Nieuwskanaal voor: ChristenUnie.nl

Lovende woorden tijdens afscheid Ed Anker en Ernst Cramer

Wed, 16 Jun 2010 20:56:18 +0200

Vandaag namen Ed Anker en Ernst Cramer afscheid van hun ambt en collega's in de Tweede Kamer. Kamervoorzitter Gerdi Verbeet sprak de memorabele woorden tegen Ernst: "Wij verliezen in u een kleurrijk Kamerlid" en tegen Ed: "U kwam ruimschoots in aanmerking voor de hoffelijkheidsprijs". Ed neemt vandaag afscheid van deze website met zijn laatste blog. Morgen volgt Ernst.

Partir c'est mourir un peu

Cliché’s, soms zijn ze raak, soms zijn ze een beetje sleets. ‘Vertrekken is een beetje sterven’ is zo’n cliché. En ja vandaag is het cliché wel een beetje raak. Na drie jaren in de Tweede Kamer neem ik vandaag afscheid. Het lidmaatschap van de Tweede Kamer was voor mij dé droombaan. Al van jongs af aan volg ik de politiek, op mijn 17e werd ik actief voor toen nog een GPV/RPF combinatie in een schaduwfractie. Ik werd fractieassistent, steunfractielid en uiteindelijk raadslid en lijsttrekker in Zaanstad. Mooie jaren heb ik daar gehad in een ontzettend boeiende gemeente. In 2007 nam ik afscheid van de gemeenteraad om Kamerlid te worden.

Toen ik bij mijn beëdiging de drempel van de plenaire zaal overstapte ging er een tinteling door mijn lichaam. Ongeloof en spanning. “Ik ga het nu dus echt doen.”. Voor mij was het Kamerlidmaatschap dé rol om als christen mee te doen aan het politieke en, breder, het publieke debat.

Ik geloof dat christenen altijd tot zegen moeten zijn in een samenleving. Zoals een stad op een berg niet verborgen kan blijven, zo mogen christenen zich ten doel stellen om een zegenrijke bijdrage aan het politieke debat te leveren. Dat is een kwestie van stijl; van aangename woorden en van een vriendelijkheid die goed bekend mag zijn. Het is ook een kwestie van inhoud. Op zoek naar waarheid, geen praatjes voor de bühne en, waar nodig, onjuiste beelden ontmaskeren. Die stijl en die inhoud kenmerken de ChristenUnie. Het was ronduit bijzonder om daar drie jaar een bijdrage aan te mogen leveren.

En nu stopt dat. Is het een beetje sterven? Ja. Ik ga het ChristenUnie team ontzettend missen. Elke dag was het weer een plezier om naar mijn werk te gaan. Ook het werk zelf had voor mij niet hoeven stoppen. Ik zat echt op mijn plaats. Ook de contacten met collega’s van andere fracties, met professionals uit de praktijk, griffie, bodes, restaurantpersoneel en natuurlijk de pers; ik heb er van genoten.

Maar nee, het is niet alleen een beetje sterven. De afgelopen campagne was een prachtig einde van het Kamerlidmaatschap. Ik heb ontzettend veel interessante mensen ontmoet en bijzondere dingen mogen doen. Zij hadden en hebben een zegenrijke invloed op mijn leven. Ik ben dankbaar voor de bijna zesduizend mensen die op me gestemd hebben. Dat is een enorme steun in de rug. En nu ben ik ook dankbaar voor alle hartverwarmende berichtjes, mail, tweets en kaartjes.

Ik omarm een nieuwe toekomst en vertrouw er op dat de Heer me wel weer ergens zal gaan plaatsen. Misschien is dat ooit weer in de politiek, misschien ergens anders. Tegenover dat vertrek, dat beetje sterven, wordt gelukkig nu ook het uitbundig leven uit verwachting geplaatst.

Voor nu vanaf deze plaats een hartelijke groet. Het ga u allen goed.

Ed Anker

Harde softie

Tue, 06 Apr 2010 22:10:24 +0200

Vanmiddag is het verkiezingsprogramma van de ChristenUnie gepresenteerd. Ik ben benieuwd hoe ons programma gaat vallen. Vorige week kwam onze veiligheidsnotitie uit die heeft gediend als leidraad voor de veiligheidsparagraaf van de ChristenUnie. Veiligheid heeft een prominente positie gekregen in het verkiezingsprogramma.

De veiligheidsnotitie ‘Recht doen in tijd van onbehagen’ is het resultaat van het ChristenUnie veiligheidsberaad, een bont gezelschap van mensen uit onze achterban die betrokken zijn bij het onderwerp veiligheid. Het veiligheidsberaad heeft zich tot doel gesteld om een duidelijke veiligheidsparagraaf op te stellen voor de ChristenUnie.

Het veiligheidsdebat zat op dood spoor. Dat werd het meest duidelijk in het spoeddebat dat de kamer hield over de problemen in Gouda. Er was heel veel verontwaardiging in de Kamer, ook bij mij, maar het lukt ‘de politiek’ niet om een nieuw perspectief te bieden. In dat bewuste debat moest de voorzitter zelfs ingrijpen. De Kamerleden leken elkaar te willen overtreffen in de hoeveelheid decibellen die ze produceerden. Blijkbaar had de Kamer die avond niet meer te bieden dan heel veel geluid.

Hoewel…, er werden ook onzinnige voorstellen gedaan, zoals het leger maar naar Gouda sturen om orde op zaken te stellen. Ik trok de conclusie dat het veiligheidsdebat op zijn best emotioneel is en op zijn slechtst ronduit dom. Het leger naar Gouda sturen, hoe haal je het in je hoofd. Des te verontrustender was het dat ik merkte dat zo’n krankzinnige oplossing toch aantrekkelijk klonk bij mensen. “Dan gebeurt er tenminste iets.”

De notitie laat een nieuw geluid horen. Enerzijds zijn we duidelijk over grenzen. Er moeten duidelijke straffen zijn, snelle rechtspraak en geen gedoogbeleid. Anderzijds zijn de oorzaken voor onveiligheid vaak heel complex en doen we voorstellen die moeten helpen die problemen op te lossen. Dan gaat het bijvoorbeeld om het inzetten van een straatcoach die jongeren op straat aanspreekt en ze eventueel verder helpt, of gezinsmanagers die gezinnen helpen om de boel weer op de rit te krijgen, zodat de kinderen weer naar school gaan en niet op straat terecht komen. Die twee elementen passen bij elkaar. Duidelijk zijn in de norm die we als samenleving stellen en daarnaast problemen durven aanpakken. Dat laatste wordt vaak weggezet als ‘slappe hap’. Dom. Hard en zacht worden vaak ten onrechte tegen elkaar uitgespeeld. Het is een enorme klus om een gezin op het goede pad te krijgen. Als je alleen maar bezig bent met straffen, dan ben je gewoon consequent te laat. ‘Zacht’ is vaak ontzettend hard en hard is vaak ook maar de weg van de minste weerstand.

Uiteindelijk klinkt er een heldere ChristenUnie geluid over veiligheid door in het nieuwe verkiezingsprogramma. Daar ben ik mijn collega’s in het Veiligheidsberaad erg dankbaar voor. De verkiezingsprogrammacommissie heeft er ook nog 400 miljoen euro bijgelegd om te investeren in politie en hulpverlening. Hier ga ik met genoegen de campagne mee in.

Ed Anker

De avond voor...

Wed, 03 Mar 2010 19:54:47 +0100

Morgen is het zover, we gaan stemmen voor de gemeenteraad. Op straat wordt daar wel eens minachtend over gedaan, het zijn 'maar' gemeenteraadsverkiezingen. Ook landelijke politici lijken soms meer ge�nteresseerd in de landelijke vertaling van deze verkiezingen. Dat geldt niet voor mij: ik ben gek op lokale verkiezingen!

