Nieuwskanaal voor: ChristenUnie.nl

'Hoop op een baan in Ha�ti'

Mon, 06 Sep 2010 14:57:33 +0200

Ha�ti is de gevolgen van de aardbeving in januari (230.000 doden, miljoenen mensen op slag dakloos) nog lang niet te boven. Kamerlid Jo�l Voordewind van de ChristenUnie is op bezoek in Ha�ti om te kijken hoe de hulp vordert en doet verslag voor het Nederlands Dagblad.

We bezoeken de projecten van Parole et Action, een organisatie waarmee Woord en Daad samenwerkt. Het puinruimen is in volle gang. Professionele bedrijven doen het grote sloopwerk. Ingehuurde mensen uit de kampen hakken samen met de huiseigenaar het puin in kleine stukken en scheppen het op vrachtwagens. Het is gevaarlijk werk, waarbij vorige week nog iemand om het leven kwam.

In dit tempo duurt het nog drie jaar voordat het puin is opgeruimd. Het grote probleem is dat de overheid in delen van de binnenstad geen tijdelijke oplossingen meer wil. Op hellingen, kwetsbaar bij natuurrampen, mogen geen huizen meer komen. De overheid wil de mensen uit de kampen tijdelijk buiten de stad opvangen, zodat het centrum opnieuw kan worden opgebouwd. Een goed plan, maar de mensen gaan veel liever terug naar hun vertrouwde omgeving en dus zien we alweer tenten en golfplaten huisjes verrijzen, ook op de riskante plaatsen.

We bezoeken het tentenkamp Jacquet Toto met achtduizend mensen, midden in de stad. Dertig procent van de kinderen is ondervoed, er komt schurft, malaria en tyfus voor. In het kamp is hulpverlening aanwezig, en toch krijgt maar vijftig procent van de kinderen onderwijs. De leiding is bang dat de gezinnen niet vrijwillig vertrekken als er teveel voorzieningen zijn. De oplossing lijkt mij tijdelijke huisvesting aan de rand van de stad. Maar daar daar is geen bedrijvigheid en onderwijs. Die moeten er wel komen. Ik zal het morgen navragen bij de VN.

Op weg naar naar Cité Soleil, de onveiligste sloppenwijk van Haiti, met 300.000 inwoners, krijgen we escorte van twee politieauto’s met vijftien politieagenten, hun geweren in de aanslag. Zelfs lokale hulpverleners durven de wijk niet in zonder bewakers. Veel criminelen die bij de aardbeving uit de gevangenis zijn ontsnapt, verschuilen zich hier. We stoppen en de politie bewaakt de straathoeken. Open riolen, stank en een wat dreigende sfeer hangt er tussen de kleine steegjes. Veel graffiti op de muren van de krotten.

Plotseling zien we vele tientallen werkers met blauwe T-shirts en blauwe helmen op. Ze maken de riolen schoon. De hulporganisaties huren hen in om de wijk leefbaarder te maken. Op een muur staat: ‘Vote for Joel 2010’. Het blijkt een senaatskandidaat te zijn die meedoet aan de verkiezingen in november.

Van de wijk Bel Air, 600.000 inwoners, is tachtig procent (bijna Amsterdam) ingestort. Het is het zwaarst getroffen gebied van de hoofdstad. Overmorgen vertrekken we alweer. Er is enorm veel geld toegezegd (10 miljard dollar) en vele deskundigen denken met de overheid mee om te komen tot de opbouw van betere huisvesting, stadsplanning en het creëren van werk. Nederland heeft 41 miljoen euro toegezegd, maar ik zal aanbevelen om ook tijdens de wederopbouw betrokken te blijven met onze kennis van landbouw, watermanagement en het duurzaam omgaan met de natuur – de enorme houtkap zorgt hier voor onvruchtbare grond en erosie.

Ook zou het Nederlandse bedrijfsleven het midden- en kleinbedrijf kunnen ondersteunen om bedrijven uit de informele sector te krijgen en te laten doorgroeien. Met de toename van de afdrachten van belasting zou de overheid de zorg- en onderwijsniveau kunnen optrekken. Dat zal niet makkelijk zijn, maar het is nu wel de tijd om Haïti te helpen en vooral jongeren hoop te geven op een loopbaan, niet in de VS, maar in hun geboorteland.

Lees ook
'Kerk moet voorbeeld zijn op Haïti'
'Bijna elke Haitiaan heeft wel een familielid verloren'

'Kerk moet voorbeeld zijn op Ha�ti'

Mon, 06 Sep 2010 14:52:27 +0200

We zijn zondag naar een Creoolssprekende kerk geweest. Zij komen samen onder tentzeil omdat het kerkgebouw (tevens school) is aangetast door de aardbeving. Het heeft ‘code geel’, wat betekent dat het gebouw te onveilig is om ervan gebruik te maken en eerst aanzienlijk gerepareerd moet worden. Maar de eigenaar heeft hier geen geld voor, dus staat het leeg. De 450 leerlingen komen nu samen onder een tentzeil. Dit maakt duidelijk dat naast het kwart van de huizen dat verwoest is in de stad (‘code rood’), er nog veel huizen zijn die mogelijk nog wel overeind staan, maar eerst grondig gerepareerd moeten worden – en dus eveneens onbewoonbaar blijven.

Na de dienst vraag ik de voorganger of er kerkleden zijn die getroffen zijn door de beving en hoe de christenen de aardbeving zien. Twee mensen van de kerk hebben de beving niet overleefd en tien mensen zijn gewond geraakt. Een van hen moest zijn been laten amputeren. Sommigen, zegt de predikant, zien de beving als een straf van God voor de zonde in het land, de corruptie, het elkaar voorliegen en voodoo. Anderen zeggen dat het een natuurramp is. De voorganger zelf meent dat God niet de aardbeving heeft veroorzaakt, maar mogelijk wel heeft toegestaan ,,om de mensen in Haïti tot berouw te brengen’’. Het is volgens hem een waarschuwing van God om mensen tot inkeer te laten komen over de voodoopraktijken. Veel voodoopriesters spreken vloeken uit over mensen of over bezittingen of vee van mensen. Of waarschuwen voor onheil die door anderen worden veroorzaakt.

De grootste zonde van Haïti? Zonder twijfel zegt hij meteen het liegen, het beloven van dingen maar het niet doen. Van politici, maar ook onderling. Daarom is er ook een groot wantrouwen onder de mensen. Corruptie is ook een groot probleem. Het land staat in de top 4 van de landen met de meeste corruptie. Veel jongeren willen dan ook niets liever dan het land voor altijd verlaten en naar Amerika gaan, een nieuwe toekomst opbouwen.

De kerk moet volgens de voorganger niet alleen bidden en bekering preken, maar ook handelen en het goede voorbeeld geven. De kerk moet helpen kinderen en jongeren goed onderwijs te geven, zodat jongeren weer hoop krijgen. Na de dienst bezoeken we het tentenkamp pal naast de kerk. We spreken de mensen in de tenten. Het is er verstikkend heet, de mensen krijgen geen voedsel meer uitgedeeld, omdat de overheid vindt dat men daarin nu weer zelf moet voorzien. De hulporganisaties bieden nu wel ‘cash for work’-programma’s aan. Intussen zijn de eerste gevallen van tyfus al bekend en overlijden er vooral baby’s van de uitdroging door diarree.

