdat we niet precies kunnen vaststellen welke geit in een hele groep besmet is. kwam er nu maar een goede test…

Wordt vervolgd.

Ernst

Politieke wandeling in De Wieden

Sat, 09 Jan 2010 20:06:07 +0100

De voorspellingen waren bar en boos. Sneeuw, niet zulke erge vorst maar wel windkracht 5: gevoelstemperatuur van meer dan -10˚. Daar hebben we het in Nederland dan ook al 2 hele dagen over: pas op mensen. Nou, dat doen we. Goed ingepakt, dikke das, bergschoenen, en hup: op naar de Wieden.

We moesten zijn in het dorpshuis De Wanne te Wanneperveen. We hadden van te voren bekeken, Henk Boxum wethouder in Steenwijkerland en ik, dat we misschien de wandeling in tweeën moesten knippen om tussendoor op te kunnen warmen. En dat hebben we dan ook gedaan. Maar eerst even lekker beginnen met koffie en een hele club mensen ontmoeten. Het was te kort dag om nog een oproep in Handschrift te zetten, maar Henk had goed geronseld in de regio. Er waren een dikke twintig mensen, allemaal even lekker ingepakt. Bart de Haan van Natuurmonumenten legt uit wat we gaan doen. Eerst naar een uitkijkpunt ten noorden van Wanneperveen, en dan nog een wandelingetje van een uur aan de zuidkant.

Eerst maar eens naar de uitkijktoren. Een mooi zicht het gebied in, maar nu alles bevroren is en onder de sneeuw heb je nog niet zo’n goed beeld van de hoeveelheid water in het gebied. We moeten daarom in de zomer nog maar eens een keer terugkomen. Ik moet zeggen: op 12 meter hoogte voel je wat ze bedoelen met een gevoelstemperatuur van -10. Het snijdt lekker door je jas. We hebben zicht op Giethoorn en zien hoe het cultuurlandschap erbij ligt. Dat landschap dat alleen maar kan bestaan als er goed onderhoud in gepleegd wordt. En hier is dat rietsnijden. Doe je dat niet, dan verland en verbost het gebied razendsnel. Rietsnijden kun je dan wel vergeten, maar daarmee eigenlijk gelijk het hele gebied. Daarvoor heb ik eerder via een amendement geld kunne regelen binnen de begroting van LNV en daar wordt vandaag dan ook breed aandacht aan besteed. Nu er zicht is op de bekostiging van het beheer is het beheerplan ook bijna rond. Nu alleen nog het stikstofreductieplan…maar dat moet minister Verburg regelen.

Na even opgewarmd te zijn met een kop koffie hebben we de wandeling aangepakt. Opnieuw stevige discussies over de mogelijkheden van agrarisch natuurbeheer, maar ook mogelijkheden over de landbouw. En dat blijven ingewikkelde discussies. Mijn pleidooi is, en ik heb dat al vaker geschreven, dat we kosten voor de natuur die ondernemers maken niet moeten zien als gederfde inkomsten, maar als een product. Dan is er ook geen sprake van staatssteun. Natuurlijk kan niet iedere burger apart afrekenen met zo’n ondernemer voor het landschap dat hij of zij geniet. Maar het zou toch wel een leuk idee zijn.

En dan de afsluiting. Weer terug in het dorpshuis konden we genieten van een lekkere kop bonensoep. Het was dan wel geen erwtensoep, maar na die ijskoude wind om je oren smaakte dat opperbest. Leuk om nog eens even na te praten met de rietsnijders, maar ook met de mensen van de lokale politiek. Want dat was het vandaag ook een beetje: de start van de campagne voor gemeenteraadsverkiezingen.

En afgaande op het weer: dat wordt een fris windje door de lokale campagne.

Ernst

Kijk hier voor de foto’s van de wandeling.

Wad maak je me nou

Tue, 05 Jan 2010 23:32:03 +0100

Zo. Vandaag is het nieuwe Kamerjaar weer van start gegaan. Samen met Esm� ben ik op werkbezoek geweest bij de Waddenvereniging. Een boeiende kennismaking met het werk waar we eigenlijk al best veel van wisten. Maar wat op een bepaalde manier ook weer verfrissend was. En dan gaat het met name over de integrale aanpak, het overzicht wat zo'n organisatie heeft van het gebied. Een stevige sparringpartner in al die discussies over de ontwikkelingen rondom het waddengebied.

Jammer genoeg was het geen weer om echt even over het wad te gaan vanuit Harlingen. Dat moeten we dan nog maar eens een keer doen als het wat warmer is. maar zo aan de dijk hebben we toch een paar mooie discussies nog gehad. Helemaal omdat je, denkend aan de Waddenzee, nog niet gelijk aan het binnendijkse gebied denkt. Maar daar liggen belangrijke relaties. In het landschap werden ook nog oude slenken aangewezen die vroeger op het wad afwaterden. Nu lijkt het een kronkelige sloot in het landschap. Het mooie van die deskundige ogen die je dit soort bijzonderheden wijzen is dat je er als toerist later ook heel anders naar kijkt, en dat alleen is al een grote meerwaarde van zo’n werkbezoek.

Maar voor het zover was dat we in de ijzige wind aan de dijk konden staan zijn we eerst stevig met elkaar over een heel aantal dossiers in discussie geweest. Hoe ga je om met al die bestuurlijke drukte. Door een commissie is daar onderzoek naar gedaan. Er zijn, zo blijkt, veel actieve actoren, maar er ontstaat nog geen overkoepelend visie en beleid. Wel hindermacht van al die instellingen ten opzichte van elkaar, maar geen doorzettingsmacht. Het Regionaal College voor het Waddengebied brengt wel alle belangrijke spelers bij elkaar, maar heft geen beslissingsbevoegdheid. En dat zou eigenlijk wel moeten veranderen. Binnenkort is er een overleg in de Kamer en dan moeten we het daar maar eens over hebben met minister Cramer. Alhoewel gezien de belangen ook minister Verburg daar eigenlijk wat over te zeggen zou moeten hebben.

Uitgebreid hebben we ook stil gestaan bij het gebruik op en om het Wad. Zoals de visserij. Belangrijk blijkt maar weer als je het over gebruik van onze natuur hebt dat het doel wat je wilt bereiken eerst goed met elkaar moet worden vastgesteld. Je moet elkaar dan ook durven aanspreken op de gevolgen van de visserij voor zo’n gebied. En dat niet vanuit de discussie alsof de visserij alleen maar schade aanbrengt, maar ook op welke wijze je kan oogsten wat de natuur de mensen oplevert. Dat is een belangen afweging die zorgvuldig gemaakt moet worden, maar waarbij het allerbelangrijkste is dat er duidelijke keuzes gemaakt worden. Niet verbazend was dan ook dat de Waddenvereniging daarin voor een sterk sturende rijksoverheid pleit. En op zich snap ik dat wel: er moet iemand zijn die de knoop een keer doorhakt. Toch zal ook dat nog de nodige discussie vergen, want niet alle centraal gestuurde beleidsuitspraken zijn passend voor de vele diversiteiten aan gebieden die in ons landschap voorkomen. Ook vandaag viel dat o zo belangrijke woord dat maatwerk voor de wadden de enige oplossing is. tja, dan moet je als gebied ook je eigen verantwoordelijkheid durven nemen met al die aanwezige kennis in zo’n gebied.

Mooi vond ik het uitgangspunt waar directeur Hidde van Kersen ’s morgens de aftrap mee deed. Het Waddengebied is een plek waar natuurlijke ontwikkelingen en de menselijke activiteiten elkaar ontmoeten. Het een gaat niet voor het ander, maar al die belangen moeten wel zorgvuldig op elkaar worden afgestemd. En zo is het maar net.

Ernst

Zie hier voor de foto’s van dit bezoek.

Gelukkig Nieuwjaar!

Sat, 02 Jan 2010 14:52:19 +0100

De beste wensen voor 2010. Of nog mooier: veel heil en zegen voor het nieuwe jaar. Want laten we eerlijk, uit onszelf kunnen we het allemaal niet klaar krijgen. Maar dat hoeft gelukkig ook niet. We gaan een spannende tijd weer tegemoet. Commissie Davids, de hoorzittingen van de parlementaire onderzoekscommissie gaan beginnen, de Brede heroverweging komt met resultaten, de economische ontwikkelingen, gemeenteraadsverkiezingen. En ga zo maar door. Kortom: weer genoeg te beleven.

Het was bij ons in Zeewolde een rustige jaarwisseling. Hennie en ik waren samen en we hebben geprobeerd via de sms zo rond middernacht te communiceren met de kinderen. Dat lukte bij de een wat sneller als bij de ander. Je ziet dan dat het netwerk toch wel moeite heeft om alles snel te verwerken. Maar niet getreurd: je kan dan altijd nog gewoon proberen te bellen…

Na de oliebollen kunnen we weer fiks aan de slag. Komende week gaat het feest al weer een klein beetje beginnen. Een paar werkbezoeken, waaronder weer een politieke wandeling, en de eerste vergaderingen in Den Haag.

Maar voor die tijd eerst nog wat ontspanning. Vanavond gaan we naar het Nuon-concert in het concertgebouw in Amsterdam en dat is een mooi moment om nog even weg te dromen op de muziek. We doen dat graag, je bent dan ook met je gedachten even helemaal ergens anders mee bezig.

Deze week halen we ook een weer iets zuiniger auto op: ik ben benieuwd wanneer de eerste echte elektrische auto’s op de markt komen. Ik ben bang dat ze eerst nog wel wat te duur zullen zijn, maar eigenlijk zou ik best snel in zo’n auto willen rondkarren. Misschien iets voor een stimuleringsmaatregel: iedereen zijn eigen elektrische bak. Ja, leuke droom…

Ik hoop eerlijk gezegd dat ik de komende tijd weer wat meer tijd heb om op pad te gaan. Want dat mis ik tijdens mijn werk in de tijdelijke commissie nog wel het meest. We zullen zien. Ergens in februari/maart zullen we het eerste deelrapport moeten presenteren. En dan hoop ik eerlijk gezegd dat de druk er een beetje vanaf is. Als we eerst de openbare gesprekken maar hebben gehad. Daarnaast zullen we de komende weken ook vaak op pad zijn in verband met de gemeenteraadsverkiezingen. Spannende tijden voor al die mensen die in de gemeentes de kar trekken, de debatten aangaan en de lokale problemen te lijf moeten. Leuk om daar in mee te leven en zo her en der een hart onder de riem te steken. Vanuit de overtuiging dat de ChristenUnie een partij is die met een boodschap daadwerkelijk de handen uit de mouwen steekt en met haar Christelijk sociale politiek bestuursverantwoordelijkheid kan en wil dragen. Stabiel en betrokken!

ernst

De rust van het reces. En toch...

Wed, 30 Dec 2009 16:36:48 +0100

We hebben als Kamer deze weken reces. Normaal gesproken ben je dan vaak toch nog wel wat bezig, maar dit keer heb ik ook echt een paar dagen helemaal vrijaf genomen. Op het lezen van je mail na. En op het werkbezoek van vandaag. Maar verder was de aandacht voor mij dit keer echt gericht op het Feest van het Licht dat in de wereld gekomen is. En dan bedoel ik niet al die kaarsjes...

Ik zou de dinsdag voor Kerst naar Brabant gaan vanwege de Q-koorts. Maar u kunt zich de chaos op de weg en op het spoor waarschijnlijk nog wel herinneren. De voorspellingen waren zo slecht dat het risico van file levensgroot aanwezig was en de geplande tijd waarop het werkbezoek zou beginnen waarschijnlijk een illusie was. Dus jammer maar helaas moest ik besluiten het niet door te laten gaan. Volgende week nog maar een keer proberen was de afspraak.

Ik kon mij daarna helemaal concentreren op de activiteiten voor 1e Kerstdag: namelijk het dirigeren van ons ensemble in de kerk. Een behoorlijke inspanning voor de spelers, omdat we twee diensten achter elkaar moesten spelen. Maar het is mooi om zo aan een kerkdienst bij te dragen. Het geeft toch een apart randje aan zo’n dienst die al bijzonder is. Kerst als feest van het Licht dat in de wereld is gekomen. Voor veel mensen betekent dat niets meer – is er geen God die voor hen zorgt en moeten ze het helemaal alleen doen. Voor anderen is het ondenkbaar dat God een Zoon zou hebben, die dan ook nog eens moet leiden. En voor ons is dat nu juist de essentie van het geloof. Een liefhebbende God die zijn Zoon gegeven heeft voor de mensen. Dat is pas een mooi Licht op de werkelijkheid. En dus geen kunstlicht van boom of kaars. Samen met onze dochter en familie van Hennie hebben we de witte kerst gevierd. Nou ja wit, het was wel een beetje nattig allemaal.

Maar vandaag is het werkbezoek aan Brabant dan toch alsnog doorgegaan. Een bezoek vol emotie, met gesprekken over het leed van dieren en ondernemers. Over de problemen die de ziekte bij sommigen mensen met zich meebrengt. Hermen Vreugdenhil, ons Statenlid in Brabant, vertelde dat aan hen informatie was vertrekt waaruit bleek dat 20% van de ziektegevallen langdurige klachten aan de Q-koorts overhouden. Dat is natuurlijk niet mis en maakt duidelijk dat er echt wel maatregelen getroffen moesten worden. Maar ja, hoe ga je dat dan nu verder aanpakken. Dat is nog niet zo makkelijk want je kijkt daarbij onherroepelijk naar het toekomstperspectief naar de sector. Kan die in deze omvang wel zo blijven bestaan of moeten we over andere maatregelen nadenken. Duidelijk moet daarvoor zijn of er een duidelijk verband te leggen is tussen de concentratie van bedrijven en het aantal ziektegevallen. Dat verband is niet 1-op-1 te leggen. Ik sprak bijvoorbeeld met een getroffen ondernemer die ook een winkel op zijn bedrijf heeft. En waar het afgelopen jaar gewoon duizenden klanten zijn geweest, en waarbij in de directe omtrek ook veel mensen wonen. Toch zijn er bij hem maar 4 ziektegevallen in de directe omgeving geconstateerd.

Kortom, een goed bezoek waarin we intensief over de problemen, het verdriet en de zorgen in de sector hebben kunnen spreken. De komende weken zullen veel bedrijven de pijn gaan meemaken van het afscheid moeten nemen van hun drachtige dieren. Ik wens hen daar veel sterkte bij.

ernst

Zie hier voor de foto's van dit werkbezoek

Sneeuw: pret of leed

Sat, 19 Dec 2009 15:53:22 +0100

Ik dacht de laatste Kamerdag: laat ik eens met de auto gaan, dan kom ik vanavond in ieder geval nog thuis. En ja, laat dan uitgerekend op de eerste sneeuwdag van dit winterseizoen gelijk ontaarden in de langste filedag van dit jaar. Meer dan 670 kilometer file...
Maar het was wel mooi onderweg.

Kwart voor zeven van huis, het was negen uur geweest voordat ik bij Utrecht was. Iedereen reed inderdaad wel heel voorzichtig, maar ja, over dat stukje doe ik anders een half uur. Langzamerhand begon de mogelijkheid te komen dat ik niet op tijd op de eerste vergadering kon zijn. En dat zou jammer zijn aangezien dat over het nieuwe Europese visserijbeleid zou gaan. Maar terug naar de weg. Op zich viel het aantal auto’s dat in de kant stond reuze mee. en ook onderweg werd er heel beheerst gereden. In tegenstelling tot ’s avonds, op de terugweg naar huis. Toen reden er een stel gekken met 120 over een licht besneeuwde weg. Die zullen wel gedacht hebben dat de winterbanden hun werk maar goed moesten doen…

Veel fileleed dus. Ik had nog bof dat ik over de A27 naar Utrecht reed: daar werden eerst geen files genoemd. Klopte ook: we reden gewoon heel langzaam. Maar voorbij Utrecht stond me nog een beproeving te wachten: 16 kilometer naar Bodegraven. Maar gelukkig was die tegen de tijd dat ik eindelijk zover was opgelost.

Onderweg was het echter wel prachtig. Je rijdt natuurlijk weg in het donker, maar als het dan licht wordt en je ziet al die bomen, de weilanden en de bevroren sloten helemaal wit onder de sneeuw, ja dan zou je met plezier nog zijn uitgestapt ook. Ik had jammer genoeg geen camera bij me, maar de beelden waren prachtig.

Toch is het de vraag hoe het komt dat zo’n eerste sneeuwdag bijna altijd een puinhoop wordt. Het was voorspeld, en toch loopt alles vast. De wisselverwarmingen staan al weken standby, men had sneeuwploegen rondlopen, de strooiauto’s waren paraat. En dan toch nog. Je kan erin berusten en stellen dat die eerste keer maar een rommeltje moet wezen, maar ja, je zal maar een belangrijke afspraak hebben zo’n dag. Je kan je er ook over opwinden en roepen waarom er geen weeralarm gegeven is. Gisteren gebeurde dat ook weer door Joop Atsma van het CDA. Het is ook nooit goed. Een paar jaar geleden is er onverwachts op Hemelvaartsdag een soort windhoos geweest op het IJsselmeer. En de kritiek was toen dat er geen weeralarm was afgegeven. Vanaf die tijd zijn er wel een paar alarmen gegeven, maar dan viel het telkens reuze mee. Dat resulteerde erin dat nog niet zo lang geleden diezelfde Joop vragen heeft gesteld waarom er telkens een weeralarm wordt afgegeven als het meevalt. Dan wordt er niet meer naar geluisterd; het moet wel serieus zijn. En laten we eerlijk zijn: er lag wel sneeuw gisteren, maar heel vervelend weer was het niet. En nu wordt er geklaagd waarom er geen alarm is afgegeven. Tja. Dat stoute weer ook, houdt zich nooit eens lekker aan de voorspellingen…

En toen kwam er dan toch een einde aan de Kamerdag. En het werk van dit jaar. Het was weer mooi, druk, leuk, soms saai, teveel spoeddebatten, te weinig echt luisteren naar elkaar, schitterde werkbezoeken en voor mij een nieuwe ervaring met de parlementaire onderzoekscommissie. En die gaat volgend jaar nog lekker even door.

ernst

Alweer de laatste loodjes...

