Nieuwskanaal voor: ChristenUnie.nl

Aanpak huiselijk geweld

Fri, 03 Feb 2012 19:06:19 +0100

Vanmorgen ben ik samen met beleidsmedewerker Anna op bezoek geweest in een vrouwenopvang, waar vrouwen en hun kinderen verblijven die hun huis zijn ontvlucht na huiselijk geweld.

Een paar vrouwen hebben hun aangrijpende verhaal verteld. Soms konden ze niet verder praten vanwege hun verdriet. Om stil van te worden.

De hulpverlening in de instelling was goed. De medewerkers gemotiveerd en betrokken. Aanpak van huiselijk geweld is wel een verhaal van versnipperd beleid en getouwtrek om geld.

Belangrijk is dat de hulpverlening laagdrempelig is en er een evenwicht is in beleid waar het gaat om strafrechtelijke aanpak en zorg en opvang. Want met 200.000 slachtoffers red je het niet alleen met daderaanpak. De focus is nu teveel gericht op de voorkant, rondom het huiselijk geweld zelf. Er is te weinig aandacht voor opvang en preventie. Ook is er te weinig aandacht voor de kinderen die in de opvang verblijven. Of een vrouw nu met een of meerdere kinderen binnenkomt, er is slechts een euro voor de kinderen beschikbaar voor opvang en hulp. Jeugdzorg is vaak niet in staat direct hulp ter beschikking te stellen. Gezinsfinanciering is hard nodig!

Een nationaal actieplan zou meer dan op z’n plaats zijn en een minister voor jeugd en gezin.

De opvang is goed, maar betere nazorgtrajecten zijn nodig. Stichting Present werd geroemd als partner om vrouwen een nieuwe start te geven in nieuwe huisvesting. Stichting Present zet dan een groep vrijwilligers in om te helpen bij het opknappen en inrichten van het huis, de verhuizing er naartoe en andere praktische dingen waar je een sociaal netwerk voor nodig hebt.

Ik weet weer met welke boodschap ik volgende week naar Den Haag ga!

Tegen alle vrouwen die dit lezen en met huiselijk geweld te maken hebben, wil ik zeggen: blijf niet langer alleen rondlopen met je pijn en verdriet. Zoek hulp voor jezelf en voor je kinderen en een veilige plek! Veel vrouwen kunnen je inmiddels vertellen hoe die stap weer perspectief op de toekomst geeft!

Aanpak huiselijk geweld

Fri, 03 Feb 2012 19:09:14 +0100

Vanmorgen ben ik samen met beleidsmedewerker Anna op bezoek geweest in een vrouwenopvang, waar vrouwen en hun kinderen verblijven die hun huis zijn ontvlucht na huiselijk geweld.

Een paar vrouwen hebben hun aangrijpende verhaal verteld. Soms konden ze niet verder praten vanwege hun verdriet. Om stil van te worden.

De hulpverlening in de instelling was goed. De medewerkers gemotiveerd en betrokken. Aanpak van huiselijk geweld is wel een verhaal van versnipperd beleid en getouwtrek om geld.

Een nationaal actieplan zou meer dan op z’n plaats zijn en een minister voor jeugd en gezin. De opvang is goed, maar betere nazorgtrajecten zijn nodig. Stichting Present werd geroemd als partner om vrouwen een nieuwe start te geven in nieuwe huisvesting. Stichting Present zet dan een groep vrijwilligers in om te helpen bij het opknappen en inrichten van het huis, de verhuizing er naartoe en andere praktische dingen waar je een sociaal netwerk voor nodig hebt.

Ik weet weer met welke boodschap ik volgende week naar Den Haag ga!

Esmé Wiegman - Van Meppelen-Scheppink
Tweede Kamerlid

Joel Voordewind ontvangt I. Marcus van 'Palestinian Media Watch'

Thu, 02 Feb 2012 10:11:48 +0100

Deze week was de directeur van Palestinian Media Watch te gast in de Tweede Kamer op uitnodiging van ChristenUnie parlementari�r Joel Voordewind. Marcus bezocht Nederland ter gelegenheid van de uitgave van zijn meest recente boek getiteld 'Deception'. Het bevat onder andere een uitgebreide rapportage en analyse van de boodschappen die door de Palestijnse media worden uitgezonden.

Videoblog Cynthia Ortega-Martijn

Mon, 30 Jan 2012 00:14:00 +0100

Cynthia Ortega-Martjjn doet verslag van haar werkbezoek tijdens het reces en geeft een toelichting over het debat rond het thema huisbezoek bij uitkeringsgerechtigden.

De majoor en het nieuwe jaar

Wed, 18 Jan 2012 18:54:41 +0100

Arie Slob spreekt u in zijn eerste blog in het nieuwe jaar rechtstreeks toe vanuit Den Haag. Over de uitdagingen die in 2012 op ons afkomen en een prachtig voorbeeld van bezieling.

Verslag van het werkbezoek van Esm� Wiegman aan Armeni�

Sat, 29 Oct 2011 13:22:19 +0200

Esm� Wiegman is voor een werkbezoek in Armeni� en houdt een weblog bij. Hier vindt u haar verslagen.

Zaterdag 29 oktober

Ik ben weer thuis. De terugreis verliep vlotter dan de heenreis en mijn koffer verscheen als een van de eersten op de bagageband. Mijn reisgenoten gedag gezegd en aan het terugblikken geslagen.
Voor ik aan deze reis begon heb ik de Armeense genocide, het uiteenvallen van de Sovjetunide, de aardbeving zo'n 20 jaar geleden en het conflict om Nagorno Karabach als afzonderlijke gebeurtenissen beschouwd. Afgelopen week kwam alles samen in de families die ik heb ontmoet: de dienstplicht die vervuld moest worden in de Sovjet-tijd, ver van huis; het woon-werkverkeer door de hele Sovjetunie heen, vluchten voor de gevolgen van de aardbeving, vluchten voor het conflict in Nagorno Karabach; de doden en getraumatiseerden; de diepe armoede door arbeidsongeschiktheid. De Armeense bevolking is door de eeuwen heen voortdurend bedreigd en verstrooid geraakt.

Toen ik aan onze begeleider Azatur vroeg wat zijn wensen voor Armenie zijn, antwoordde hij:
1) een revival door verspreiding van het evangelie;
2) een definitieve oplossing voor het conflict in Nagorno Karabach, door internationaal Azerbeidjan af te dwingen een niet-aanvalsverdrag te tekenen;
3) Erkenning van de genocide 100 jaar geleden;

Op het eerste gezicht lijken de 3 punten weinig samenhang met elkaar te hebben. Maar, de genocide en het conflict in Karabach zijn eigenlijk van dezelfde aard en zijn door dezelfde motieven ingegeven: een einde maken aan de christelijke minderheid die Armenie vormt. Een revival zal de christelijke aard van het land en haar bevolking versterken. Maar vooral: het evangelie brengt echte vrede! Het was bijzonder om tijdens alle ontmoetingen deze week die vrede bij de mensen terug te zien. Graag ga ik nog eens naar dit mooie land terug!

Vrijdag 28 oktober

Weer terug in Yerevan na 2 indrukwekkende dagen in Nagorno Karabach, waarvan de 24 uur in het gastgezin het meest indrukwekkend waren. De rit naar mijn gastgezin voerde door een compleet met de grond gemaakte stad. Waar ooit 200.000 mensen woonden, staan nu steenhopen, overwoekerde ruines en een enkele verroeste tank.

Door Narine en haar 3 kinderen (Laura, Gregor en Vazgen) word ik warm onthaald in een eenkamer-huisje waar een kacheltje dienst doet als kookstel en verwarming. De man van Narine werkt in Rusland. Naast Narine wonen haar ouders. Haar vader heeft dit jaar een herseninfarct gehad en is daardoor arbeidsongeschikt.

De mobiele telefoon geeft net genoeg licht om voor het slapen gaan de weg buiten naar het toilet te vinden, beter gezegd: het gat in de grond. Laura staat behulpzaam klaar met een keteltje water om de handen af te spoelen. Stromend water is er niet. Drinkwater is op 10 minuten wandelafstand te vinden.

Ik kom slecht in slaap op de bank in het huis van de grootouders, waar mijn beddengoed gestreken werd voordat m'n bed wordt opgemaakt.

's Ochtends komt een broer van grootvader Volodja langs, benieuwd naar de gasten uit 'Hollandski'. De paar woorden Russisch die ik ken komen goed van pas. In de loop van de ochtend horen we voortdurende doffe dreunen van schietende tanks. 'No Azerbeidjani' wordt er geruststellend gesproken. Het betreft slechts een oefening. De weg is echter wel afgesloten en het is de vraag hoe laat ik word opgehaald. Ik ben opgelucht als ik het busje van Azatur door de modder zie aankomen. Het idee om langer te moeten blijven, ondanks alle hartelijkheid... Ik kan weer terugkeren naar mijn luxe leventje, maar wie beschermt deze familie als Azerbeidjan nog weer eens het idee krijgt de strijd aan te gaan om Nagorno Karabach?

's Avonds zie ik de familie nog even in de kerk. Met mijn reisgenoten zing ik de gemeente Psalm 121 toe. 'Mijn hulp is van de Heer alleen.' Een emotioneel afscheid volgt met foto's en zusterlijke kussen. De voorganger speelt een lied van zegen en verbondenheid op zijn accordeon.

Woensdag 26 oktober

Vandaag zijn we op weg naar Nagorno Karabach. Toen ik in voorbereiding op deze reis de naam van dit gebied hoorde, moest ik even nadenken: waarvan kende ik dit gebied ook al weer? Waarom was dat een tijdlang in het nieuws?
Het ging om het conflict tussen Azerbeidjan en Armenie. Het conflict is eigenlijk nog steeds niet echt opgelost. De spanning is gebleven en regelmatig zijn er nog schietincidenten. Zojuist zijn we met ons busje een paar legervoertuigen gepasseerd met tanks erop. Onze begeleider, general secretary van de BaptistenUnie in Armenie, vertelde gisteren dat zijn vrouw op 15-jarige leeftijd met haar familie Nagorno Karabach is ontvlucht. Tijd om spullen mee te nemen had ze niet. Op slippers is ze in een bus gestapt die onder begeleiding van Russische tanks het gebied heeft verlaten.

We passeren ook het 4 landen-punt: de plek waar Armenie grenst aan Azerbeidjan, Iran en Turkije. Het laat zien hoe het overwegend christelijke land Armenie ingklemd ligt tussen Islamitische landen en tussen oost en west. Jammer dat we vandaag geen stralend weer hebben. De tocht door de bergen is nat en mistig.

Ik ben benieuwd in welk gastgezin ik terecht kom. Zou er stromend water zijn? Zou het er koud zijn? Ik heb de afgelopen weken al met verschillende toiletten kennisgemaakt. Ook met een gat in de grond valt te leven...