Als ik ergens een gemeentehuis bezoek in het land neem ik altijd even een kijkje in de raadszaal, daar gebeurt het! Het is bijzonder dat we onze lokale vertegenwoordigers kunnen kiezen. Het is zeker zo bijzonder dat mensen zich daarvoor inspannen, het is veel liefdewerk oud papier. Daarom vond ik het ook erg inspirerend om de laatste weken veel ChristenUnie-verenigingen mocht bezoeken. Altijd weer die gemotiveerde mensen.

Eerlijk gezegd kon ik dat ook wel eens gebruiken. De zaterdag na de val van ons kabinet was ik op een avond in Assen. Hun mooie gelikte campagnespotje gaf me al een brok in de keel. 'Wat gaaf dat deze mensen zo enthousiast zijn' ging door mij heen. Het optreden van gospelkoor Inside Out zet je op zo'n moment ook weer helemaal in vuur.

Het is helemaal leuk om bijzondere bezoeken te brengen. Ik heb zo een paar goede, late nachten gehad op bezoek bij christelijke studentenverenigingen. Eerst een avondje in Utrecht, na flinke arbeid in de bediening van Happietaria (vrijwilligersrestaurant voor het goede doel) op bezoek bij SSR-NU, NSU en VGSU. En vorige week in Leiden. Als er bij VGSL een knalhard brallied wordt aangeheven, dan ben ik weer even helemaal thuis.

Vanmiddag crosste ik met een barfiets en de lokale ChristenUnie dwars door Den Haag. Met z'n allen tegen een brug op, dat bindt. Vanavond ga ik nog plaatjes draaien op de Haagse Verkiezingsnâch. Ook weer iets bijzonders.

Vanf deze plek wens ik alle ChristenUnie-kandidaten heel veel succes. Ik ben jullie dankbaar en trots op jullie!

Ed Anker

Flexibel

Tue, 16 Feb 2010 17:27:11 +0100

Zaterdag mocht ik flyeren in Wateringen. Gehuld in mijn blauwe ChristenUnie-trui en een campagnejasje cirkelden we met een bakfiets rond het winkelhart van dit lieflijke dorp in het Westland. De lokale partij Gemeentebelangen was agressief aanwezig met een knalgele caravan en deelde even zo gele boodschappentassen uit. Tijdens het folderen werd ik bijgepraat over de lokale thema's.

Er moet een nieuw gemeentehuis in het centrum van Naaldwijk komen, maar dat kost veel geld. Gemeentebelangen was deze periode als collegpartij vóór de nieuwbouw, maar richting de verkiezingen hebben ze hun programma herschreven en schijnen nu tegen te zijn. Flexibel, dat is het wel. Populistisch overigens ook.

Vandaag debatteert de Kamer over het rapport van de commissie Davids. De schamper was niet van de lucht toen het kabinet aankondigde dat er een onderzoek moest worden gedaan door een onafhankelijke commissie. Die commissie zou wel een politieke commissie worden. Er zou een enquête nodig zijn om de echte waarheid boven tafel te krijgen. De eerste hypotheek op de uitkomst was al genomen. Het is een klein wonder dat de commissie de rest van de tijd haar werk in stilte heeft kunnen doen. Misschien wel omdat men er toch niet zo veel van verwachtte. Nu is het rapport klaar. En het is een pittig rapport, met serieuze conclusies. De commissie die volgens velen niet serieus genomen moest worden is nu ineens het toonbeeld van onafhankelijke scherpzinnigheid.

Het is goed dat Davids serieus wordt genomen en waar fracties op dat front tot inkeer zijn gekomen; prima. Maar ik zou het waarderen als politiek eens wat minder een voorspelbaar rollenspel zou zijn, waarin al alles wat het kabinet doet fout is of niet deugd en de oppositie het alleenrecht zegt te hebben op integriteit, waarheid en doortastendheid. Want je kunt nog zulke grote woorden in de mond nemen: de afstand tot een club die niet meer heeft aan te bieden dan lege boodschappentassen is niet heel groot.

Ed Anker

Gratis politiek

Tue, 09 Feb 2010 16:53:46 +0100

Vrijdagavond was ik bij de studenten van het HBOLOOG, de koepel van gereformeerde verenigingen voor HBO-studenten. Ik mocht in debat over Hoger Onderwijs met collega Jasper van Dijk van de SP. Jasper liet al zijn trucs op me los om me te verleiden iets te zeggen over de bezuinigingen op het onderwijs.

Ik ben niet op de avances van hem ingegaan. De heroverwegingscommissies zijn bezig te onderzoeken waar er eventueel bezuinigingen mogelijk zijn. Het kabinet en ook de coalitie in de Kamer houden zich daarbij aan de afspraak dat alles onderzocht moet kunnen worden. Er zijn zogezegd geen taboes. Als ik dan nu moet gaan zeggen dat er niets gaat gebeuren in de onderwijsportefeuille dan belast ik daarmee het werk dat de commissies aan het doen zijn.

Maar ja, dat is natuurlijk wel heel erg verstandig en ook wel een beetje saai. Dat vinden blijkbaar meer politici. Dus dit weekend meldde de minister van Binnenlandse Zaken dat het niet verantwoord is om op politie te bezuinigen. De minister van Buitenlandse Zaken wil niet bezuinigen op Defensie en de PvdA wil absoluut niet bezuinigen op onderwijs. Sommige oppositiefracties zien nu hun kans schoon om oude plannetjes op te warmen en zo staan de VVD en GroenLinks gebroederlijk te pleiten voor een leenstelsel. Gevolg is dat niemand meer lijkt na te denken over andere mogelijkheden in het onderwijsveld. Diezelfde fracties willen ook nog investeren in het onderwijs. Vanmiddag werd er gestemd over een motie van Halsema die daarom vraagt. Hoongelach toen de PvdA die niet steunde.

Tja, wat is nu wijsheid? Goed beschouwd wil ik ook nergens op bezuinigen. 35 miljard is veel geld en ik heb niet de illusie dat dat zonder pijn gaat gebeuren en dat wordt op geen enkele manier leuk. Maar het geeft natuurlijk ook ruimte. Ik heb bijvoorbeeld heel weinig zin om op zorg te bezuinigen, ontwikkelingsamenwerking, ook belangrijk, jeugdzorg, kan er ook wel een paar miljoen bij hebben. Het MBO heeft problemen? Weet niet of dat door slechte leraren komt, maar we pompen ook daar maar een paar miljoen in. Gevangenissen kun je ook maar beter achter de hand hebben, dus niks dicht. In tegenstelling tot velen vind ik voldoende opvang voor asielzoekers ook belangrijk, dus ook een paar miljoen. En zo kan ik nog el even doorgaan. Zolang ik de boel niet hoef te dekken: geen enkel probleem.

Zo zie je maar weer dat bezuinigen in verkiezingstijd het makkelijkst is. Gewoon even ietsjes minder verstand en rede. Gratis politiek is dat en ik vind het gevaarlijk. Want als de commissies klaar zijn, dan ligt daar die vraag van 35 miljard. En die heeft Jasper van Dijk niet, die heeft Femke Halsema ook niet. Die heeft voorlopig nog niemand.

Ed Anker

Dienstbare levenshouding past bij de cultuur van de ChristenUnie

Tue, 02 Feb 2010 19:42:00 +0100

Het is koud buiten. Bij de PvdA gaan stemmen op om raadsverkiezingen later in het jaar te houden, vanwege koude in de campagnemaand februari. Ik krijg het juist warm van campagnevoeren. Het is ook een tijd waarin je veel leuke dingen kunt doen. Vorige week mocht ik bijvoorbeeld weer een oude hobby oppakken: plaatjes draaien, in de Utrechtse Club Monza ter ondersteuning van een actie van PerspectieF.

Als je in een mooie zaal achter vier heel mooie CD-spelers staat en 5 meter basbox onder je mag laten dreunen, dan ben ik weer het jongetje in de speelgoedwinkel. Voor PerspectieF schakelden we later over op koptelefoons om een zogenaamde Stille Disco te houden. Ook weer bijzonder: mensen zonder klaarblijkelijke aanleiding te zien dansen.