Wed, 16 Dec 2009 16:29:28 +0100

De week voorafgaand aan het kerstreces is zoals ieder jaar weer een race om alles klaar te krijgen. De begrotingen moeten worden afgerond en er moet over worden gestemd. Het MIRT en de najaarsnota staan altijd gepland voor die laatste week. En de hoeveelheid VAO's is weer geweldig, en dat zal overwegend op de laatste dag gaan gebeuren. Nog eventjes dus...

In het MIRT was het toch wel de toon van Sinterklaas die de muziek zette. De ene na de andere weg kwam voorbij in de prioriteitenlijstjes. Een ook wij ontkomen er niet aan om in de aandacht van met name de minister aan te geven dat sommige projecten extra aandacht behoeven. Zo bijvoorbeeld over de Rijnlandroute. Het belang van de route is groot voor de streek. Bedrijfsleven en forensen lopen daar nu iedere keer vast en de onveiligheid wordt daardoor vergroot. Ik hoop dat met de aan te nemen moties van de Kamer er dit voorjaar al definitieve duidelijkheid ontstaat. En opnieuw zie ik de geweldige potentie in de aanpak van Stedenbaan, het stimuleringsproject van formaat in de provincie Zuid-Holland. Ik schreef daar al eerder over. De doorontwikkeling van dit project waarbij ook naar projecten over de provinciegrenzen gekeken wordt is van groot belang en zou een voorbeeld voor andere provincies en stadsregio’s moeten zijn voor wat betreft de integrale aanpak.

Verder zou er ons inziens toch meer en sneller kunnen gebeuren rondom het OV. We hebben gevraagd om bijvoorbeeld een drietal stations versneld tot uitvoering te brengen. Dat waren Bleizo, Berkel Enschot en Zwolle-Zuid. De minister reageerde hier positief op. Belangrijk omdat in deze plaatsen al gebouwd wordt en het gelijk hebben van een goede OV aansluiting van cruciaal belang is in de mobiliteit van de mensen die in nieuwe wijken gaan wonen. Mooi in dat verband is ook dat de criteria voor het kunnen gaan bouwen van een station versoepeld zijn. De rigide eis van 1000 instappers was met name voor startende stations een probleem, omdat in het begin die instappers er gewoon nog niet zijn. Wel bouwen dus, maar geen station. En voor je het weet heeft dan iedereen een auto. Dat idee om die startgrens te verlaten is er gekomen dankzij onze notitie van vorig jaar die de mogelijkheden van 100 nieuwe stations aangeeft!

En dan de najaarsnota. De verwachtingen die er waren bij de behandeling van de voorjaarsnota zijn weer aan bijstelling toe. Op zich niet vreemd, we zijn tenslotte een half jaar verder. Spannend om te zien of en hoe de financiële markten zich een weg omhoog banen na de geweldig neergang van de afgelopen twee jaar. Spannend om te zien of het momentum wel gebruikt wordt door zowel overheden als de financiële instellingen wereldwijd om te werken aan een stabieler financieel systeem.

Eerst het slechte nieuws: het EMU-saldo verslechterd, de EMU-schuld neemt toe. De inkomsten verslechteren als gevolg van verminderde belasting opbrengsten, met name door de tegenvallende vennootschapsbelasting. Maar er is ook minder slecht nieuws. De groei kan volgend jaar volgens voorzichtige schattingen uitkomen op 1,5% van het BBP volgens de jongste CPB-cijfers, de werkloosheid is wat minder ver terug gezakt dan eerder verwacht. Een fragiel beeld dus van onze economie. Maar het herstel lijkt – hoe je het wendt of keert – wat beter te gaan dan eerder verwacht, en ik ben daar blij mee. Het legt wel een grote verantwoordelijkheid op onze schouders. We zullen 2009 verlaten met een groeiende schuld en daarom een toenemende verantwoordelijkheid naar de toekomst. Uiterst zorgvuldig maar vastberaden moeten we enerzijds de crisis bestrijden en anderzijds de overheidsfinanciën weer op orde brengen. Dat vergt van ons allen moed als we gaan spreken over de resultaten van de Brede Heroverweging. Daarin wil de ChristenUnie zoeken naar wat anders/beter kan, waar de lusten liggen maar ook de lasten. Zo kan korten op onderwijs of natuur contraproductief zijn, alsof je de tak doorzaagt van de boom die je wilt snoeien, maar waar je zelf opzit. Het kort wel lekker, maar de val is diep.

Maar is dat dan het enige waar het om draait in zo’n najaarsnota. Ik vond van niet. Want langs alle rumoer in de financiele wereld om ons heen leven we toch toe naar het kerstfeest. En ik heb mijn bijdrage dan ook zo afgesloten:

Naast dit alles ziet de ChristenUnie door alles heen dat Licht wat in de wereld gekomen is en waar we met kerst bij stil zullen staan. Dat Licht is voor ons een heldere lamp op de weg die we met elkaar gaan. Ook als in 2010 de Financien er nog steeds donkergekleurd bijstaan.

ernst

Koortsachtig

Fri, 11 Dec 2009 18:36:31 +0100

De Mexicaanse griep is nog niet echt het land uit, maar het aantal collega's met griepverschijnselen neemt wel af. De discussie over de Q-koorts daarentegen neemt in hevigheid toe. En daarnaast blijft alles wat er gebeurt in de financi�le sector je soms de rillingen over de rug jagen. Kortom: 't is echt herfst.

Zoals ook al onder de nieuwsberichten te zien was hebben we van de week gesproken over de Q-koorts. De uitbraak, vooral in het Brabantse, neemt steeds heftiger vormen aan en vereist opschalen van de overheidsaanpak. De vraag van de week was natuurlijk of de overheid niet eerder had moeten optreden. Of de sector zelf. Als je ziet dat er echt problemen ontstaan als gevolg van deze ziekte bij je beesten vraag ik mij af of door de melkgeitenhouders niet zelf gezegd had moeten worden dat er geen dieren meer vervoerd mogen worden. Ik denk dat dit echt nodig geweest was en mogelijk. Daarnaast is er natuurlijk uitgebreid gediscussieerd of de overheid, en dan met name de rijksoverheid, niet eerder had kunnen ingrijpen. We zullen dat nog wel precies gaan uitzoeken, maar feit is wel dat nog maar kort geleden precies bepaald is welke bacterie voor de ziekte verantwoordelijk is. En daarnaast moet bedacht worden dat deze soort bacterie al wel 100 jaar bekend is en dus niet uitgeroeid kan worden. De verspreiding is wereldwijd. En toen stuitten we op de discussie met Marianne Thieme over haar opmerking dat de regering “dood door schuld” verweten moet worden. En dat is nogal wat. Haar interpretatie lijkt op het eerste gezicht misschien nog wel te volgen, maar dan moet je wel na iedere zin zowat zeggen dat je de term niet juridisch uitlegt. En dat laatste kan helemaal niet: “dood door schuld” is een juridisch begrip. En daaraan ligt ten grondslag dat iemand redelijkerwijs te wijten valt dat hij het risico heeft genomen dat door zijn handelen iemand anders wordt gewond of gedood. En dat is in dit geval niet hard te maken. De ziekte is wereldwijd verspreid: indammen zal onmogelijk zijn. Dat de concentratie van bedrijven en daarmee de ziekte onder de dieren toenam had wel in 2007 geconstateerd kunnen worden, maar vanaf dat jaar begon het aantal ziektegevallen onder mensen pas toe te nemen. Dat had wel een signaal moeten zijn dat er iets moest gebeuren, maar dat is nog niet dat verwijt dat redelijker wijze hier het risico op sterven mee vergroot zou worden.

Een heel ander punt was het bericht dat in Engeland de bonussen in de financiële wereld weer lekker uitgekeerd worden. En de banken die dat niet kunnen/doen klagen erover dat hun mensen dan weglopen. Ze gaan dan wel naar Amerika of Zwitserland. Ik snap de reactie van de Engelse minister-president Brown wel dat hij dan een straf oplegt aan het bedrijf. Maar ik ben het met Bos eens dat dit een soort windowdressing is waar je even doorheen moet kijken. De financiële instelling krijgt dus een boete, niet de werknemer. Het lijkt dus wel dapper, maar de mensen gaan gewoon weg met het grote geld, de graaicultuur veranderd er niets mee. En de bank tikt wel af; in Engeland is die bonustax maar geldig voor 1 jaar. Daar valt dus wel overheen te komen.

Beter nieuws was er over de groeicijfers. Mogelijk volgend jaar groeicijfers voor onze economie die weer in de plus zijn; De Nederlandse Bank verwacht 0,7% groei. Dat zou heel mooi zijn, helemaal als door het stimulerend overheidsbeleid daarna de economie op eigen kracht zelf verder hersteld. Maar laten we niet te vroeg juichen. Herstel is mooi, goed zelfs, maar moet het gevoel van noodzaak voor een echte verandering in de financiele wereld niet doen wegebben. Dat zou het grootste drama zijn. Ik heb geen enkele illusie dat er niet weer een volgende crisis komt over een aantal jaren. Maar deze schaal en omvang waarin de financiele wereld de risico’s heeft weten op te stapelen waarbij de schade wereldwijd, en dus ook bij ons, voor de burgers is, moet toch afgewend worden. Er is een fundamentele herbezinning nodig.

En om daar eens over door te praten heb ik vandaag overleg gehad met enkele financiële mensen uit de achterban. En dat was mooi. Gewoon even met de benen op tafel praten over de wereldproblemen, met name die in de achtertuin…

Benen op tafel, da’s dus niet echt koortsachtig. Maar wel nodig om in de hitte van komende discussies goed beslagen ten ijs te komen.

ernst

Vandaag naar de Koningin...

Wed, 09 Dec 2009 23:36:02 +0100

...maar daar vertel ik natuurlijk niets over!
Nee, het gaat even over elektrische auto's, Q-koorts, Staatsbosbeheer en het MIRT. Dit laatste debat kenmerkt zich over het algemeen door een hoog Sinterklaasgehalte. Namelijk wie kan er nog meer wensen op tafel leggen. Daarover zometeen nog meer. De andere onderwerpen zijn stuk voor stuk behoorlijk actueel en heel interessant, zoals de elektrische auto. En daarom was het best leuk om er vanmiddag even tussen uit te kunnen om met een grote groep Kamerleden naar paleis Noordeinde te gaan.

…maar daar vertel ik dus verder niets over.

MIRT, het programma van het Rijk om te investeren in de grote infrastructuurprojecten en ruimtelijke ontwikkelingen. In alle landsdelen is dat 2 keer in een jaar een belangrijk punt van gesprek, en ook onze fractie maakt daar veel werk van. In de beperkte spreektijd die je daarvoor maar hebt: we moeten dus kiezen. Om goed voorbereid te zijn hebben Esmé en ik een tour gemaakt langs alle landsdelen. Vier bezoeken dus met telkens 3 of 4 provincies waarvan raadsleden, statenleden, gedeputeerden of wethouders als aanwezigen. Boeiend om te doen, maar ook daar hebben we duidelijk gemaakt dat we uiteindelijk een keuze moeten maken in wat we wel en wat we niet kunnen noemen.

De discussie over Staatsbosbeheer had alles te maken met de pachtprijzen. Ook een heel ingewikkelde discussie, met name voor de eilanden. Daar zijn grote delen in bezit van Staatsbosbeheer en wordt daar pacht voor afgedragen. We hebben in de Kamer afgesproken dat dit meer marktconform moet gaan gebeuren. Maar de verhogingen zijn wel heel fors. En dan ontstaat natuurlijk de vraag of de leefbaarheid niet in gevaar komt als bewoners, bedrijven maar ook de gemeentes zelf zoveel meer kosten gaan maken. Ik vond het een goed overleg waar de minister voorgesteld heeft één of twee wijze mensen aan te stellen die zullen bepalen wat de kaders moeten zijn voor de pachtprijsverhoging. En daarnaast wordt gekeken of er niet een aantal logische gebieden zijn die aan de gebruiker verkocht kunnen worden. Wordt vervolgd.

Morgen het debat over de Q-koorts. Ik heb mij daar tot nu toe niet zo erg mee bezig gehouden. Domweg omdat wat ik er tot nu toe van hoorde het heel ingewikkeld en technisch was en daarnaast ik van de collega’s ook de indruk kreeg dat het wel onder controle was. Dat laatste blijkt toch wat minder stellig gezegd te kunnen worden. Gisteren hoorde ik de minister zeggen dat onduidelijk was wat de reden van de sterke verspreiding van de besmetting is. Vandaag lees ik wat meer cijfers: tussen 1995 en nu is het aantal geiten in Nederland gegroeid van pakweg 7.500 naar nu meer dan 350.000! Dat betekent een zeer sterke toename van bedrijven en concentratie in met name Brabant. De vraag is of daar niet eerder een conclusie uit getrokken had moeten worden.

En dan de elektrische auto. De ambitie van het kabinet is groot, maar kan volgens mij sterker. 200.000 auto’s in 2020 zou mooi zijn, maar ik geloof oprecht dat dit veel sneller kan en moet. Als ik zie welke fabrikanten inmiddels zeggen binnen een paar jaar met nieuwe types op de markt te komen denk dat dit echt veel sneller kan. Maar ik heb goed naar minister Eurlings geluisterd en die geeft aan dat als er sneller auto’s aangeschaft kunnen worden door zijn ministerie, en naar ik hoop ook de andere, hij niet zal nalaten dat te doen. Lijkt mij een zoevend vooruitzicht. We praten tot nu toe vooral over de personenauto. Bij de begroting van Verkeer en Waterstaat heb ik een amendement ingediend om een pilot te doen voor de ontwikkeling van de dieselelektrische vrachtauto. En dat is natuurlijk een nieuwe belangrijke ontwikkeling. Als in onze binnensteden de distributie met elektrische of dieselelektrische wagens gaat gebeuren zal lawaai, uitstoot van fijnstof en schadelijke gassen zeer drastisch beperkt worden. Zoals ook bijvoorbeeld voor bussen. De bus, die ons vanavond naar het paleis bracht was gewoon een diesel versie. En dat kan dus ook anders: fluisterzacht de paleistuin inrijden. Een mooi perspectief. Maar verder kan ik er niets over zeggen…

ernst

Op pad in Nijmegen

Fri, 04 Dec 2009 23:09:36 +0100

De Kamerleden van de ChristenUnie zijn vandaag weer samen op pad. Dat doen we eens in de twee maanden. Dit keer zijn we in Nijmegen. Zoals burgemeester Thom de Graaf het stelde: van oorsprong een katholiek proletariaat en een protestantse bovenlaag. Wij voelden ons er snel thuis.

We werden ontvangen in de tweede Trêveszaal van ons land. Wel een heel stuk soberder dan die in Den Haag, tenminste als je de foto's daarvan mag geloven. Na een boeiende beschrijving van de ontwikkeling van Nijmegen tot de universiteitstad die het nu is, zien we hoe de verscheidenheid in zo'n stad toeneemt. Bijna 50.000 studenten vinden er onderdak en velen blijven er na hun studie hangen. Dat levert een relatief jonge bevolking op. En dat is dan ook te zien aan de lijsttrekker, de eerste kandidaten en andere deelnemers van de lokale ChristenUnie die overwegend de 'drie kruisjes' nog moeten krijgen. Nu is Nijmegen voor de ChristenUnie nog een witte vlek. Maar als je het enthousiasme ziet waarmee de lijsttreker Dirk Vreugdenhil en zijn mensen aan het werk zijn, is Nijmegen zeker geen blinde vlek.

We ontmoetten ook de besturen van de christelijke studentenverenigingen van Nijmegen. Toen we binnen kwamen in hun sociëteit sloeg een walm van verschaald bier ons tegemoet. Echt een lucht waar sommige studenten zich bij thuis voelen. Ed Anker in ieder geval wel. Joël Voordewind kreeg gelijk een flash-back van voor zijn bekeringstijd. (Nu onze meest fervente strijder tegen alcoholmisbruik.) We hadden leuke discussies met de besturen over het leven van de student in Nijmegen.

Hierna gingen we allemaal naar onze deelbezoeken. Cynthia met de auto en ik op de fiets bezochten de Waalsprong: wie zou als eerste over de Waal zijn? Ja echt: de fiets is heel wat sneller. Wat volgde was een zeer boeiende uitleg over kansen en bedreigingen van oud en nieuw in de stad: een project met in totaal 12.000 woningen. Een steenuil in de weg binnen een onherroepelijk bestemmingsplan dreigt roet in het eten te gooien. Hoe kan dat nou, vraag ik mij af. Is dit nu weer zo'n voorbeeld waar de regelgeving op het gebied van natuur ons grote parten lijkt te spelen? Als je hoort welke compenserende maatregelen er al getroffen zijn lijkt dat toch echt afdoende.