Dinsdag 25 oktober

Vandaag hebben we een bezoek gebracht aan het genocidemuseum. In 1915 en 1916 zijn 1,5 miljoen Armeniers door de Turken om het leven gebracht. Elk jaar wordt op 24 april deze genocide herdacht. Armenië heeft in die periode 12 regio's moeten afstaan aan Turkije. Indrukwekkende foto's lieten zien wat mensen hebben moeten doorstaan. Op de vlucht zijn veel vrouwen en kinderen aan de gevolgen van ondervoeding en uitputting overleden.
Ik begrijp nog steeds niet waarom Verhagen destijds als minister van Buitenlandse Zaken en Rosenthal nu het woord 'genocide' niet in de mond nemen, maar spreken over de 'Armeense kwestie'.

Vanmiddag hebben we de gaarkeuken van Rhazdan bezocht. Elke dag komen daar 51 mensen eten, omdat ze te arm zijn om zelf in eten te voorzien.
Mensen van de de Baptistengemeente verzorgen de maaltijden, maar bieden ook geestelijke zorg en toerusting.

Rhazdan was vroeger een industriestad waar veel mensen naartoe kwamen om te werken in de industrie van auto-onderdelen voor de Russische auto-industrie. Het einde van het communisme betekende echter ook een einde aan deze industrie en grote werkloosheid.

Alle problemen van dit land groeien echt boven mijn hoofd. Des te meer bewonder ik iedereen die zich hierdoor niet laat verlammen, maar simpelweg doet wat zijn hand vindt om te doen om ervoor te zorgen dat mensen niet door de bodem van het bestaan zakken.

Vanavond bereiden we ons voor op onze reis naar Nagorno Karabach.
En goed nieuws: ik heb mijn koffer terug!!! Dankzij de energie die onze begeleider Azatur daarin heeft gestoken. Geen idee hoe hij dat heeft gedaan... Maar heerlijk om morgen de helft van mijn koffer weg te kunnen geven aan het arme gastgezin waar ik zal verblijven.

Maandag 24 oktober

Vandaag zijn we op stap geweest met Maria Goris. Zij is een Nederlandse vrouw en actief voor de organisatie Little Bridge. Zoals de naam al zegt wordt er een kleine brug geslagen tussen mensen in nood en mensen die wat te geven hebben. Vanmorgen zijn we op bezoek geweest in een instelling waar 286 gehandicapte kinderen zijn opgenomen. Tijdens het communisme 'bestonden' er geen gehandicapte kinderen. Langzaam maar zeker komt daar verandering in. Alleen krijgen de gehandicapte kinderen een veel te lage gehandicaptenuitkering. Daar kan niet alle zorg van betaald worden. Daarvoor blijven ondersteuning en giften nodig.

Vandaag zie ik ook steeds weer hoe de gevolgen van de grote aardbeving in de jaren tachtig nog steeds doorwerken. Veel mensen wonen nog steeds in de tijdelijke huisvesting van toen. Bovendien is de Armeense economie is zwak. Veel mensen verdienen geld in het buitenland. Er wordt te weinig geld verdiend in eigen land. De belastinginkomsten zijn daardoor laag. Ondertussen viert corruptie nog steeds hoogtij, wat de handel belemmert.

Vanmiddag hebben we kennisgemaakt met het boerenbestaan op het platteland. Boeren verenigen zich steeds vaker in corporaties om gezamenlijk investeringen te doen en een betere prijs voor hun producten af te dwingen. Ik heb daarvan een paar mooie foto's kunnen maken... U kunt ze onderaan de blog bekijken.

Zondag 23 oktober

Vandaag hebben we kerkdiensten bezocht. Deze waren indrukwekkend. Vanmiddag werden we wel opgeschrikt door een aardbeving. Het zou wel eens dezelfde kunnen zijn als die in Turkije, waar zoveel slachtoffers zijn gevallen. Wij zaten verder van het epicentrum.

Na afloop van de middagdienst hebben we verschillende arme gezinnen bezocht. De baptistengemeente heeft zich over veel arme ouderen en gehandicapten ontfermd. Tranen springen in je ogen als je bij deze mensen binnenstapt: vervuilde en verwaarloosde huizen, gebrek aan medische zorg en vooral de eenzaamheid. Familieleden die hun ouders in nood de rug hebben toegekeerd.

Mijn koffer is ondertussen nog steeds zoek. Contact met de luchthaven geeft me het machteloze gevoel van 'de paarse krokodil'. Inmiddels een paar kleren aangeschaft om de week door te komen. Een telefoontje naar de reisverzekering was zo gedaan. Het versterkt het gevoel van contrast. Na alles wat ik vandaag heb gezien en meegemaakt kan me die 'stomme koffer' eigenlijk veel minder schelen. Ik hoef er geen boterham minder om te eten.

Zaterdag 22 oktober

Na een omslachtige reis via Wenen en Moskou zijn we in de hoofdstad van Armenië aangekomen: Yerevan. Ik heb geen idee waar mijn koffer is gebleven. Gelukkig kan ik nog even teren op mijn handbagage en zijn mijn reisgenoten graag bereid uit hun koffer te delen.

Na aankomst zijn we direct naar de armste wijk van Yerevan gereden voor een ontmoeting en Bijbelstudie met vrouwen. Prachtig om ondanks de taalbarrière elkaar te herkennen en te verstaan in Jezus Christus.

We zitten in een kleine kerkzaal te midden van grote troosteloze flatgebouwen die in de nadagen van het communisme zijn gebouwd, toen nog met centrale verwarming. De overheid heeft zich echter teruggetrokken en de mensen letterlijk in de kou laten staan. Het aanleggen van een verwarmingssysteem en de verwarmingskosten zijn voor de bewoners niet betaalbaar. Bij -25 graden vorst brengen mensen, waaronder vele ouderen, in een onverwarmd appartement de winter door. Terecht dat stichting Kom over en help hier aan de slag is gegaan met winterhulp.

Dat zit me ook nog het meest dwars van mijn zoekgeraakt koffer: alle spullen die ik daarin had gestopt om hier achter te laten....

Een groet vanuit de Bijbelstudie met zicht op de berg Ararat, met de woorden van Romeinen 12: Verblijd je in de hoop!

Voltooid leven. Super apart.

Wed, 19 Oct 2011 17:21:55 +0200

Het blijft een bijzondere ervaring om als ChristenUnie Tweede Kamerlid te spreken op een congres van de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillig Levenseinde (NVVE). Op veel bijval voor mijn euthanasie-standpunt hoefde ik natuurlijk niet te rekenen.

Aan het begin van de ochtend klonk kritiek in de zaal dat het er koud was. Zou het aan de techniek hebben gelegen of brengt het gesprek over het zelfgekozen levenseinde vanzelf een bepaalde kilheid met zich mee?

Na afloop van de middagpauze ben ik weer naar huis gegaan om een deel van de ‘gezinslogistiek’ voor m’n rekening te nemen. Bij de uitgang van de Jaarbeurs kwam ik nog twee jonge vrouwen tegen die werkzaam waren bij 113online, anonieme hulpverlening aan mensen met suïcideneigingen. Ze hadden mijn verhaal gewaardeerd, omdat hun inzet er ook op gericht is om mensen met een doodsverlangen toch vooral aan de kant van het leven te houden. Mooi gezegd: aan de kant van het leven houden! Zo ben ik naar het station gelopen, aan de kant van het leven en heb mijn jongste van drumles gehaald. Mijn jongste leeft ook heel nadrukkelijk aan ‘de kant van het leven’ en had genoten van school en van het drummen.

‘Wat heb jij vanmorgen eigenlijk gedaan?’ vroeg hij toen we thuis waren.

‘Ik heb een soort spreekbeurt gehouden,’ antwoordde ik.

‘Waarover?’

‘Over euthanasie’

‘Wat is dat?’

‘Dat mensen niet verder willen leven, maar dood willen.’

‘Dat mensen dood willen? Dat is super apart.’

Super apart. Laten we het daar maar op houden.

Dat het leven soms zwaar kan vallen, begrijp ik, maar ik weiger het zelfgekozen levenseinde als een bevredigend antwoord te aanvaarden.

Ik heb warme chocolademelk gemaakt. Mijn jongste vertelde dat hij vandaag nog een regenboog had gezien. ‘Jij ook mam?’ Nee, bij de NVVE had ik geen hoopgevende regenboog gezien. Maar ik had het na dit boeiende gesprek en de warme chocolademelk inmiddels wel weer warm gekregen..

Met de voeten in de modder

Mon, 12 Sep 2011 12:03:01 +0200

Aan het eind van het reces nog ��n keer met de voeten in de modder gestaan; dit keer heel letterlijk en in gezelschap van mijn kinderen die ervan genoten een keer ongelimiteerd door de modder te banjeren. Samen met een paar medewerkers van de fractie heb ik vorige week op uitnodiging van de Vogelbescherming wad gelopen.

Het was prachtig! We kwamen handen tekort om alle schelpen en krabbetjes mee te nemen die de kinderen hadden gevonden. Door onze kijkers tuurden we naar lepelaars, bonte steltlopers, scholeksters en grote mantelmeeuwen. En ondertussen namen we al pratend de nieuwe ontwikkelingen op natuurbeleid door. Alhoewel, nieuwe ontwikkelingen? Vandaag bleek uit een debat met staatssecretaris Bleker dat er weinig nieuws te melden valt. Onderhandelingen tussen Rijk en Provincies zitten muurvast. En daardoor liggen allerlei ontwikkelingen en werk in uitvoering op het gebied van natuurbeheer stil. Het wordt tijd dat Bleker zijn praatjes en stoere taal gepaard laat gaan met daden!

Bekijk hier meer foto's

Rendement uit investering (week 6)

Mon, 29 Aug 2011 00:05:00 +0200

Cynthia Ortega-Martijn is zes weken lang op bezoek in Cura�ao, St. Maarten en de BES-eilanden (Bonaire, St. Eustatius en Saba) en vertelt u over haar bevindingen. Hier vindt u het verslag van haar zesde week vol werkbezoeken en bijzondere ontmoetingen op de eilanden St. Maarten.

Inmiddels ben ik alweer een paar dagen terug in Nederland. Ik kan terugzien op een intensieve, vermoeide, maar zeer vruchtbare tijd op de Caribische eilanden binnen het koninkrijk. Weer blijkt hoe belangrijk het is om uit eerste hand informatie te vergaren voor het Kamerwerk. In dit verslag een korte impressie van mij bezoek aan St. Maarten. Ik heb o.a. de minister-president, de waarnemend-gouverneur en de chef van het Kabinet gesproken. De gouverneur zelf was op dat moment niet op het eiland. De laatste drie dagen was ik terug op Curaçao voor mediaoptreden en om mij voor te bereiden op mijn terugreis naar Nederland. Helaas moest ik door griep het rustig aandoen.