’s Avonds eten we in het restaurant van de vrouw van de Nederlandse consul, Rob Padberg. Hij neemt al 32 jaar de zaken waar voor Nederland omdat er geen ambassade is. Padberg is blij met ons bezoek, want ik ben schijnbaar het eerste Kamerlid dat Haïti bezoekt sinds hij hier woont. Nederland heeft geen officiële hulprelatie met Haïti. Hij vindt dat die relatie er wel moet komen. Nederland moet op zijn minst betrokken blijven bij de wederopbouw van het land, maar het land heeft ook mogelijkheden voor het Nederlandse bedrijfsleven. Ik ben het met hem eens en vind dat we dit momentum moeten aangrijpen om het land de goede richting op te krijgen, maar eenvoudig zal dit zeker niet zijn.

Lees ook het nieuwsbericht: 'Hulpverlening Haïti verloopt goed' - de Pers, 29 augustus 2010

'Bijna elke Haitiaan heeft wel een familielid verloren'

Wed, 01 Sep 2010 15:46:16 +0200

Ha�ti is de gevolgen van de aardbeving in januari (230.000 doden, miljoenen mensen op slag dakloos) nog lang niet te boven. Kamerlid Jo�l Voordewind van de
ChristenUnie is op bezoek in Ha�ti om te kijken hoe de hulp vordert en doet verslag voor het Nederlands Dagblad.

Als we landen in Haïti, roept een vrouw in het Frans uit: ‘Dank u, God!’ Ik check de cijfers: het overgrote deel van de bevolking is christen. Na de aardbeving van 12 januari dit jaar is het aantal zelfs nog toegenomen, afstand nemend van de voodoo.

De piloot dankt de bezoekers die naar Haïti komen, voor hun hulp. Schijnbaar zijn de meeste reizigers hulpverleners. Tegenover het vliegveld zien we meteen de eerste opvangkampen. Ze staan tegen elkaar aan: tenten of vier palen met een zeil erover gespannen.

Na zeven maanden leven er nog steeds 1,3 miljoen mensen in tenten. Nog eens 300.000 mensen hebben onderdak bij familie gevonden. Ruim een kwart van de hoofdstad Port-au-Prince is verwoest door een aardbeving die 35 seconden heeft geduurd. 225.000 mensen zijn omgekomen.

De chauffeur van Woord en Daad-coördinator Jaap Noordzij heeft zijn broer verloren bij de aardbeving. Die was net afgestudeerd en was op dat moment even terug op de universiteit om zijn diploma op te halen. Er worden nog steeds lichaamsdelen onder het puin gevonden. Naar nabestaanden wordt niet meer gezocht. Deze overblijfsels worden nu meteen verbrand. Bijna elke Haïtiaan heeft wel een familielid verloren.

We rijden verder en passeren zelfs op de weg hutjes van plastic, waar de auto’s omheen rijden. We bezoeken als eerste een fabriek – geleid door een Nederlands echtpaar en een Belg – die kleine houten huisjes (vier bij vier meter) voor tijdelijk gebruik produceert.

De Haïtiaanse overheid staat samen met de hulporganisaties voor de grote uitdaging, de 1,6 miljoen daklozen binnen een jaar te huisvesten. Een zeer ambitieus, maar noodzakelijk plan gezien de vele stormen en orkanen die jaarlijks dit eiland treffen. Ik hoor dat de onrust en de criminaliteit in de tentenkampen nu al toenemen. Ik vraag me sterk af of de mensen deze benarde situatie nog wel zo lang gaan volhouden.

Buiten Port-au-Prince bezoeken we een schooltje. Hier worden kinderen opgevangen die trauma’s hebben opgelopen tijdens de aardbeving. Er is een meisje van elf dat negen gezinsleden heeft verloren en alleen nog een tante overheeft. Zij reageerde eerst nergens meer op. Pas na een aantal weken begon ze weer met praten. Door intensieve begeleiding, is ze nu weer in staat naar school te gaan. Wat een leed. Het valt me op dat de meeste mensen een wat sombere blik in hun ogen hebben.

Intussen is er ook weer veel bedrijvigheid op straat. Vanuit de vele tentjes verkopen mensen vooral etenswaar. En net als in Afrika zie je overal christelijke teksten op de taxibusjes en veel jeeps van hulporganisaties. Wat mooi, die betrokkenheid vanuit vele culturen en landen. De komende dagen bezoeken we de projecten van Nederlandse hulporganisatie zoals ICCO, Cordaid, Woord en Daad en ZOA.

Lees ook het nieuwsbericht: 'Hulpverlening Haïti verloopt goed' - de Pers, 29 augustus 2010

(ND, 30 augustus 2010)

(foto ANP - Robin Utrecht)

Angst regeert

Thu, 17 Jun 2010 18:41:42 +0200

De verkiezingen voor de Tweede Kamer hebben een stevige ruk naar rechts opgeleverd. Tien zetels erbij voor de VVD, vijftien voor de PVV. De linkse partijen verliezen er zeven en de christelijke politiek verliest de meeste zetels: 21.

Wat zegt dat ons? Mensen denken dat keihard bezuinigen het beste is om de crisis te bestrijden, mensen zijn bang voor de islam, mensen voelen zich onveilig, mensen zijn teleurgesteld in hun oude partij en in de demissionaire regeringscoalitie. Hoe gegrond die sentimenten zijn kun je je wel afvragen, als je reportages ziet uit gemeenten en streken waar weinig moslims wonen en waar bewoners toch verklaren dat ze vanwege ‘die buitenlanders’ op de PVV hebben gestemd.

We weten de precieze verschuivingen van stemmen nog niet, maar zien wel dat het zuiden vroeger gedomineerd werd door het CDA (en voorheen de KVP) en dat daar de PVV sterk heeft gewonnen. Mijn inschatting is, dat onvrede over de persoon Balkenende daar een belangrijke rol heeft gespeeld. Had het CDA de katholieke Limburger Camiel Eurlings als lijsttrekker naar voren geschoven, dan was de schade waarschijnlijk beperkt gebleven.

De schade in het zuiden kan ook te maken hebben met de gegroeide afkeer van de rooms-katholieke kerk, na het bekend worden van oude seksschandalen binnen dat instituut. En met de daadkracht die Limburger Wilders wél uitstraalt.

De ChristenUnie had gehoopt haar zes zetels vast te houden, maar door de nek-aan-nekrace die op het laatst ontstond tussen Rutte en Cohen lijken er toch weer kiezers te zijn geweest die met een ‘strategische’ stem een rechtse of juist een linkse premier wilden steunen.

De uitslag is aanleiding voor zelfreflectie bij beide christelijke partijen. Het CDA kan zichzelf hernemen door een katholiek als Verhagen (of toch nog Camiel Eurlings?) de kar te laten trekken, en de banden met het zuiden aan te halen. Dat kan nieuw elan geven aan de partij. De ChristenUnie moet zich de vraag stellen hoe we, ook als het in de eindsprint spannend wordt, de kiezers weten vast te houden. Ook was het voor André Rouvoet lastig om de functies van vicepremier, minister van OC&W en minister van Jeugd en Gezin te combineren met het lijsttrekkerschap. Dit vroeg het uiterste van zijn krachten. Alleen al daarom doet de ChristenUnie er voortaan weer beter aan om haar politiek leider in de Tweede Kamer te laten zitten, een uitgangspunt dat Rouvoet zelf ook voor de verkiezingen reeds heeft herbevestigd. Vooral voor een wat kleinere partij geeft dit betere mogelijkheden om een sterk profiel vast te houden tijdens deelname aan een regering.

De ChristenUnie heeft een zetel verloren, maar we zijn zeker niet verslagen. We hebben nog steeds vijf zetels en zijn zeer gemotiveerd om op in de oppositie een uitgesproken christelijk-sociale stem te laten horen. Wel zullen de campagne evalueren en lessen trekken. Want het kan zo maar weer campagnetijd zijn.