Een boeiende dag in een inspirerende gemeente. Met een fractie die staat te trappelen. Met de verkiezingsleus: 'Stabiel, betrokken, ChristenUnie. Nu ook in Nijmegen verkrijgbaar'.

Ernst Cramer

Op mijn site is tevens fotoreportage van dit werkbezoek te vinden

Westerschelde en Hedwige Polder: slot?

Thu, 03 Dec 2009 23:59:00 +0100

Na de afronding van de begroting van LNV hebben we nog het spoeddebat over de Hedwigepolder. Aangevraagd op 13 oktober jl...
Is dit nu echt het slot? Kunnen we nu de verdragen uit gaan voeren? Of zullen de natuurorganisaties die bezwaar hebben gemaakt nog verder gaan?

Al eerder heb ik aangegeven dat het ons als ChristenUnie een lief ding waard geweest zou zijn als er een serieus alternatief is. Maar na zoveel onderzoeken moeten we onszelf de vraag stellen wat nieuwe onderzoeken nog meer zullen brengen. Vaak is het in deze dossiers zo dat hoe meer deskundigen we raadplegen hoe meer mogelijkheden we krijgen en de tegenstrijdigheid neemt over het algemeen niet af. Dus wat moeten we nu nog? Ik constateer dat er stevige conclusies liggen dat alternatieven niet gelijkwaardig zijn aan wat eerder ooit bedacht is in de ontwikkelingsschets. En dat deskundigen tot in de hoorzittingen over elkaar heen blijven ronden neem ik dan ook maar voor lief. En dat ik zelf het beeld heb dat er technisch meer mogelijk is en wat mij betreft naar de toekomst toe echt onderzocht moet worden als het gaat om het Verdronken Land van Saeftinghe laat ik ook maar even rusten. Feit is dat er nu een besluit ligt. En dat is belangrijk. Na al deze onderzoeken restte het Kabinet ook niet meer mogelijkheden denk ik zo. De Scheldeverdragen zijn tenslotte ook al lang geratificeerd.

Tijdens het debat werd mij door collega Van de Staaij (SGP) gevraagd wat de waarde was van de handtekening van de ChristenUnie onder zijn motie dat er niet gedwongen ontpolderd zou worden. Dat suggereerde dat wij maar wat bazelen als we ergens onze handtekening onder zetten. Maar dat is natuurlijk onzin. Wij hebben alle moties gesteund die ingediend zijn om ontpoldering te voorkomen. Alle onderzoeken hebben we gesteund die moesten leiden tot een alternatief. Maar dat is dus niet gelukt. We hebben intussen wel het verdrag geratificeerd met een uitspraak van de Kamer dat er ondertussen nog één utlieme poging gedaan zal worden; en dat is het Rapport Nijpels geworden. En we weten dat ook dat niet tot een alternatief heeft geleid. En dus ben je aan het eind van de parlementaire mogelijkheden gekomen. Vervolgens maakt Van de Staaij mij het verwijt slappe knieen te hebben. En dat is toch wel een heel onterecht verwijt. Juist een partij die zuiver parlementair handelen zo ontzettend hoog in het vaandel heeft staan moet weten dat een debat gevoerd op basis van argumenten en dat het juist niet verboden is om een uiteindelijk besluit te laten afhangen van argumenten. In dit debat over de Westerschelde waren we door alle argumenten heen en heeft deze Kamer de Scheldeverdragen geratificeerd. Als je dan het besluit volgt dat de regering heeft genomen zijn dat geen slappe knieen, maar het nemen van bestuurlijke verantwoordelijkheid.

Het is nu zaak dat de werkzaamheden snel opgepakt gaan worden voor zowel de werkzaamheden voor de verdieping als het natuurherstel. En ik hoop oprecht dat de natuurorganisaties die bezwaar hebben aangetekend dat nu intrekken en aan de realisatie van al die verschillende onderdelen van de Scheldeverdragen gewerkt kan gaan worden.

Wordt je nu vrolijk van deze hele discussie? Neen. Het blijkt toch moeilijk om de noodzaak van natuurherstel als een volwaardige discussie te voeren. De emoties in Zeeland als het gaat om het weer onder water zetten lopen hoog op en dat snap ik. De ramp van ’53 heeft diepe wonden geslagen; en verlies aan landbouwgrond wordt niet begrepen. Bij dat eerste moeten we ook altijd heel zorgvuldig blijven overwegen wat nut en noodzaak is van een eventuele ontpoldering. Ik zie echter dat er in de loop van vele jaren telkens weer stukken van die Westerschelde zijn ingepolderd, dat de ruimte om al die energie van eb en vloed steeds kleiner wordt en de beheersbaarheid van verdiepingen en noodzakelijke estuariene natuur noodzakelijk blijkt, moeten we wel kijken dat daar aan kan gebeuren. En dan moeten we goed bedenken hoe we die natuur gaan beheersen. Dat het Verdronken Land van Saeftinghe nu deze natuurwaarde heeft die ze heeft zal dat over een aantal jaren ook gaan gelden voor de Hedwigepolder. En dan? Men stelling is dat we deze gebieden alleen maar met goed beheer kunnen behouden als estuariene natuur. Waarbij de habitat die telkens onderloopt met eb en vloed en zo meewerkt aan het opvreten van de getijdenenergie zorgt voor een beheersbare Westerschelde. Dat geldt wat mij betreft dus OOK voor het Verdronken Land van Saeftinghe. Het is niet anders.

ernst

En toen even niets...?

Wed, 02 Dec 2009 22:12:43 +0100

Maandag: de agenda valt ineens leeg en in alle drukte heb ik even een hele dag geen afspraken.
Dinsdag: hebben we een stevige fractievergadering waarbij door Farah Karimi een verantwoord lunchpakketje wordt aangeboden
Woensdag: wet dieren afgerond. En daarna het eerste deel van de begroting LNV. En daarna: op tijd naar huis. Al weer even niets...
Maar niet heus.

Die maandag was wel heel lekker. Op het ogenblik wordt alle vrije tijd opgeslokt door de Tijdelijke Onderzoekscommissie. Leuk om te doen, maar dus ook heel intensief. En dan is het vreemd als er ineens zo’n gat in de agenda valt. Maar wel heel lekker. Onderweg naar het kerstreces zeggen we vrij geregeld tegen elkaar: het is een grote taart, als je iedere dag een stukje eet, komt ie vanzelf op. Maar zo’n dagje vrij is wel een stukje slagroom op die taart.

Dinsdag hadden we een overvolle agenda om te bespreken op de fractie. En daar was ook nog tijd ingeruimd om Farah Karimi te ontvangen van Oxfam Novib. In het kader van het vragen van aandacht voor goed onderwijs in de ontwikkelingslanden maakte Farah een lunch klaar voor de verschillende Kamerfracties. Uiteraard een zeer verantwoorde lunch. En laat ik eerlijk zijn: dat kwam heel goed uit. Want normaal hebben we nog wel tijd om te lunchen voordat het vragenuurtje begint, maar vandaag was de planning al krap. Arie ontving de lunch en Joel lichte zijn gedurende pleidooi in de Kamer toe die hij samen met Cynthia voert voor verantwoorde chocola. Nou, dat was natuurlijk een kolfje naar de hand van Groene Sint (die alternatieve van Oxfam…).

En dan de woensdag. Na een lange onderbreking van de wetsbehandeling van de Wet Dieren ging vandaag dan eindelijk de tweede termijn van de minister van start. In de tussentijd hebben we hard gewerkt aan een amendement om het begrip “intrinsieke waarde” beter in te vullen. Nu stond gewoon in de wet dat rekening gehouden moest worden met de intrinsieke waarde van het dier, maar moeilijk blijft het om dat nader te duiden. En dat leverde bij mij het beeld op van de tot nu toe voortdurende discussie over zo’n ander begrip, namelijk “significant”. Daar hebben we ook nog steeds geen goede nadere definitie van. Ik heb aangekondigd tijdens het debat dat ik daar geen vrede mee had dat het nu dezelfde kant opging. Moeilijk is om dan een grootste gemene deler te vinden die door zoveel mogelijk partijen wordt gesteund. Want dat was wel de uitdaging na de opmerking van de minister dat het mij niet ging lukken om daar een brede ondersteuning bij te krijgen. En dat is dus wel gelukt. CDA, PvdA, D66 en GroenLinks staan naast ons dus onder het amendement. En mogelijk blijkt bij de stemmingen dat nog meer partijen het zullen steunen. Daarnaast wordt nu ook het aangepaste amendement “Een dier is geen zaak” ondersteund door de minister nu ik een juridische hobbel eruit heb gehaald. Ik schreef al eerder hierover op mijn weblog.

Weer een grote klus klaar. Maar als je dan denkt dat het veel rustiger wordt, nog niet dus. Het blijft nog even de tanden op elkaar tot aan het kerstreces. Maar de taart is toch wel een heel stuk kleiner aan het worden…

ernst

Kilometergeweld

Sat, 28 Nov 2009 12:39:28 +0100

Deze week had in het teken moeten staan van de begroting Verkeer en Waterstaat. Ik schreef daat gisteren ook al over. Maar in het debat werd het een soort kilometergeweld. Het wetsvoorstel voor de kilometerbeprijzing kwam steeds heftiger in het nieuws met schreeuwerige koppen in de Telegraaf. En de partij die het CDA al deze hele periode beschuldigd van draaien stond nu zelf te tollen in de wind. De VVD die al 20 jaar lang beprijzen in zijn programma heeft staan is gedraaid op een vreselijke manier.

Na het debacle van de tolpoortjes was de gedachte van Anders Betalen voor onze Mobiliteit niet verdwenen. Het feit dat je niet langer voor je bezit hoefde te betalen, maar alleen voor het gebruik is iets dat de ChristenUnie al jaren nastreeft. Maar omdat het een belasting is moet je dus wel goed nadenken dat dit goed vastgelegd wordt. Dat betekent dat er heel hoge eisen gesteld worden aan de wijze waarop de gegevens vertrouwelijk verwerkt moeten worden. Dat je zeker weet dat de auto ook op zo’n type weg heeft gereden op dat tijdstip. Waar is dan eigenlijk niet zo interessant, ook al zou er per regio misschien verschillen in prijs kunnen zijn in verband met een spitsheffing. Belangrijk is dat je een goede factuur krijgt. En dan maakt het niet zoveel uit of ik een heel kantoor nodig heb om zoals nu alle acceptgiro’s voor de wegenbelasting te versturen, of dat ik de nota krijg voor mijn gereden kilometers. Net zoals bij je telefoon, waarbij je belgedrag automatisch verwerkt wordt, zal dat ook hiervoor gaan gelden. Lijkt mij dat er dan nauwelijks extra kosten gemaakt gaan worden.

Een systeem dus waardoor niet het bezit van de auto, maar het gebruik ervan wordt belast. Ik zou in alle tumult wel van de daken willen schreeuwen dat een rechtvaardiger systeem voor de automobilist én milieu niet bestaat. Dit is een ingenieus plan om het fileprobleem op te lossen. En wat al jaren noodzakelijk is als gevolg van het vastgestelde beleid: in de Nota Mobiliteit wordt rekening gehouden met een vorm van beprijzen omdat we anders NOG MEER asfalt moeten aanleggen. Ik snap de onzekerheid van burgers wel, zelfs Camiel Eurlings begrijpt ze, maar als we nu niet doorzetten slibben de Nederlandse snelwegen nog verder dicht en daar betaalt u dezelfde prijs voor. Of misschien nog wel meer (aan wegenbelasting), als u niet zoveel kilometers per jaar rijdt. Ik kijk uit naar de discussie over de wet en zie de behandeling daarvan met vertrouwen tegemoet.

En ja, dan die actie van de Telegraaf. Je kunt denken dat journalistiek iets onafhankelijks heeft en alleen verslag doet van wat er gebeurt. Maar dat is hier niet het geval. Hier wordt door eenzijdige berichtgeving geweld aangedaan aan wat er werkelijk aan de hand is. Veel, heel veel geschreeuw, en weinig wol. En dat stickertje No Way? Ach dat lokt alleen maar de nieuwe sticker uit zoals GroenLinks die tijdens het debat aan minister Eurlings uitreikte. Kilometerheffing? Ja graag.

Via een banner op onze website kunt u naar een apart dossier over de heffing. Als u vragen heeft kunt u zien of het antwoord daar bij staat.

Ernst

Begroting Verkeer en Waterstaat

Thu, 26 Nov 2009 23:41:26 +0100

Het was me weer wat de begroting van Verkeer en Waterstaat. Alles overheersend de discussie over Anders Betalen voor Mobiliteit. Daarover hebben we inmiddels op onze site een aardig stukje staan met uitleg over hoe de ChristenUnie erin zit. En dan nu waar het had over moeten gaan.

Mooi was dat vandaag in het debat toegezegd werd door de minister dat er nu geld komt om de tunnel in Zwolle af te kunnen maken. We hebben daar eind 2007 al aandacht voor gevraagd, maar vandaag was het dan boter bij de vis. Belangrijk voor de stad waar straks de Hanzelijn gaat aanlanden en waar door de toenemende drukte op de lijn Utrecht - Zwolle er steeds meer mensen zullen passeren.

Ook goed de aandacht die opnieuw door staatssecretaris Huizinga gegeven wordt aan de binnenvaart sector. Het is echt mooi en belangrijk dat de voorlichtingsbureaus in de binnenvaart nog een paar jaar ondersteund worden. Hopelijk is dan de crisis in de economie voorbij en kan de sector de bureaus zelf bekostigen. Ik heb gepleit voor versterken van het verschuiven van vrachtvervoer van de weg naar het water. Dat is belangrijk want ook dat helpt weer om de doorstroming op de weg te verbeteren.

En dan de kans voor de elektrische vrachtwagen. Vanuit de sector is een mooi plan in de maak om de vrachtauto van de toekomst te ontwikkelen. Een dieselelektrische uitvoering van de distributie wagen in de stad. Dat levert veel minder uitstoot op van roet en dus een veel beter klimaat in de binnenstad. Het is nog een experiment, maar naar mijn overtuiging zeer veelbelovend en een nieuwe stap in de ontwikkeling van het elektrische transport.

Tja, en dan het debacle van de VVD. Wat er ook aan argumenten gebruikt worden, wat er ook aan rapporten is, het maakt allemaal niet meer uit in dit parlement. Vanavond dacht ik even: we kunnen net zo goed onze inbreng schriftelijk aan inleveren, de antwoorden doen er toch niet. Plenair dienen we dan de moties in en kunnen we gelijk stemmen. Dat zou een geweldige besparing betekenen.

Maar laat ik maar niet aan die gedachte toegeven. Het werk in de Kamer doet er wel toe om te zorgen dat Anders Betalen voor Mobiliteit wordt ingevoerd als dat nieuwe systeem waarbij je niet langer betaald alleen voor je bezit, maar juist voor het gebruik. En dat is behoorlijk eerlijk.

ernst

Big Brother?

Fri, 20 Nov 2009 17:24:55 +0100

Eindelijk is ie er dan: de wet die de kilometerheffing moet regelen. Of wel die Andere manier van Betalen voor Mobiliteit. En daar stroomt mijn mailbox dus vol met allerlei verontruste reacties. Zelfs van naar eigen zeggen trouwe ChristenUnie stemmers. Deels zijn de zorgen terecht, maar deels ook niet.

Al jaren heeft de ChristenUnie een vorm van kilometerheffing bepleit. Dick Stellingwerf, oud Kamerlid voor de ChristenUnie (toen nog RPF) heeft dit als een van de eerste bepleit. En met welke motivering? Heel eenvoudig. Wegenbelasting betaal je, of je nu veel rijdt of bijna niet. De wegen raakten steeds voller, de files namen toe. Kortom er moest een prikkel komen dat wanneer je veel rijdt, je ook duurder uit bent. Want dan ontstaat er een nieuwe afweging of je mogelijk voor je dagelijks werk niet beter met het openbaar vervoer kan. Daarnaast betaal je dan niet meer domweg een hoge prijs voor je bezit als het onaangeroerd voor de deur staat, maar je gaat pas betalen als en naarmate je daarvan gebruik gaat maken. Nogal eerlijk, lijkt me, en dus een briljant plan.

Over dat idee is nu jaren gesproken. En daar zijn ook al heel veel negatieve berichten over ontstaan. Zo was ook de eerste uitwerking er een die bovenop de gewone motorrijtuigenbelasting zou komen. Ja, dan wordt alles alleen maar duurder. Er is gesproken over het afsluiten van bepaalde corridors op de weg voor verkeer dat er niets te zoeken had. Maar ja, hoe controleer je dat dan weer. Er zijn proeven gedaan met tolpoorten in verschillende landen, maar ook in Nederland. De zogenoemde trajectcontroles die nu op bepaalde snelwegen geïnstalleerd zijn kunnen technisch gezien ook voor een systeem van beprijzen ingezet worden. Maar het hele land volzetten met van die poortjes (zoals bijvoorbeeld in Londen en in Stockholm) lijkt het landschap niet fraaier te maken. Kortom: er moest gezocht worden naar een nieuwe oplossing.