Sint Maarten

Sint Maarten heeft sinds 2010 de status van autonoom land binnen het koninkrijk. Ik had graag de minister van financiën willen spreken, echter door het korte tijdbestek dat ik op het eiland was, was het niet meer in te plannen. Sint Maarten staat weer voor een aantal uitdagingen om de begroting van 2012 sluitend te krijgen. Om de begroting 2011 sluitend te krijgen heeft men de turn-overtax (een soort omzetbelasting) moeten verhogen van 3% naar 5%. Dit heeft een grote impact gehad op de economische groei, maar zeker ook op de koopkracht van de inwoners in St. Maarten en St. Eustatius en Saba die een groot deel van hun goederen en producten invoeren vanuit St. Maarten. Over dit laatste moet staatssecretaris Weekers met de regering van St. Maarten overleggen om te komen tot een consensus zodat er een stop komt op de inflatie op deze eilanden. Die inflatie is immers mede ingegeven door de doorrekening van deze turn-overtax in de kostprijzen.

St. Maarten beschikt nog onvoldoende over de benodigde infrastructuren en gekwalificeerd personeel om het land op te bouwen naar volwassenheid. Men staat dan ook voor enorme uitdagingen. Hoewel de Nederlandse regering tegemoet is gekomen met een meerkostenregeling is het moeilijk om gekwalificeerd personeel aan te trekken. Ook op het gebied van bestrijding van de criminaliteit is nog onvoldoende vooruitgang geboekt.

Criminaliteit

Mijn vraag of de criminaliteit is gereduceerd kon niet met zekerheid worden beantwoord. Volgens de politiecijfers schijnt er sprake te zijn van een lichte daling, echter criminaliteit in de onderwereld is met een aantal liquidaties enorm gestegen. Recent zijn er nog 3 mensen geliquideerd. Ook de bevolking heeft het gevoel dat de criminaliteit niet afneemt. Er wordt hard gewerkt om het aantal illegalen te reduceren, maar de resultaten zijn nog niet zichtbaar.

Economie

St. Maarten staat ook voor een aantal uitdagingen op het gebied van de economische ontwikkeling. Jammer genoeg liggen zij qua economische groei achter op de regio, zoals bekend werd gemaakt door de centrale Bank. Het investeringsklimaat is niet stabiel genoeg mede om investeerders aan te trekken. Ook blijkt dat Curaçao en St. Maarten hebben gezegd dat zij één Centrale Bank voor beide landen niet meer haalbaar achten. Er is, onder andere, geen overeenstemming bereikt over de munteenheid. Men zal komen worden met een plan van aanpak over hoe nu verder. Het komen tot één Centrale Bank is namelijk een afspraak vanuit het slotakkoord als onderdeel van de verkregen status.

Er liggen echter wel mogelijkheden voor economische ontwikkeling op St. Maarten. Ik heb een rondleiding gehad in de mooie haven van St. Maarten waar veel cruiseschepen met toeristen aanmeren. In mijn hotelkamer had ik prachtig uitzicht op deze haven. Ik heb een gesprek gehad met een manager en een enthousiaste projectleider over de ambities die zij hebben met de haven. St. Maarten wil graag een ‘groene haven’ worden. Mogelijkheden voor samenwerking om dit te realiseren met interessante partners uit Nederland worden onderzocht.

Het ziekenhuis

Ook heb ik een uitgebreide rondleiding gehad in het ziekenhuis van St. Maarten. Ik was zeer onder de indruk van de uitstraling van het ziekenhuis en het verplegend personeel. Ik wilde dit ziekenhuis graag bezoeken naar aanleiding van mijn bezoek aan Saba en St. Eustatius en de ontevredenheid die ik ben tegengekomen op het gebied van de gezondheidszorg. De inwoners kunnen voor allerlei medische ingrepen niet op St. Maarten terecht. Echter daar schijnt wel verandering in te komen. Ik werd geïnformeerd over de uitbreidingsplannen van het ziekenhuis, die zeker van toegevoegde waarde zullen zijn voor de inwoners van deze eilanden. Het wordt dan mogelijk om op kortere reisafstand meer medische handelingen te ondergaan. Hier ligt voor de Nederlandse regering een uitdaging om met de stichting die het ziekenhuis beheert samen op te trekken. In de toekomst zal het dan mogelijk worden om dichter bij huis kwalitatieve zorg te ontvangen. In mijn notitie zal ik hier op terugkomen.

Dankwoord

Ik wil dit verslag eindigen door mijn dankbaarheid uit te spreken aan al degenen die er aan hebben meegewerkt dat ik kan terugzien op een vruchtbare tijd. Mijn investering heeft hierdoor veel rendement opgeleverd voor mijn Kamerwerk voor de portefeuilles Koninkrijksrelaties en Binnenlandse zaken. Ik ben dankbaar voor het vertrouwen die ik heb mogen ervaren en het enthousiasme waarmee ik ben ontvangen. Bovenal ben ik God dankbaar dat Hij mijn rots in de branding is bij moeilijke omstandigheden en mij op een wonderbaarlijk manier weer Zijn liefde en ontferming heeft laten zien. Want naast de vele werkbezoeken en gesprekken heb ik ook tijd genomen om kerkdiensten te bezoeken, bezinningsmomenten te nemen om de Heer te zoeken, te bidden om Zijn leiding, wijsheid en kracht om alles tot een goed einde te brengen. God is getrouw, aan Hem alle eer!

Mensenrechten geschonden? (week 5)

Tue, 23 Aug 2011 10:57:53 +0200

Cynthia Ortega-Martijn is zes weken lang op bezoek in Cura�ao, St. Maarten en de BES-eilanden (Bonaire, St. Eustatius en Saba) en vertelt u over haar bevindingen. Hier vindt u het verslag van haar vijfde week vol werkbezoeken en bijzondere ontmoetingen op de eilanden St. Eustatius en Saba.

Week 5 staat in het teken van werkbezoeken aan de eilanden St. Eustatius en Saba. Ik heb er bewust voor gekozen om langer dan een dag op de eilanden te blijven. Meestal blijven delegaties maximaal 1 dag met overnachting. De bewoners zien dit als een gebrek aan interesse in hun problemen. Zij vragen zich af hoe een minister die ‘s ochtend aankomt en ‘s middags weer vertrekt weet wat er allemaal aan de hand is. Ik wil de sfeer proeven en met zoveel mogelijk mensen praten. Om op de eilanden te komen moest ik vliegen via St. Maarten. Voor 10 oktober 2010 kon men direct van Saba vliegen naar St. Eustatius. Ook dit wekt momenteel irritaties op. De tarieven zijn vreselijk gestegen en er zijn minder vluchten per dag. Mensen raken hierdoor nog meer geïsoleerd en er ontstaan problemen als patiënten acuut uitgezonden moeten worden voor een medische handeling.

Nederland heeft 8% van de aandelen van WINAIR in handen, de rest is in handen van de regering van St. Maarten. Graag wil ik weten wat de mogelijkheden zijn om dit vervoersmiddel toegankelijker te maken voor de bewoners van deze twee eilanden. Voor mij was het deze week vliegtuig in, vliegtuig uit. Het was een vermoeiend, maar erg vruchtbaar werkbezoek op de eilanden. Ik heb wel even gevoeld wat het betekent als je bijvoorbeeld twee keer per week naar St. Maarten moeten vliegen voor een nierdialyse.

Saba heeft ongeveer 1600 mensen en St. Eustatius ongeveer 3300. Ik ben op beide eilanden warm ontvangen. Ook voor deze eilanden geldt dat de bewoners redelijk ontevreden zijn met wat zij noemen de ongelijke behandeling van Nederland ten opzichte van Europese Nederlanders. Ik heb voldoende en waardevolle informatie gekregen over de ervaringen sinds 10 oktober 2010. Zowel van burgers, bestuurders, professionals, ambtenaren en ondernemers. Mensen waren bereid om mij ook te voorzien van verschillende documenten. Mijn koffer gaat zeker een aantal kilo’s zwaarder terug naar Nederland. Ik heb naar mijn mening een gebalanceerd beeld gekregen van de problemen met de uitvoering van wet- en regelgeving sinds 10 oktober 2010. Ook in dit weekverslag zal ik een korte impressie geven van de verschillende gesprekken en werkbezoeken. Zoals reeds gezegd zal ik al deze informatie verwerken in een notitie die ik op 7 september gedurende het Algemeen Overleg over de stand van zaken op de BES-eilanden wil overhandigen aan minister Donner van Binnenlandse Zaken.

Saba
Op dinsdag 9 augustus kwam ik aan op Saba. Ik werd opgewacht door de gedeputeerde en een eilandraadslid. Vanaf het vliegtuig werd ik gereden naar een school genaamd ‘sacred hearts’. Hier had ik een gesprek met de directeur en een docent over de ontwikkelingen in het onderwijs. Zij waren redelijk tevreden met de ontwikkelingen en waren blij dat minister Bijsterveld een aantal klachten serieus heeft genomen en gezocht heeft naar oplossingen. Het was een kleine school, maar alles oogde erg professioneel. Ook het expertisecentrum is bemand en operationeel. Er is een aparte klas van ongeveer 23 kinderen met een remedial teacher. De praktijk moet uitwijzen of dit te hanteren is. Er zijn veel kinderen met een bepaalde achterstand die een aparte behandeling nodig hebben. De vrije schoolboeken zijn goed ontvangen. Hoewel zij zeggen dat zij onvoldoende zijn gekend in het vaststellen van de lijst van schoolboeken. We moeten wel gaan voorkomen dat het schoolgeld niet in een verkapte vorm als ouderbijdrage geheven gaat worden.

De rit ging verder naar een bezoek aan het zorgkantoor. In de volksmond wordt het de ambassade van Nederland genoemd. Dat zegt al iets over de gevoelens die mensen hebben over de gezondheidszorg. Ik kreeg een uitleg over de manier hoe de zorg is geregeld en welke knelpunten er zijn. In mijn notitie zal ik uitgebreid ingaan op deze knelpunten en mogelijke oplossingen.

De rit ging verder naar de dependance van RCN op Saba. Daar heb ik uitgebreid gesproken over de verschillende problemen waar ik al tegenaan ben gelopen en mogelijke oplossingen.

Ook heb ik een bezoek gebracht aan het ziekenhuis op Saba en het bejaardentehuis. Ik ben erg geschrokken van de situatie daar. Hier kreeg ik te horen dat de Rijksregering zijn afspraak om zorg te dragen voor een nieuw ziekenhuis niet zal nakomen. De plannen zijn gewijzigd en er wordt nu renovatie voorgesteld. De stichting moet zelf zorg dragen voor een lening en de Rijksoverheid zal daarvoor garant staan. Ik wil hier het fijne van weten.

Groeiende inflatie
De volgende dag had ik een bijeenkomst met de gezaghebber en een gedeputeerde en een aparte bijeenkomst met eilandsraadsleden. Zij gaven hun visie op de ontwikkelingen op Saba en de groeiende ontevredenheid. Zij hebben een aantal brieven geschreven aan de Rijksoverheid waarin zij hun zorgen formuleerden. Mijn grootste zorg is de alsmaar stijgende inflatie. Hierdoor hebben investeerders een pas op de plaats gemaakt. Gelukkig dat staatssecretaris Weekers al wijzigingvoorstellen heeft aangekondigd. Daar zijn zij blij om, maar achten het een pleistertje op een wond. Het CBS heeft net de cijfers van de prijsstijging gepresenteerd van het laatste kwartaal. Saba komt uit op 8%.