Vrijdag mocht ik met scholieren in debat in Wijk en Aalburg. Een bijzonder leermoment voor de burgemeester, toen een meisje zei niet goed te begrijpen wat de gemeente met het jongerencentrum aanwil. ,,Ik vind het een lelijk fietsenhok!’', zei ze. De gemeente had blijkbaar met iedereen over het centrum gesproken, maar niet met de jongeren zelf. Na een werkbezoek aan een school en een maaltijd die door de leerlingen was klaargemaakt, mocht ik nog meedoen aan een Kamerledendebat voor alle inwoners.

Zaterdag hiel de ChristenUnie haar jubileumcongres. Het was goed. Ik sluit me aan bij alle woorden die daarover gesproken zijn. Ik wil daar echter nog twee dingen aan toevoegen. Arnold van Heusden hield ons voor dat Jezus zijn volgelingen de voeten wast. Dat is een dienstbare levenshouding. Dat past bij de cultuur van de ChristenUnie. We zijn niet van de opgeblazen verhalen over onszelf. In NOVA hoor ik die avond Twan Huys aan André Rouvoet vragen stellen over macht en invloed. Dat is dan toch een heel andere wereld.

Op het congres heb ik de uitslag van de dichtwedstrijd Dichtbij de ChristenUnie bekend mogen maken. Luc Borkes is een mooie Belg, die bij ons op de fractie stage loopt. Hij schreef een gedicht over de ChristenUnie. Het is mooi en persoonlijk. Een beetje te persoonlijk om hem te laten winnen, maar een bijzondere vermelding is op zijn plaats. De winnares is Aster Koolsbergen. Zij schreef het gedicht IJs. Hoe koel het onderwerp ook is, het gedicht is hartverwarmend mooi.

Ed Anker

IJS

oppervlakkig gezien
gaat het goed met een land
als mensen verdienen
zich warm kunnen kleden
in zilveren glinster
en dooi nooit meer inzet

maar van dichtbij beschouwd
zijn de mensen verhard
hun ogen gesloten
want licht is verduisterd
als bronnen gedicht zijn
en spiegeling mat schijnt

wie breekt hier door
opdat het water leeft
wie maakt gloed nieuw
zodat de ochtend gloort
en wind de stroom beweegt

Aster Koolsbergen

Hitte rond 'dubbele nationaliteit' is bekoeld

Wed, 27 Jan 2010 11:18:38 +0100

Het is weer koud buiten. Gevoelstemperatuur -15: dat is 's ochtends, als in mijn pak op de fiets door Den Haag rijdt, toch net even anders dan in skikleding op een berg in Oostenrijk. En in de Kamer is ook al geen Gl�hwein te bekennen...

Maar hoe koud het buiten ook is, binnen in de Kamer is het een en al bedrijvigheid. Er is sprake van een enorme inhaalslag als het gaat om wetgeving.

Dinsdagmiddag is er gestemd, onder meer over de wijzigingen in de Rijkswet op het Nederlanderschap waar het gaat om dubbele nationaliteiten. Twee jaar geleden was dat nog een heet hangijzer. Nu is de wetbehandeling min of meer ongemerkt voorbij gegaan.

Op de eerste dag dat ik hier in de Kamer rondliep, daags voor mijn beëdiging, was er een debat gaande over dubbele nationaliteit. Het was een wetsvoorstel van de toenmalige minister Verdonk, dat door een amendement van Tineke Huizinga zó zeer werd gewijzigd, dat het toenmalig kabinet het heeft teruggenomen. Tineke heeft de wens voor één nationaliteit wel een beetje willen relativeren voor die mensen die enorm veel problemen krijgen als ze hun tweede nationaliteit moeten opgeven.

Het onderwerp was de laatste jaren vaak aanleiding tot politiek vuurwerk. Debatten waarin de collega’s met een dubbele nationaliteit door de PVV werden aangeklaagd omdat ze niet volledig loyaal aan Nederland zouden zijn. Ze zeiden het nog net niet hardop, maar dubbele nationaliteit en landverraad leken in elkaars verlengde te liggen. Waanzinnig natuurlijk.

De ChristenUnie heeft nooit meegedaan aan dat opgewonden gedoe. Het is prima om het uitgangspunt te hanteren dat je als Nederlander in beginsel één nationaliteit hebt. Maar twijfels over loyaliteit zijn pas gerechtvaardigd wanneer mensen zich in hun daden tegen de Nederlandse samenleving keren. Na de intrekking van het vorige wetsvoorstel is het kabinet nu met een veel nuchterder voorstel gekomen dan destijds.

Belangrijkste van het nieuwe voorstel is dat die mensen die echt niet loyaal zijn met Nederland, nu wel hun Nederlandse nationaliteit kunnen kwijtraken. Daar voorzag het vorige wetsvoorstel dan weer net niet in. De ChristenUnie heeft er hard aan gewerkt dat dit nu wel kan. De minister was nog vergeten om als een mogelijke reden voor de ontneming van het Nederlanderschap, het 'werven voor de gewapende strijd tegen Nederland' mee te nemen. Daar hebben we nog een amendement voor ingediend, dat de minister met een nota van wijziging heeft overgenomen.

Al met al mooi werk zo in die koude weken van het nieuwe jaar.

Ed Anker

Ontroerend moment

Wed, 20 Jan 2010 14:41:57 +0100

De fractievergaderingen van de ChristenUnie zijn iets bijzonders. Net als alle andere fracties hebben we gewoon een hele berg werk te verzetten. We bespreken debatbijdragen voor de komende week en bespreken de politieke actualiteiten.

We beginnen elke vergadering echter eerst met een opening en gebed. Daar nemen we goed de tijd voor. Dat is in de hectiek van het dagelijkse politieke werk altijd een waardevol moment waarin we stilstaan bij onze onderlinge verbondenheid in het geloof. Die verbondenheid is er ook tijdens de rest van de vergadering. Vandaag spraken we over hoe er om gegaan moet worden met levenslanggestraften. Er is een comité dat oproept om deze gedetineerden een toetsmoment te geven na twintig jaar in de gevangenis. Niet omdat de straf dan wel zou zijn uitgezeten, maar wel om te bekijken wat de perspectieven zijn voor de gevangene. De argumentatie is dat het voor de gedetineerde van belang is om enig perspectief te hebben. Levenslang is in Nederland echt levenslang.

Een moeilijk onderwerp. We stonden ook stil bij de vreselijke misdrijven die een man als Saban B. heeft gepleegd. Gun je zo'n man een kans? Levenslang staat op nog vreselijker misdrijven.

Arie zei op goed moment dat: 'we uiteindelijk allemaal met lege handen bij het kruis staan'. Dat klinkt erg christelijk en dat is het ook. Niemand kan zich beroepen op een brandschoon leven zonder zonden, Jezus hebben we allemaal nodig.

Op dat moment besef ik weer hoe groot Gods genade is en hoe moeilijk het voor mensen is om te vergeven. De discusie is daarmee niet klaar, maar wel veel dieper en persoonlijker geworden. Het ontroerde me.

Ed Anker

Stevige conclusies

Wed, 13 Jan 2010 16:03:19 +0100

Vandaag kwam de Commissie Davids met haar conclusies over de oorlog in Irak. Maar we begonnen de eerste dag na het kerstreces met een Jubileumontbijt in de Oude Zaal, vanwege het 10-jarige bestaan van de ChristenUnie. Tien jaar geleden, op 22 januari exact, begon het allemaal. Daarom zullen we in 2010 talloze keren stilstaan bij deze bijzondere verjaardag van de ChristenUnie.

Het was tegelijkertijd de eerste dag na het reces en voor velen de eerste ontmoeting na Oud en Nieuw. Daarom werden de laatste zegeningen uitgewisseld voor een heel gezond 2010. Fijn om zo het nieuwe jaar met collega's in te luiden. Een nieuw jaar met weer een heleboel spektakel, zoals de Gemeenteraadsverkiezingen. Maar te beginnen met het rapport van de Commissie Davids.