En wat heb je dan? Heel eenvoudig: sluit aan bij de techniek die al heel veel automobilisten op dit moment gebruiken – de elektronische routeplanner. Het traject wat dit systeem je toont, kan relatief eenvoudig vastgelegd worden en verwerkt tot een registratie voor de kilometerheffing. Je sluit dan dus aan bij bestaande techniek. En net zoals nu iedere maand alle voertuigen een acceptgiro krijgen om de motorrijtuigenbelasting te voldoen, krijgen straks alle voertuigen een afrekening van de gereden kosten. Daarbij is een heel belangrijke afspraak gemaakt: ten opzichte van de huidige opbrengst van motorrijtuigenbelasting EN BPM mag de kilometerheffing niet meer opbrengen. Dus alle verhalen dat de automobilist weer verder uitgemolken wordt, zijn niet waar. Betekent dit dat er helemaal niets gaat veranderen dan in wat je moet afrekenen. Jawel! Namelijk dat diegenen die veel rijden meer gaan betalen en diegenen die weinig rijden veel minder gaan betalen. Die laatste groep wordt geschat op circa 60 procent. 15 procent gaat echt méér betalen en de rest blijft zo ongeveer gelijk.

Daarnaast is ook belangrijk dat de kilometerprijs beïnvloed wordt door het soort auto dat je rijdt. Dus weinig CO2 uitstoot: een lagere kilometerprijs. Op deze manier wordt zuinig rijden nog eens extra gestimuleerd!

En dan dat kastje. Veel zorgen die geuit worden - overigens in soms uitgesproken haatdragende bewoordingen - kan ik goed snappen. Natuurlijk is de privacy een heel belangrijk onderwerp in deze hele discussie. Daar is de afgelopen twee jaar dat we met minister Eurlings hierover praten dan ook veel aandacht aan besteed. De gegevens die de belastingdienst nodig heeft om een nota te kunnen maken zijn:
• de gereden afstand over een bepaald type weg (snelweg, provinciale weg, binnenweg, etc.);
• de regio waar gereden is;
• het tijdstip (in verband met de spitsheffing);
• het type auto/motor (vooral dus de CO2-uitstoot).
Deze gegevens worden opgeslagen in een kastje en waarschijnlijk periodiek uitgewisseld met het zogenoemde back-office: ofwel de computer die ook de nota gaat maken.

In de discussie over de wet zullen we precies opletten hoe dit nu ook voorzien wordt in het beschermen van de privacy. Gezien de enorme hoeveelheid gegevens van verkeersbewegingen is het onwaarschijnlijk dat een overheid daar überhaupt een, zoals dat wel genoemd wordt, real-time beeld van kan hebben. Maar duidelijk is dat op geen enkele manier bekend mag worden waar wie zich bevonden heeft. En daarmee hoop ik dat ik het beeld van Big Brother is watching you heb kunnen rechtzetten.

Zoals ik in het begin al zei: de ChristenUnie heeft zich al jaren voor dit plan ingezet. Maar wel binnen de contouren die ik net geschetst heb, met name om die privacy gegevens en het gemak. En niet in de laatste plaats: er mag niet meer belasting opgehaald worden dan nu het geval is (bij een gelijkblijvend aantal voertuigen). De afgelopen jaren heeft dit ook telkens weer een plekje gekregen in onze verkiezingscampagnes, net zoals overigens de gelijktijdige zo noodzakelijke verbetering van het openbaar vervoer. Maar ook daar wordt nu hard aan gewerkt. En de trouwe volgers van de ChristenUnie weten dat van ons.

Ernst

Belastingplan. Of toch wat anders...

Wed, 18 Nov 2009 23:46:15 +0100

Vandaag hebben we weer gesproken over het belastingplan. Discussies over afvalstoffen, youngtimers, het landschap en de elektrische auto hebben we vandaag fijn geslepen. En verder? Vooral heel veel werk voor de Tijdelijke Onderzoekscommissie. Dat blijft boeiend en leerzaam.

Zoals ik vorige week ook al schreef hebben we vandaag de discussie over de diverse onderwerpen nog maar eens dieper doorgesproken. Dat leverde niet gelijk heel veel nieuwe gezichtspunten op maar we uiteindelijk is de plenaire behandeling van het belastingplan de definitieve afronding van de lange debatten in het wetgevingsoverleg. Het blijft ingewikkeld niet?

Over de youngtimers heb ik denk al wel genoeg geschreven. Inmiddels is dat geregeld; et wordt ook gesteund door voldoende partijen in de Kamer. Voor wat betreft de afvalstoffen was het nog wel een ander verhaal. Als ChristenUnie fractie (door Esmé!) hebben we in maart dit jaar een nota uitgebracht “Ruim op die stort” waarin we hebben aangetoond dat het beleid om oude stortplaatsen van afval nu niet opgeruimd worden omdat herstorten veel te duur is. Veel is er nu gediscussieerd over het probleem dat vanwege de hoge stortkosten er helemaal niet opgeruimd wordt. Maar daar kunnen we met de staatssecretaris maar geen eenduidig standpunt over krijgen. Jammer, maar uiteindelijk hebben we toch een gezamenlijke grond gevonden om via een stimuleringsmaatregel van in totaal € 20 miljoen te zien dat de stortplaatsen wel geruimd worden. Tot laat in de avond hebben we daar nog de discussie over gevoerd en ik hoop dat we toch nog naar een bevredigende oplossing kunnen gaan.

Landschap. Tja, het is belangrijk dat we daar echt wat aan doen, maar het lukt dus jammer genoeg om dat nu ook al fiscaal te regelen. Wel mooi dat de staatssecretaris heeft aangegeven te willen zien welke mogelijkheden er bij de herziening van het belastingplan zijn, waar volgend jaar op wordt terug gekomen, om naar regelingen die gunstig zijn voor het onderhoud van ons prachtige Hollandse landschap te zoeken. Afwachten dus wat daar uit gaat komen.

Weer een belangrijke mijlpaal in de begrotingsbehandeling afgehandeld. Morgen gaan we erover stemmen, dan gaat het belastingplan naar de Eerste Kamer zodat er tijdig een besluit genomen wordt. Want het moet allemaal natuurlijk al op 1 januari ingaan.

Ja en verder? Zoals ik al zei is het behoorlijk druk met de tijdelijke commissie maar wordt er ook al gesproken over de begrotingen van de komende weken. Voor mij staan zowel de begroting van Verkeer en Waterstaat op de planning en de begroting van LNV. En daar is ook wel weer genoeg over te zeggen.

ernst

's Morgens de theorie, 's avonds de praktijk

Fri, 13 Nov 2009 17:42:54 +0100

Donderdagmorgen begon de plenaire vergadering met het debat over de principes van het langer doorwerken, het AOW-debat, 's avonds werd het gelijk in de praktijk gebracht door tot in de kleine uurtjes door te gaan met de Crisis- en herstelwet. Deze wet moet met name bouwprocedures gaan versnellen in verband met de crisis.

Voor iedereen een behoorlijke inspanning om al die debatten te voeren. Maar een groot, groot compliment weer voor onze medewerkers voor al dat werk in tekst, achterliggende gegevens en amendementen.

Het AOW debat heb ik van een afstandje gevolgd. Voor mijzelf vind ik doorwerken tot mijn 67e niet zo spannend. Ik weet toch niet precies hoe mijn loopbaan er uitziet tot aan mijn 65e. Laat staan dat ik nu al kan bepalen of het erg is om nog twee jaar door te gaan. Belangrijker aan dit plan is dat er nu daadwerkelijk een stap gezet wordt voor ons toekomstige houdbare huishoudboekje, en dat tegelijkertijd de invoering niet al te ingewikkeld is. En: de invoering voor mensen die nu al 55 is niet van toepassing. Een belangrijke stap dus in onze sociale zekerheidsstelsel, waarbij rekening gehouden wordt met al die mensen die nu op min of meer afzienbare termijn rekenden op hun pensioen.

Maar dan de Crisis- en herstelwet. Een heel grote wet waarbij pakweg 20 andere wetten mee gewijzigd worden, kortom het betekent nogal wat. Een belangrijk onderdeel vanuit mijn portefeuille is de wijziging van de Natuurbeschermingswet. Niet onverwachts dat dit opgenomen is, gezien uitspraken van de Raad van State het afgelopen jaar, en de onmogelijkheid van bedrijven om te ontwikkelen. Veel te veel werd de suggestie gewekt dat natuur en bedrijvigheid lijnrecht tegenover elkaar staan. De balans is zoek. Voor ons is heel belangrijk dat de komende tijd stevig wordt ingezet op kennisopbouw en deugdelijke onderbouwing van vergunningen. Want juist door onvoldoende onderbouwing van de vergunningverlening vanuit het bevoegde gezag sneuvelden het afgelopen jaar vergunningen.

De aanpassingen van de Nb-wet zijn belangrijk omdat deze voorstellen een basis bieden om bedrijfsontwikkeling en natuurontwikkeling hand in hand te laten gaan. Provincies hebben nu een handvat om passende maatregelen op te leggen, waarmee de provinciale plannen voor stikstofreductie een wettelijke basis hebben. Het blijft echter een ingewikkeld proces, ondanks de nieuwe voorstellen. Het zal nog een hele klus worden om de salderingsplannen, met een dalende lijn van stikstofdepositie, ook op individueel niveau uit te gaan werken.

Vanmiddag hebben we een gezellig samenzijn in de Kamer gehad met onze vrijwilligers. Vijftig man/vrouw die altijd voor onze partij klaar staan. Het kan zo gek zijn, zo laat zijn of zo ver weg in het land zijn of ze zijn van de partij. Nu waren wij aan de beurt om eens een keer gastheer te zijn. Het ging nog net niet zover dat wij de bediening op ons genomen hebben, maar op deze manier willen we laten zien hoeveel waardering wij voor al die vrijwilligers hebben.

Daar kun je als partij op bouwen. Ook als je heel lang door moet…

Ernst Cramer

Belastingplan en landschap

Wed, 18 Nov 2009 22:45:42 +0100

Maandag eens even stevig bezig geweest met de tweede termijn van het Belastingplan. Woensdag lekker doorgeakkerd over de realisatie van de EHS, de Ecologische Hoofdstructuur, en de nieuwe subsidieverordening voor Natuur en Landschap, de SNL.

Het belastingplan is altijd weer een hele klus. Het zijn heel veel verschillende onderwerpen, waarvan veel zeer technisch. En met een staatssecretaris die er zijn vak van maakt de Kamerleden eens een uurtje onderricht te geven over het fiscaalrecht duurt de beantwoording soms ook erg lang. Eén maandag dus alleen de inbreng van de Kamer in 1e termijn. Dat was al een hele zit; nagenoeg de hele dag hebben we tegen elkaar aan zitten praten. Daarna nog weer een maandag waarop de staatssecretaris antwoordde, en wij weer konden reageren. En ondanks het feit dat er een pak antwoorden al schriftelijk was gegeven duurde ook discussie de hele dag.

Belangrijk voor ons was in deze discussie vooral de ontwikkelingsmogelijkheden van de elektrische auto en de ontwikkelingen over de financiering van het landschap. De elektrische auto wordt nu, op basis ook van vragen van mijn hand dit voorjaar, voor twee jaar voorgesteld op 0% bijtelling te houden. Maar 2012 is de verwachting dat de echte verkochte aantallen nog net zo groot zijn. En dus hebben we voorgesteld die stimulering nog 3 jaar langer vol te houden. Tot 2014 wordt dan de bijtelling voor het zakelijk rijden van een elektrische auto 0%. Dat heeft dan een vliegwiel effect: de zakelijk gereden auto’s komen daarna op de markt beschikbaar voor de particuliere rijder waarbij dan de “kop” van de wat duurdere aanschaf er af is. Dus zal die vrijstelling een veel verder strekkend effect hebben voor het binnen handbereik komen van de elektrische auto. En da’s mooi voor het milieu.

Het landschap ligt wat ingewikkelder. Ik kan op de een of andere manier maar niet de gevoelige snaar bereiken bij zowel de staatssecretaris van Financien als de minister van LNV wat nu de drang is achter mijn vragen. Naar mijn overtuiging is de belangrijkste conclusie van de Taskforce voor het Landschap dat er niet één unieke oplossing is voor die financiering, maar dat we een heel palet van maatregelen nodig hebben om het gewenste doel te bereiken. En wat nog belangrijker is: fiscale maatregelen zullen daar een onderdeel van moeten vormen. Ik snap wel dat denkend aan een vereenvoudiging van het belastingsstelsel het onlogisch lijkt om weer specifieke oplossingen te introduceren. Maar toch is dat wel het advies van de Taskforce. Volgende week bij de plenaire behandeling maar eens over doorbomen.

En dan de EHS. Het wordt nu echt belangrijk om het onderhoud van ons landschap een forse stap vooruit te helpen. Vandaar dat ik minister Verburg heb gevraagd of we niet veel meer moeten gaan denken vanuit het feit dat onderhoud van het landschap een product is. Dus niet alleen maar praten over schade voor de ondernemer maar juist de waardering voor dat ontzaglijk belangrijke werk dat de agrarische ondernemers kunnen doen voor ons landschap. En groot was mijn blijdschap dat ze daar positief op reageerde. Nu nog omzetten in daden, maar dat komt. Nu eenmaal die stap in denken is gezet: ja vast!

ernst

Trekkerrijbewijs

Fri, 06 Nov 2009 11:55:10 +0100

Dat was me toch wat met de discussie over de trekkers van de week. Ik kreeg stapels brieven van allerlei betrokken instellingen. Vanuit de landbouw, organisaties van vervoerders, grondwerkers, enzovoort. Met als klap op de vuurpijl de aanbieding van een petitie in aanwezigheid van een paar trekkers. En wat ik al eerder heb gezegd: na een ontmoeting met zo'n wegmastodont word je automatisch voorstander van een trekkerrijbewijs.

Wat een kolossen zijn dat toch. Prachtige stukken techniek maar bij verkeerd gebruik een groot gevaar op de weg. Ik wil daarbij wel eerlijk zijn, en dat voorbeeld heb ik ook gebruikt in mijn verhaal tijdens het debat gisteren over dit onderwerp. Als er een wedstrijdje achteruitrijden georganiseerd zou worden door een flinke boerenzoon van 16, rijdend op een grote trekker-kipper combinatie, en ik in mijn Agila, denk ik dat de boerenzoon het wint. De voertuigbeheersing is meestal prima in orde. Waar het mij om gaat in de discussie, is het overzicht en inzicht in het verkeer op de weg.

Als je alleen rijdt op en om het erf, heb ik er geen enkel probleem mee dat daarvoor alleen het certificaat voor 16/17 jarigen geldt. Maar vaak worden deze machines ingezet voor klussen buiten het agrarisch bedrijf. Die klussen worden ook gedaan door jonge chauffeurs. Het voorstel van de minister is nu, en dat heeft heel lang geduurd, dat je op zo’n combinatie mag rijden vanaf je 18e, met rijbewijs BE. En als je zo’n rijbewijs hebt mag je ook harder dan de 25 km/u die nu gelden, als je maar een snelheidsbordje op je trekker hangt. Met die keuze ben ik het eens: een rijbewijs als je op de openbare weg voor andere doeleinden dan het agrarisch verkeer wilt rijden, eventueel iets harder.

Maar hoe gaan we om met 16- en 17 jarigen? Ik vind dat die ook zo’n trekker moeten kunnen besturen. Het vreemde aan het debat hierover is dat iedereen protesteert tegen verhoging van de administratieve lasten door invoering van een kenteken, maar de minister wel een 'zwaarder' certificaat wil invoeren voor die 16- en 17 jarigen. Ik heb daarom voorgesteld om het anders te doen. Dat kost namelijk niks extra.

Je mag als 16- en 17 jarige je BE-rijbewijs halen voor de trekker. Je krijgt echter, vanwege je leeftijd, een T-rijbewijs. Dat is niets nieuws: ons nieuwe rijbewijs biedt al die mogelijkheid vanwege Europese regelgeving, het hoeft alleen maar geactiveerd te worden. Zo voorkom je dat er in de auto van pa ook eventjes rondgescheurd wordt. Als je 18 bent, kan het rijbewijs worden omgezet in een BE rijbewijs. Dat kost niets extra's en geeft jonge bestuurders wel het noodzakelijke verkeersinzicht, zonder dat daar een heel nieuwe opleidingen voor hoeft te worden ingericht.

De minister was nog niet zo enthousiast. Maar als hij er een nachtje over heeft geslapen denk ik dat er maar één, kort en bondig antwoord mogelijk is:

“Prima verhaal, voorzitter.”

Ernst Cramer

Anders betalen voor mobiliteit

Thu, 05 Nov 2009 18:46:35 +0100

Vandaag gesproken over Anders Betalen voor Mobiliteit, ofwel ABvM. Je mag ook zeggen kilometerbeprijzing. Het was een discussie over een voortgangsrapportage. Maar een ding moet mij wel van het hart. Als iedere discussie zo uitgebreid en uitgeweid wordt door de Kamer maar OOK door de minister: ja dan gaan we de kilometerbeprijzing zeker niet op tijd klaar krijgen...

Een commissievergadering van 4 uur: ’s avonds om 18.00 uur beginnen tot 22.00 uur. Ik had nog niet kunnen eten vanwege mijn volle agenda de rest van de dag. Dus ik viel al bijna van mijn graatje toen ik om zes uur dus aan de bak moest. En de sfeer zat er gelijk goed in. De ene interruptie na de andere volgde, hele discussies van de vorige keren (pakweg al 5 keer eerder zeer intensief over gesproken!) werden overgedaan. Niemand had volgens mij door dat het al avond was. Nadat ik aan de beurt was geweest als 4e spreker begon mijn maag zo te rommelen dat ik besloten heb eerst even gauw tussendoor te eten. Als er iets is wat je als Kamerlid leert is dat gauw eten. En dus na een heerlijk bord zuurkool (echt perfect weer!) ben ik gauw terug gegaan. En ja hoor de rij was nog maar anderhalve spreker verder gevorderd.