Schrijnende omstandigheden gezondheidszorg
Ook de uitvoeringsproblemen in de gezondheidszorg heeft hun aandacht. De problemen blijken hier schrijnender ten opzichte van die op Bonaire. Het duurt te lang voordat een verzoek voor uitzending voor een medische behandeling wordt gehonoreerd. Daarnaast moeten mensen de beschikking hebben over een bankrekening waar het geld voor de vergoeding op gestort kan worden. Veel mensen hebben dit niet omdat in het verleden alles via cheques ging. Het overmaken van dagvergoedingen verloopt nog te traag waardoor mensen zonder geld in het buitenland zitten. Of zij komen aan in het buitenland en er is niet geregeld. Anderen krijgen recepten mee met Franse medicijnen die niet in Nederland geregistreerd zijn, waardoor zij deze niet vergoed krijgen met alle gevolgen van dien. Er is voor gekozen dat de identiteitkaart tegelijk de verzekeringskaart is, maar dit wordt in het buitenland niet geaccepteerd. Ook kunnen alleen patiënten met een Nederlands paspoort Guadeloupe binnenkomen. Ik kan zo doorgaan, maar dat is niet nodig. De Rijksoverheid moet deze uitvoeringsproblemen zo spoedig mogelijk oplossen. Als klap op de vuurpijl wordt hier gesproken over overlijdensgevallen die voorkomen had kunnen worden als er tijdig en adequaat was gehandeld. Dit soort klachten moeten wat mij betreft wel onderzocht worden. In een kleine gemeenschap gaat alles als een lopend vuurtje en het vertrouwen in de Rijksoverheid en haar gezondheidszorg brokkelt met de dag af.

Tegen mij is gezegd dat de nieuwe regeling zorgwet en zorgverzekering zonder de betrokkenheid van bestuurders tot stand is gekomen. Dit wil ik graag uitgezocht hebben, daar in artikel 209 van de WOLBES (Wet Openbaar Lichaam BES) staat opgenomen dat bij nieuwe wet- en regelgeving de bestuurders van de BES-eilanden moeten worden betrokken. Mijn eerste observatie is dat de uitvoering momenteel problemen oplevert, doordat er te weinig rekening is gehouden met cultuur, identiteit, kleinschaligheid, maar ook de ontwikkelingsfase waar het eiland zich in bevindt. Deze eilanden liggen qua ontwikkeling tientallen jaren achter op Nederland. Daar wordt te weinig rekening mee gehouden in de uitvoering. De invoering moet gelijkmatiger plaatsvinden.

Bestuur Saba
Ook voor Saba geldt dat de vrije uitkering te laag is, waardoor het bestuurscollege moeilijk kan besturen. Mede door de hoge inflatie is het niet mogelijk om lokale belastingen te introduceren, waardoor het bestuurscollege zelf te weinig inkomsten heeft. Samengevat geven politici en bestuurders aan dat de Rijksoverheid haar afspraken niet nakomt. Dit is niet wat zij hadden verwacht m.b.t. een aanvaardbaar voorzieningenniveau. Daarnaast hebben zij er problemen mee dat alles via Bonaire moet gaan. Hier zetelt de hoofdafdeling van RCN. Zij zeggen dat zij hebben gekozen voor directe banden met Nederland en dat is nu niet het geval.

Bezorgde burgers
Deze dag had ik ook een besloten ontmoeting met bezorgde burgers. De emoties liepen soms hoog op, maar het was mogelijk om alles in goede banen te leiden. De waarnemend- gezaghebber was bij deze bijeenkomst aanwezig. Ik werd geconfronteerd met de persoonlijke verhalen waardoor de al verkregen informatie over schrijnende problemen een gezicht kreeg. Ik verval in herhaling als ik alles weer gaat benoemen. Er zijn wat ‘harde woorden’ gevallen richting de Rijksoverheid. Mensen voelen zich miskend en zeggen dat hun situatie slechter is dan voor 10-10-10. Wat mij opvalt op Saba is dat veel mensen vrezen voor hun baan als zij hun ontevredenheid zouden uiten. Dat kwam ook naar voren gedurende de bijeenkomst. In hoeverre is op dit eiland vrijheid van meningsuiting een recht? Ook deze rechten moeten door de Rijksregering gewaarborgd worden. Op Saba was er veel ontevredenheid over de situatie, maar dit ging niet gepaard met dreigementen zoals op Bonaire.

Ondernemers op Saba
Ik heb ook apart gesproken met ondernemers die hun zorgen uiten over het fiscaal systeem en de impact hiervan op de lokale economie. Het is voor hen ‘zuur’ om te constateren dat investeerders zich terughoudend opstellen en afwachtend zijn wat er nog meer gaat gebeuren onder andere met betrekking tot de vastgoedbelasting. Deze belasting zal geheven worden over de bezittingen van ondernemers in de plaats van winstbelasting. Gezegd wordt dat dit alternatief negatief van invloed zal zijn voor het investeringsklimaat. Graag hoor ik van staatssecretaris Weekers wat de stand van zaken hierover is. Overigens moet ik melden dat men het daadkrachtige optreden van de staatssecretaris erg waardeert, die al een aantal concept wijzigingvoorstellen heeft ingediend om de economische situatie te stabiliseren en het investeringsklimaat te herstellen. Ik heb begrepen dat het een pleister op de wond is, maar ik zal de wijzigingsvoorstellen afwachten. De ondernemers willen een fiscaal systeem dat werkt. Zij vinden het schandalig dat zij bij de hele opzet van het fiscaal systeem niet zijn betrokken. Zij dreigen met actie.

Centrum voor Jeugd en Gezin
Aan het begin van de avond had ik nog een gesprek met het hoofd en de jongerenwerker van Centra Jeugd en Gezin. Dit centrum is door onze voormalige minister van Jeugd en Gezin André Rouvoet gekomen. Het centrum begint bekendheid te krijgen bij de bevolking. Vooral het consultatiebureau wordt redelijk goed bezocht. Echter valt er een groep, namelijk de 12-plussers, tussen wal en schip. Er zijn middelen nodig voor de ontwikkeling van de kinderen, maar ook voor opvoedingscursussen. Ook op Saba, is er sprake van tienerzwangerschap. Daarnaast is er een redelijke groep erg getraumatiseerd die deskundig begeleid moeten worden. Op Saba hebben de mensen de mentaliteit dat werk voor inkomen gaat. Hierdoor hebben alleenstaande moeders soms 3 banen, waardoor er weinig tijd over blijft voor de opvoeding va de kinderen. In bepaalde gevallen kan zelf gesproken worden over verwaarlozing. Tegemoet komen aan het verzoek van de BES-eilanden om in aanmerking te komen voor kinderbijslag, zal meer ruimte creëren voor deze ouders dat zij tijd besteden aan hun kinderen. Investeren in preventie verdient zich weer terug. Daarnaast zijn er financiële middelen nodig om de jongeren uit hun isolatie te halen door bijvoorbeeld uitwisselingsprogramma’s

St. Eustatius
Op 11 augustus had ik aan het begin van de middag een gesprek met het bestuurscollege van St. Eustatius en de gezaghebber. Zij vinden dat het sinds 10 oktober 2010 nog niet goed gaat. Zij hebben het gevoel als buitenkinderen te worden behandeld. Zij vinden dat de Rijksoverheid met twee maten meet. Zij zijn wel te spreken over minister Bijsterveld die met hen een onderwijsagenda heeft opgesteld. Zij zijn niet te spreken over het feit dat de drie aangenomen amendementen die de legalisering van abortus, euthanasie en het huwelijk tussen mensen van gelijke seksen mogelijk maken. Zij vinden dat de Rijksoverheid geen zaken kan opleggen die raken aan de fundamentele rechten, normen en waarden van een hele gemeenschap. De gemeenschap van St. Eustatius is overwegend christelijk. De Rijksoverheid heeft de afspraken hierover geschonden en dat laten zij niet zondermeer over zich heen komen. M.b.t. immigratie schijnen er uitvoeringsproblemen te zijn. Opgemerkt wordt dat er sprake is van willekeur. Wat hen betreft moet er meer transparantie komen in de procedures en stelt men voor om de uitreiking van tewerkstellingsvergunningen in handen te stellen van de gezaghebber. Men vindt dat er meer dialoog moet komen tussen alle betrokkenen op de verschillende beleidsterreinen.

Ook hier werd ik geconfronteerd met het feit dat een inwoner van St. Eustatius op het vliegveld van St. Maarten is overleden, doordat er niet adequaat is gehandeld. Overigens is dit geval bevestigd door het ziekenhuis op St. Maarten. De gezondheidszorg is slechter geworden. Zij vinden dat voor 10-10-10 de behandeling beter was. Ook kinderen en ouderen met een AOV-uitkering lijden onder deze situatie. Zij ontvangen iedere dag ongeveer 30% klachten dat over de gezondheidszorg gaat. O.a. zijn er problemen met het vergoeden van een second-opinion. Mensen moeten dit zelf betalen. Een recht wat wel mogelijk is binnen het Europese deel van Nederland. Wat hen betreft heeft de Rijksregering geen woord gehouden. De situatie van hun burgers moet beter worden. Volgens hen moet de Rijksregering inventariseren wat de sociaal-economische deficiënties zijn en hierin tegemoet komen om hen te brengen op een bepaald welvaart- en welzijnniveau. Zij spreken hun verontwaardiging uit dat er wel geïnvesteerd wordt in andere landen en zij die onderdeel zijn van Nederland komen er slecht van af. Ook zijn er problemen met de bouw van twee nieuwe scholen. Hier moet ik mij verder in verdiepen.

WINAIR, de enige vliegmaatschappij die vliegt op de elanden, zou volgens de bevolking de prijzen moeten bevriezen worden en de maatschappij zou een reorganisatie moet ondergaan. Desnoods moet de mogelijkheid geopend worden voor andere vliegmaatschappijen. Wat hen betreft zijn deze vluchten gelijk te stellen als openbaar vervoer en dat moet betaalbaar zijn. Daarnaast is elektriciteit onbetaalbaar. Zij willen hun eigen elektriciteitsbedrijf. De Rijksregering moet naar hun mening ook haar afspraak nakomen om een nieuw ziekenhuis te bouwen. Zoals Saba geldt ook voor de Stichting dat zij een lening moeten afsluiten voor renovatie en de Rijksregering zal garant staan. De hoogte van de vrije uitkering vindt men ook hier niet realistisch. Het komt niet overeen met de hoogte van de opbrengsten. De wijzingvoorstellen van staatssecretaris Weekers vinden zij een goed begin, maar er moet meer gebeuren. Volgens deze bestuurders hebben een aantal ondernemers al hun deuren gesloten.