Rust?

Mon, 19 Apr 2010 18:26:29 +0200

Je zou denken dat het wat rustiger wordt in de Kamer nu dat het kabinet demissionair is, maar ik merk dat de debatten gewoon doorlopen, aangevuld met een toenemend aantal debatten buiten de deur. Nu staat het buitenland ook niet stil, en dus we bespreken in de Kamer gewoon de inzet van Nederland bij allerlei internationale organisaties. Mits uiteraard de ministers daar kunnen komen met die aswolk boven Europa.

Minister van Financiën De Jager moest ook al van Madrid in een tourbus terugkomen vannacht. Dus wie weet komt de voortgang van heel wat Eurotops in gevaar. Als we nu nog in de Koude Oorlog hadden gezeten, hadden we zeker de Russen ervan verdacht die vulkaan tot uitbarsting te hebben aangespoord.

President Obama wil de kernwapens de wereld uit, dus belanden we plotseling weer in de jaren tachtig. Zo hebben we het in de Kamer nu over kernwapens de wereld uit. Te beginnen in Europa. Amerika en Rusland hebben vorige week een verdrag ondertekend dat eenderde van de lange afstand kernraketten verminderd. Dat geeft hoop voor vermindering van de in Europa aanwezige tactische raketten. Als ze er zijn, al is dat natuurlijk een publiek geheim.

Kernwapens brengen ons automatisch op Iran. Een land dat meteen na de Kernwapentop in Washington dacht: dat kunnen wij ook. Ook Iran wil de kernwapens de wereld uit; vooral uit de VS en Israël. Minder happig zijn ze om de VN in hun eigen keuken te laten kijken hoe het staat met de kerncentrales van Iran zelf. Ook wil Iran opeens actief de mensenrechten gaan promoten door lid te worden van de VN-mensenrechtenraad. Dat is ongeveer het zelfde als een lobbyist van de bio-industrie die voor de Partij va de Dieren de Tweede Kamer in wil. Of, zo u wilt, een legerimam die graag vriend wil worden met Geert Wilders. Vandaar mijn oproep afgelopen dagen aan de minister van Buitenlandse Zaken om alles eraan te doen om het laatste beetje geloofwaardigheid van de mensenrechtencommissie te behouden door alles op alles te zetten om te voorkomen dat Iran daarvan lid wordt.

Opmerkelijk was het dat de linkse partijen zoals de SP, GroenLinks en PvdA niet mee wilden tekenen met de Kamervragen. Schijnbaar valt het met die mensenrechtenschendingen in Iran nu wel weer mee, waar men eerst zo verontrust over was na het bloedig neerslaan van de demonstraties tijdens de presidentsverkiezingen. Het wordt er niet overzichtelijker op allemaal.

Deze week hoopt de parlementaire werkgroep Jeugdzorg (waar ik ook deel van uit maak) tot een eindrapport te komen. We zijn op de goede weg en het ziet er naar uit dat van SP tot aan VVD het eens is over de grote lijnen van een stelselherziening. Dat we dat nog een keer mogen meemaken. Uniek dat partijen zo over hun eigen schaduw durven heenstappen, en dat zes weken voor de Tweede Kamerverkiezingen. In mei zal het rapport gepresenteerd worden. Een klein tipje van de sluier: er zal een verschuiving plaatsvinden van provincie naar gemeente.

Net voor de finish maakt de PvdA een draai van 180 graden. Eerst waren ze bereid en hebben ze voor een motie gestemd om de leeftijd via een experiment te verhogen van 16 naar 18 jaar. Alle voorlichtingsinstituten, bestuurders, wetenschappers vragen hierom. Maar nu de PvdA geen deel meer uitmaakt van de regering, willen ze het niet meer. Daarmee laten we een van de belangrijkste instrumenten vallen om iets te doen aan het overmatig en te vroeg drinken van onze jongeren, wat jaarlijks leidt tot onherstelbare schade aan de hersenen. (Zie mijn ingezonden artikel in de Volkskrant vandaag). Het is nog niet te laat. Spreek uw PvdA-vrienden aan, om de fractie op te roepen alsnog tot inkeer te komen. Beter twee keer gedraaid, dan ten hele verdwaald.

Aanstaande zaterdag houdt de ChristenUnie haar verkiezingscongres. Daar wordt het partijprogramma en de kandidatenlijst vastgesteld. Ben benieuwd welke amendementen er nog worden aangenomen. Ik ga nu maar nog enkele amendementen van commentaar voorzien, als medelid van de programmacommissie.

Joël Voordewind

Morgen weten we meer

Thu, 01 Apr 2010 10:38:19 +0200

Het is een spannende tijd. We werken hard aan het verkiezingsprogramma en ondertussen loopt het Kamerwerk wel met minder debatten door. Intussen veel gesprekken met maatschappelijke organisaties die hun input willen geven voor het verkiezingsprogramma. Ook heerlijk om 's avonds wat meer thuis te zijn en te helpen bij het huiswerk van mijn tieners. Tenslotte zijn we een gezinspartij. Ook is het spannend vanwege de onzekerheid rondom de nieuwe kandidatenlijst voor de Tweede Kamer. Wie komt waar te staan en wat verandert er in vergelijking met 3 jaar geleden? Ook spreek ik aardig wat mensen buiten de zittende Kamerleden die gesolliciteerd hebben en in afwachting zijn van hun plek op de lijst. Morgen zal de lijst gepresenteerd worden.

Dit weekend viel mijn oog ineens op de site van de EO, waarop stond dat Femke Halsema vond dat de EO discrimineert. De EO wil namelijk alleen christenen aannemen. Dat mag niet van Halsema want dat is voor haar een niet ter zake doend feit. “Als mensen toch sympathiek staan ten opzichte van je doelstelling, is dat toch voldoende”, zei Halsema. De vraag is of dit voor haar ook geldt als het om de nieuwe kandidatenlijst van GroenLinks gaat. Sympathieke club, maar zou er niet op stemmen, maar wil er wel voor in de Kamer? Deze persoon lijkt me geen schijn van kans maken. Hij of zij zal toch een levenshouding moeten hebben die overeenstemt met de doelstellingen van de partij. Dus levenshouding toch maar wel relevant, mevrouw Halsema?

Vandaag veel mediareacties op de Kamervragen die collega Esmé Wiegman en ik aan de minister van Volksgezondheid hebben gesteld over het onderzoek onder 15 jarige meisjes naar baarmoederhalskanker. Er is onduidelijkheid of het DNA van de meisjes 15 jaar blijft opgeslagen en waar dat voor nodig is? Ik vond de reactie vandaag van het RIVM nog geen voldoende helderheid geven. Eens kijken of de minister dat wel kan geven morgen tijdens het mondelinge vragenuurtje.