Na een kleine schorsing begon de minister aan zijn beantwoording. En let wel: na bijna twee uur, wij hadden er ruim een uur over gedaan, was de beantwoording van de eerste termijn nog niet klaar. Alles, maar dan ook alles werd overgedaan. Het hele startdebat inclusief uitgangspunten van ABvM, of het nu wel of dat het nu niet eerlijk is, alles werd overgedaan. Zowel door de collega’s als door de minister.

En dan wordt je toch wel verdrietig. Want de spannende punten die nieuw in het debat gebracht werden bleven eigenlijk liggen en komen aan de orde bij het DUB, of te wel het Definitief UitvoeringsBesluit. Ik zie nu al op tegen de volgende voortgangsrapportage…
De probabilistische kans dat het volgende AO 6 uur gaat duren is denk ik 95%, P95 dus in vaktaal. En hoe u dat moet lezen? In eenvoudige taal betekent dit dat de kans dat het AO binnen of maximaal in de tijd van 6 uur klaar is 95% is.

Het kan ook eerder. Maar die kans schat ik zelf toch kleiner in.

ernst

Youngtimers: laatste deel...

Thu, 05 Nov 2009 18:26:14 +0100

Tijdens de discussie van afgelopen maandag over het belastingplan heb ik opnieuw een amendement ingediend over de zogenoemde youngtimers. De auto's van 15 tot 25 jaar oud. Als die zakelijk gereden worden geldt een bijtelling en die was door een amendement van mij vorig jaar behoorlijk opgeschroefd. Misschien wel een tikkeltje te...

Het plan was om het oudere zakelijke wagenpark te vergroenen. Ofwel een zetje in de rug geven, helemaal als je ziet welke voordelen er zijn als je in een zuinige auto gaat rijden. Dus het idee was om de zakelijke gereden auto’s van 15 – 25 jaar de bijtelling niet langer op basis van dagwaarde te laten doen, maar op basis van cataloguswaarde. Er was ingeschat om hoeveel auto’s het ging, de waarde van het wagenpark van 15 jaar geleden was bepaald en daar gingen we.

Maar: niet alle auto’s van 15 jaar en ouder rijden nog rond. De gemiddelde waarde kan je dus niet zomaar afmeten aan de toen verkochte auto’s, maar moet je eigenlijk spiegelen aan wat er nu nog rond rijdt. En dan blijkt de gemiddelde prijs veel hoger te liggen. En hoeveel auto’s zijn het er nu precies. Het Ministerie van Financien ging uit van pakweg 13.500 auto’s. Dit was niet precies te bepalen, omdat de zakelijke youngtimers niet een apart herkenbare groep zijn: je komt ze in elke vakdiscipline tegen. Maar na het indienen van het amendement gebeurde er iets leuks. Er werd een site opgericht door verontwaardigde youngtimers die vonden dat zij veel te zwaar gepakt werden. En alras werd er aardig op oproepen gereageerd en ontstond er dus een club die ineens wel aanspreekbaar was. Vanuit die hoek werd alras duidelijk dat het wel eens om meer auto’s zou kunnen gaan. Kortom: er ontstond langzamerhand een beeld dat de aannames niet zouden kloppen met als gevolg een veel hogere stijging gemiddeld voor de youngtimers. En wat ook niet onbelangrijk was: uit enquêtes kwam naar voren dat men mogelijk van youngtimers op oldtimers wilde overschakelen: daar ging mijn doel om te vergroenen!

Wat doe je dan. Moet je dan ijzerenheinig vasthouden aan je oorspronkelijke idee, of ga je in gesprek. Uiteraard heb ik vrij snel met de club youngtimers aan tafel gezeten. En aanvankelijk had ik het idee dat die protesten vooral voortkwamen uit onvrede met het besluit, dat je de soep niet zo heet moest eten. Maar ik wilde wel serieus op serieuze bezwaren ingaan. En dat heb ik geweten. In toenemende mate was er telkens contact, met telkens nieuwe gegevens en telkens betere onderbouwing dat de oorspronkelijk bedragen EN bedoelingen niet gehaald zouden gaan worden. En dus vind ik dat je moet durven heroverwegen. En dat heb ik gedaan.

Met als resultaat een forse aanpassing. De bijtelling blijft gebaseerd op de dagwaarde zoals dat nu is, maar voor alle zakelijk gereden auto’s ouder dan 15 jaar gaat de bijtelling van 25% naar 35%. Want ik blijf het belangrijk vinden dat er een vergroening in dat wagenpark optreedt. En om dat nog eens een handje te helpen heb ik ook een amendement ingediend waarbij de periode dat je 0% bijtelling hebt (over de cataloguswaarde wel te verstaan…!) op een elektrische auto tot 2014. Nou, als dat geen stimulans is weet ik het niet meer.

ernst

Artikel 10 en Haarlem

Fri, 30 Oct 2009 21:50:02 +0100

Gisteren uitgebreid gedebatteerd over de successiewet en vandaag naar Haarlem. Praten met raadsleden en statenleden over alles wat hen bezighoudt op het gebied van stedelijke uitbreidingen en infrastructuur. Die ideale combinatie dus tussen theorie en praktijk. Gelukkig niet letterlijk...

De successiewet wordt behoorlijk gewijzigd. Er worden vereenvoudigingen doorgevoerd, de tarieven gaan voor een deel naar beneden, er moesten zaken vooral eenvoudiger gemaakt worden waarbij de kans op constructies – lees leuke oplossingen om maar geen successiebelasting te hoeven betalen – sterk zou af nemen. En dat laatste werd vooral betwist door een veelheid aan deskundigen. Veel artikelen kwamen dan ook aan bod in de eerdere behandelingen met de staatssecretaris, waarbij artikel 10 toch wel de kroon spande. Dit artikel ziet op het voorkomen van uitholling van de erfenis. Dus een constructie waarbij je eigendom overdoet aan een erfgenaam al tijdens je leven en daar in ruil een vergoeding voor krijgt. Bekend voorbeeld is een eigen huis dat al bij leven aan bijvoorbeeld een kleinkind wordt overgedaan, waarna de grootouder er in mag blijven wonen. Wanneer de grootouder dan overlijd is er geen erfenis meer want het huis staat al op naam van het kleinkind.

Als u dit leest lijkt het allemaal eenvoudig, maar daar hebben de afgelopen weken en maanden veel, heel veel deskundigen zich hun hoofd over gebroken. En die vertelden ons, of Carola in het bijzonder – mijn beleidsmedewerker -, wat of er allemaal wel niet misging daar bij die staatssecretaris. Ik zal eerlijk bekennen dat de echt technische details mij ook te hoog gegrepen zijn. Maar ik voelde mij er rustig bij als je de verschillende deskundigen daar zo over hoort discussiëren. De zorgen werden niet zozeer ingegeven dat constructies in testamenten niet meer zouden mogen, maar vooral ook dat hele logische aanpassingen en testamenten ineens “artikel 10” zouden worden. Dat was toch wel een schrikbeeld. Gelukkig is dat door intensief overleg, ook met het ministerie, op de dag dat we de plenaire behandeling ingingen, goed gekomen. En kon het amendement wat dit moet aanpassen door mij worden ingediend.

En dan ben je, na zo’n intensieve discussie, opgelucht dat het voorbij is. En gaan we weer vrolijk met de volgende discussie verder. Op naar Haarlem dus. Zoals ik al zei een boeiende bijeenkomst met raads- en statenleden uit de drie westelijke provincies. Leuk om te zien hoe ieder vanuit zijn of haar expertise dan kijkt naar de omgeving van de verschillende steden, dorpen, provincie. Mooie discussies over krimp en vooruit kijken. moeten we ons niet eerst eens verdiepen in hoe Nederland er bijvoorbeeld over 30 jaar uitziet en wat zou ik dan willen. Gaan we bijvoorbeeld wel een snelweg verbreden als we aan zien komen dat wanneer het Openbaar Vervoer verbeterd wordt de druk op de weg minder kan worden. Of zullen de geluidproblemen die er nu zijn ophouden te bestaan als we allemaal elektrisch gaan rijden. En zou kun je natuurlijk nog veel meer bedenken.

En da’s precies wat we gaan doen.

Maar na zulke filosofische beschouwingen komen dan natuurlijk de kleine en grote problemen. Goed om breed met veel verschillende gemeentes daar met elkaar over te spreken, want leuk is om te zien hoe verschillend dan sommige belangen worden geleefd. Daar kan je wel een boek over schrijven. Iets dat ik overigens niet ga doen…

Het mooie is dan dat je met elkaar over de weerbarstige praktijk van alle dag kunt spreken ook al zijn er soms niet direct oplossingen. En dat na zo’n dag dat je vooral met de theorie bent bezig geweest en nog maar moet zien hoe het in de praktijk zal gaan. Echt werk van een Kamerlid: werken in en met uitersten.

ernst

Elektrische koe

Wed, 28 Oct 2009 23:38:42 +0100

Vandaag hebben een uitgebreid rondetafelgesprek gehad over de elektrische auto. Vanuit allerlei vakgebieden hebben vertegenwoordigers ons bijgepraat over hun visie op deze ontwikkeling. De auto-industrie met Toyota voorop, ING die heel veel kansen ziet om deze markt te laten exploderen, ANWB, de wetenschappers, auto leasebedrijven, natuur en milieu, elektriciteitsbedrijven, BOVAG/RAI, noem het maar op. Een veelkleurig palet met evenzovele meningen over de nieuwe elektrische koe, euh auto.

Gedurende de discussie werd voor mij een lijn duidelijk die volgens mij verkeerd zal uitpakken als we die zouden volgen. Veel nadruk werd namelijk gelegd op wat er op korte termijn moet gebeuren om de rijder van morgen vooral niet te benadelen. Dus dan moeten we ons voorstellen dat allerlei alternatieve energievormen eerst nog eens komen voordat we toe zijn aan de elektrische auto. En dat de overheid eerst die tussenstappen moet faciliteren, en dat het liefst langjarig zodat afschrijvingen en tweedehands markten niet te veel benadeeld worden, voordat de volgende stap gezet kan worden. Ook opvallend was dat iedereen de overtuiging was toegedaan 200.000 auto’s in 2020 echte toekomstmuziek was en mogelijk niet gehaald zou gaan worden. Iedereen was die mening toegedaan, iedereen, behalve de industrie zelf.

En dat was dan ook wel weer grappig. Daar waar de producenten, zoals verteld door Toyota maar ook de Nederlandse fabrikant DuraCar uit Heerlen, aangeven dat er alleen maar meer kansen komen voor een stabiele markt. Zij zien eigenlijk nauwelijks problemen dat de ontwikkeling zou stokken, of dat je die 200.000 niet zal gaan halen. En dat wordt ook bewezen. DuraCar is een groeiende onderneming die steeds meer mogelijkheden benut om goede elektrische voertuigen op de markt te zetten. Toyota, en dat was wel weer indrukwekkend om te horen, geeft iedere dag blijk van hun ambitie om echt over te willen schakelen naar de elektrische auto. En dat is belangrijk. Want zij hebben inmiddels een behoorlijke markt inclusief onderhoudstermijnen opgebouwd. En het experimentele is er daar echt wel vanaf. Sterker, ik zie veel mensen die om zakelijke redenen zoals lage bijtelling maar zeker niet in de laatste plaats de betrouwbaarheid van deze auto aanschaffen. Dus hoezo te weinig toekomst was de boodschap.

Boeiend en verrassend was ook de bijdrage van de ING. Als grote bank met veel contacten in de zakelijke wereld gaven zij blijk van hun intentie om de kansen in deze tak van sport te ondersteunen. Bedrijven aan de gang krijgen die opstarten in deze markt, of ontwikkelingen faciliteren die met deze innovaties gemoeid zijn is ontzettend belangrijk om de ontwikkeling aan de gang te houden. Natuurlijk zit daar een commercieel belang bij, maar dat is ook bij de ondernemers die nu in deze branche beginnen het geval. Niets mis mee zou ik ook willen zeggen. Maar de wil om in deze turbulente tijden waarin kredietverlening niet meer een toverwoord is maar haast een onbereikbaar goed geworden, was het heel goed dat ING laat merken vol open te staan voor de noodzaak hier vol voor te gaan.

Er is nog veel meer over te vertellen. Zoals de meningen over smartgrid, de opslag in de auto van groene energie, vrachtvervoer, kleine en grote accu’s, netwerk en oplaadpalen en alle mogelijke andere technieken. Ja, en dan moet je ook zo eerlijk zijn dat alle stimuleringsmaatregelen wel een eindigheid kennen in de tijd als de markt zich echt gaat ontwikkelen en een elektrische auto niet meer bijzonder is. Dan zal deze auto ook weer zijn steentje gaan bijdragen aan onderhoud van onze infrastructuur en zo. Maar ja, dan rijd je zonder uitstoot van fijnstof, je rijdt stil, in de file gebruik je nauwelijks energie, terugdringen van CO2 – helemaal als de elektrische energie die erin gestopt is van groene oorsprong is. Wenkend perspectief toch?

ernst

Net boven het maaiveld

Fri, 23 Oct 2009 17:18:26 +0200

Samen met Hennie loop ik over Madurodam. Kinderen vinden dit leuk, maar volwassen net zo goed. Het was jammer dat er vooral goederentreinen rondreden in dit stadje dat net boven het maaiveld uitrijst. En terwijl we staan te kijken naar een meer dan mans hoge uitvoering van de Dom uit Utrecht, een nog hoger exemplaar van het gebouw van Nationale Nederlanden uit Rotterdam, ontspint zich de discussie over de luchtverkeersleiding. En hun vlucht hoger dan de Balkenendenorm.

Uit het jaarverslag van de luchtverkeersleiding blijkt dat er een grote groep mensen meer dan de Balkenende norm verdienen, veelal de zogenoemde luchtverkeersleiders. Je praat dan over bedragen van rond de twee ton, terwijl de Balkenendenorm (wat de Minister-president overigens zelf NIET verdient…) pakweg € 180.000 is. aangezien het een semi-overheidsinstelling is, die weliswaar zijn eigen kosten moet terug verdienen uit de landingsrechten van vliegtuigen, vinden partijen dat dit echt niet kan. Ik heb daar eens over na zitten denken. Tijdens werkbezoeken in de luchtvaart was voor mij duidelijk dat luchtverkeersleider wel een heel stressvolle baan is. Hoewel er veel met computers gewerkt wordt valt men terug op de menselijke kwaliteit van zijn denkvermogen om snel beslissingen te kunnen nemen in moeilijke situaties. Hoe goed computers ook zijn: de mens verslaat dat ding nog altijd met afstand als het gaat om improvisatie. Daarnaast wordt er in volcontinue bedrijf gewerkt en mag je ook voor die voortdurende beschikbaarheid mijns inziens best meer verdienen. Ja, maar nu is het semi-overheid, dat is toch wat anders…?

Dat doet mij denken aan de discussies die ik ken over de gemeentelijke zwembaden. Wij hebben er in Zeewolde ook een en de belangrijkste discussie was ieder jaar hoeveel we toe moesten leggen op een kaartje. Dat mocht toch echt niet duurder zijn dan pakweg (toen nog…) 2,5 gulden. Op een goede dag komt het voorstel het zwembad dan maar te outsourcen: of te wel laat de markt maar zijn werk doen. Dat is veel goedkoper voor de gemeente. Ja, klopt, want het eerste wat zo’n firma doet is de prijs van het kaartje omhoog gooien. Onder het motto dat je anders de kosten er niet uit krijgt en dat je overal in Nederland in door derden beheerde zwembaden toen al wel 5 - 7,5 gulden betaalde! Iets dergelijks speelt ook bij de luchtverkeersleiding. Wanneer we dat zouden privatiseren is het de vraag of de salarissen stoppen bij 2 ton. Zelf denk ik van niet. Daarnaast moeten we oppassen dat we de discussie over de salarissen voor verantwoordelijk werk niet stukslaan op die Balkenendenorm. Ik kan mij voorstellen dat er situaties zijn waarbij iemand meer presteert dan zijn/haar omliggende maaiveld. En dat mag van mij betaald worden. In alle redelijkheid wel te verstaan. Een arbeider is zijn geld waard.

Terug naar Madurodam. Dat blijft toch buitengewoon fascinerend. Voor het eerst las ik de beschrijving van het ontwerp van de stad. De driehoeksvorm die het globaal heeft, met de stad in de punt van de driehoek en de luchthaven en industrie aan de buitenkant lijken op een punt uit de taart. De taart van Nederland. En wat dan in Nederland opvalt, dus zeg maar net boven het maaiveld uitkomt…, dat krijgt een plekje in de stad. Zo staat daar onze bibliotheek uit Zeewolde! Maar ook de oude stadsdelen doen authentiek aan, ook al zijn sommige straatjes samengesteld uit voorbeelden van wel 6 verschillende plekken in Nederland. Boeiend is de concurrentie tussen de grote karpers en rondvarende schepen.