‘Behandeld als een derde wereld land’
Deze avond had ik een openbare bijeenkomst met burgers. Bij deze bijeenkomst was pers aanwezig en liepen de emoties soms hoog op. Er werd ook dreigende taal geuit. Er waren dit keer redelijk veel Europese Nederlanders aanwezig. Zij hadden geen goed woord over voor de Rijksoverheid. Zij vonden dat er gediscrimineerd werd en dat het eiland als derde wereld land wordt behandeld. Zij vinden dat de Rijksoverheid de inwoners ziet als parasieten. Er waren enige artsen in de zaal die schande spraken over de gezondheidszorg. Ook het feit dat zij nergens bij betrokken zijn. Ook hier kreeg ik veel persoonlijke verhalen te horen. Bijvoorbeeld van iemand die een bypass operatie moet ondergaan. Hij zegt zelf dat hij een lopende tijdbom is. Sinds april wacht hij al op toestemming. Gedurende het hele proces zijn er allerlei fouten gemaakt. Hij wordt iedere keer van het kastje naar de muur gestuurd. Hij zegt dat de kwaliteitsnorm nu lager is dan voor 10 oktober 2010. Huisartsen zeggen dat zij niet geïnformeerd worden over hun uitgezonden patiënten. Zij hebben geen contactgegevens, geen e-mailadressen. Ook weten zij niet op basis van welk criteria de ziekenhuizen in Guadeloupe en Colombia zijn geselecteerd. Er zijn bijvoorbeeld nu drie patiënten op Colombia en daar is al een hele tijd niets over vernomen. Overigens voor beide landen geldt dat de bewoners van St. Eustatius geen Frans of Spaans spreken. In Guadeloupe worden zij opgevangen door een echtpaar zonder medische achtergrond waar hun medische dossiers naartoe worden opgestuurd en waar zij inzage in hebben. Mijn vraag is hoe is de wet op de privacy hier is geregeld. Waar mensen voor 10 oktober 2010 binnen korte tijd uitgezonden konden worden moeten zij nu weken wachten, doordat de aanvragen via Bonaire lopen. St. Eustatius wil een eigen zorgloket die de aanvragen zelf kan afhandelen. Er is een trauma helikopter beloofd, die al maanden op St. Maarten staat en de Rijksoverheid duizenden euro’s kost per dag. Deze helikopter is aangeschaft zonder deskundigen te raadplegen. Ik zal de minister hierop verder bevragen.

Mensen vinden dat zij op het gebied van de gezondheidszorg dertig jaar terug zijn in de tijd. 60% moet bij uitzending zelf alles betalen werd er gezegd. Zij vragen zich af waarom de inwoners niet naar Nederland worden gestuurd voor een medische behandeling. Ook hier kreeg ik te horen dat mensen zijn overleden door te lange procedures.
Verder zijn aan bod gekomen het feit dat gepensioneerden er fors op achteruit zijn gegaan, terwijl beloofd is dat dit niet zo gebeuren. Ook de hoge prijzen n de salarissen die achterblijven. Inmiddels kent St. Eustatius sinds 1-1-2011 een inflatie van 10,5%. De Rijksregering staat voor een grote uitdaging. Graag wil ik weten op welke manier zij deze problematiek gaan oppakken, zonder de economische ontwikkeling verder te stagneren.

Een ander punt dat naar voren werd gebracht is dat van de benoemingen. Afgesproken is dat dit allemaal via CFT (College Financieel Toezicht) moet gaan. Dit werkt volgens hen vertragend. Zij stellen voor om deze bevoegdheid neer te leggen bij de gezaghebber, die ook door de Kroon is benoemd.

De economie staat op een laag peil na perioden van relatieve groei. Het CBS zal later dit jaar een conjuncturen-survey doen. Vraag blijft wat de redenen zijn van de hoge inflatie. De mensen op St. Eustatius leven van dag tot dag. Zij zijn volgens de eilandsraadsleden gefrustreerden aan handen en voeten gebonden. Zij geven aan dat volgens artikel 1 van de grondwet zij gelijkwaardig behandeld moeten worden. Als voorbeeld wordt genoemd dat zij geen vakantie-uitkering krijgen bij hun AOV-uitkering. Dat is in het Europese deel van Nederland anders. Samen met Bonaire hebben zij een klacht ingediend bij het Europees hof over de ongelijke behandeling op et gebied van de AOV en kinderbijslag. Nederland heeft hen een aanvaardbaar voorzieningenniveau beloofd en die krijgen zij niet. Daarnaast hebben zij ook moeite met het fiscale stelsel van ABB (Algemene Bestedingsbelasting). Zij zeggen dat Bonaire als uitgangspunt is genomen. Er moet onderzoek worden gedaan naar wat iedere eiland individueel aan belastinginkomsten kan generen. Zij zeggen dat zij gedurende de onderhandelingen altijd hebben gezegd dat de drie eilanden niet als een eenheidsworst moeten worden gezien. Het zijn drie unieke eilanden.
Er zijn wat individuele casussen voorgelegd over belastingen, immigratie, onderwijs en economische zaken die ik nader moet uitzoeken en de verantwoordelijke bewindspersonen naar moet vragen. Dit zal ik meenemen in mijn notitie.

De volgende dag bezocht ik een stichting voor dagbesteding. Het zag er erg netjes en verzorgd uit. Dit is de enige plek op het eiland waar ouderen kunnen komen om uit hun sociale isolement te raken. Hier kreeg ik te horen dat thuiszorg nog niet is opgezet op St. Eustatius. Voor patiënten met een geestelijke beperking is nog geen opvang geregeld. De stichting wil verder ontwikkelen naar een organisatie die voldoet aan de kwaliteitnormen. Ik vetrouw dat het ministerie van VWS dit verder oppakt en hiermee aan de slag gaat.

De eilandsraad
Vervolgens had ik een gesprek met de eilandsraadleden, een open en constructief gesprek. Zij geven aan dat van de 12 punten van zorg die zij meegedeeld hadden aan de Rijksregering, alleen staatssecretaris Weekers heeft gereageerd. Hij is komen kijken, heeft hen gesproken, afspraken gemaakt en deze ook allemaal nagekomen. M.b.t. de gezondheidszorg spreken zij van een stiefmoederlijke behandeling van het ministerie VWS.

Ook geven zij aan dat zij vastgebakken zitten aan 1 zorgverzekeraar en dat er geen mogelijkheid is voor een aanvullende verzekering. Zij hebben geen goed woord over de manier hoe deze verzekering tot stand is gekomen. Zonder klanten daar eerst in te kennen, hebben de verschillende verzekeringsmaatschappijen een brief gekregen dat per ingaan 1-1-2011 alle particuliere verzekeringen komen te vervallen. Sommige mensen komen dus qua ziektekostenverzekering er slecht van af. Daar zijn zij erg boos over. Vooral het feit dat zijn geen keuze hebben zoals het Europese deel van Nederland. Ik zal hier niet verder over uitweiden, want dan verval ik in herhalingen. Trouwens ook de eilandraadsleden zeggen dat er meer mensen zijn gestorven door de behandeling.

In zake het onderwijs werd er aandacht gevraagd voor een eenduidig instructietaalbeleid met het oog op aansluiting op het voortgezet onderwijs. Er is ook aandacht gevraagd voor een maatregel van een schakelklas die er is genomen die ik zal voorleggen aan de minister van onderwijs. Daarnaast is er ook aandacht gevraagd voor de maatregel dat zwangere scholieren na bevalling weer naar school mogen. Dit geeft een perverse prikkel. Er zijn 16 tieners zwanger waarvan drie voor de tweede keer. Zij pleiten voor de mogelijkheid voor volwassenonderwijs voor deze meisjes.

Ook hier kwamen de problemen met de immigratie aan bod. Zij vinden dat de grenzen open moeten zijn voor alle Nederlanders. Mensen die op St. Eustatius zijn geboren en voor 10-10-10 in het buitenland woonden, ook het Europese deel van Nederland mogen niet vergoed naar hun geboorte-eiland terugkeren. Dit vraag weer uitzoekwerk, want volgens hen worden de regels van de wet door de IND ruim geïnterpreteerd. Daarnaast storen zij zich aan de behandeling op Schiphol dat zij door de 1oo-procentcontrole heen moeten en dubbel gecontroleerd worden door hun huidskleur, terwijl Nederlanders met een blanke huidskleur vrij kunnen doorlopen.

De leden van de KvK
Ik heb ook gesprekken gevoerd met de ondernemersvereniging en de Kamer van koophandel. Hier is naar voren gekomen dat de prijzen ook door de ondernemers zelf zijn verhoogd. De ondernemersvereniging heeft hun leden hierop gewezen, maar de supermarkten zijn van Chinese ondernemers en die zijn geen van allen lid van de ondernemersvereniging. Het blijkt dat de prijzen 1 op 1 overgezet zijn van de Antilliaanse gulden, naar de Amerikaanse doller. Dus een product dat Nafl.1, - koste, kost nu omgerekend Nafl. 1,78.

Zij vinden dat m.b.t. het fiscaal stelsel er geen balans is. De belastingdienst is flink aan het werk, maar zij zien er niets van terug. De ABB van 25% op auto’s is volgens hen niet goed doordacht. Dit is gedaan om het kopen van energiezuinige auto’s te bevorderen. Energiezuinige auto’s hebben een 0% heffing. Echter deze auto’s zijn niet te koop op St. Eustatius. Daar is geen autodealer. Zij komen hun auto’s op St. Maarten en die gaat deze auto’s niet leveren. Daarnaast blijkt de infrastructuur niet berekend op dit soort auto’s. Dit is wat hen betreft een onrechtvaardige maatregel, doordat zij niet kunnen voldoen aan de voorwaarden. Ook hier voorziet men dat de invoering van een vastgoedbelasting problemen gaat opleveren voor het investeringklimaat. Daarnaast is ook aandacht gevraagd voor de bereikbaarheid van douanepersoneel. Zij moeten op verschillende plaatsen werken waardoor ondernemers vaak veel tijd kwijt zijn om hun producten in te klaren. Werken met vaste openingstijden zal vel irritatie wegnemen.

Geheime belastingopbrengsten
De Kamer van Koophandel vindt het vreemd dat staatsecretaris Weekers niet bekend wil maken hoeveel belastingopbrengsten St. Eustatius heeft. Ik ben benieuwd naar de reden van deze geheimhouding. Ook hier kwam naar voren dat de private sector overal buiten is gehouden. Er hadden volgens hen veel zaken voorkomen kunnen worden als de Rijksoverheid meer naar de deskundigen had geluisterd. De wijzigingsvoorstellen gaan volgens de Kamer van Koophandel niet echt verlichting geven. Vraag is waarom de Rijksregering wel 9 miljoen euro kan investeren in een gevangenis en geen 6,5 miljoen dollar in een nieuw ziekenhuis.De stichting kan niet de rente en aflossing opbrengen. Ook werd er aandacht gevraagd voor de uitbreidingsplannen van NUSTAR, waar een meerderheid van de bevolking tegen is. Dit is een politiek gevoelig onderwerp waar de ChristenUnie nog een standpunt in moet nemen. Tot slot werd aan mij meegegeven dat er nog nooit zoveel negatieve sentimenten zijn tegen Europese Nederlanders.