De conclusies van Davids werden tijdens het ontbijt gepresenteerd, daarom moesten we een aantal mensen tijdelijk missen. De bevindingen van Davids waren stevig. Daarna hielden we een fractievergadering. We spraken over het debat kinderopvang dat ik ’s middags moest doen. Joël kwam, als woordvoerder Defensie en Buitenlandse Zaken, met een voorlopig verslag en reactie in de fractievergadering. Mijn tekst over dubbele nationaliteiten, voor het debat morgenavond, kreeg weinig commentaar. Iedereen was benieuwd hoe de fracties zouden reageren op het rapport van Davids.

Na de fractievergadering is er het vragenuur met vragen over lijkbezorging, wijkagenten en het tijdelijk huisverbod. De reactie van het Kabinet zou natuurlijk ook van groot belang zijn. Bij de regeling van werkzaamheden werden er vijftien debatten aangevraagd. Het kabinet zou in de middag met een reactie komen. Rond vier uur begon ik aan mijn debat over kinderopvang. Ik lees op nu.nl dat Balkenende het niet met alle conclusies eens schijnt te zijn. In de dinerpauze van mijn debat ga ik nog snel even kijken bij de persborrel van de ChristenUnie. Op de terugweg naar de plenaire zaal kom ik journalist Derk Stokmans van de NRC tegen, die vertelt dat de PvdA nogal ontstemd is over de reactie van Balkenende. Wat ik er van vind? Ik antwoord dat ik het gewoon niet weet. Ik ben de hele dag aan het werk op mijn eigen beleidsterreinen, maar de rest van Den Haag was met een heel ander thema bezig.

Ed Anker

Stemmen met zes afwezigen tegen drie

Wed, 16 Dec 2009 13:34:20 +0100

70 tegen 71: dat was deze week de uitslag van de stemming over een amendement van Hans Spekman (PvdA) en mijzelf. Met ons voorstel voor een wetswijziging wilden we regelen dat buitenlandse kinderen die buiten hun schuld al langer dan tien jaar in Nederland verblijven, onder voorwaarden in aanmerking zouden komen voor definitief verblijf. Het gaat immers om kinderen die echt 'geworteld' zijn in Nederland. Het amendement werd verworpen met ��n stem verschil.

We kennen allemaal wel de voorbeelden van kinderen die niet eens de taal spreken van wat formeel hun land van herkomst heet. Het zijn vaak schrijnende situaties. De Nederlandse overheid biedt kinderen tot hun achttiende verjaardag huisvesting, onderwijs en zorg. Het gaat immers om minderjarigen. Maar zodra ze achttien worden en daarmee voor de wet volwassen, verandert hun verblijfsstatus totaal. Ze hebben geen rechten meer om hier te zijn en worden net zo behandeld als elke andere vreemdeling die verblijf vraagt in Nederland. De enige mogelijkheid om een verblijfsvergunning te krijgen, is dan meestal een asielaanvraag. Dan wordt er gekeken of er redenen zijn om asiel te verlenen. Die redenen zijn er lang niet altijd, dus in veel gevallen kan geen asiel worden verleend. Dan zit er vaak niets anders op dan terug te keren naar een land waarmee de jongere in kwestie nagenoeg niks heeft.

Natuurlijk kunnen we het recht op verblijf niet geven aan iedere achttienjarige die het voor elkaar heeft gekregen zich tien jaar of langer in Nederland op te houden. Daarom zouden er ook voorwaarden gesteld worden. Die voorwaarden in aanmerking genomen, verwachtten collega Spekman en ik dat ons amendement wel met een (krappe) meerderheid aangenomen zou worden. Echter, CDA'er Sybrand van Haersma Buma (tegenstander van ons voorstel) had door dat er gisteren bij de stemming nogal wat Kamerleden misten. Op de sociale flank van de Kamer heerst blijkbaar de griep; ook waren er al verschillende Kamerleden afgereisd naar Kopenhagen. Van Haersma Buma rook zijn kans en vroeg de voorzitter om een hoofdelijke stemming over ons amendement. Dat betekent dat er per lid gestemd wordt. Het gevolg: een uitslag van 70 leden voor en 71 tegen. Kennelijk hadden de fracties van PVV, CDA, VVD, SGP en Verdonk minder last van griep en ander absentisme. Was er zoals gewoonlijk theoretisch, op basis van fractiegrootte geteld, dan had ons amendement het met 76 tegen 74 stemmen gehaald.

Goed gezien van mijn CDA collega. Een schoolvoorbeeld hoe belangrijk het is om de regels van het huis goed te kennen. Maar al met al wel heel zuur voor de voorstanders van het amendement. Ik vind het ontzettend goed dat er Kamerleden richting Kopenhagen gaan om daar te praten over een beter klimaat, maar ik heb er wat moeite mee als ze daarvoor belangrijke stemmingen missen. Ze hadden ook net als Esmé Wiegman, onze milieuwoordvoerder, pas op dinsdagavond kunnen vertrekken naar de klimaattop. Dat had hier in Nederland een wereld van verschil kunnen betekenen.

Overigens nam ook Van Haersma Buma een risico. Eén lid van de CDA-fractie, Rendert Algra (niet toevallig afkomstig uit Fryslân), nam in de vorige periode wel eens een afwijkend standpunt in binnen de fractie, juist als het over vreemdelingenbeleid ging. Hij was bijvoorbeeld vóór het generaal pardon, dat er na de verkiezingen van november 2006 gelukkig gekomen is. Dat maakte Algra niet meer mee want als represaille voor zijn eigenzinnigheid was hij laag op de kandidatenlijst gezet (nr. 54). Maar inmiddels zijn er zoveel CDA'ers tussentijds vertrokken dat Algra sinds twee maanden weer in de Kamer zit. De hoofdelijke stemming nam hij deze keer echter niet te baat om zich ouderwets aan de fractiediscipline te ontworstelen; er schalde gisteren een volgzaam 'tsjin' door de plenaire zaal.

Ed Anker

Vluchtig dampende casinosoep

Thu, 10 Dec 2009 09:43:02 +0100

Ambachtelijk Kamerwerk; je voelt het als je er middenin zit. Gistermiddag en -avond deed ik mee aan een noest wetgevingsoverleg voor een nieuwe asielprocedure; vanochtend schrik ik wakker met een hypje over kansspelen. In het krantenoverzicht van Radio 1 hoor ik dat de PvdA Holland Casino wil privatiseren. Kort daarop: de GPD aan de lijn voor een reactie.

'Waarom zou de PvdA Holland Casino willen privatiseren?', schiet door mijn hoofd. We hebben in Nederland een restrictief kansspelbeleid. Kenmerkend daarvoor is dat al het aanbod van kansspelen wordt gereguleerd door de overheid. Casinospelen mogen alleen door Holland Casino worden aangeboden. In die casino’s moet er actief gewerkt worden aan het voorkomen en bestrijden van gokverslaving. Dat is overigens continu een punt van aandacht van de ChristenUniefractie. De PvdA was ook altijd van het restrictieve kansspelbeleid - hoewel ik moet toegeven dat mijn collega Lea Bouwmeester wel eens wat schuift op dit onderwerp. Is dit haar definitieve schuif naar een vrije gokmarkt?

Op de fractie aangekomen bekijk ik even wat internetedities van kranten. De berichtgeving is al wat bijgesteld. Bouwmeester wil wel een restrictief kansspelbeleid, maar dan via een open markt met meerdere aanbieders. Dus toch privatiseren? Maar ik zie op geen enkele manier hoe je een beperkt, gecontroleerd aanbod handhaaft met verschillende aanbieders. Marktpartijen willen allemaal groeien, dat hou je niet in de hand. Is Bouwmeester nu de enige die niets geleerd heeft van verschillende privatiseringsdebacles? Heeft zij de crash van het paarse neoliberalisme niet meegekregen?