Als oud-bruggenman kijk je ook met meer dan bijzondere belangstelling naar alle bruggen die er opgesteld staan. De groten zelfs beloopbaar. De wereldberoemde “zwaan” uit Rotterdam, de hefbrug uit Dordrecht - soms ook wel de “dameslaarsjes” genoemd, een vakwerkbrug, een boogbrug, de grote betonnen overspanning van de HSL over de moerdijk en vele kleinere varianten. Met name de geheel functionele hefbrug van Dordrecht is fascinerend om die in bedrijf te zien. Compleet met wachtende treinen. Ja, bruggen. Die steken echt wel boven het maaiveld uit…

ernst

Herfst: alles vliegt uit...

Wed, 21 Oct 2009 20:26:57 +0200

Arie in Suriname, Joel en Rita in India, Esm� in Canada, Ed en Cynthia op werkbezoeken. En ik? Ik ga er met Hennie lekker op uit. Genieten van de herfst, het zonnetje en de wind in je haren. Maar tussendoor wordt ook nog gewoon gewerkt. Kortom: iedereen is zo'n beetje uitgevlogen.
Alsof het mei is...

Het is prachtig weer als Hennie en ik vandaag op de fiets zitten. De wind viel nog mee, de duinen hielden het meeste tegen. Maandag ben ik nog in Den Haag geweest om een bijeenkomst van de Tijdelijke Commissie mee te maken. Weer spannend kan ik u vertellen en zeer leerzaam. Verder wordt je al gauw, als men doorheeft dat je in de buurt bent, gebeld door de pers. En de afgelopen dagen was er natuurlijk wel weer het een en ander te beleven. Zoals over DSB. Opnieuw een hoofdstuk nu het faillissement over de bank definitief is uitgesproken. Je kan veel zeggen van Scheringa, maar heeft wel alles geprobeerd uit de kast te halen wat er in zat. Ik zou dat wel creatief willen noemen. Misschien was het beter geweest als die energie eerder ingezet was om de bank, toen het nog allemaal niet zo kritiek was, uit de gevarenzone te halen.

Vandaag werd ik gebeld door de pers over opnieuw DSB, over de luchtverkeersleiding en deelname aan een radioprogramma (wat ik niet gedaan heb) en iemand wilde weten wat ik van een gevalletje TBS vond. Die laatste heb ik aar doorgestuurd naar Ed, die is daar beter in thuis.

Gister heb ik mogen spreken in de residentie pauzedienst. Het jaarthema gaat over de Tien Geboden: belangrijk in het leven van een Christen die vanuit Gods Woord wil leven. Ik moest even grinniken toen ik dat thema zag voor deze middag. Als je de Tien Geboden neemt als jaarthema kom je vroeg of laat langs deze. En van alle geboden en verboden is het stigma van deze wereld op een punt redelijk eensluidend: alle politici liegen. En soms is het ook ingewikkeld als plannen veranderen of je moet erkennen dat een eerder idee gewoon niet zo’n goed idee is. Dan worden vaak hele grite woorden gebruikt. En mijn overtuiging is dat het beslist fout is de manier waarop wij tegenwoordig vaak politiek bedrijven. Het elkaar voor rotte vis uitmaken heeft geen zin, lost niets op, en geeft zeker geen duidelijkheid aan de burger die dat allemaal met verbazing zit aan te kijken. Moet je dan niet kunnen zeggen waar het op staat? Moet je dan niet aangeven wanneer de ander je iets op de mouw spelt. Ik denk het wel. Maar dat kan op een manier zonder dat je daar grote woorden voor gebruikt. Zonder dat je de ander helemaal in zijn hemd zet. En daarom is het o zo belangrijk dat je in de politiek oprecht probeert te wezen en betrouwbaar. En niet handelt uit angst. Dat gaat niet zomaar vanzelf. We hebben daarvoor iedere dag opnieuw Gods kracht en oneindige genade voor nodig. Ik moet daarbij dan vaak denken aan de psalmen, waarin door de dichters telkens de hulp weer ingeroepen wordt, omdat we het uit onszelf niet kunnen.
“ Zet een wacht voor mijn mond, HEER, een post voor de deur van mijn lippen.”
Kijk, dan wordt het negende gebod en een politicus een prima combinatie.

’s Middags zijn we naar Middelburg geweest; alle deltawerken gezien op onze reis naar het zuiden toe. Dat blijft toch een buitengewoon leuke route. Het is alleen jammer dat je onder Rotterdam, vanaf de A15, echt wel een goede kaart nodig hebt om een beetje in de richting te komen. Kom je uit het zuiden zie je bij Middelburg al borden hoe je naar Rotterdam kan komen, of vanaf Bergen op Zoom is er ook geen twijfel over. Maar ben je bij Rotterdam dan denk ik wel eens dat ze je daar ook houden willen. Andere plaatsen worden daar niet gauw aangegeven…

ernst

Flevodag: aandacht voor waterfootprint

Fri, 16 Oct 2009 20:08:18 +0200

Vandaag ben ik op uitnodiging van de provincie Flevoland gast op de jaarlijkse Flevodag. Met 6 andere Kamerleden en 2 Eerste Kamerleden, burgemeesters en gedeputeerden duiken we in de wereld van innovatie bij Wageningen UR. In het bijzonder de waterfootprint.

Die waterfootprint is een belangrijke opkomende discussie die vooral van belang is voor de hoeveelheid zoetwater die we met zijn allen verbruiken. Van veel voedingsmiddelen zijn berekeningen hoeveel water voor de productie nodig is. De uitdaging zit hier in dat gewerkt wordt aan een zo efficiënt mogelijk waterverbruik. Dat deel ik overigens: waterverspilling moet voorkomen worden. Maar een groeiende plant, of een dier hebben water nodig. Dat is vanaf de Schepping nog nooit anders geweest. En dan moet je oppassen dat je haast in verwijtende toon gaat spreken hoeveel een plant of dier wel niet nodig heeft in zijn hele leven aan water. Toch kun je je voorstellen dat er door slimme vermeerderingstechnieken plantentypen die met minder water toe kunnen gekruist wordt met familieleden die daar meer behoefte aan hebben. Dat kan dan inderdaad bijdragen aan een efficiëntere landbouw die met minder water toe kan.

In de presentatie komt een kreet naar voren die me bijzonder aanspreekt. Ga niet langer uit van wat er in de agribusiness technisch mogelijk is. Maar kijk naar de ecologische en sociologische infrastructuur en neem dat als uitgangspunt. Anders gezegd: je kan dus niet zo maar geslaagde teeltmethodes in Nederland overzetten en introduceren in andere landen/continenten waar de omstandigheden geheel anders zijn. Ik ben wel blij met deze, zoals Scholten van de Wageningen UR zelf aangaf, verandering in denken en uitgangspunten voor de ontwikkelingsagenda.

Daarna praten we uitgebreid over Q-koorts en de verspreiding, antibiotica gebruik en resistentie. Belangrijke onderwerpen op dit moment omdat veel mensen zich daar zorgen over maken. En terecht, zoals nog maar eens uitgelegd krijgen. Leuk om te zien zijn de foto's die men van de Q-koorts bacterie inmiddels heeft kunnen maken. Inmiddels krijgt men daar heel veel kennis over en probeert men een goede aanpak te ontwikkelen. Eerst gericht op de dieren, maar daarna gaat het over naar de mensen. Hoe dat nu in zijn werk gaat weet men niet goed, en dat wordt dus breed onderzocht. Alle schapen weg is naar de mening van de onderzoekers niet de oplossing.

En toen zijn we nog even wezen varen. Ondanks de windkracht 8, maar ja, daarom zijn we ook niet helemaal het Markermeer opgegaan. Tijdens de vaartocht hebben we nog een toelichting gekregen op het belang van de ecologische schaalsprong die Flevoland met het Markeermeer wil maken. Ik blijf er iedere keer weer van onder de indruk met welk een zorgvuldigheid men kijkt naar de totaal aanpak. En dat, naast een heleboel doelstellingen zoals toename van de recreatie en wonen voor Almere, vooral ook die ecologische ontwikkelingen vorm geeft.

Uitgewaaid en opgewekt wordt je van zo’n dagje in je thuisland…

ernst

Zie hier voor de foto's van deze Flevodag

Het kraakt

Sat, 17 Oct 2009 21:28:29 +0200

Debatten over en in de tijdelijke commissie, de successiewet, over duurzame bosbouw, over youngtimers, DSB, binnenvaart. En dan de stemmingen; de laatste voor het herfstreces. Op de lijst de antikraakwet waar Arie, naast al zijn beslommeringen over de AOW deze week, ook nog weer een bijdrage aan heeft geleverd. Arie in vak K (van kraken...). Maar direct na de stemmingen kraakte het: oproer op de tribune.

Dat was wat. Ik merkte al dat er onrust was op de tribune. De kamerbewaarders hadden al een paar keer gewaarschuwd dat men stiller moest zijn. Maar direct nadat de conclusie van de voorzitter was dat het wetsvoorstel over Antikraken is aangenomen barstte er een gejoel van jewelste los op de tribune. Daar moest natuurlijk snel wat aan gedaan worden en tijdens het ontruimen gingen de Kamerleden op verzoek van de voorzitter even naar de wandelgangen. Nou ja, konden we de indieners gelijk even feliciteren. Nu de Eerste Kamer nog.

Al die debatten op een dag laten je ook van het ene uiterste in het andere rollen. En dat is best wel eens spannend. Soms moet je echt een moment vinden om je hoofd leeg te maken, voordat je weer naar een volgend gesprek kan. Maar tot nu toe is dat gelukt. Ik denk maar zo: het is net een grote koek. Hapje voor hapje, maar op komt ie.

Maandag hebben we uitgebreid gediscussieerd over de successiewet. Buitengewoon ingewikkeld als het niet je dagelijkse kost is. De staatssecretaris, Jan Kees de Jager, zit op zo’n moment helemaal op zijn praatstoel. En hoe later het werd, hoe uitgebreider zijn voorbeelden. Deze staatssecretaris is een voorbeeld van een bestuurder die niet graag van papier praat. Hij doet heel veel uit zijn hoofd. Dat is knap, maar levert niet altijd de meest efficiënte tijdsbesteding op. Ik zit dan te luisteren en vraag me af of ik wat hij zegt niet al een keer eerder heb gehoord.

Vandaag een uitgebreid debat over de situatie bij de DSB. Een vreselijke toestand voor de persoon Dirk Scheringa, zijn medewerkers, maar ook al die klanten. Je zult voor het weekend maar net een beetje opgelucht zijn geraakt dat er een akkoord was om de hypotheeklasten te verlichten, staat dat nu ineens compleet op losse schroeven. Ik denk dat je dan wel door de grond kan zakken. Of je hebt geen baan, en ze vertellen je dat je maar beter ergens anders een rekening kan gaan openen. Ja hoe dan. Gelukkig heeft de minister vandaag toegezegd zijn uiterste best te doen voor mensen die nu nog echt in de knel zitten. En laten we hopen dat er morgen toch nog een spoor van hoop is voor de bank. Wat je er verder ook van vindt: van een faillissement wordt echt niemand beter, van een doorstart mag je nog verwachten dat de schade beperkt kan worden. We zullen het zien.

En nu dan reces. Volgende week heerlijk met Hennie uitwaaien aan zee. Even je hoofd leeg krijgen. Althans dat hoop ik. En dan het laatste stuk van de koek tot aan de Kerst. Heerlijk.

ernst

Druk?

Fri, 09 Oct 2009 18:17:39 +0200

Afgelopen weken is er veel discussie geweest over de zware beroepen. En ik ben bang dat daar nog lang over doorgediscussieerd zal gaan worden. Ik wil niet zeggen dat het Kamerlidmaatschap een zware baan is...
Maar druk is het deze weken wel.

U hoort mij niet klagen hoor, maar als mensen lacherig doen over zwaar werk in combinatie met het Kamerlidmaatschap vraag ik mij af of er wel een goed idee is van wat zwaar werk is. Op ons congres afgelopen zaterdag bijvoorbeeld sprak ik een paar leden over zo’n zwaar beroep. Ze zaten in de bouw en hadden het erover dat doorwerken wel een probleem is, als er geen oplossing komt voor dat zware lichamelijke werk dat een bouwvakker heeft. We kregen het over oplossingen en weet u wat ze bedachten? Misschien worden we dan wel chauffeur. En laten die nu uitgerekend afgelopen woensdag het plan gehad hebben om te gaan staken. Het kan verkeren.

Misschien is zwaar wel niet zo’n goede term. Ik denk dat wanneer je 30 jaar hetzelfde doet, dat ook zwaar gaat aanvoelen. En als je dan ineens het perspectief hebt dat het werk wat je doet nog langer gaat duren kan ik me voorstellen dat je er niet blij mee bent. Nee, dan Kamerlid. Ik hoef mij niet te beklagen dat ik iedere dag hetzelfde doe. Maandag bezig geweest met de onderzoekscommissie. Dinsdag na het gebruikelijke fractieberaad de plenaire behandeling van de Wet Dieren. Woensdag als vroeg begonnen met een overleg over de Financiering van ons Landschap, een rapport dat opgesteld is onder leiding van dhr. Rinnoy Kan. Daarna weer druk geweest in de onderzoekscommissie waarna in de loop van de middag het tweede deel van de behandeling van de Wet Dieren volgde. De dag werd afgesloten met een commissievergadering over de Landbouwraad waar we gesproken hebben over de problemen met de melkprijs. Donderdag een debat over vliegveld Lelystad (zie verder op mijn site), voorbereiding van de diverse debatten die eraan zitten te komen en veel leeswerk. ’s Avonds weer een commissievergadering met minister Eurlings maar dit keer over de veiligheid op het spoor. En dan nog weer terug naar huis. Vandaag weer met de Tijdelijke Onderzoekscommissie aan de slag geweest. Leuk, informatief, leerzaam, intensief. En weer veel leeswerk voor de komende weken. Zwaar? Ach, wat is zwaar.

Vandaag ook tijd om eens eventjes terug te blikken terwijl mijn fractiegenoten lekker op pad zijn in Rotterdam. Ik had graag meegewild maar dat zat er dit keer niet in. Met dat terugblikken moet ik ook weer even denken aan de behandeling van de Wet Dieren. Ik heb voorgesteld om het Burgerlijk Wetboek te wijzigen waarin dieren nog steeds als zaken behandeld worden. En een dier is geen zaak. Ik heb daar wel een mooi voorbeeld bij. Als wij een tafel vervoeren in een auto, geeft het niet als die een beetje klem zit en de poten een beetje verbuigen. Als wij een dier in een auto vervoeren, zorgen wij dat die voldoende ruimte heeft, te drinken krijgt en niet achterblijft als de auto afgesloten wordt. Dat staat nergens in de wet, maar wij vinden dat wel normaal. Het moet niet gelijk in regels worden vastgelegd. Het besef verschilt van situatie tot situatie. Juist het feit dat erkend wordt dat het dier geen zaak is, komt echter tegemoet aan het gevoel in de samenleving: een dier is geen zaak.

ernst

Petitie. En ineens staan daar 3 Zeewoldenaren!

Wed, 07 Oct 2009 00:38:38 +0200

Op dinsdag worden er vaak petities aangeboden. Vandaag ging het over de zorgen die er zijn omtrent luchthaven Lelystad. En dan staan daar ineens 3 Zeewoldenaren. Toch leuk om zo vanuit je eigen provincie, zelfs vanuit mijn eigen dorp, mee te maken dat mensen meeleven en zo betrokken zijn met wat er in hun omgeving gebeurt. 3918 mensen in totaal om precies te zijn.

De zorgen zijn duidelijk. Na al begin 2000 veel over de aanvliegroutes gesproken te hebben (letterlijk ) en hoe die wel of niet over het dorp zou lopen was het beeld dat door het ministerie zorgvuldig gekeken gaat worden hoe dit verder moet. Maar in de loop van dit jaar bleek dat er in ieder geval in de communicatie iets mis gegaan is. Gemeentes wisten niet wat er echt speelden, waren niet geconsulteerd, bewoners en recreanten in zowel Flevoland als op het oude land wisten ook niet waar de vliegtuigen vandaan zouden komen. Die zorg werd vandaag duidelijk in het aanbieden van zoveel handtekeningen. Vanuit Zeewolde, met daarbij onder andere Cees Meijer. Die ik op dit dossier volgens mij ook al heel lang ken. Ja, daar moet je dan wel even bij zijn natuurlijk. Er ontstond na het aanbieden nog een leuke discussie over hoe de bewoners die communicatie hebben ervaren. En laat ik het leuk houden: de nette classificatie was “niet leuk”.

Aanstaande donderdag zullen we er verder over spreken in de Kamer. We hebben dan een commissievergadering waarin de situatie met Lelystad besproken gaat worden. Voor mij is heel belangrijk in al deze discussies over de vliegvelden (Schiphol, Lelystad en Eindhoven) wat uiteindelijk nodig is om het maximaal aantalvluchten van “Schiphol” een plek te geven en wat de resultaten zijn van de commissie onder leiding van dhr. Alders. Deze zogenoemde Alderstafels zullen duidelijk moeten maken welke afspraken te maken zijn in de regio’s, dus welk draagvlak voor meer vluchten er is. En dan zullen wij in de Kamer daar een eindoordeel over vellen. Aangezien door dhr. Alders aangegeven is zeer recent dat mogelijk meer voorkeur aan Eindhoven gegeven wordt dan aan Lelystad ben ik dus benieuwd wat er nu verder gaat en moet gebeuren. We zullen het debat afwachten.

ernst

Op pad

Fri, 02 Oct 2009 16:06:49 +0200

Vandaag zijn Esm� en ik op pad naar Friesland. Na een toelichting op de ontwikkelingen in het Nationaal Landschap en de Centrale As gaan we het gebied in om met verschillende mensen te spreken. We sluiten af met een bijeenkomst met raads- en statenleden inclusief de gedeputeerden uit de drie noordelijke provincies. Lekker op pad dus.