Problemen in het ziekenhuis
Ook op St. Eustatius heb ik een werkbezoek gebracht aan het ziekenhuis. Het ziekenhuis heeft de beschikking over 15 bedden. Het is een ziekenhuis dat goed onderhouden wordt. In dit ziekenhuis worden de patiënten die uitgezonden moeten worden voor een medische ingreep gestabiliseerd. Zij hebben sinds kort een gynaecoloog in dienst maar geen mogelijkheden om een echo te maken. Er moeten structurele maatregelen komen. Reeds in 1980 is afgesproken dat er een nieuw ziekenhuis moest komen. Die is er ook gekomen, maar deze is vervolgens afgekeurd omdat het niet voldeed aan de eisen. De bedden konden bijvoorbeeld niet door de deuren. Ook nu is er weer gezegd dat er een nieuw ziekenhuis moet komen, echter komt de Rijksregering haar afspraken niet na. Het ziekenhuis heeft zelf het initiatief genomen om een onderzoek te doen naar de kosten voor renovatie en de kosten voor nieuwbouw. De resultaten worden binnenkort gepresenteerd.

Vervolgens heb ik het enige verpleeg- en bejaardentehuis die St. Eustatius rijk is bezocht. Ook hier zijn er plannen voor uitbreiding en is men niet goed op de hoogte wat de Rijksregering gaat doen. Zij beschikken over een mooie afdeling dagbesteding die zij ook als conferentiezaal verhuren. Er zijn plannen om samen te gaan met het ziekenhuis door het delen van sommige faciliteiten. Ook hier zie ik in potenties veel mogelijkheden om zorg te leveren naar Europees-Nederlandse Standaarden.

Samenvattend, zijn de verschillende uitvoeringsproblemen waar ik op Bonaire tegenaan ben gelopen ook op Saba en St. Eustatius aanwezig. De Rijksregering zal snel tot actie moeten komen om emoties te kanaliseren en mogelijke rechtszaken tegen te gaan. In mijn notitie en gedurende het Algemeen Overleg zal ik zeker daarop aandringen.

Is Bonaire geen rustig paradijs meer? (week 4)

Tue, 09 Aug 2011 11:55:50 +0200

Cynthia Ortega-Martijn is zes weken lang op bezoek in Cura�ao, St. Maarten en de BES-eilanden (Bonaire, St. Eustatius en Saba) en vertelt u over haar bevindingen. Hier vindt u het verslag van haar vierde week vol werkbezoeken en bijzondere ontmoetingen op Bonaire.

In mijn verslag heb ik er deze keer niet voor gekozen een korte compilatie te geven van de verschillende gevoerde gesprekken en werkbezoeken. Veel mensen hebben mij gevraagd om hen niet te citeren en ik respecteer deze afspraak. Mijn doel is om informatie te ontvangen over de stand van zaken met betrekking tot de uitvoering van wet- en regelgeving en de knelpunten waar men tegenaan loopt. Maar ook de mogelijke oplossingen. Al de verkregen informatie zal ik gebruiken om een notitie op te stellen over mijn bevindingen en mogelijke oplossingen en deze voor een reactie uit te reiken aan de minister van Binnenlandse Zaken gedurende het Algemene Overleg van 7 september 2011. Ik zal mij in het verslag beperken tot een aantal zaken die veelvuldig aan bod kwamen.

Mijn vierde week heb ik doorgebracht op Bonaire. Ik was daar als volksvertegenwoordiger van de inwoners van Bonaire. Het eiland is namelijk sinds 10 oktober 2010 een openbaar lichaam. In de Tweede Kamer is het besef nog niet geheel doorgedrongen dat Bonaire onderdeel is van het grondgebied van Nederland. Ook op Bonaire spreekt de bevolking nog steeds over ‘Hulanda’ alsof dat ver van hen afstaat. Dat is ook heel begrijpelijk, in veel opzichten is er een grote discrepantie waar te nemen tussen het openbare lichaam en de gemeenten. Bonaire is op geen enkele manier met welke gemeente dan ook te vergelijken. En daar is te weinig rekening mee gehouden bij de totstandkoming van wet- en regelgeving.

Bonaire heeft ongeveer 16.000 inwoners. Ongeveer 60% van de bevolking is laag opgeleid en behoord tot een lagere sociale klasse. Er heerst armoede en sommige wijken zijn er slecht aan toe. Ik weet van een kerkgemeenschap die het initiatief heeft genomen om voedselpakketten uit te delen aan deze mensen. Zo schrijnend zijn de situaties soms.

Verwantschap

Mijn verwantschap met de Bonairianen maakte het gemakkelijker om met de eilandbewoners in gesprek te komen. Zij hadden op hun beurt mijn optreden in de Tweede Kamer gevolgd gedurende de behandeling van de verschillende wetsvoorstellen. Hierdoor was er vertrouwen ontstaan dat ik naar hen wil luisteren en ook voor hun belangen wil opkomen. Ik kan mij goed verplaatsen in de gevoelens die er heersen en ben bekend met de taal en cultuur.

Iedereen die ik gedurende mijn verblijf op het eiland heb gesproken is bezorgd over de huidige situatie en wijzen erop dat er snel verbetering moet komen. Mensen moeten het gevoel hebben dat er met hen rekening wordt gehouden. Het gevoel is nu dat zij alleen de lasten hebben en niet de baten.

Orde op zaken stellen

Twee jaar geleden was ik voor het laatst op Bonaire en toen was er sprake van een vredig en rustig paradijs waar mensen gemoedelijk met elkaar omgaan. Ik trof nu een Bonaire aan waar sprake is van een gespannen situatie tussen bevolkingsgroepen. Moeten de inwoners van Bonaire maar gewoon wennen aan de nieuwe situatie? Ja, dat moeten zij zeker. Maar een beetje realiteitszin is wel op z’n plaats. Er zijn dingen verkeerd gegaan en de regering en de Staten Generaal hebben de situatie onderschat. Nu is het tijd om orde op zaken te stellen. Na twee jaar is een evaluatie dan ook wel op z’n plaats. Een evaluatie van wet- en regelgeving en het bestuursmodel pas na vijf jaar uitvoeren is niet te rechtvaardigen. Dan blijven we adhoc werken terwijl juist nu structurele wijzigingen nodig zijn.

Armoede onder jongeren

In een eerdere fractieblog sprak ik al over kindermisbruik en –mishandeling op Bonaire. Volgens de mensen op het eiland is door de invoering van de dollar en het nieuwe fiscale systeem de armoede onder jongeren ook sterk toegenomen. Het is dan ook deze groep die zich begint te roeren. De mensen zijn boos en teleurgesteld dat de Rijksoverheid zijn afspraken in onvoldoende mate is nagekomen. Er zijn ook positieve ontwikkelingen te melden zoals in het onderwijs: gratis schoolboeken, geen schoolgeld en nieuwe schoolgebouwen. Echter het ‘zoete’ wordt teniet gedaan door het ‘zure’. Het leven op de eilanden is duur geworden en er is weinig te besteden.

Onderstand

Een ander moeilijk punt is de Onderstand, dat is de bijstand. Sinds 10 oktober vorig jaar gelden hiervoor andere voorwaarden. In november werd iedereen opgeroepen voor een herevaluatie waarna in diverse gevallen de teveel ontvangen uitkering is teruggevorderd. Dit heeft voor veel gezinnen een enorme impact gehad op hun portemonnee. We moeten onze wetten handhaven maar in schrijnende gevallen moet er een mogelijkheid zijn om mensen tegemoet te komen. Het gaat hierbij namelijk niet om moedwillig achterhouden van informatie of fraude.

Mensenrechten

De gevoelens van teleurstelling en zich ‘genomen voelen’ worden met de dag agressiever. De Rijksoverheid moet snel komen met een onderzoek naar de koopkracht en het bestaansminimum vaststellen op basis van de recente prijsontwikkelingen. Niet zozeer omdat de situatie dreigt te escaleren, maar vooral omdat de Rijksoverheid de mensenrechten van de inwoners moet waarborgen.

Rutte ook premier BES-eilanden

Met de Rijksvertegenwoordiger zeg ik dat de gevoelens die leven op de eilanden zo snel mogelijk gekanaliseerd moeten worden. Er moet worden ingezet op een emotionele band met Nederland. Daarnaast moeten uitvoeringsproblemen zo snel mogelijk worden opgelost. Ik doe hierbij een oproep aan de minister-president om te laten zien dat hij ook de premier is van de inwoners op de BES-eilanden. Het is toch vreemd dat hij na tien maanden nog geen werkbezoek heeft gebracht?

Ondernemerschap (week 3)

Thu, 04 Aug 2011 16:31:57 +0200

Cynthia Ortega-Martijn is zes weken lang op bezoek in Cura�ao, St. Maarten en de BES-eilanden (Bonaire, St. Eustatius en Saba) en vertelt u over haar bevindingen. Hier vindt u het verslag van haar derde week vol werkbezoeken en bijzondere ontmoetingen op Cura�ao.

Mijn derde week op Curaçao is bedoeld om echt vakantie te houden en mij voor te bereiden op mijn werkbezoeken naar Bonaire, Saba en St. Eustatius. In deze week heb ik een aantal gesprekken en werkbezoeken die in week 1 en 2 niet konden plaatsvinden. Ik zal daarom een algemene impressie geven van de totale week. Deze week aandacht voor het stimuleren van zelfstandig ondernemerschap. Curaçao is voor haar economische groei afhankelijk van het toerisme. Dit maakt hen tegelijkertijd kwetsbaar en afhankelijk van deze toeristen. Ze zijn daarom op zoek naar andere markten die zij kunnen aanboren. Ook willen zij meer bedrijvigheid onder de bevolking bevorderen. Deze week voorbeelden van twee projecten.

Situatie op Bonaire
Ik heb deze week weer twee gesprekken gehad met mensen over de situatie op Bonaire. Een daarvan is een bezorgde burger die vaak e-mailberichten stuurde naar de leden van de commissie Koninkrijksrelaties over allerlei problemen die zich voordoen. Het was een goed gesprek en ik ben goed voorgelicht over de problemen en de heersende gevoelens van ontevredenheid op dit moment.

Ook heeft hij mij bijgepraat over een te organiseren hoorzitting met de burgers op Bonaire in een sporthal. Op basis daarvan zal ik mijn contactpersoon op Bonaire vragen gericht een programma op te stellen voor Bonaire. Het andere gesprek was met een ondernemer die vertelde over de manier hoe er omgegaan wordt met lopende afspraken over opdrachten. Nu blijkt dat het geld op is en kunnen de geplande opleidingsactiviteiten voor bijscholing van het personeel niet door gaan. Dit lijkt mij vreemd, want in de verschillende debatten is veel aandacht gevraagd voor het reserveren van gelden voor om- en bijscholing van het lokale personeel. Dit zal ik in ieder geval gedurende mijn verblijf op Bonaire verder uitzoeken.