Vandaag ben ik op bezoek geweest bij Spirit, een jeugdzorgaanbieder in Amsterdam. Ik had bij het TV-programma Netwerk vorige week gezegd dat ik me verbaasde over de klacht dat men nu al geen nieuwe pleegzorgouders meer kan betalen. Dit terwijl de minister drie maanden geleden net een subsidie heeft uitgekeerd voor de komende 2 jaar via de stadsregio. Een goed en verhelderd gesprek gehad met de Raad van Bestuur. De vraag naar pleegouders neemt nog steeds toe en het budget niet. Nee, dat is lastig in deze tijden van economische crisis. Ik had hen opgeroepen meer in te zetten op preventie en op pleegouderschap in plaats van de kinderopvanghuizen die veel duurder zijn en veel verder afstaan van een gezinssituatie. Men wees mij erop vandaag dat men al jaren inzet op minder kindertehuizen en meer pleegzorg, maar dat nu wel het einde was bereikt en dat preventie ook zijn grenzen heeft. Bij sommige gezinnen zul je jarenlang intensieve gezinszorg nodig hebben. Ik gaf ze gelijk, maar ben er ook van overtuigd dat we toch nog veel te winnen hebben als we sneller te weten komen als het gezin het alleen niet redt om vervolgens sneller opvoedingsondersteuning te geven, zodat voorkomen kan worden dat het van kwaad tot erger gaat. In Amsterdam staan de nieuwe Centra voor Jeugd en Gezin echter nog maar in de kinderschoenen. Men kent hier de ouder en kind centra, maar die zijn niet gericht op tieners. Die ommezwaai moet dus nog plaatsvinden in Amsterdam. De Parlementaire werkgroep Jeugdzorg zal begin mei met zijn rapport naar buiten komen na een reeks van hoorzittingen in de Kamer. Samen met de toekomstplannen van Rouvoet voor de Jeugdzorg ligt er dan genoeg materiaal om als Kamer knopen door te hakken hoe het beter moet in de jeugdzorg en hoe we het ook betaalbaar kunnen houden. Nu besteden we jaarlijks 3 miljard aan de jeugdzorg.

Intussen ben ik bezig om contacten te leggen voor het echtpaar Boonstra, leiders van een weeshuisproject die vorige week plotseling Marokko zijn uitgezet. Het enige wat ze willen is herenigd te worden met hun 6 pleegkinderen. Maar de Marokkaanse overheid wil niet langer dat christenen zorgen voor verstootte en weeskinderen in Marokko. Een hele trieste zaak. Hopelijk kunnen mensen van Marokkaanse afkomst met invloed in Marokko hen helpen terug te keren. Zij en ik hebben hiertoe een oproep gedaan bij Pauw en Witteman vorige week. De eerste contacten zijn gelegd. Zien wat eruit komt.

Tot volgende week.

Joël

En ineens vindt de PvdA de JSF niet controversieel

Tue, 09 Mar 2010 17:41:19 +0100

Het zijn wat onwezenlijke tijden. Veel wetsvoorstellen zijn door de Kamer van de agenda afgehaald, ook wetsvoorstellen waar eigenlijk iedereen voor was of waarover al grote overeenstemming bestond. Zoals een herzieningplan voor de jeugdzorg en een wet om overmatig alcoholgebruik onder jongeren tegen te gaan. Voorstellen daarentegen die door de oppositie altijd als controversieel werden bestempeld - zoals de aankoop van nieuwe JSF-straaljagers - wilde de oppositie, inmiddels gesteund door de PvdA, nu plotseling wel bespreken.

Intussen gaan we gelukkig wel door met de parlementaire werkgroep Jeugdzorg. Vandaag hebben we weer een hoorzitting gehad, met jeugdzorgaanbieders, wethouders en gedeputeerden, verschillende bureaus jeugdzorg en de oud-staatssecretaris Clemence Ross-Van Dorp. We zullen nu de hervormingsplannen voor de Jeugdzorg van minister Rouvoet betrekken bij ons eindrapport.

Intussen komen er, nu de Kameragenda is uitgedund, weer nieuwe taken op ons af als Kamerleden. De VerkiezingsProgrammaCommissie moet nu versneld, binnen twee weken, een concept-verkiezingsprogramma schrijven. De leden worden daarover deze week geraadpleegd, maar intussen mogen we ook als Kamerleden onze input leveren. Ook krijgen we als Kamerleden binnenkort een gesprek met de selectiecommissie, die de nieuwe kandidatenlijst voor de Tweede Kamer voor de ChristenUnie moet opstellen.

En inmiddels is de campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen al losgebroken. CDA en PvdA zouden er volgens mij verstandiger aan doen, elkaar niet uit te sluiten. Als er 'over rechts' geen coalitie mogelijk is - wat goed denkbaar is - dan zal er toch weer samengewerkt moeten worden. Dat zou ook mijn voorkeur hebben: opnieuw een christelijk sociaal kabinet. Juist nu er 35 miljard euro bezuinigd moet worden, maar ook nu we met elkaar in staat zijn gebleken een cultuurverandering in te zetten naar een betrokken en normstellende overheid die mensen uitzicht geeft en hoop. Maar mogelijk moet het dan wel met andere spelers in het kabinet. Het persoonlijk vertrouwen tussen Balkenende en Bos mag nu wel tot een dieptepunt zijn gedaald, maar laten de partijen dan tenminste boven die individuele schaduwen uitstijgen en kijken naar het landsbelang en wat goed is voor de samenleving.

Joel Voordewind

Feest!

Tue, 02 Feb 2010 19:30:34 +0100

Wat een feest afgelopen zaterdag! Een vrolijk en zeer afwisselend programma met veel filmpjes, video-felicitaties van alle lijsttrekkers en een fantastische band van Kees Kraayenoord. Bijzonder om psalmen te zingen op eigentijdse muziek. Hier worden gereformeerden en evangelischen mooi samengebracht, zoals dat ook is in de ChristenUnie. Ik was trots op mijn partij. Arie Slob keek terug naar de aflopen tien jaar; hij benoemde pijn uit het verleden, maar ook hoogtepunten zoals de verdubbeling van het aantal zetels in 2006 en de regeringsdeelname.

Andre Rouvoet keek vooruit en gaf onze meerwaarde aan in het kabinet. Als vredestichter en bruggenbouwer: mooie Bijbelse eigenschappen. Maar ook inhoudelijk als het gaat om het opnieuw centraal stellen van de beschermwaardigheid van het leven, eindelijk aandacht voor het gezin in plaats van een maatschappij die alleen zou bestaan uit losse individuen, en ook aandacht voor de bescherming van het milieu, Gods schepping. Kortom een uitgesproken christelijk-sociale lijn die voorgaande kabinetten niet hebben gekend. Een andere kentering is dat deze overheid weer duidelijke normen durft te stellen en zich betrokken weet bij de bescherming van kwetsbare groepen. Van het verlenen van een generaal pardon voor asielzoekers die meer dan vijf jaar op een beoordeling van de overheid moesten wachten, tot de opvang van tienermoeders en uitstapprogramma’s voor prostituees en re-integratietrajecten voor drugsverslaafden. Ook internationaal blijven we staan voor ontwikkelingssamenwerking. We geven nog altijd vanuit over overvloed. Dit laat onverlet dat we scherp moeten kijken hoe dingen efficiënter en nog beter kunnen. Ook het opkomen voor geloofsvervolgden door dit kabinet. Dit heeft nog nooit eerder zo centraal gestaan in het kabinetsbeleid, dankzij de ChristenUnie. Daarom staan we nu concreet met hulp de vervolgde christenen bij in onder meer Irak en India (Orissa). Terugkijkend op de afgelopen drie jaar zien we inderdaad hoe we gezegend zijn en een zegen konden zijn door deze maatregelen. Daarom is het van belang dat de ChristenUnie op 3 maart opnieuw brede steun krijgt om ook op lokaal niveau een uitgesproken christelijk geluid te kunnen vertolken. Maar ook straks in 2011.

Ik was verder blij verrast dat Andre Rouvoet aankondigde dat hij opnieuw beschikbaar is als lijsttrekker voor de ChristenUnie. Hij zal zeker onze partij in de campagne weer goed vertegenwoordigen en kan dan ook zelf uitleggen wat er bereikt is tijdens onze deelname aan de regering.