In de toelichting op de Centrale As gaat het vooral om de noodzaak van deze weg en de wijze van inpassing in het landschap. Goed om te horen is dat, mede vanuit het advies van de commissie MER, veel meer aandacht gegeven is aan de gebruiksmogelijkheden. Dus hoe komen bedrijventerrein er dan op aangesloten zoals Quatrebras. Het gaat dan ook om de gevolgen die de aanleg heeft voor herstructurering van dorpskernen als daar het huidige drukke verkeer afgaat. Daar ontstaan dan nieuwe mogelijkheden voor aanpassing van de kern. In mijn ogen een veelomvattend plan wat inderdaad meer is dan alleen een weggetje ontwerpen.

Het Nationaal Landschap de Friese Wouden is uitgestrekt en bevat veel functies. Ik kom zo nu en dan het beeld tegen als zouden de Nationale Landschappen alleen een natuurfunctie hebben. Die natuurfunctie is zondermeer belangrijk, maar misschien is het behoud van het landschap nog wel spannender. En dat houdt veel meer in. Want in zo’n landschap wordt gewoond, gewerkt, is er natuur, maar zijn er ook veel agrarische activiteiten. En dat geheel maakt het Landschap tot wat het is. Je zou zo’n Nationaal Landschap wel kunnen vergelijken met sommigen streken in het buitenland die speciale aandacht krijgen. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de bergboeren in de Alpenlanden. Daarvoor is ook apart aandacht in de financiering zodat zowel het landschap als ook de agrarische activiteiten hun plaats kunnen behouden. Want wordt daar geen aandacht aan gegeven dan vervalt het landschap ook tot wildernis.

Na een stevige lunch gaan we op pad. Spreken met Hooisma over zijn bedrijf en zijn liefde voor dit coulisse landschap. Schitterend om te zien hoe hijzelf verdwenen houtwallen terug brengt en daarnaast zijn brood kan verdienen. Het is belangrijk om heel goed na te blijven denken over voldoende financiering om deze landbouw kansen te geven en tegelijkertijd de kwaliteit van dit landschap behouden. Het is zo mooi dat Esmé verzucht dat ze nog wel een keer terug wil om het gebied op de fiets te verkennen. Lekker in een Bed & Brochje.

Als afronding van dit bezoek gaan we naar Damstra Techniek waar we uitgebreid spreken over alternatieve energieopwekking. Zoals bijvoorbeeld zonnepanelen.

En dan de uitsmijter. Zoals ieder jaar gaan we ook nu, in aanloop naar de MIRT-behandeling in december, spreken in alle provincies. Kijken wat er leeft op het gebeid van verkeer, wegproblemen, ontwikkelingen van het OV en de stedelijke discussies. Stadsgroei versus dorpskrimp. Natuurlijk kunnen we niet alles oplossen in deze moeilijke financiële tijden, maar het is wel goed om ons indringend op de hoogte te stellen van wat er leeft.

Kortom: ’t is lekker om zo op pad te zijn, en even uit de Haagse coulissen en in het Friesche landschap.

Ernst Cramer

Financi�le Beschouwingen: missie geslaagd

Thu, 01 Oct 2009 18:00:01 +0200

Ik ging het debat over de Financi�le Beschouwingen toch een beetje in met een gevoel van wat zal ons dit nu weer brengen. Na de kritiek op de Algemene Beschouwingen van een paar weken terug, waarbij onze minister-president aangaf niet helemaal in vorm te zijn geweest, lag er een extra druk om alle acties die dit kabinet heeft genomen goed voor het voetlicht te brengen.
Ik ben wel zo eigenwijs om na afloop van beide dagen te constateren: missie geslaagd.

Zoals elders al op deze site staat heb ik aandacht gevraagd voor de mogelijkheden om geld dat Nederland kan “trekken” van het IMF in te zetten voor ontwikkelingshulp. Het zou een prachtige manier zijn om internationale gerechtigheid, het rijke westen voor de arme landen, vorm te geven. Want laten we eerlijk zijn: het is natuurlijk wel crisis en het is vreselijk als je werkloos wordt, maar dan nog hebben we gemiddeld gesproken het gewoon nog goed in Nederland. De koopkracht is in deze jaren gewoon op peil gebleven. Dat zou best kunnen veranderen de komende jaren als we de broekriem verder moeten gaan aanhalen om de boekhouding weer op orde te krijgen. Maar nu wordt dit nog niet gevoeld, terwijl in de arme landen de tekorten, op welk vlak dan ook, iedere dag hun tol eisen.

Omdat er zoveel meer is in deze wereld dan alleen maar die financiële discussies heb ik gezocht voor de afronding van mijn 2e termijn naar een passend beeld uit de bijbel. Eerst kom je dan terecht op het “woeden van de volken” ofwel het rumoer die er in een samenleving kan zijn over een veelheid aan onderwerpen. Maar ik schatte in dat dit een term is die niet gelijk weerklank zou vinden. En dan kom ik toch uit bij wat in deze “wereld-crisis-tijd” iets is wat boven alles blijft staan: de overheid als schild voor de zwakken. En toen was daar 1 Tessalonicenzen 5:14. Daar staat:

Wij sporen u aan:
• iedereen die zijn dagelijks werk verwaarloost terecht te wijzen, (denk aan bestuurders en raden van bestuur)
• de moedelozen hoop te geven, (denk maar aan al die mensen die te maken krijgen met de gevolgen van de crisis),
• op te komen voor de zwakken, (dat lijkt me dus echt geen taboe)
• met iedereen geduld te hebben. En dat slaat op elkaar, waarvan ik wel eens proef dat het nooit genoeg is in deze Kamer.

Zo zie je maar weer hoe actueel die Bijbel eigenlijk is. En hoezo zou dit geen plaats mogen hebben in het publiek domein. Ziehier een boodschap die er niet om liegt, die de overheid voluit aanspoort te doen wat gedaan moet worden. Een goed rentmeester zijn en tegelijkertijd een schild voor de zwakken wezen.

Ik was dan ook blij met de visie die geslaagd door minister Bos werd neergezet. Juist ook met aandacht voor de andere aspecten dan alleen de financiële kant van de huidige crisis. Komt het er nu wel op aan hoe dit handen en voeten gaat krijgen als we dit voorjaar door gaan praten over de resultaten van de 20 werkgroepen.

Nederland op de tekentafel: werk in uitvoering.

ernst

Politieke wandeling in Zeeland

Sat, 26 Sep 2009 21:29:40 +0200

Gisteren zijn Hennie en ik afgereisd naar Zeeland. Om precies te zijn naar Tholen. Daar hebben we vandaag weer een van de Politieke Wandelingen gemaakt. Onder leiding van een boswachter van Staatsbosbeheer een eind gelopen door de Scherpenissepolder. Discussies over de natuur, zoute kwel, koeien in de wei, goudknopje en zeekraal. Het haasje zijn en gemold worden. En wat verder ter tafel komt.

De Scherpenissepolder is nu pakweg 5 jaar geleden heringericht en de boswachter was zeer enthousiast hoe snel het gebied zijn natuurwaarde gekregen heeft. Opmerkelijk in de discussies ook hier weer het realisme dat de natuur zich niet naar onze hand laat zetten. En dat er prachtige onverwachte dingen gebeuren die je soms van te voren niet kon voorzien. Zo bleek er in het gebied, door een bepaalde komvorming die al in het oorspronkelijke landschap zat, zich daar zoet water te verzamelen. Daar waar in de rest van deze polder de zoute kwel zorgt voor de specifieke vegetatie en bijbehorende dieren, is dat rond de zoetere waterplas net even anders. Ik zal eerlijk zijn: mij vallen de verschillende soorten planten niet echt op, maar de liefhebbers zijn er enthousiast over.

In de polder gebeuren leuke dingen. Zo groeit er een speciaal grassoort met veel eiwit wat op de zoute grond prima gedijd. Met als gevolg dat vanuit dit gebied de ganzen minder snel de cultuurgrassen van de aanliggende boerderijen opzoeken. Doen ze wel, maar minder…

Ook zagen we het Goudknopje. Een plantje dat vroeger zeer zeldzaam was in Nederland en alleen in het Lauwersmeer voorkwam en in Flevoland (tja…). Maar nu dus ook in grote aantallen in deze polder. Daarnaast hebben we kunnen genieten van verse zeekraal waar uitgestrekte gebieden van staan. Ik heb geprobeerd troepen ganzen te fotograferen, maar die foto’s zijn helaas allemaal mislukt op eentje na.

Met het schitterende weer kregen we een zeer zonnige indruk van dit prachtige deel van Zeeland. Geregeld ontsponnen zich er brede discussies over hoe je nu met die natuur in relatie tot de landbouw moet omgaan. Het belang van robuuste natuur maar ook van een robuuste landbouw is breed uitgemeten. Opnieuw heb ik een pleidooi gehouden voor grotere natuurgebieden die aaneengesloten zijn, en al die kleine gebiedjes gewoon teruggeven aan de boeren. Maar dan ook stevige gebieden waar de boeren gewoon hun werk kunnen doen. Naar mijn overtuiging kan dit prima samengaan. Net zoals agrarisch natuurbeheer. Ik weet dat sommigen vinden dat een weiland vol graan ook natuur is. Ik zal de laatste zijn om dat te ontkennen, maar het is toch wat anders als de natuur waarvan het de bedoeling is dat de soortenrijkdom in Nederland weer groter wordt.

Het was dus genieten. Gezellig met elkaar praten, een stevige discussie, een haas bekeken die het niet had gered, net zoals dat molletje. Na een gezellige maaltijd weer terug op huis aan. Het zit er weer op.

Ernst Cramer

Zie hier voor de fotoreportage

Draaischijf Utrecht

Fri, 25 Sep 2009 13:29:02 +0200

Vandaag ben ik met de commissie V&W op pad in Utrecht. We kijken naar de verkeersproblematiek rondom het drukste knooppunt van Nederland; de Pakketstudies Ring Utrecht en Driehoek Utrecht-Hilversum-Amersfoort. Moet het de weg worden, of zijn er toch meer kansen voor het OV. Een gesprek met bestuurders, voor en tegenstanders, en vooral luisteren.

We moeten al op tijd in Utrecht zijn in de Verkeerscentrale Nederland. Daar worden we voorgelicht over de plannen die er zijn om de verkeersproblemen rondom Utrecht en verder daaromheen aan te pakken. Leuk om ondertusen ook een blik te kunnen werpen op de schermen die de actuele verkeerssituatie laten zien. Ingewikkelde discussies, omdat Utrecht als een soort unique selling point de ligging te midden van het groen heeft. Maar die aantrekkelijke ligging levert tegelijkertijd ook een enorme druk op. Enerzijds omdat mensen daar dan ook graag willen wonen, en anderzijds omdat er heel veel verkeersbewegingen zijn. Als je op de kaart kijkt naar het patroon van snelwegen door ons land, kun je een mooi raster maken dat altijd wel ergens aan Utrecht raakt. Staat het daar vast, dan loopt de rest van de Randstad ook vol.

Datzelfde geldt ook voor het spoor. Een kleine computeruitval in Utrecht is goed voor een complete verstoring van bijna het hele treinverkeer door Nederland. En de druk op Utrecht om te groeien neemt niet af. Kortom: wat doe je dan? Meer wegen leidt tot discussies zoals over Amelisweerd. De eerste keer dat dit speelde was ergens begin jaren tachtig. Uiteindelijk is de A27 er toen wel gekomen. Maar nu speelt dezelfde vraag weer. Om de ring rond Utrecht goed rond te krijgen, ontkom je er niet niet aan ingrepen te doen die raken aan Amelisweerd en zelfs naar Leidsche Rijn. In het laatste geval gaat de weg dwars door een woongebied, en dat terwijl de bewoners dat een aantal jaren geleden niet voorgehouden is.

Kan het dan ook anders? Jawel, zegt De Kracht van Utrecht. In hun plan wordt aangegeven dat wanneer 1 op de 7 mensen in de regio Utrecht niet meer met de auto gaat maar met de fiets en het OV, er geen nieuw asfalt aangelegd hoeft te worden. Ambitieuze plannen die echter op groot verzet kunnen rekenen van de vervoerdersorganisaties. En zo beginnen we weer opnieuw met discussieren. De vraag of alleen OV de oplossing is lijkt mij terecht, je zult denk ik op zowel weg als OV moeten inzetten. Dus: wijs mij de weg naar het spoor.

De discussie voor vandaag is over. Ik schat in dat dit in de Tweede Kamer nog wel een vervolg gaat krijgen. Want eerlijk is eerlijk: er moet wat gebeuren bij Utrecht. Anders worden de problemen voor bewoners, verkeer, luchtkwaliteit en de natuur onoplosbaar.

Om daar over na te denken gaan mijn vrouw Hennie en ik vanavond naar Zeeland om morgen te wandelen op Tholen. De zogenaamde politieke wandeling: praten over nut en noodzaak van de natuur in onze samenleving, maar daar hoeft het niet alleen over te gaan. Alles mag aan de orde komen onder het lopen. Even uitblazen daarbij en het nuttige met het aangename verenigen. U kunt trouwens nog mee!

Ernst Cramer

Crisiswet of ik pas

Wed, 23 Sep 2009 22:23:06 +0200

Bij de aanbieding van de Miljardennota is ook de Crisis- en herstelwet ingediend. Deze week hebben we daar een indringende briefing over gekregen van hoe dat nu in elkaar steekt. dat was wel nodig aangezien het bijna 20 wetten betreft die eventjes aangepast worden. Dat is zo veelomvattend dat het je gaat duizelen. En bij veel spelletjes is het bekende antwoord als je het even niet meer weet: ik pas.
Maar dat gebeurde ook vanavond. Van het ene op het andere moment doet mijn Kamerpas het niet meer. Is dat pas, vroeg de bewaker...

Er gebeurde nog meer. Weer een motie van wantrouwen van de PVV, nu gericht op de minister van Justitie. Er lijkt een complete erosie aan de gang als het gaat om de wapens van de Kamer. Was het vroeger een uitzondering als je zo’n motie aan je broek kreeg, vandaag wordt er niet eens meer zo nerveus op gereageerd. Waren vroeger Kamervragen een wapen om een minister duidelijk te maken waar hij/zij zijn aandacht bij moest hebben: met een paar 3268 vragen vorig jaar is het een brei geworden waar je door de bomen het bos niet meer ziet. Met 65 spoeddebatten in 2008 porberen we dit getal volgens mij dit jaar weer te verdubbelen. En vaak kun je de afloop van zo’n spoeddebat voorspellen: we krijgen nog een brief van de regering…Al dit soort instrumenten raken zo dus bot, het heeft weinig zeggingskracht meer.
De stemmingsbel gaat, we rennen naar de Kamer, weer een motie van wantrouwen weggestemd. Vroeger was je van slag, nu raak je alleen uit je ritme. Ik pas liever.

Zoals ik al zei, de crisis- en herstelwet bestrijk een ongelofelijk groot gebied. Dat vraagt de nodige energie om hier goed naar te kijken. Het is goed dat we proberen procedures te stroomlijnen, maar daar waren we natuurlijk ook al mee bezig. Wetgeving om “kennelijke” fouten snel te kunnen herstellen; de hele discussie over Elverding en welke invloed dat gaat hebben op onze besluitvorming moet nog definitief afgerond worden. En daar fietst deze wet zo’n beetje tussendoor. Belangrijk onderdeel uit het aanvullend beleidakkoord van dit voorjaar waarbij het mijns inziens belangrijk is om te bepalen wat we uiteindelijk voor doel willen bereiken. Gezien de complexiteit is inmiddels meer dan de helft van onze beleidsmedewerkers erbij betrokken. 17 wetten: hoe krijg je het allemaal bij elkaar. Gelukkig gaan Esmé en ik daar samen in optrekken.
Gedeelde smart is halve smart zullen we maar zeggen…

En dan sta je dus raar te kijken als je ’s avonds na een overleg met collega’s over een komend debat ineens niet meer door de draaideur kunt. De eerste keer denk je nog dat het een klein foutje is in de kaartlezer. Maar bij de volgende deur sta ik weer. Nog eens, nog eens, dan maar de beveiliging. Nee de pas is niet geblokkeerd. Nou, morgen dan maar eens naar de servicedesk. Eens kijken wat er nu weer uit de pas loopt.

ernst

Wantrouwen? Vertrouwen!

Thu, 24 Sep 2009 16:57:14 +0200

Gisteren liep het kabinet tegen maar liefst twee moties van wantrouwen aan. Die van de PVV was te verwachten, die van de VVD wekte grote verbazing. Het kabinet krijgt niet langer het vertrouwen omdat hij onvoldoende aan bezuinigingen doet. Terwijl de tegenbegroting van de VVD zelf bij lange na niet het beoogde bedrag van maar liefst � 35 miljard oplevert. Er heerst wantrouwen op een moment dat kabinet en Tweede Kamer elkaar juist moeten vertrouwen in de aanpak voor het weer gezond maken van ons huishoudboekje.