Kinderrechten
Ook deze week ben ik bezig geweest met het thema kinderrechten. Ik heb gesproken met de directeur van een stichting tegen kindermisbruik. Trouwens ook hier werken alleen professionele vrijwilligers, die dus niet betaald worden. Ik ben erg geschrokken van de verhalen die ik hoorde. Gevallen waarvan ik mij afvraag hoe het mogelijk is dat zij binnen het koninkrijk plaats vinden. Daders die vrij uitgaan, moeders die kinderen zeggen om de andere kant op te kijken als zij misbruikt worden door haar vriend, want die brengt immers geld binnen, een vader die 3 eigen kinderen van vlees en bloed zwanger heeft gemaakt. Het lijkt dweilen met de kraan open. Mijn vermoedens dat veel van de jongeren die criminele activiteiten plegen een achtergrond van misbruik en mishandeling hebben blijkt te kloppen. Deze gevallen doen zich niet alleen voor op Curaçao, maar ook op o.a. Bonaire, dat nu hoort bij het grondgebied van Nederland. Dus een gezamenlijke aanpak binnen koninkrijksverband is nodig. Het wordt tijd om de oorzaken aan te pakken en te werken aan preventie. Kinderen hebben recht op een veilige en beschermde omgeving.

Wel plichten, geen rechten
Een gesprek met een ex-gezaghebber van St. Eustatius stond vervolgens op de agenda. Hij zal mij bijpraten over de ontwikkelingen sinds dit eiland bij Nederland hoort. De burgers van St. Eustatius zijn erg teleurgesteld in Nederland. Zij zijn er qua welvaartniveau op achteruit gegaan. Daarnaast is de beloofde kwalitatieve gezondheidszorg niet gekomen. Er zijn veel problemen in de uitvoering van de wetten. Zij hebben het gevoel wel plichten te moeten nakomen, maar hebben geen rechten gekregen. Ook zijn er zorgen over de uitbreiding van NUSTAR, een bedrijf die zich gespecialiseerd heeft in het opslaan van olie. Daarnaast is er maatschappelijk veel onrust en geen maatschappelijke draagvlak voor de wetten abortus, euthanasie en homohuwelijk die uiterlijk volgend jaar ingevoerd gaan worden. Ik kreeg namen van contactpersonen door die mij kunnen helpen een programma op te stellen voor wanneer ik op St. Eustatius ben.

Sociale werkplaats
Op Curaçao is men druk bezig om een sociale werkplaats goed op te zetten. Meer en meer komt er aandacht voor mensen met een beperking. In het gesprek met een oud-VVD wethouder en een projectleider werden de plannen uiteen gezet. Het plan gaat uit van een publiekprivaat partnerschap in Nederland en regio gericht op het exporteren van producten geproduceerd door de doelgroep. Ook zal de wijkeconomie gestimuleerd worden door het opzetten van kleine bedrijven in wijken. Zij hebben behoefte aan ondersteuning van Nederland op basis van kennisuitwisseling en het afnemen van producten. Ik zal in Nederland informatie voor hen opzoeken. Het is een mooi initiatief waar samenwerking met SW-bedrijven in Nederland een mooie aanvulling zal zijn.

Agrarische sector
Een ander werkbezoek wat ik heb gebracht is naar een agrarisch project op Banda Bao. Meer en meer groeit het besef dat het eiland beschikt over alle ingrediënten om te komen tot zelf geteeld voedsel. In het kader van de voedselcrisis is het een goed idee om niet afhankelijk te blijven van import van voedsel. Het is een breed opgezet project dat inzoomt op bewustwording over voeding, tot het opzetten van een kleine agrarisch bedrijfje. Dit project wordt voor een deel gefinancierd door de olieraffinaderij ‘Isla’ waar in de Tweede Kamer vaak vragen over worden gesteld doordat zij zich niet houden aan de milieunormen. Het is dan goed om te noemen dat zij op andere gebieden wel het verantwoord ondernemerschap oppakken. Het project zal, indien succesvol, naast veel werkgelegenheid ook andere neveneffecten hebben zoals minder ziektes door gezonde voeding. Het verbouwen van gezond voedsel voor eigen gebruik is vooral voor mensen met een laag inkomen een uitkomst en een goede manier om onderstandtrekkers aan het werk krijgen. Ook voor dit project geldt dat men op zoek is naar ondersteuning op het gebied van kennisuitwisseling, samenwerking en mogelijkheden om fondsen te werven. Er zijn al succesvolle verhalen te melden van mensen die een eigen bedrijfje zijn begonnen.

Tot slot,

Naast een aantal andere bijzondere gesprekken met mensen die zich inzetten voor hun land Curaçao door zaken kritisch aan de orde te stellen, was het tijd om mij voor te bereiden op mijn werkbezoeken aan de BES-eilanden. Ik heb een goed beeld gekregen van de ontwikkelingen op Curaçao. Er is enerzijds onrust door de politieke situatie die men als niet stabiel bestempeld door allerlei incidenten, aan de andere kant hebben de bestuurders een duidelijke visie op welke koers zij willen varen en worden ook acties verricht. Hierbij wil ik het plan van aanpak noemen van de minister van Justitie om criminaliteit aan te pakken. Daarnaast is mij opgevallen dat er op allerlei terreinen gehandhaafd wordt. Bewoners moeten daar aan wennen. Het is voor iedereen een uitdaging om te groeien naar volwassenheid. Ook dat vraagt om ondernemerschap.

Het waren drie intensieve weken, waaruit de voordelen van een kleine fractie weer blijkt. Het feit dat wij ingelezen zijn in een aantal portefeuilles maakt het mogelijk om binnen een gesprek over verschillende onderwerpen te praten. Al met al een vruchtbare tijd. Er liggen een aantal acties die ik in mijn werk als parlementariër verder zal oppakken.

Meer samenleving, minder overheid (week 2)

Wed, 03 Aug 2011 10:50:17 +0200

Cynthia Ortega-Martijn is zes weken lang op bezoek in Cura�ao, St. Maarten en de BES-eilanden (Bonaire, St. Eustatius en Saba) en vertelt u over haar bevindingen. Hier vindt u het verslag van haar tweede week vol werkbezoeken en bijzondere ontmoetingen op Cura�ao.

Deze week zal het accent het meest liggen op het bezoeken van sociale projecten. Curaçao kampt met een aantal problemen o.a. op het gebied van criminaliteit, maar ook tienerzwangerschap. Veel mensen zetten zich vrijwillig in om jongeren preventief te begeleiden naar een betere toekomst. De ChristenUnie wil meer samenleving en minder overheid. Ik heb gezien dat het kan met een minimale investering. Het vraagt wel om een andere manier van denken en kijken naar de samenleving. Ook het kabinet wil meer samenleving en minder overheid. Jammer genoeg lijkt dat meer ingegeven vanuit een bezuinigingsdoelstelling dan vanuit een visionair maatschappijbeeld.

Uiteraard ben ik ook deze week in contact gekomen met mensen die mij wilden spreken over de problemen op de BES-eilanden. Hierbij een korte impressie van mijn tweede week.

Week 2

Deze ochtend 18 juli staat een wijkwandeling op het programma. Een ‘krachtwijk’ genaamd Fleur de Marie is onderdeel van samenwerkingafspraken tussen toenmalige minister Vogelaar en de toenmalige Nederlands-Antilliaanse regering. Het project wordt uitgevoerd door Nederland beschikbaar gestelde gelden. Het is dan goed om op de hoogte te komen van de inzet van deze gelden en het resultaat daarvan. Twee jaar geleden heb ik een wandeling in deze wijk gemaakt toen de werkzaamheden in een pril stadium waren. Ik liep nu in een wijk waar zowel fysiek als sociaal veranderingen hebben plaatsgevonden. De werkzaamheden zijn op bepaalde gebieden in samenwerking met de wijkbewoners gedaan. Ook hier ben ik een klein enthousiast team medewerkers tegen gekomen die in staat waren de bewoners te bereiken en te mobiliseren. Mensen worden weer trots op hun wijk. Op het eerste gezicht lijken de gelden efficiënt en effectief besteed. Vraag is wel in hoeverre de ingezette werkzaamheden door de huidige regering opgepakt worden, nu alle subsidies aan Curaçao in 2012 zullen stoppen. Over de voortgang van dit project kom ik verder op terug in dit verslag.

Vervolgens staat een gesprek gepland met een beleidsmedewerker werkgelegenheidsprojecten. Het eiland staat voor grote uitdagingen op het gebied van sociale zekerheid en arbeidsparticipatie. De wet op de onderstand is zodanig aangepast dat daar waar mensen niet meewerken aan het vinden van een baan sancties worden toegepast, zoals het intrekken van de uitkering. Er wordt van alles gedaan om heb die kunnen werken te mobiliseren om te gaan werken. Mensen moeten eraan wennen dat indien zij geen inspanning verrichten om te werken zij een sanctie opgelegd kunnen krijgen.

De volgende dag 19 juli heb ik een gesprek met de minister-president van Curaçao. Het was een inhoudelijk gesprek over de diverse plannen waar het huidig kabinet voor staat. Op tal van terreinen kwamen plannen langs die geïmplementeerd moeten worden. Wij zijn uitgebreid stil blijven staan bij de wijkaanpak. De premier is voorzitter van de stuurgroep. IK heb met hem mijn zorgen gedeeld over vele gevallen van incest, kindermisbruik en kindermishandeling. Doel van deze aanpak is om achter de voordeur te komen en hulp te verlenen. Wij hebben het gehad over de notitie die minister Donner heeft gestuurd over de toekomst van het koninkrijk. De regering is druk bezig met het land Curaçao op te bouwen en wil momenteel al hun tijd en energie hierop richten. Ik was blij om te horen dat ‘Curaçao huis’ in Den Haag ook objectieve informatie gaat verstrekken over de ontwikkelingen. Zij zijn niet verplicht om dit te doen. Ik vertrouw dat wij als Kamer effectiever kunnen debatteren.

Mijn volgende bezoek is bij een aantal bezorgde gepensioneerden die van Bonaire afkomstig zijn, maar nu op Curaçao wonen. Degenen die het initiatief hiervoor heeft genomen is gehandicapt door een medische misser. Het gaat om een groepje ex–ingezetenen van Bonaire die voor 10-10-2010 een ambtenarenpensioen hebben opgebouwd op Bonaire. Zij werden plotseling geconfronteerd met het feit dat hun pensioen overgeheveld werd vanuit de APNA (Antilliaanse Pensioenfonds) naar Pensioenfonds BES. Dit heeft als gevolg dat zij netto fors op achteruit zijn gegaan. Een mevrouw gaat netto Naaf. 1000, - op achteruit. Zij kan haar kosten niet meer betalen. Zij worden van het kastje naar de muur gestuurd bij hun vragen. Ook de belastingdienst in Nederland begrijpt onvoldoende wat er precies aan de hand is, getuigen de e-mailcorrespondentie die ik onder ogen heb gekregen. RCN (Rijksdienst Caribisch Nederland) zegt dat zij de wet alleen uitvoeren. Ik zal op Bonaire gaan uitzoeken wat er precies aan de hand is. Deze groep gepensioneerden zitten vreselijk in de problemen. Bij de behandeling van belastingwet BES in de Tweede Kamer is duidelijk besproken dat mensen niet op achteruit zullen gaan zeker niet gepensioneerden die al van een klein pensioentje moeten leven.