De dag verstrijkt. Om vier uur begint het debat. We zijn allemaal benieuwd waar Bouwmeester nu mee aan komt zetten. Hoe heet wordt de soep gegeten? In het debat blijkt dat de grootse ideeën van Lea Bouwmeester inmiddels danig zijn geslonken. Ze vraagt de minister slechts om een ,,visie'' op Holland Casino op te stellen. Ze blijft onduidelijk over waar die visie toe moet leiden. De minister antwoordt dat hij wel wat advies wil vragen aan de landsadvocaat over de verhouding tussen het garneren met muzikaal vermaak en het daadwerkelijk aanbieden van gokspelen. Bouwmeester probeert er nog een ,,bréeeed onderzoek'' van te maken, maar dat wordt het niet - eigenlijk zit niemand er ook op te wachten.

Aan het einde van de ‘kansspelhypedag’ moet ik constateren dat de soep zelfs niet lauwtjes gegeten wordt. De soep is niet eens geserveerd.

Ed Anker

Een wonderlijk, maar niet uitzonderlijk type

Tue, 01 Dec 2009 23:49:52 +0100

Ik begin vandaag met een, toegegeven, iets te lang citaat uit De Uitvreter van Nescio. Omdat het me plezier geeft, maar ook omdat ik vandaag meerdere malen aan dit opmerkelijke, wonderlijke type moest denken:

'Behalve den man die de Sarphatistraat de mooiste plek van Europa vond, heb ik nooit een wonderlijker kerel gekend dan den uitvreter. Den uitvreter, dien je in je bed vond liggen met zijn vuile schoenen, als je ’s avonds laat thuis kwam. Den uitvreter, die je sigaren oprookte, en van je tabak stopte en je steenkolen verstookte en je kasten nakeek en geld van je leende en je schoenen opdroeg en een jas van je leende als-i in den regen naar huis moest. Den uitvreter die altijd wat liet halen op den naam van een ander; die als een vorst jenever zat te drinken op ’t terras van ‘Hollandais’ voor de centen van de lui; die parapluis leende en nooit terugbracht; die een barst stookte in de tweedehandsch kachel van Bavink; die dubbele boorden droeg van zijn broer en de boeken uitleende van Appi, en buitenlndse reizen maakte als-i z’n ouwe heer weer had afgezet, en pakken droeg die hij nooit betaalde.' De Uitvreter, Nescio 1911

RTL nieuws berichtte dit weekend dat er een aantal korpschefs is die opvallend goed voor zichzelf zorgen. Ze declareerden te veel, en soms onterecht; sommigen krijgen vergoedingen die niet echt bij de functie lijken te passen. Als diezelfde korpschefs klagen dat ze de formatie hun korps niet rond krijgen, dan denk ik: ‘wonderlijke kerels’.

Helaas is het niet zo wonderlijk. Steeds vaker zie ik dat mensen allereerst voor zichzelf kiezen. Gisteren hoorden we van het bureau Motivaction dat die houding het grootste probleem lijkt te zijn bij de opvoeding van kinderen. Zij worden grootgebracht met het idee dat het goed is om allereerst voor jezelf te kiezen. We zijn niet alleen een geïndividualiseerde samenleving, we zijn ook steeds meer een egocentrische samenleving.

Het is natuurlijk niet goed wanneer korpschefs zichzelf verrijken. Het deugt ook niet dat de hoogste ambtenaar bij Justitie een belachelijk declaratiegedrag vertoont, zoals NRC/Handelsblad deze zomer meldde. De bonusbeloningen in het bedrijfsleven hebben ook mensen gemotiveerd om verkeerde beslissingen te nemen. Het eigen gewin als dé norm voor alles is een doodlopende weg.

En dan gebeurt er ook iets moois vandaag. Het ministerie van Binnenlandse Zaken is op initiatief van de ChristenUnie aan het werk gegaan om tot een ‘Handvest Verantwoord Burgerschap’ te komen. Niet omdat we met een stuk papier de wereld veranderen, maar wel omdat een samenleving en een overheid niet kunnen functioneren als de burgers hun burgerschap niet serieus nemen. Vanochtend kreeg ik een kalender uitgereikt met daarin een verzameling uitspraken van deelnemers aan de discussies over het Handvest. Dat zijn uitspraken van mensen die het geheel van de samenleving op het oog hebben. Het zijn uitspraken van mensen die niet in eerste instantie voor zichzelf kiezen, maar ook omzien naar de ander.

Ik ben opgevoed met een bijbel die mij leerde dat ik bekend moet staan om mijn gastvrijheid en vriendelijkheid, als iemand me vraagt om één mijl met hem op te lopen om dan ook die tweede mijl mee te lopen. Goed beschouwd is er dan ook maar één echt Wonderlijk Mens geweest.

PVV-politiek: 'Een beetje in de Kamerstoel zitten'

Wed, 25 Nov 2009 13:47:53 +0100

Gisteravond ben ik aan de plenaire behandeling van de Binnenlandse Zaken begroting begonnen. Maar bij deze toch nog wat gedachten om te delen. Ik ben gisteravond maar weer eens los gegaan op de beeldvorming rond christelijke organisaties. In Amsterdam heeft de raad bedacht dat een christelijke organisatie wel subsidie mag ontvangen voor hun werk, maar dan mogen ze niet meer alleen christenen werven.

Het is toch wat moois. ‘Buurman je mag mijn auto wassen, maar dan wil ik wel dat je dat in andere kleren doet dan je nu draagt.’ De organisatie verleent hulp waarvan een overheid het van belang vindt om die te subsidiëren. Het is totaal ongepast dat een gemeente zich vervolgens gaat bemoeien met het personeel van zo’n organisatie. Als gemeente zou je je beter druk kunnen maken over de problemen in je stad, over de hulp die wordt verleend en over de daadwerkelijke resultaten die een organisatie boekt.

Verder heb ik nog gesproken over de bestuurlijke inrichting van Nederland. Met de heroverwegingen op komst wordt er kritisch gekeken naar de bestuurslagen in Nederland. Prima, er zijn nog wel wat dingen die beter kunnen. Maar laten we dat niet alleen doen om te bezuinigen, maar ook met een goede visie naar de inrichting van Nederland kijken. Wat ons betreft stoppen we met de stadsregio’s, democratisch zijn die een ramp, en maken we de provincies een sterke bestuurslaag.

Een ander aardig punt dat werd ingebracht door GroenLinks en D66 is de financiering van politieke partijen. De minister is daar al lang mee bezig. Voor zover ik het kan bekijken probeert zij met alle politiek partijen tot een goede overeenstemming te komen en dat is natuurlijk lastig. Maar je wilt niet dat er een, of een paar partijen zijn die zich buiten gesloten voelen. Pikant detail was dat de PVV en Ton weinig behoefte hebben om transparant te zijn over hun sponsors. Daar werd omzichtig niet op geantwoord. Ik vroeg aan de PVV of hij zich kon voorstellen dat als hij zo graag wil weten waar bijvoorbeeld een islamitische welzijnsorganisatie zijn geld vandaan haalt, dat het ook van belang is dat we weten waar de PVV zijn geld vandaan haalt. Nee, dat kon Hero Brinkman zich niet voorstellen. Het werk van die welzijnsorganisatie is heel anders dan politiek. Inderdaad, dat is heel anders, een politieke partij heeft veel meer invloed riposteerde ik. Dat was Brinkman absoluut niet met mij eens. ‘Dat welzijnswerk heeft veel meer gevolgen dan een beetje in je stoel in de Kamer zitten.’ En we zijn weer een nieuwe visie op politiek rijker; ‘een beetje in een stoel zitten’.

Ed Anker

Gezinstarief voor verblijfsvergunningen

Tue, 17 Nov 2009 10:13:08 +0100

Het strijdperk; een volle kamer, in vak K staatssecretaris Albayrak. We kruisen de degens over de leges voor verblijfsvergunningen. Ik zet in op een gezinstarief voor de administratieve vergoeding voor verblijfsvergunningen. Want hoe kan een migrantengezin met zes kinderen nou ooit vierhonderd euro per vergunning ophoesten?