Dat dit niet makkelijk zal worden bleek uit het debat. De partijen met een tegenbegroting hadden andere accenten gezet, waarbij de een meer winst boekte op werkgelegenheid, de ander op onderwijs en innovatie, een derde op het terugdringen van de staatsschuld.

Zo’n tegenbegroting kost ontzettend veel werk. De ChristenUnie heeft in de jaren van oppositie ook vaak meegedaan: je leert er van, maar het is buitengewoon veel werk. En helemaal als je die begroting ook nog eens wilt laten doorrekenen door het CPB, dan moet je heel wat kennis in huis hebben. Als je dan eindelijk zover bent en een goede of in ieder geval lang doordachte tegenbegroting presenteert, wordt er nauwelijks aandacht aan besteed in het debat. Dat vind ik jammer. Onze minister-president had voor iedere tegenbegroting zo’n dertig seconden uitgetrokken en verwees alles door naar de Financiële Beschouwingen, terwijl een heel aantal goede voorstellen meegenomen kan worden in de 'brede heroverweging' die het kabinet opstart.

Uit de tegenbegrotingen werd ook duidelijk dat geen van de partijen, ook de VVD niet, een antwoord heeft op het tekort van € 35 miljard. Dat is geen verwijt, maar geeft gewoon aan hoe ontzettend moeilijk het is om met elkaar keuzes te maken voor gezonde financiën. Juist daarom: laten we elkaar de komende maanden vertrouwen in die zoektocht in plaats van wantrouwen.

Het kabinet heeft, in lijn met de afgelopen maanden, belangrijke stappen gezet om enerzijds de ontwikkeling van de economie niet te bemoeilijken, en anderzijds voorzichtig met geld om te gaan om ‘Amerikaanse toestanden’ te voorkomen. Dat heroverwegingen gedaan worden zonder dat er op voorhand een taboe op rust, is ook winst. Ook ik mag aan de bak als financieel woordvoerder van de fractie. Wat zijn onze ideeën voor herstel van de economie en welke keuzes maken wij om de financiën gezond te maken? Om te beginnen:

• rechtvaardige economische verhoudingen (sterkste schouders - zwaarste lasten; rekening niet alleen bij jongere generatie neerleggen)

• mogelijkheden voor iedereen om zelf inkomen te verwerven (mensen niet afschrijven)

• zorg voor de degene die dat – zowel in eigen land als daarbuiten - echt niet zelf kunnen (overheid als schild voor de zwakken)

• absolute voorrang voor duurzame investeringen.

Zo, en nu eventjes een beetje gas terug nemen. Met nadruk op een klein beetje, want vanmiddag ga ik met Esmé Wiegman op werkbezoek in Muiden. Daar praten we over de schaalsprong van Almere en de gevolgen voor het IJmeer. Morgen ga ik naar Limburg om met de gemeentes die meedoen aan de gemeenteraadsverkiezing verder te praten over aanpak en programma, en vertrouwen geven aan mensen daar die zo lang geen keuze voor de ChristenUnie hebben kunnen maken.

Ernst Cramer

Beschouwingen

Fri, 18 Sep 2009 00:42:01 +0200

En opnieuw was het weer Prinsjesdag. Een prachtige traditie die we vooral in ere moeten houden. Mocht ik vorig jaar lid zijn van de commissie van In- en Uitgeleide, dit jaar viel die eer onze Cynthia te beurt. En dan woensdag de start van de Algemene Politieke Beschouwingen. Een debat dat op het scherpst van de snede wordt uitgevochten gezien de eerdere kritiek van de oppositie. Maar die kritiek komt ook niet tegemoet aan de geweldige taakstelling...

Ik heb weer van Prinsjesdag genoten. De traditie met koets en al is iedere keer weer indrukwekkend. Maar ook het feit dat alle volksvertegenwoordigers tezamen met regering en vertegenwoordigers vanuit de bevolking het nieuwe kabinetsbeleid aanhoort. Natuurlijk is daar de hoedenparade, die soms wel heel bizarre vormen aanneemt. Maar toch heeft dat feit dat Kamerleden zich opdoffen iets moois op deze voor het parlement zo belangrijke dag.

Natuurlijk hoort daar ook de discussie bij wat er nog zo bijzonder is aan de Troonrede als we de Miljoenennota al vanuit de pers becommentarieert hebben gekregen. Maar toch vind ik dat de er in de Troonrede met name in het perspectief na 2010 behartenswaardige dingen stonden. Dat blijft natuurlijk een subjectieve beoordeling omdat je weet hoeveel discussie dit alles opgeleverd heeft, maar toch…

En dan is er Wilders. Met grote retoriek worden medelanders geschoffeerd. De hoofddoekjestax vervult sommigen bij de pers zelfs met vervangende schaamte, maar toch wordt er over bericht. Zijn opmerkingen over een vervuld straatbeeld raakten mij diep. Mijn moeder loopt tot op de dag van vandaag met een hoofddoekje. Als het een beetje waait gaat die over het haar, strak geknoopt onder de kin. Vervuiling? Laat naar je kijken…

En dit taalgebruik blijft niet zonder gevolgen. We krijgen vervolgens mailtjes waar de meest vreselijke dingen in staan. Beledigingen aan het adres van onze koningin, beledigingen aan het adres van het Kabinet en beledigingen aan onszelf. Dat is direct het gevolg van afglijdend parlementair taalgebruik.

Ik ben benieuwd hoe het Kabinet morgen daarop gaat reageren. Jan Marijnissen zei het mijns inziens goed: we moeten een antwoord gaan vinden op deze discriminatie. De aangekaarte problemen: daar moet gewoon wat aan gebeuren. Maar laten we niet vergeten dat we in een samenleving leven waarin iedereen vindt dat ie mag zeggen wat ie denkt. Vrijheid van meningsuiting wordt dan vrijheid om alles maar te zeggen zonder dat je gecorrigeerd wilt worden. En dan gaat het snel bergafwaarts.

Ik sluit toch maar weer even af met wat vrolijkers. De avond van Prinsjesdag was er het traditionele concert weer. Daar ben ik samen met Hennie gezellig heen geweest. Geweldig zo’n concert met een prachtige uitvoering van onder andere het 1e pianoconcert van List. Ik ben daar als amateur pianist met bijzonder roestige vingers altijd erg jaloers geweest als je een vleugel zo naar je hand kan zetten. Ontroerend. En heerlijk om even die ontspanning te hebben in aanloop naar de Algemene Beschouwingen.

ernst

Het zal toch niet allemaal waar zijn?

Fri, 11 Sep 2009 13:11:50 +0200

Er rust een zwaar embargo op de Prinsjesdagstukken. We mogen absoluut niet lekken, want de pers krijgt de stukken pas dinsdag. Toch verschijnen er in de krant allemaal artikelen over wat er mogelijk gaat gebeuren op Prinsjesdag. En soms is er een bewindspersoon die in een debat zegt wat er naar verwachting dinsdag in de Miljoenennota zit. Maar mondje dicht hoor...

Als je het allemaal leest en ziet, vraag je je af waarom we eigenlijk zo’n embargoregeling hebben. De pers werkt er in ieder geval niet aan mee en heeft daarom geen recht op de fel begeerde stukken. Dat levert bizarre gesprekken op. ‘Zeg Ernst, mag ik vrijdag even bij je langskomen?’ Ik: ‘Nou gezellig. Iets speciaals op het oog?’ Antwoord: ‘Ja, ik zou graag even de Prinsjesdagstukken inkijken. Dat kan toch wel?’. ‘Nou nee, lijkt mij niet zo’n goed plan.’

Ik ben bang dat zaterdag gewoon alles in de krant staat. En hoe dat dan toch komt…

Minister Plasterk zei van de week in een debat dat hij wel dacht dat er in de Prinsjesdagstukken zou staan dat er € 4 miljoen extra beschikbaar komt voor de fusie van de CFI en de IB-groep. ‘Ja,’ zegt ie er bijna jolig bij, ‘ik geloof dat het niet zo hoort, maar…’

Onze staatssecretaris van Financiën spant de kroon. Kijkt u zelf even mee.

Dinsdag 1 september, Financieel Dagblad

-- Fiscale regels BV’s versoepeld. De belastingregels voor BV’s en hun directeur-grootaandeelhouder (DGA) worden versoepeld. Het kabinet zal op of rond Prinsjesdag aankondigen dat bedrijven die door de crisis in problemen raken, niet langer verplicht zijn om de DGA minimaal euro 40.000 per jaar als loon uit te betalen. --

Woensdag 2 september, Financieel Dagblad

-- Verplicht DGA-loon. Op of rond Prinsjesdag zal het kabinet maatregelen aankondigen om de fiscale regels voor de directeur-grootaandeelhouder (DGA) te versoepelen. Het is een goede zaak dat de overheid zich in tijden van crisis inspant om het ondernemerschap zo min mogelijk te hinderen en te belasten.

Uit de informatie waarover deze krant beschikt blijkt dat de verantwoordelijke bewindsman, staatssecretaris Jan Kees de Jager, iets gaat doen wat hij een paar maanden geleden nog niet wilde. Hij versoepelt de regels voor het verplichte DGA-loon. --

Donderdag 3 september, Financieel Dagblad

-- Lastendruk € 400 miljoen lager. De administratieve lasten voor bedrijven gaan met bijna euro 400 mln oplaag. Het kabinet heeft een akkoord bereikt over het invoeren van een uniform loonbegrip voor werkgevers, dat moet gaan gelden voor de sociale zekerheid, de volksgezondheid en de belastingen. De maatregel zal met Prinsjesdag worden bekendgemaakt.--

Donderdag 10 september, Financieel Dagblad

-- Het kabinet verlengt op Prinsjesdag enkele fiscale crisismaatregelen die het eerder heeft getroffen om de liquiditeit van bedrijven te vergroten. Verlenging van deze steunmaatregelen biedt volgens bronnen dichtbij het kabinet het bedrijfsleven de komende twee jaar meer dan euro 2 mrd aan extra liquiditeit. --

Als je dit leest begin je haast te denken dat de staatssecretaris een abonnement heeft.

Maar, het zal toch niet allemaal waar zijn? Want ik heb afgelopen jaar ook een paar vragen gesteld waarvan ik heel benieuwd ben of ze nu doorgevoerd gaan worden. Zoals een 0% bijtelling voor electrische auto’s; een basisvrijstelling in de MKB-winstvrijstelling, waarbij we ook wat soepeler met dat urencriterium omgaan; verrekening van vorderingen en schulden in box 3 en het vervallen van de verzekeringsplicht voor scholieren- en studentenbanen, waar collega Rouvoet in 2004 bij motie al om vroeg.

Och, och, het zal toch niet allemaal waar zijn... We zullen het weten, op Prinsjesdag.

Ernst Cramer

Er zitten twee heren in de trein te tennissen...

Thu, 10 Sep 2009 22:37:31 +0200

Ik vind treinreizen enig. Je maakt vaak leuke dingen mee. Bijvoorbeeld reacties van mensen als er iets mis gaat met het omroepen in de trein. Of als er ineens een vertraging optreedt. Of zoals vanmorgen twee heren die zich over de geneugten van de automatisering bogen. Eerst was daar een laptop die getest werd. Maar toen haalde er ��n een Nintendo tevoorschijn. Maar dat kon de ander ook, en ze hadden ook nog eens hetzelfde spelletje. En daar volgde de wedstrijd...

Na een uitvoerig gemompel over de computer aangehoord te hebben werd het rustiger. Ik keek opzij en daar zat een van de twee heren met zo’n Nintendo DS. Daar heb je heel veel verschillende spellen voor en het bleef een poos onduidelijk welk spel het was. Zijn buurman keek toe nadat de laptop opgeborgen was en toverde ineens ook een Nintendo uit zijn tas. Eerst werd er gediscussieerd over de meest gunstige schermindeling, maar alras kwam men tot het besluit om de draadloze verbinding van deze apparaten te testen. En ja hoor, daar kon gezamenlijk het spel gespeeld worden.

“Oei, daar verras je me!”

“He, die beweging kende ik nog niet…”

“Je bent vooruit gegaan sinds de laatste keer…”

“Wat een backhand! Oei, oei, mis!”

“Dat punt krijg je van me cadeau!”

De geluiden namen toe, de onwillekeurige beenbewegingen werden een gevaar voor de passagiers die tegenover hen zaten. Maar de opwinding werd voelbaarder. Langzamerhand werd de hele coupé in het spel meegetrokken. Buitengewoon amusant en we zaten tenslotte niet in een stiltecoupe. Het is wachten op de volgende noviteit. Een scherm die de verrichtingen van twee spelers laat zien, maar dan zo dat een hele coupé mee kan kijken. Dan weten we tenminste waar de opwinding vandaan komt. En of de moves van de een echt veel beter zijn dan van de ander…

Je moet dan in de Kamer echt weer even omschakelen. Vanmiddag bijvoorbeeld in een debat met minister Eurlings over treinveiligheid. Hele technische discussies over seinbeelden en wegbekendheid. Ook een vorm van tennissen. Vraag en antwoord. Vraag en antwoord. Vraag en antwoord. Zo probeert ieder zijn punt te maken! Er is alleen geen echte scheidsrechter die de punten goed bijhoud.
Jammer eigenlijk…

ernst

Kroonbede en taxi

Wed, 09 Sep 2009 17:03:13 +0200

Gisteravond naar de Kroonbede geweest waarbij het thema Religie en Politiek was. Sloot echt prachtig aan bij de oproep van Ed gisteren op het fractieblog. Vanmorgen een debat over de taxibranche. Over daadkrachtige ingrepen door staatssecretaris Huizinga en kansen voor verduurzaming van de taxibranche.

Tijdens de Kroonbede wordt een zegen gevraagd voor een nieuw parlementair jaar en gebeden voor de overheid. Dit jaar is daarvoor het thema Religie en Politiek. Een actuele discussie die op veel plaatsen in dit land gevierd wordt. Religie wordt vaak gezien als iets engs in de politiek. En dat is vreemd. Ik heb al wel vaker geschreven: waarom mogen socialistische, libertijnse of idealistische motieven wel een rol spelen in het debat, maar een geloofsovertuiging niet? Geloof is geen jas die ik aan het begin van de vergaderzaal aan de kapstok kan hangen. Ik ben christen, de hele dag en niet alleen ’s zondags in de kerk of ’s avonds thuis.

Dat werd ook mooi verwoord in de overdenking die tijdens de kroonbede werd uitgesproken. Een aanrader om die te beluisteren (een radio-opname hiervan is te beluisteren op zondag 13 september, Radio 5 om 17.02 uur, of zie hier voor de link). Door ds. Kim Batteau werd dit zo verwoord:

"Religie en Burgerschap"? Of nog erger: "Religie en Politiek"? O nee, een levensgevaarlijke combinatie! Moeten we niet hebben! De Taliban in Nederland!... Aldus de reactie van veel Nederlanders momenteel op deze combinatie van woorden. Maar is deze paniekerige reactie terecht? Heeft God iets te maken met het menselijke leven, en met onze samenleving? Of beter gezegd: wil Hij zich met ons bemoeien? En hoe? En als je christen bent: wat ontdek je in de Bijbel over je taak als burger?

Een belangrijke opmerking is dat de overheid door God gegeven is, en dat bidden daarvoor niets zegt over het karakter van de overheid, maar onze plicht als Christen om de Overheid te eren. Tenslotte is zij, hoe je het wendt of keert, de hoeder van ons publieke domein. Zonder overheid, zonder wetgeving en rechterlijke macht, vervallen we met zijn allen in chaos. Dan zal het recht van de sterkste gelden en weten we een ding zeker: de zwaksten in de samenleving zijn daar altijd de dupe van.

En Ed heeft dus een belangrijk punt aangesneden in zijn blog. Christenen zijn net zoals veel andere overtuigingen een onderdeel van dat rijke palet in onze samenleving. Die de handen uit de mouwen steken en vanuit hun overtuiging hun werk doen. Daar is helemaal niets mis mee.

En dan de taxi’s. Daar was veel mis mee maar door de aanpak van staatssecretaris Huizinga is er nu breed consensus met bonden en branche over de maatregelen. En ik kijk dan ook uit naar de nieuwe wetgeving die dit alles nog eens steviger moet gaan maken. Tijdens het overleg heb ik gevraagd of de kwaliteit van het straattaxi vervoer niet alleen om een toegankelijke en klantvriendelijke taximarkt gaat maar ook om duurzaamheid. In de Spits van gisteren stond een leuk interview met hoogleraar Jan Rotmans van de Erasmus Universiteit. Hij vertelt daar dat in Vancouver bijna alle taxi’s een Prius zijn in de leukste kleuren. En hij vraagt zich daarbij af waarom dat niet in Nederland zou kunnen. Het is goedkoper, draagt bij aan minder CO2-uitstoot en het fleurt de stad op. En laten we eerlijk: als je kijkt naar sommige bolides bij de diverse opstapplaatsen in Nederland dan is zuinigheid daarbij nog niet de hoofdtoon.

Het lijkt me zo’n mooie klus. Helemaal in lijn met het kabinetsbeleid om elektrisch rijden te stimuleren, de minister van EZ heeft budget, kortom alles om een mooi plannetje maken. Promotie voor de branche, terugdringen van fijnstof in de grote steden en een bijdrage aan het terugdringen van de CO2 uitstoot.
Een fleurige e-taxi, daar wordt je pas vrolijk van.

ernst