Aan de drank
De campagne voor de gemeenteraad komt goed op stoom. Afgelopen anderhalve week mocht ik naar Gouda, Alkmaar en Steenwijkerland. Bij Steenwijkerland ging er eerst een werkbezoek aan de campagneavond vooraf. We bezochten eerst een basisschool met een zorg adviesteam (ZAT). Zij zijn het voorportaal voor de nieuwe Centra voor Jeugd en Gezin. Het mooie van dit ZAT is dat het niet alleen in het team de kinderen bespreekt die extra aandacht vragen, maar ook meteen het gesprek aangaat met de ouders en op huis bezoek gaat. Hierdoor hebben ze al aardig wat doorverwijzingen naar de Jeugdzorg weten te voorkomen.
Over zorg-adviesteams gesproken: die middag bezochten we een drankkeet, die van de jongeren aldaar geen drankkeet maar een keet genoemd moest worden. Want met dat drinken viel het wel mee. Maar in het uur dat we daar waren (vier uur 's middags) werden al snel 3 á 4 flesjes bier verstouwd. En gevraagd naar het gemiddeld verbruik per avond kwam men al snel op tien flesjes. Maar ze gingen nooit dronken achter het stuur, zeiden ze. Hoe ze dan thuis komen? Met de fiets. En dat overmatig alcohol schadelijk is voor de hersenen, dat was volledig nieuw voor sommigen. Goed dat de gemeente gaat voorstellen om voorlichtingsavonden voor hen te organiseren. Ook zouden er verder afspraken volgen tussen de gemeente en de keet over brandveiligheid, niet schenken onder de 16 jaar en 1een verkoop van alcohol. Dat laatste was zeker niet het geval want iedereen lapte 100 euro per maand en kon daarna vrolijk onbeperkt bier drinken.
Woensdag hoop ik op werkbezoek naar Slochteren te gaan en ’s avonds te spreken op een campagneavond. Ik ben benieuwd hoe de stemming is in het hoge noorden.

Jeugdzorg en echtscheidingen
Deze week wachten we de kabinetsreactie af op het rapport van de commissie-Davids (Irak), over de voortgang van de JSF (de nieuwe straaljager) en we wachten nog steeds op een kabinetsbesluit over Afghanistan. Ondertussen hebben we vandaag weer vergaderd over de jeugdzorg, als parlementaire werkgroep. Het onderzoeksbureau van de Kamer had 22 rapporten doorgespit om antwoorden op onze gestelde vragen te geven. Onder andere over de oorzaken van de stijging van de wachtlijsten. Het gaf een aardig compleet beeld, maar één element miste ik namelijk de onderliggende maatschappelijke trends zoals verslaving onder jongeren (aan alcohol en drugs), toenemende echtscheidingen en toenemende prikkels via de nieuwe media. Het Nederlands Jeugdinstituut en de bureaus jeugdzorg hadden eerder aangegeven dat 75 procent van de kinderen en jongeren in de jeugdzorg afkomstig zijn uit gebroken gezinnen. Ook dus iets om mee te nemen, al kan de overheid dit niet direct beïnvloeden, wel via actieve verwijzing naar relatie en huwelijkscursussen, waarvoor ik eerder pleitte. Minister Rouvoet zal eind maart of begin april met zijn reactie komen op de evaluatie van de jeugdzorg. Dan hopen wij ook ons huiswerk als Kamer te hebben gedaan. Volgende week beginnen de hoorzittingen met het ‘veld’.

Joël Voordewind

Benieuwd wat ze van ons vinden

Mon, 25 Jan 2010 18:19:42 +0100

Vandaag ontmoeten we in Den Haag de christelijke pers, weekbladen, maanbladen en kranten. Het is voor het eerst dat we dit doen. Een goed initiatief van onze voorlichter Sjirk.

Benieuwd hoe ze tegen ons aan kijken en wat ze vinden van onze regeringsdeelname. Ook horen we graag hoe het met hen gaat in deze tijden van economische crisis. Ik zal, na de inleiding van Arie Slob, een verhaal houden hoe de politiek en de ChristenUnie aankijkt tegen de pers en de media. Veel bladen hebben het moeilijk en men kijkt ook wel eens jaloers naar de publieke omroepen, die volledig door de staat gefinancierd worden en ook nog Ster-inkomsten krijgen. Ik heb er eerder voor gepleit dat de omroepen meer gaan samenwerken met de pers zodat bijvoorbeeld bij Netwerk ook interviews afgenomen kunnen worden met buitenlandse verslaggevers van kranten. Dat levert hen geld op en bespaart de omroepen geld doordat ze minder eigen verslaggevers hoeven uit te zenden. Ook zou het goed zijn als zij van de overheid mee kunnen profiteren van de gelden voor innovatie, zodat ze de omslag steeds beter kunnen maken naar de nieuwe media. Veel jongeren lezen geen papieren kranten meer, maar de krantenwebsite.

Commissie Davids
Nog even terug naar het gesprek met de Commissie Davids van vorige week. Het meest opmerkelijk vond ik de stelling dat als er wel massavernietigingswapens waren gevonden, de inval in Irak alsnog volkenrechtelijk gerechtvaardigd was volgens de commissie. Dan was volgens het internationale recht, het recht op zelfverdediging van toepassing geweest en was een preventieve aanval gerechtvaardig geweest. Dus dan gaat het er niet meer om dat de resolutie 1441 onvoldoende rechtsgrond bezat, zoals de commissie beweerd in zijn rapport, maar was een duidelijke dreigingsanalyse en dus een duidelijke bedreiging van Irak voor de regio leidend geweest voor de argumentatie. En daar verschilde de internationale gemeenschap wel over. Het optreden van Colin Powell in de Veiligheidsraad leek eerst een grote directe dreiging duidelijk te maken. Dit werd een week later weer afgezwakt door Blix, de VN-inspecteur. Maar dreiging was er wel degelijk.

Verder werd duidelijk dat de commissie ook haar harde bewering over het niet volledig informeren van de Kamer, als het gaat om het verzoek tot bijstand aan de VS, niet staande kon houden. Men zei nu dat het kabinet er wijs aan had gedaan de Kamer te informeren over het planningsverzoek van de VS, en de Kamer over de levering van Patriots via een artikel-100 procedure te informeren. Maar 'wijs' is iets anders dan 'staatkundig verplicht'. Kortom, er zal nog een pittig debat volgen over dit rapport. Eerst maar eens de reactie van het kabinet afwachten.

Kilomterheffing
Minister Eurlings is een hele aardige en daadkrachtige minister, maar nu is hij in ons filegevoelige landje toch wel even de weg kwijt. Als de ANWB-leden zich via een internetpeiling tegen de kilometerheffing uitspreken, dan moet het maar niet doorgaan zegt de minister. Natuurlijk moeten de tegenargumenten die ook uit deze enquete kunnen komen, goed meegewogen worden door het kabinet en de Kamer. Maar het kan niet zo zijn dat een ledenraadpleging van een lobbyorganisatie bepalend is voor de besluitvorming van de politiek. Dan gaan alle lobby-organisaties ledenraadplegingen houden over bijvoorbeeld de aanleg van een weg, kan de milieubeweging een prachtige enquete uitschrijven of laat de gemeente Leeuwarden bepalen of er nieuwe straaljagers mogen komen die mogelijk meer geluid maken dan nu de F-16. Ik weet de uitslag al. De politiek moet alle belangen die er zijn, tegen elkaar afwegen, en alle argumenten uit de samenleving zeer serieus nemen en dan een besluit nemen. Kan gebeuren Eurlings, slip of the tongue. Maar wel nu ruiterlijk toegeven dat dit een fout was.