De leges voor verblijfsvergunningen zijn hoog in Nederland. Hoger dan in de rest van Europa. Dat is vervelend als je bijvoorbeeld graag meer kennismigranten naar Nederland wil halen. Het is ronduit beroerd als je hier graag wilt blijven, uiteindelijk mag blijven en vervolgens geconfronteerd wordt met honderden euro’s aan vergoedingen die je moet betalen aan administratiekosten. In sommige gevallen komen die kosten ook regelmatig terug als een vergunning verlengd moet worden.

Leges moeten kostendekkend zijn. Dat is het uitgangspunt. Een gemeente mag geen winst maken op paspoorten bijvoorbeeld. Dus ook voor de verblijfsvergunningen moet een tarief zijn dat past bij de kosten die worden gemaakt. Alleen zijn de tarieven nu zo hoog dat je gaat vermoeden dat er wel heel veel kosten worden meegenomen in de legestarieven. Het bedrijfsrestaurant van de IND? De kerstpakketten?

Nu is de staatssecretaris bezig met een onderzoek naar de kosten die worden meegenomen in de legestarieven. Dat vind ik goed. Maar ik vind het dan wel vreemd dat er in de begroting van justitie toch wordt aangekondigd dat een paar tarieven omhoog gaan. Toegegeven, het zijn de leges voor de minst kwetsbare groepen. Mensen die een vergunning voor onbepaalde tijd hebben gekregen. Maar dat tarief wordt verdubbeld! Dat komt op zo’n vierhonderd euro per vergunning. Als in een gezin iedereen een vergunning aanvraagt dan is het een serieus groot bedrag om op te hoesten. Terwijl je nog niets hebt kunnen opbouwen. Die vergunningen binnen zo’n gezin hangen vaak ook allemaal samen. Daarom diende ik een motie in om tot een gezinstarief te komen. Dus een iets goedkopere vergunning voor gezinsleden. De staatsecretaris was daar niet blij mee. Ik had geen financiële onderbouwing verzorgd vond zij. Tja, feitelijk heeft zij dat ook niet gedaan. Sterker nog, ze is bezig die onderbouwing te leveren met dat onderzoek, maar neemt daar alvast een voorschotje op.

Vanmiddag werd er gestemd over de motie. De staatssecretaris woonde namens het kabinet de stemmingen bij. De Kamer was even een toernooiveld. We stonden recht tegen over elkaar toen er gestemd werd over de motie. We wisten beiden nog niet precies hoe de stemming zou uitvallen. Het was ook even onduidelijk. Na drie keer tellen was de uitslag: aangenomen. Mooi, ben benieuwd wat de staatsecretaris nu gaat doen.

Ed Anker

Rituelen

Tue, 27 Oct 2009 18:44:46 +0100

Vandaag spraken we in de kamer nog ��n keer over de relatie tussen religie en het publieke domein. De SP diende een motie in waarin werd gevraagd om te ontmoedigen dat religieuze organisaties maatschappelijke verantwoordelijkheden oppakken. Dat moet volgens hen allemaal neutraal gebeuren. Ik vraag me dan wel eens af hoe dat mogelijk zou zijn.

Er zijn nu zoveel dingen die juist gedaan worden door religieuze organisaties. Het waren vaak de kerken die het eerst zagen dat er ergens maatschappelijke nood was. En de reclassering is ontstaan vanuit een christelijk initiatief. Het Leger des Heils is trendsettend geweest als het gaat om hulp aan daklozen.

De wereld van de SP is alleen bereikbaar als er een heel grote superoverheid is, een soort super-kiloknaller-overheid die overal goed voor is. Voor mensen die zo graag de religie uit het publieke leven willen weren, hebben ze zelf wel een heel erg groot geloof in het ‘werkelijk-alles-oplossend-vermogen’ van de overheid. Dat geeft de burger moed.

Een zelfde groot geloof vond ik vandaag weer bij de vele aanvragers voor spoeddebatten. Vandaag waren er negen verzoeken voor een debat, een spoeddebat en een uitbreiding van een spoeddebat dat al drie weken geleden was aangevraagd. De onderwerpen worden steeds dunner. In één geval miste nu zelfs de verwijzing naar een krantenartikel; twee onderwerpen worden deze week ook al door de gemeenteraad ter plaatse besproken en twee aanvragen waren naar aanleiding van een uitspraak van een rechter. Wat een groot geloof als je denkt dat je de wereld verandert door voortdurend over incidenten te spreken! De Tweede Kamer wordt zo langzaamaan de best georganiseerde krantentafel van Nederland. Ik geef de volgende dialoog als gemiddeld politiek escalatiemodel:

‘Heb jij dit al gelezen?’

‘Nee, laat eens zien.’

‘Vind je het niet vreselijk?’

‘Nou inderdaad vreselijk!’

‘Iedereen moet dit lezen en iedereen moet er iets van vinden!’

‘Het kan toch niet zo zijn dat dit zo maar gebeurt?!’

‘Ik vind dat er iets moet gebeuren!’

‘Wat dan?’

‘Iets wat we nog niet doen, iets wat ik nu net bedacht heb!’

‘Ja maar dat wat je net bedacht hebt, hebben we al eens eerder bedacht en dat doen we nu al.’

‘Nou, dan doen we het nog maar een keer, maar nu beter’

Diepe zucht....

Ed Anker

Gemoedelijkheid troef hier

Wed, 07 Oct 2009 10:21:17 +0200

Je zou het niet zeggen soms, maar in Den Haag heerst over het algemeen een gemoedelijke sfeer. Als je op je kamer zit te werken komt er regelmatig iemand met zijn hoofd om de hoek van de deur om iets te vragen. Journalisten doen dat ook. Ze willen weten wat of je nog iets nieuwswaardigs in petto hebt, of ze hebben een hele gerichte vraag.

Gisteren kwamen er zo twee journalisten mij polsen over de begroting van Algemene Zaken, die donderdag in de Kamer behandeld wordt. Ik vertel mijn plannen en natuurlijk komt het gesprek ook op het Koningshuis. Inzake Mozambique vond en vind ik dat er veel geruchten de ronde doen en dat het nu tijd wordt dat de premier daar op reageert. De beste reactie is wat mij betreft een onderzoekje naar wat er nu allemaal wel en niet van de geruchten klopt. De premier is ook verantwoordelijk voor de reputatie van het Koningshuis en als de geruchten aanhouden is hij degene die daar op moet reageren. De Kroonprins kan zichzelf immers niet verdedigen.

We babbelen nog wat over Postbus 51, een ander punt dat ik bij de begrotingsbehandeling wil maken, en de journalisten vertrekken weer. Ik ga door met mijn werk. Als ik vervolgens 's avonds met een bord bami thuis op de bank zit, hoor ik mijn telefoon brommen in de keuken. Anja Timmer, mijn collega van de PvdA aan de lijn. Of ik gezien heb dat het journaal opende met het nieuws dat ik een onderzoek wil naar het vakantiehuis op Mozambique? Ik schiet even in de lach. Als het journaal met je opent, dan weet je dat meestal wel vantevoren. Ik kijk nog eens op mijn telefoon - om te ontdekken dat ik in de tijd dat mijn telefoon in de keuken lag, behoorlijk wat oproepen en sms-jes gemist heb. Onder andere van Sjirk, onze voorlichter, die door andere pers wordt platgebeld over wat ik nu precies wil. Ik heb zelf de journaalopening gemist want ik zat DWDD te kijken. Ook Teletekst kopt met ‘PvdA en CU willen onderzoek villa kroonprins’. Mijn terloopse opmerking van vanmiddag is door een uitzending van EenVandaag ineens heel actueel geworden en vervolgens opgekookt tot journaalopening. Dan klinkt ‘onderzoek’ direct heel zwaar. Als in ‘ChristenUnie wil onderzoek!’ of 'eist opheldering'.

Ik bel Sjirk. ,,Nooit die telefoon alleen laten Ed!'' ,,Sorry Sjirk''. Vervolgens bel ik op zijn bevel het ANP terug, om ons echte eigen bericht de wereld in te sturen. En dan belt Ferry Mingelen. Hij wil weten wat ik nu precies gezegd heb. Ik doe mijn relaas en Ferry vraagt of ik live bij hem in de uitzending wil. En zo komt een terloopse opmerking tijdens een 'achtergrondgesprekje' me uiteindelijk op een liveoptreden bij NOVA te staan.

Het gaat er hier gemoedelijk aan toe, echt waar, maar je moet wel blijven opletten.

Voor de liefhebbers: hier vind u ons officiële statement.

De leeuw is los: Saban B.

Wed, 23 Sep 2009 09:48:08 +0200

Een van de meest geruchtmakende mensenhandelzaken van de afgelopen jaren is de 'Sneep' zaak. Twee Duitse/Turkse mannen runden een groot mensenhandelnetwerk waarin vrouwen stelselmatig werden uitgebuit. Een vreselijk detail uit de zaak: nadat vrouwen waren afgeranseld met een honkbalknuppel werden ze in een ijsbad gezet, zodat ze geen blauwe plekken zouden krijgen. Ze moesten immers weer aan het werk achter de ramen.

Mensenhandel vind ik één van de ergste misdaden die een mens kan worden aangedaan. Ik kan er met mijn hoofd niet bij we de afschaffing van de slavernij vieren, terwijl er dicht bij huis mensen schaamteloos worden uitgebuit en mishandeld. Inderdaad dicht bij huis. De slachtoffers zitten achter de ramen, in hotels, massagesalons, het gebeurt onder onze ogen.

Saban B. was een van de twee aanvoerders van de bende. Groot was de vreugde toen de bende werd opgerold. Nog groter is de verslagenheid nu Saban B. is ontsnapt. Vooral voor de slachtoffers is dit een angstige tijd. Maar ook voor die vrouwen die nu nog uitgebuit worden is dit een slechte periode. Zij moeten er op kunnen vertrouwen dat ze veilig zijn als ze de moed opbrengen om naar de politie stappen. Met deze blunder hebben mannen als Saban weer meer macht gekregen.

Deze dagen wordt er veel heen en weer geschoven met de verantwoordelijkheid. Het Openbaar Ministerie heeft niet gewaarschuwd voor vluchtgevaar, heeft later wel gewaarschuwd maar niet volledig. Ja, mooi is dat, de Rechtbank heeft ook een verantwoordelijk. Dus gaan er weer stemmen op dat de rechters ontslagen moeten worden.

Morgenochtend houdt de Kamer een interpellatie met de minister van Justitie. Hoe het ook komt dat Saban B. heeft kunnen vluchten, en, belangrijker nog, hoe gaan we dit voortaan voorkomen? Ik vind dat rechters bij beoordeling van een verlofverzoek rekening moeten houden met de positie van de slachtoffers. In dit geval was het dan veel logischer geweest dat Saban zijn vrouw en kind in de gevangenis zou ontmoeten, dan dat we de slachtoffers van Saban doodsangsten laten uitstaan.

Prinsjesdagboek

Wed, 16 Sep 2009 11:13:31 +0200

Prinsjesdag is het parlementair hoogtepunt van het jaar. Ik heb vandaag mijn ouders uitgenodigd. Ze leven erg mee met hun zoon met die vreemde baan. Als ik ze iets kan laten zien van het leven in Den Haag, dan is het wel vandaag. Mijn dag begint net als alle anderen. Ik word wakker, zet koffie en eet een broodje lees even snel de krant terwijl ik op TV zapp tussen NOS, RTL nieuws en Goedemorgen Nederland. De eerste beelden van het Binnenhof komen de kamer binnen.

Ik lees op Teletekst dat de Vakvereniging van Brandweervrijwilligers ons waarschuwt voor een grote leegloop bij de Vrijwillige Brandweer. Ik spring onder de douche. Ik krijg een sms van Jacob, onze ambtelijk secretaris, hij heeft het bericht van de brandweer ook gelezen. Ik sms met onze beleidsmedewerker Mirjam of zij kans ziet om schriftelijke vragen voor te bereiden. Mijn ouders bellen ook, zij hebben wat file gehad en zijn in Den Haag op de eerste afzettingen gestuit. Per telefoon probeer ik ze naar mijn huis te loodsen, want ik heb de parkeerkaart voor de Pleingarage.

Onderweg naar het Binnenhof zie je dat Prinsjesdag voor Den Haag echt een feestdag is. Het schijnt dat de scholen hier een dag vrij hebben en ik zie inderdaad grote groepen kinderen zich verzamelen achter de hekken. Ook de echte Oranjefans staan strategisch opgesteld langs de route van de Gouden Koets. Je kunt als Kamerlid zo bezig zijn met de begroting en de Troonrede dat je soms vergeet dat het voor velen vandaag een stuk belangrijker is dat ze de koningin te zien krijgen. En dat is ook mooi, het is een feestelijke dag.

In het Kamergebouw worden we hartelijk welkom geheten door de beveiliging. Ze zijn vandaag weer supergastvrij en helpen geduldig alle gasten door de detectiepoortjes.

Op de fractie is het feest. Iedereen heeft gasten mee en er wordt druk voorgesteld en gebabbeld. Mirjam heeft een concept voor schriftelijke vragen, de goede vrouw! We nemen ze snel door en scherpen ze nog wat aan.

Om 11 uur neemt Arie het woord en hij heet iedereen van harte welkom. Als Arie klaar is komt Shahied, een van onze communicatiehelden mij vragen om een quote voor op Twitter. Even op de foto, even de dag doornemen. Mooi momentje. Daarna komt IJmert, de voorzitter van Perspectief de fracties van de Eerste en Tweede Kamer de tegenbegroting van onze jongerenorganisatie aanbieden.

Het loopt tegen twaalven. Ik ga lunchen met mijn ouders. Per mail krijg ik de nieuwe versie van de schriftelijke vragen over de Brandweer binnen. Nog een opmerking en ze kunnen de deur uit.

We gaan richting Ridderzaal. Mijn vader blijft in het Kamergebouw en volgt vanuit onze vergaderzaal met onze medewerkers de verrichtingen op het Binnenhof. Met mijn moeder loop ik langs de erewacht. ‘Dat is er een van de ChristenUnie’ hoor ik iemand roepen. Toch leuk.

In de Ridderzaal gonst het. Hoedjes en jurken worden bekeken en gekeurd. Dit jaar hebben weer meer mensen hun hoed zelf gefröbeld. Krista van Velzen had daar altijd het alleenrecht op. Dat knip en plakwerk… ik heb het er niet zo op. Ik begrijp heel goed dat iemand als Krista zoiets doet, maar nu worden het een beetje van die voetbalkampioenschaptaferelen. (Wij hebben ons huis OOK knaloranje geverfd! Wauw, leuk, ga ik OOK doen!) Lekker origineel.

De Koningin komt binnen. Ik ben trots op ons vorstenhuis. Als de Koningin binnenkomt, dan schrijdt er een instituut langs, dat voor mijn gevoel de hele natie bij elkaar houdt. Maar het mooiste moment van Prinsjesdag komt als iedereen weer zit en de voorzitter van de Staten Generaal met een kort knikje Koningin Beatrix het woord geeft. Al onze constitutionele verhoudingen zitten in dat knikje. De Koningin neemt het woord niet, ze krijgt het.

Na de Troonrede verzamelen de Kamerleden zich op het plein van het Binnenhof. Een ‘zien en gezien worden’ moment. Binnen in de Statenpassage zijn er een borrel en de live uitzendingen van de NOS begonnen. Om 15.00 uur gaan we naar de plenaire zaal. Minister Bos biedt ons de begroting aan. Hij doet dat met een lang verhaal, tikje ideologisch. De VVD-ers om mij heen sissen van verontwaardiging. Een beetje geforceerd wat mij betreft en niet erg netjes. Maar men warmt zich blijkbaar op voor morgen.