Haiti
Gelukkig worden er nog steeds mensen leven onder het puin vandaan gehaald en mooi dat Nederland 42 miljoen euro heeft opgehaald tijdens de 555-actie. In het debat met minister Koenders heb ik hem gevraagd naast zijn verdubbelingsactie voor de organisaties die aangesloten zijn bij giro 555 (waaronder velen die niet eens werkzaam zijn in Haïti) ook te kijken of organisaties zoals Woord en Daad, die al 20 jaar daar werken en dus een groot netwerk hebben, ook niet in aanmerking kunnen komen voor de verdubbelingsactie. Het lijkt mij goed om ook juist deze organisaties nu te steunen. De minister weigerde dit. Vandaar dat ik besloten heb zelf een gift te geven aan Woord en Daad, en vandaar dat wij als ChristenUnie ook hun banner op onze website hebben geplaatst.
Ik hoop ook zelf af te reizen naar Haïti als de eerste nood gelenigd is, om persoonlijk polshoogte te nemen van de nood én te bezien wat Nederland in de wederopbouw specifiek kan bijdragen aan Haïti. In mijn vorige baan ben ik noodhulpverlener geweest voor Dorcas Hulp. En in lijn met het adviesrapport van de WRR over Ontwikkelingssamenwerking wil ik nu kijken welke meerwaarde Nederland kan hebben bij de hulp aan Haïti als gaat om de expertise bijvoorbeeld op het gebied van water (met de deltawerken en een eigen 'waterprins') en landbouw (universiteit Wageningen). Daarnaast bid ik dat als Haïti wordt opgebouwd, dit hopelijk zal leiden tot structurele verbeteringen ook van het bestuur van het land. De corruptie was er altijd groot en de regeringen waren vaak instabiel en niet daadkrachtig om de armoede in het land aan te pakken. Ook voodoo had een grote impact in het land. Laten we bidden dat ook het geestelijk klimaat van het land gezond wordt.

Joël Voordewind

Davids, crisis, Ha�ti en campagne

Tue, 19 Jan 2010 20:22:23 +0100

De zaterdag besteed aan het rapport van de Commissie Davids. Wel wrang dat op de dag dat de commissie haar rapport presenteerde, de aardbeving in Ha�ti plaatsvond. In de loop van de dag had ik mijn vrouw aan de lijn; zij vroeg me: ,,Ik hoop wel dat jullie je met de w�rkelijke crisis bezig houden daar in Den Haag...''

Uiteraard is het rapport van de Commissie Davids van groot belang om lessen uit te trekken. Maar in het licht van de ramp die zich op Haïti voltrok, vond ik het wel een beetje beschamend dat we ons drie dagen in de Tweede Kamer opsloten om te bepalen of we zeven jaar geleden met de kennis van nu een juist besluit hadden genomen. Deze week (dinsdag) zullen we als commissie Buitenlandse Zaken de naamgever van de Commissie Davids kunnen doorvragen op zijn rapport. Ik heb een notitie en de vragen toegemaild naar mijn collega’s van de fractie.

Campagne
Maandagavond weer een spreekbeurt gedaan, in Alkmaar. Vorige week op Urk en in Gouda geweest en aanstaande donderdag naar Limburg. Het is weer campagnetijd en dus veel reizen door het land. Maar ook wel weer een leuke tijd. Er heerst altijd een enthousiaste sfeer op die avonden en het is interessant om met elkaar ervaringen uit te wisselen tussen de lokale en de landelijke politiek om beter op elkaar te zijn afgestemd en van elkaar te leren.
In Alkmaar ook vragen gehad over het alcoholvoorstel dat ik vorige week lanceerde. Ik stelde voor burgemeesters de mogelijkheid te geven om bepaalde kroegen ontoegankelijk te verklaren voor tieners vanaf zeg tien of elf uur 's avonds. Dit idee kwam voort uit mijn contact met de bezorgde moeders die zich in verschillende delen van het land roeren en ons politici vragen om hen bij te staan in het tegengaan van overmatig drankgebruik door hun tienerkinderen. Stuur die tieners naar huis als ze na tien of elf uur nog de kroeg in willen, vragen ze ons via verontruste mails. Ook de politie op Urk vroeg ons de burgemeester het recht te geven om de horeca te vragen strenger toezicht te houden op het drankgebruik door tieners. 'Laat de horeca ze bij de deur tegenhouden, dan hoeven wij niet elke kroeg te controleren of er drank wordt verkocht aan tieners, want alleen dan mogen wij optreden. We hebben daar geen menskracht voor', aldus de politie.

Het verbaasde me dat er ook weerstand kwam tegen dit voorstel. Waarom willen mensen graag dat tieners van twaalf, dertien jaar oud tot ver na middernacht kunnen stappen? Welke ouder wil dit nu? Natuurlijk is het de primaire verantwoordelijkheid van de ouders, maar we kunnen ze hier en daar wel als overheid bijstaan in de opvoeding.

10 jaar ChristenUnie en Haïti
Ik heb maandag ook gemeld dat we deze week 10 jaar bestaan, maar dat de partij besloten heeft om deze week een 'Week van Haïti' te maken. En dus gaan we actief geld werven tijdens onze campagneactiviteiten, voor giro 555. Ik heb in een overleg met minister Koenders van Ontwikkelingssamenwerking gepleit voor onconventionele maatregelen om Haiti te steunen, ook al komt het land niet voor op onze 'landenlijst'. Laten we ze helpen met onze expertise op bijvoorbeeld het gebiede van schoon drinkwater en landbouw, en laten we de uitstaande schulden kwijtschelden. Het komt er nu op aan om niet alleen noodhulp te geven, maar ook te helpen met de wederopbouw: zowel fysiek als ook politiek/bestuurlijk.

Joël Voordewind

De omroep redden voor er een volgend, rechts kabinet komt

Tue, 19 Jan 2010 20:27:57 +0100

Afgelopen week was weer een drukke week. De media- en de defensiebegroting stonden op de Kameragenda. Ik tel nu de weken af tot het reces, want doordeweeks 's avonds thuis zijn is er niet mee bij. Is dus nogal een druk op Deborah om alles thuis op te vangen; vooral met Sinterklaas en de verjaardag van onze kinderen deze week. Maar in het reces gaan we met het gezin naar Afrika: Kenya en Tanzania. Ik zal een aantal projecten World Vision bezoeken: opvang van aidswezen. En we gaan een aantal dagen de rimboe in om de Big 5 (de meest imposante dieren) te bewonderen. Dus het is werk maar heeft ook z'n leuke kanten voor het gezin.*

Bij de behandeling van de mediabegroting heb ik een motie ingediend om meer evenwicht te brengen in de actualiteitenrubrieken en opinieprogramma’s. Nu krijgt de VARA dagelijks drie keer de mogelijkheid haar kijk op de werkelijkheid te presenteren: in de Wereld Draait Door, NOVA en Pauw & Witteman. Terwijl andere omroepen één of twee keer een actualiteitenrubriek hebben, in Netwerk of EenVandaag. Mijn motie is inmiddels aangenomen. Verder probeerden de PvdA (Martijn van Dam) en ik om de financiering voor de omroepen met een bandbreedte vast te leggen voor de komende vier jaar. Er is een grote kans dat een volgend, rechts kabinet flink wil bezuinigen op de omroepen en toe wil naar BBC model, waarbij de ledenomroepen als productiebedrijven nog hun programma's mogen aanbieden. Daarmee zou de pluriformiteit van ons omroepbestel de nek om worden gedraaid. Het is nog de vraag of deze poging tot een meerjarige financiering van de omroepen gaat lukken in tijden van economische tegenwind.