Daarna weer naar de borrel. Even praten met de voorzitter van het COC. Daarna een compliment gegeven aan Sven Kockelman: dat ik blij ben dat Goedemorgen NL weer op TV is. Daarna de nieuwe voorzitter van de LSVB gesproken. Ook nog even Nebahat Albayrak en haar assistent aangeschoten over de asielinstroom. Al met al een drukke bijeenkomst. En dan te bedenken dat ik op nog veel meer plaatsen een ‘borrel’ kan komen drinken. In Nieuwspoort bij VNO NCW, in het Stadhuis van Den Haag bij de gemeente. Ik kies er voor om nu dit blog te schrijven. Straks ga ik een hapje eten met mijn ouders, spreek ik die ook nog.

Morgen mag ik na een dagje rennen een hele dag in de plenaire zaal zitten. Dat is weer even wat anders.

Wat is er mis met Christelijke organisaties?

Fri, 11 Sep 2009 14:16:43 +0200

Amper een jaar geleden heeft de ChristenUnie geld kunnen vrijmaken voor uitstapprogramma's voor prostituees. In verschillende steden zijn nu dan ook organisaties bezig met het opzetten van uitstapprogramma's voor prostituees. Deze zomer heb ik een aantal steden bezocht om te zien het de projecten lopen. Het inspireert dat een beslissing uit Den Haag letterlijk een leven van verschil kan betekenen.

Het idee voor de uitstapprogramma’s komt bij Het Scharlaken Koord, een hulporganisatie voor prostituees, vandaan. Een organisatie die het goed begrepen heeft en haar vestiging koos op de Wallen in Amsterdam. Soms zijn ze het enige aanspreekpunt voor een vrouw achter de ramen, die ze kan helpen bij het vinden van een dokter, die eens tijd neemt om naar hun verhaal te luisteren. In Amsterdam hebben ze laten zien welke wereld er achter de raamprostitutie schuil gaat. Een wereld van criminaliteit, mensenhandel, moderne slavernij. Daar is niets gezelligs, of romantisch aan. Inmiddels geven politie en justitie hen gelijk. Zo stelt de Nationale Recherche na onderzoek, dat vijftig tot negentig procent van de raamprostituees haar werk onder dwang verricht.

Ik spreek geregeld met het Scharlaken Koord. Dat zijn topgesprekken met ontzettend gemotiveerde intelligente vrouwen en af en toe ook een man. Ze droppen nooit een probleem om dan met verwachtingsvolle ogen te wachten op een oplossing. Integendeel! Ze begrijpen welke afwegingen een politicus te maken heeft en denken op dat niveau mee. Ze zijn altijd op de hoogte en als ik eens onverwacht bel met een vraag dan krijg ik ook direct antwoord. Het moge duidelijk zijn; deze vrouwen en mannen verdienen wat mij betreft standbeelden. Meerdere zelfs.

Er is echter iets vreselijks mis met het Scharlaken koord. Het is een christelijke organisatie. In Amsterdam en Haarlem heeft men grote twijfels over het Scharlaken Koord. Men vreest dat ze aan het evangeliseren gaan onder prostituees. Dat is natuurlijk de grootste misdaad die tegen de mensheid begaan kan worden! Ga je schamen zeg.

Jarenlang zijn er misstanden in de stad, worden vrouwen dagelijks slachtoffer van uitbuiting en dat laat men gewoon gebeuren. Als er zich dan iemand om deze vrouwen bekommerd, dan werp je tegen dat diegene christelijk is. Het Scharlaken koord is hier heel duidelijk over. Als er behoefte is aan een gesprek over geloof, dan zijn ze natuurlijk beschikbaar, maar het is niet hun primaire doel. Ze zijn over het algemeen drukker met het verlenen van hulp bij het verwerken van trauma’s, het doen van aangifte, het vinden van veilige huisvesting en eventueel een baan. Het is echt té gemakkelijk scoren om ons een beeld voor te houden waarin er een zwart geklede dominee langs de ramen gaat.

Maar goed, steeds weer blijkt dit een grote zorg voor een aantal mensen. Dus laten we eens voorstellen dat al die christelijke organisaties hun werk staken. Dat Youth For Christ stopt met zijn succesvolle werk onder straatjongeren, dat het Leger des Heils stopt met de opvang van daklozen, dat de Hoop verslaafden niet meer helpt en zich ook maar even terugtrekt van de Antillen, dat de VBOK geen tienermoeders meer opvangt en stichting Gave geen vluchtelingen meer ondersteunt, Exodus geen gedetineerden helpt met re-integreren en Stichting Present stopt met het helpen van eenzame ouderen. Je gooit je halve maatschappelijk middenveld weg.

Ik kies liever voor al die vrijwilligers die dagelijks taken oppakken en het voor mensen opnemen die hulp hard nodig hebben. En zeg nu eerlijk, wat is dáár mis mee?

Ed Anker

Ooit... Debat As Siddieq

Mon, 07 Sep 2009 17:30:23 +0200

Ooit was er een tijd dat een beroep op de grondwet als een zwaar argument gold. Nederland is een land met veel vrijheden en die hebben we vastgelegd in onze grondwet. Naast de grondwet zijn er andere wetten en verdragen die we hoog houden. Bijvoorbeeld het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). In dat verdrag staan belangrijke rechten waar we ons internationaal aan hebben willen binden. De vaststelling van het EVRM zal destijds ongetwijfeld gevierd zijn als hoogtepunt van een rechtsorde waar we voor willen staan en die we willen uitdragen.

Het gebeurt echter steeds vaker dat in de Kamer die bijvoorbeeld de grondwet en het EVRM maar lastig wordt gevonden. In het EVRM staat bijvoorbeeld het recht op gezinsleven. Een gevolg van dit recht is dat gezinnen die uit elkaar zijn gevallen als gevolg van oorlog weer herenigd mogen worden. Er zijn partijen die vinden dat er te veel mensen naar Nederland komen onder meer door gezinshereniging. Ze maken zich niet zoveel zorgen over de oorlogsgebieden die deze mensen hebben ontvlucht. Als je dan zegt dat die mensen gebruik maken van een recht, dan maakt dat weinig indruk. “Dan veranderen we dat verdrag toch!” is dan de reactie.

Soortgelijke ervaringen had ik afgelopen week bij een debat over de islamitische basisschool As Siddieq. Het gaat niet goed op die school en de staatssecretaris heeft nu besloten om de financiering te korten. Hoewel ik zelf helemaal niets heb met islamitisch onderwijs hebben ook moslims in Nederland het recht om hun eigen scholen te hebben. Net zoals ik zelf naar een gereformeerde basisschool heb kunnen gaan. We hebben immers in Nederland vrijheid van onderwijs en hebben dat zelfs in de grondwet vastgelegd.

In het debat leek die vrijheid weer weinig te betekenen. Een aantal fracties vond dat de staatssecretaris die school direct maar moest sluiten. De SP vond dat ze direct ook maar een aantal orthodox christelijke scholen gekort moesten worden. Die sturen immers allemaal homo’s de laan uit. De woordvoerder van de SP had geen enkel bewijs, geen enkel rapport van de inspectie. Nee, hij was het niet eens met die scholen, dus ze moesten dicht. De PVV diende een motie in dat de islamitische school per direct gesloten moest worden. Wat heel vreemd is dat dit debat waarschijnlijk heel anders zou gaan als het over cultuur ging. Nee politici mogen zich niet bemoeien met kunst, dat is allemaal vrijheid van meningsuiting. Maar onderwijs? Geen probleem, wij vinden dat christelijke onderwijs maar niks. Weg ermee!

In wat voor een land leven we als scholen voortbestaan bij gratie van de voorkleuren van Kamerleden? Volgens mij worden we dan een land waar we ons ooit met wetten en verdragen tegen hebben willen beschermen.

Het gaat niet goed op As Siddieq, dat laat de Onderwijsinspectie ons weten. Dat is droevig, want kinderen moeten fatsoenlijk onderwijs krijgen. Het is dan op zijn plaats dat een overheid ingrijpt. Maar dan ben ik ook blij met een staatssecretaris die een traject ingaat met zo’n school om de zaken op orde te krijgen. Je mag van een overheid verwachten dat ze juist probeert scholen open te houden.