Kinderarbeid
Dinsdag werd tijdens de stemming nog mijn motie aangenomen die van bedrijven vraagt om open te zijn over de vraag of de arbeidsnormen, inclusief het weren van kinderarbeid, in de gehele productieketen geëerbiedigd worden. Een mooie afronding van ons werkbezoek aan India. Deze week zal ik nog een vervolggesprek voeren met Philips. Inmiddels is het rapport De vrijwilligheid voorbij af; voor geïnteresseerden komt het op de website.

Uruzgan: verlengen of niet

De Kamerbehandeling van de defensiebegroting werd gedomineerd door de plannen van VS-president Obama. De nacht voordat de defensiebegroting werd besproken, liet Obama weten nog eens 30.000 man extra troepen naar Afghanistan te sturen. Hij vroeg de NAVO-bondgenoten hetzelfde te doen.
Eimert van Middelkoop liet zich tijdens het begrotingsdebat niet verleiden tot speculaties over een verlenging in Uruzgan of missies elders. Hij had een mooie inbreng en stond er ontspannen bij. Zelf heb ik heb steeds herhaald dat de ChristenUnie vindt dat het goede opbouwwerk dat we in Uruzagan hebben gedaan, vooral moet worden voortgezet. Maar dat dit ook prima kan met bescherming van een andere Navo-partner. We moeten voorkomen dat de ontwikkelingsorganisaties en ook Nederlandse bedrijven die we naar Uruzgan gehaald hebben, nu ook gaan vertrekken als de Nederlandse krijgsmacht vertrekt. Minister Koenders (Ontwikkelingssamenwerking) moet dan ook vooral blijven investeren in Uruzgan.
Deze week evalueren we de resultaten van de afgelopen drie jaar in Uruzgan. Mooi om te lezen dat toen we kwamen, er vier hulporganisaties waren terwijl dat er inmiddels 52 zijn. Verder zijn de voorzieningen van de Afghanen enorm toegenomen: van schoon drinkwater tot scholen en poliklinieken en de renovatie van het ziekenhuis. Er worden verharde wegen aangelegd, politie en militairen worden getraind om de eigen veiligheid ter hand te nemen, irrigatiekanalen worden gegraven, alternatieven aangeboden voor de papaverteelt, etc etc. Dit alles is in drie jaar tijd bereikt. Is het nu alles pais en vree? Nee, daar zal nog wel enkele jaren voor nodig zijn, maar er zijn grote stappen vooruit gezet in de ontwikkeling van een van de meest achtergestelde en arme provincies van Afghanistan. Dankzij het moedige en kordate optreden van de Nederlanders. Eenentwintig militairen hebben daar helaas het grootste offer voor moeten brengen, namelijk hun leven.

Joël Voordewind

* PS Om misverstanden te voorkomen: de kosten van deze gezinsreis zijn voor eigen rekening

'Lastig praten met iemand die jouw bestaan niet erkent'

Tue, 19 Jan 2010 20:28:53 +0100

Vorige week zou voor mij een relatief rustige week worden: tussen de begrotingsbehandelingen van Jeugd en Gezin, Buitenlandse Zaken en Ontwikkelingssamenwerking in. Maar dat werd het niet; het werd de week van Lieberman. De Isra�lische minister van Buitenlandse Zaken zou ons parlement bezoeken.

In aanloop naar het bezoek van Lieberman gonsde het van de geruchten over deze man, gevoed door collega-Kamerleden zoals Martijn van Dam van de PvdA. Zijn stelling is: als er met een extremist als Lieberman gepraat kan worden, dan ook met de extremisten van Hamas. Vreemd genoeg stonden er onder een oproep van die strekking in NRC/Handelsblad wel honderd namen, maar niet die van Martijn van Dam. Hij had ook liever gezien dat minister Verhagen zijn Israëlische ambtsgenoot slechts had ontmoet, in plaats van hem officieel een ontvangst aan te bieden.

Mijn stelling is dat je altijd moet praten met officiële vertegenwoordigers van democratische, bevriende naties. En dat is Israël. Dat leidde tot een verzoek voor een debat bij Pauw & Witteman met Harry de Winter, medeoprichter van Een Ander Joods Geluid. Dat ging er pittig aan toe; het was lastig tot een dialoog te komen omdat Harry de Winter niet wenste in te gaan op mijn argumenten en omdat hij mij niet kon verleiden tot een positieve grondhouding ten aanzien het aangaan van directe contacten met de Hamas. Een organisatie die in de Europese Unie en de Verenigde Staten op de lijst van terroristische organisaties staat, en die nog bijna dagelijks vanuit de Gaza Israël bestookt met raketten. Bovendien weigert Hamas Israël te erkennen. Het is ronduit lastig praten met iemand die jouw bestaan niet erkent en, sterker, die uit is op jouw vernietiging.

Wie wil er geen vrede in het Midden-Oosten?! Iedereen toch, dus waarom niet praten? Israel is bereid tot een dialoog als de Hamas stopt met het geweld en Israel erkent. Maar zelfs met hun voormalige vrienden van de Fatah en met de voorzitter van de Palestijnse Autoriteit, president Abbas, wil de Hamas niet praten. Terwijl er Palestijnse verkiezingen staan gepland voor januari aanstaande. Inmiddels zijn die ook maar weer uitgesteld. Kortom: een debat dat weer veel mails opleverde van beide kanten.

De volgende ochtend (donderdag) om 10 uur zetten we het Midden-Oostendebat nog eens voort in de Tweede Kamer. De avond daarop nog een lang debat over de missie in Afghanistan, waarbij Hero Brinkman van de PVV nogmaals poneerde dat Nederland er een zootje van maakt in Uruzgan. Stoere taal van een partij die zegt overal het terrorisme te willen bestrijden behalve bij de bron: in Afghanistan. De PVV stemde tegen bij de laatste verlenging van de missie.

Zaterdagavond was ik uitgenodigd bij Christa Rosier, voormalig presentatrice van de EO, voor de lancering van haar boek Psalmen Pallet. Een boek met haar schilderijen die ze de afgelopen acht jaar maakte na het overlijden van hun zoontje. Ze beschreef het als iets wat een rouwkleed over je gezin legt. Uit het verdriet kwam dit prachtige boek. Ik was onder de indruk dat ze nog zo kon getuigen van de troost die ze vond en vindt bij God, zelfs nadat bleek dat zij ook kanker had. Ik mocht een overdenking maken naar aanleiding van Psalm 119: Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad. Ik deel hierin iets van het politieke werk en hoe God ons als partij en mij als persoon steeds weer leidt en richting geeft door zijn Woord. Een mooie en bijzondere avond met een indrukwekkende overdenking van Henk Binnendijk, vriend van de familie Rosier.

Morgen (dinsdag) behandelen we de begroting van Buitenlandse Zaken. Morgenochtend eerst naar GoedeMorgen Nederland (TV) om te vertellen over mijn Indiareis van een paar weken geleden. Tijdens het debat presenteer ik ons rapport over de reis en het onderzoek naar kinderarbeid in de productieketens van bedrijven. Met grote dank aan Rita Klapwijk, mijn beleidsmedewerker. Zij had de reis georganiseerd en heeft het grootste deel van het rapport geschreven. Kwart over zes morgenochtend staat de taxi klaar naar Hilversum. Ik ga nu dus maar eens aftaaien.

Joël Voordewind

Bestrijding kinderarbeid in India gaat moeizaam

Thu, 22 Oct 2009 17:20:20 +0200

Tweede Kamerlid Jo�l Voordewind is op werkbezoek in India en verdiept zich in de schokkende problematiek van kinderuitbuiting: "Je zal maar een kind van zes jaar zijn en door een overstroming van je ouders gescheiden zijn, vervolgens wordt je ontvoerd en verkocht aan een baas van een restaurant. Of ouders krijgen een aanbod hun kinderen in een grote stad naar school te laten gaan. Later blijkt dat mensenhandelaren de kinderen hebben ondergebracht bij werkgevers die alleen kost en inwoning betalen."

Als kinderen bevrijd worden weten ze vaak niet eens in welke deelstaat en stad ze wonen. Alleen al in Delhi werken zo'n 12.000 kinderen in de kinderslavernij, vaak in kleine kleding- of tapijtfabrieken, huishoudelijk werk en restaurants. Save the childhood movement (BBA) vertelt ons dat ze sinds 1980 78.000 kinderen uit de slavernij hebben gehaald, met behulp van de politie.

Intussen worden de kinderen niet alleen naar huis gestuurd, maar wordt de lokale overheid ook ingeseind om er voor te zorgen dat dit kind ook naar school gaat. Dat blijkt niet altijd even makkelijk. Er moet een geboortebewijs en een kastencertificaat worden ingeleverd, schooluniform worden aangeschaft en vervoer geregeld indien de school te ver weg ligt. Dat is vooral lastig voor ouders die zelf niet kunnen lezen en schrijven. Van de kinderen die in de kinderarbeid zitten, zijn de meeste ontvoerd en gedwongen te werk gesteld. Veel andere kinderen werken mee met hun ouders in de landbouw of in de steengroeven.

Tentjes
Rijdend door Delhi zien we hele gezinnen in tentjes bivakkeren omdat vader aan de weg aan het werken is. Zij komen van het platte land om voor een paar maanden deze klus te klaren. Intussen gaan de kinderen niet naar school. Sommige bedelen langs de weg. De overheid doet zijn best, maar de controle op de uitvoering van de wetten laat te wensen over door capaciteitsgebrek.

Vijfentwintig procent van de bevolking (250 miljoen) leeft onder de armoede grens en verdient dus minder dan 1 dollar per dag per gezin. Veel van hen werken voor 0.35 eurocent per dag.

De volgende dag spreken we met de ILO, de arbeidsrechtenorganisatie van de VN. Zij zien het liefst een minimumloon ingesteld, maar het probleem is dat 78% van de arbeid gebeurt in de informele sector en daarop hebben de vakbonden geen invloed. Een ander probleem is dat veel ouders seizoenwerk doen, waardoor het gezin vaak tijdelijk meeverhuist... Een nieuwe regeling om tijdelijke verhuizingen tegen te gaan is dat de overheid de arbeiders nu 100 dagen seizoenwerk aanbiedt. Een soort Melkert-baan dus. Dit is al een hele verbetering.

Een ander probleem is het thuiswerk waar hele gezinnen, dus inclusief de kinderen aan, meewerkt. Dit is vaak handwerk voor maken van schoenen, ballen, kleren, tapijten. Hier is amper toezicht op. Toch ziet Levi's Strauss er nauw op toe dat in hun productieketen geen thuiswerk voorkomt, om kinderarbeid uit te sluiten. Zij controleren dit bij hun toeleveranciers.

Al met al betreurt de ILO dat zelfs bij de grote multinationals in India er geen minimumloon wordt betaald bij de eerste leverancier in de productieketen, met name in de leerindustrie.

Morgen bezoeken we een steengroeve waar vaak door het hele gezin wordt gewoond en gewerkt. Eerst nog twee uur vliegen en twee uur rijden.

Joel Voordewind

Internationale solidariteit krijgt nieuwe betekenis door crisis

Mon, 14 Sep 2009 20:34:21 +0200

De dag voor Prinsjesdag: er wordt al heftig gespeculeerd over de bezuinigingen. Verschillende kranten bellen me om de cijfers te achterhalen en ook Pauw & Witteman vroegen of ik in de Flip de eerste regels van de miljoenennota wilde voorlezen.

Met dit als resultaat:

Volgens mij is het kabinet samen met de coalitiepartijen er goed in geslaagd om een juiste balans te vinden om aan de ene kant de economie op dit moment niet af te remmen met zware bezuinigingen en aan de andere kant er alles aan te doen om de schuldenlast niet te hoog op te laten lopen. Het tromgeroffel dat het kabinet uitgeregeerd is vind ik dan ook erg goedkoop. In tegendeel zou ik zeggen: deze tijd vraagt om daadkracht en verstandige besluiten om zo de werkgelegenheid overeind te houden.

Lef
Deze crisistijd vraagt om lef. En om morele keuzes. Want dit is niet alleen een economische crisis, maar veel meer een morele crisis. Laten we durven kijken naar ons economisch systeem en ons afvragen of deze om andere keuzes vraagt. Durven we de bonussen in het bedrijfsleven en de topsalarissen in de publieke sector aan te pakken? Ook het terrein van duurzaamheid, milieu en internationale handel vraagt om indringende keuzes. Zo moeten we achterhalen of onze spijkerbroeken door kinderhanden zijn gemaakt en onze bedrijven aanzetten om het roer om te gooien. In oktober hoop ik naar India te gaan om goede ideeën op te doen hoe het anders kan. Dan hoop ik te ontdekken hoe bedrijven aangezet kunnen worden om écht eerlijke prijzen te betalen aan volwassenen, zodat zij hun kinderen naar school kunnen laten gaan. De komende tijd zal het ook gaan of we de steun aan de allerarmsten in ontwikkelingslanden zullen blijven volhouden. Juist in moeilijke tijden krijgt internationale solidariteit een nieuwe betekenis.

Afghanistan
Dat geld wat mij betreft ook voor de Internationale vredesmissie in Afghanistan waar Nederland aan mee doet. Vorige week dinsdag zat ik bij Pauw en Witteman en werd me de vraag gesteld: ‘moeten we nu het 21ste slachtoffer is gevallen niet naar huis?’. Iedere keer als er een slachtoffer te betreuren is stellen we ons vragen. Het blijft iets vreselijks. We moeten er alles aan doen om onze mannen en vrouwen de grootst mogelijke veiligheid te bieden. En we moeten blijven doorgaan met het trainen van de Afghanen om zelf de veiligheid ter hand te nemen om eind 2010 Uruzgan beter achter te laten dan toen we er kwamen. De doelen zijn veiligheid, goed bestuur, sociale ontwikkeling en een draaiende economie.

Tijdens de uitzending zat ik tegenover Hero Brinkman van de PVV. Zijn teksten waren wat makkelijk. Want als we nu zomaar weg zouden gaan uit Afghanistan weten we zeker dat de Taliban en Al Qaida binnen enkele weken weer de scholen voor meisjes zullen sluiten en de trainingskampen weer zullen opzetten. Ook deze missie vraagt om moed, in het bijzonder voor de mensen in Kamp Holland. Ik wens ze die moed en bescherming toe.

Maar nu eerst Prinsjesdag. Ik heb me afgelopen zaterdag tussen twee spreekbeurten in toch maar door mijn vrouw laten overhalen om een nieuw overhemd te kopen voor morgen. Hij was wat aan de prijzige kant, dus nu maar hopen dat het niet gemaakt is door kinderhanden.

Joël Voordewind

Voor meer 'flips', kijk op: www.pauwenwittemanblog.nl/category/videoblogs/joel-voordewind