Vervolgens gesproken met een projectadviseur die o.a. op Bonaire komt. Zij heeft een aantal problemen geschetst en de gevoelens proberen te verwoorden van mensen. Op Bonaire heerst er een atmosfeer van ‘wij/zij’. Daarnaast heeft zij ook de stand van zaken geschetst over de lopende projecten vanuit het SEI. Er zijn wel zorgen of het allemaal binnen de afgesproken tijd gerealiseerd kan worden. Ik zal daar zoals al aangegeven ook voor de BES hier vragen over gaan stellen in het debat over de BES na het zomerreces.

Ik heb daarna een gesprek met een houder van een kinderopvangcentrum. Zij is een erkend leerwerkbedrijf Ik kreeg een mooie presentatie over de toekomstige plannen om uit te breiden en kreeg ook zicht in de methodiek die zij hanteert. Ook op Curaçao is de regering drukdoende om te werken aan de kwaliteit van kinderopvangcentra. Er zijn veel kinderdagverblijven die niet gesubsidieerd zijn. Binnenkort komt er een vergunningentraject voor kinderdagverblijven. Iets wat wij in Nederland nog definitief een politieke keuze voor moeten maken. Binnenkort start de overheid met een pilot voor 24-uurs zorg. Ook deze maatregel is bedoeld om meer mensen vooral in de horeca- en hotelsector aan het werk te krijgen. Als woordvoerder SZW, waaronder kinderopvang, heb ik goede inspiratie gekregen voor onze discussies in Nederland. O.a. de constructie privaat-publiek hoe wij die kennen in Nederland is hier niet bekend. Een constructie die de laatste tijd bij Kamerleden veel vragen heeft opgeroepen of het op deze manier verder moet.

Op 20 juli stond een werkbezoek aan een bejaardentehuis gepland. Het gaat weer om een particulier initiatief die professionele zorg gaven aan een aantal senioren. Het gebouw is aan vernieuwing toe en daardoor hebben zij de opvang stop gezet. Op Curaçao zijn bijna alle verzorgingstehuizen particuliere initiatieven. Mensen die vanuit een bewogen hart willen omzien naar de kwetsbaren in de samenleving. Zij hebben meestal op bepaalde momenten een kleine ondersteuning nodig om door te gaan. Ik zal voor hen een en ander uitzoeken in Nederland, zoals samenwerking. De regering heeft aangekondigd dat zij een kwaliteitsslag wil gaan maken met deze tehuizen. Zij hebben de tijd gekregen om uiterlijk december 2011 verbeteringen zoals met GGD is afgesproken door te voeren.

De volgende dag 21 juli bracht ik een werkbezoek aan een vrijwilligersproject die als doel heeft jongeren uit een aandachtwijk begeleiding aan te bieden door het voetbaltalenten te ontwikkelen, maar ook om hen te begeleiden bij huiswerk en andere problemen. Ik heb dit project geadopteerd en was benieuwd naar de voortgang van de plannen om te komen met een nieuw clubhuis. Hun plannen bleken te ambitieus en moeten aangepast worden. Wat mij zeer heeft geraakt, is dat degene die zich zo inzet voor deze jongeren een visuele beperking heeft. Ik kom zoveel mensen hier tegen die willen dat de jongeren naar school gaan en zich ontwikkelen tot volwaardige burgers. Het is er hartverwarmend om te zien.

Vrijdag 22 juli was een mooie dag. In mijn eerste verslag heb ik het gehad over geld die door middel van een amendement van mij meeondertekent door CDA en PVDA ter beschikking is gesteld aan een kindertehuis dat al meer dan 60 jaar zonder overheidssubsidie kinderen opving en begeleidde. Het geld dat voortkomt uit de onderbesteding van SEI-gelden is bedoeld om een nieuwe vleugel te bouwen. Vandaag moet ik symbolisch het startsein geven voor de sloop van het oude gedeelte. Bij de ceremonie waren o.a. de minister van Onderwijs en de minister van Sociale Zaken aanwezig. Het projectdossier en alle voorbereidende werkzaamheden om zover te komen dat het plan werd goedgekeurd, is gedaan door een projectteam bestaande uit vrijwilligers. Ik ben God dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken en dat ik deelgenoot ben geworden van dit mooi werk. Er is veel aandacht hiervoor geweest, zowel tv als in de kranten. T.z.t. zal ik de foto’s en een kort filmpje hierover plaatsen op mijn weblog.

Wat mag het een parlementari�r kosten? (week 1)

Tue, 02 Aug 2011 20:03:11 +0200

Cynthia Ortega-Martijn is zes weken lang op bezoek in Cura�ao, St. Maarten en de BES-eilanden (Bonaire, St. Eustatius en Saba) en vertelt u over haar bevindingen. Hier vindt u het verslag van haar eerste week vol werkbezoeken en bijzondere ontmoetingen op Cura�ao.

Het is al weer twee weken geleden dat ik op Curaçao ben gearriveerd. Dit jaar heb ik besloten, net zoals in 2009, om mijn vakantie te combineren met het afleggen van een aantal werkbezoeken op de verschillende eilanden. In 2009 is dat een vrij intensieve periode geweest en van echt vakantie houden is toen niet veel terecht gekomen. Ik laat er geen traan over, want de investering die ik toen heb gedaan in tijd en financiën, heeft rendement opgeleverd. Het heeft er toe bijgedragen dat ik de verschillende debatten over de staatkundige herstructurering namens onze kleine fractie inhoudelijk en met kennis van zaken kon voeren.

Inmiddels zijn op 10 oktober 2010 de staatkundige veranderingen binnen het koninkrijk een feit geworden. Curaçao en St. Maarten zijn, net zoals Aruba en Nederland, autonome landen geworden binnen het koninkrijk. Bonaire, St. Eustatius en Saba (BES-eilanden) zijn onderdeel geworden van het grondgebied van Nederland. De laatste maanden hebben ons alarmerende berichten bereikt vanuit deze drie eilanden. Een en ander is ook in het nieuws geweest. De dag waarop ik op het vliegtuig stapte stond er een paginagroot artikel in de Volkskrant over de problemen op de eilanden. Als parlementariërs behoren wij in de Tweede Kamer ook voor de belangen van deze inwoners van Nederland op te komen. De laatste tijd heb ik daarom vaak, door middel van Kamervragen, aandacht gevraagd voor de problemen. Echter, de antwoorden waren niet altijd even bevredigend.

Ik kreeg ook verzoeken om zelf te komen kijken naar de situatie op de BES eilanden. Daarom heb ik besloten een forse investering te doen en het reces opnieuw te gebruiken om werkbezoeken af te leggen en te spreken met sleutelpersonen en de bevolking van de BES-eilanden. Ik heb in de commissie al gemeld dat ik de knelpunten in kaart zal proberen te brengen en een notitie zal opstellen. Deze zal ik aanbieden aan de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Per 1 augustus zal ik afreizen naar Bonaire en vervolgens zal ik St. Eustatius en Saba via St. Maarten aandoen.

Hoewel het mijn voornemen is om op Curaçao ook vakantie te nemen en uit te rusten, wou ik toch tijd nemen om een aantal werkbezoeken af te leggen. De begrotingbehandeling van Koninkrijksrelaties is over een aantal maanden en het is goed om nu al mogelijke input en informatie te verzamelen voor het debat. Verder wil ik graag op de hoogte komen van de stand van zaken na 10 oktober 2010 en de relaties met politici opbouwen en onderhouden. Ook vanuit Curaçao hebben bezorgde berichten de Tweede Kamer bereikt en als volksvertegenwoordiger wil ik uit eerste hand horen wat er aan de hand is. Dat heeft geresulteerd in bijzondere werkbezoeken en afspraken. Ik wil de lezer een indruk geven van de mijn eerste week op Curaçao. Een verslag van de tweede week volgt binnen een aantal dagen. Vrijdag 8 juli ben ik op Curaçao aangekomen.

Week 1 – Curaçao - Maandag 11 juli

Om 8 uur in de ochtend had ik een radio-interview bij Radio Direct over de reden van mijn bezoek aan de eilanden. IK was te gast in een politiek programma en de problemen op de BES en de wijze waarop het staatkundige herstructureringsproces is verlopen kwamen volop aan de orde.

Daarna had ik een gesprek met 2 parlementariërs van een van de coalitiepartijen. We hebben, na het wederzijds versterken van de relaties, ook inhoudelijk met elkaar gesproken over politieke thema’s die spelen op het eiland. Vanuit mijn kennis van de portefeuille SZW konden we op een goede manier ideeën uitwisselen. Het werd erg op prijs gesteld en ik beschik nu over objectieve informatie die ik kan gebruiken bij de begrotingsbehandeling van de begroting van Binnenlandse Zaken.

Mijn volgende gesprek was bij een organisatie genaamd ‘Bos di Hubentud’. Een aantal maanden geleden ontvingen wij als commissie Koninkrijksrelaties( KR) een brief en een boek van de heer Basselman genaamd: ‘geboren voor een cent’. Het ging over kindermisbruik en kindermishandeling en hoe kinderrechten op de eilanden met de voeten zouden worden getreden. Daar wilde ik meer over weten en heb In de procedurevergadering van de commissie KR gevraagd of de minister op de brief en het boek zou reageren. Het waarborgen van mensenrechten, waaronder kinderrechten, is namelijk een koninkrijksaangelegenheid. Het verzoek heeft geresulteerd in een nietszeggend antwoord. De ChristenUnie wil opkomen voor de rechten van het kind, niet alleen in Nederland, maar binnen het hele koninkrijk.

De organisatie ‘Bos di Hubentud’ is een vrijwilligersorganisatie die opkomt voor de rechten van het kind. Zij doen veel aan bewustwording op scholen en hebben verschillende projecten opgezet om jongeren te begeleiden die last hebben van de gevolgen van een traumatische gebeurtenis. Zij hebben ook een jeugdparlement opgezet om deze jongeren een stem te geven. Door middel van een confronterend theaterstuk hebben zij de problematiek van o.a. incest, kindermisbruik en kindermishandeling bespreekbaar gemaakt. Deze organisatie is ontstaan na een dramatisch geval van seksueel misbruik van een vijfjarig meisje. Wat mij is opgevallen en wat veel indruk heeft gemaakt, is de professionaliteit en enthousiasme waaruit zij werken. De organisatie bestaat al een aantal jaren en zal voor het eerst subsidie gaan ontvangen voor een project. Het valt mij op dat op Curaçao veel particuliere sociale initiatieven door de samenleving worden opgepakt en uitgevoerd. Het thema kinderrechten wil ik graag vanuit de portefeuille Koninkrijksrelaties verder oppakken.

Week 1 – Curaçao - Dinsdag 12 juli

Ik moet vroeg op voor een televisie-interview om zeven uur. Het programma ‘Bon Dia’ is een goed bekeken programma. Het ging vanmorgen voornamelijk over de ontwikkelingen op de BES-eilanden. De prijzen van producten zijn door de invoer van een nieuw monetair stelsel en de invoering van een nieuw belastingstelsel, vreselijk omhoog gegaan. In het debat over dit nieuwe fiscale stelsel had ik al gewaarschuwd voor deze gevolgen, maar de toenmalige staatsecretaris van financiën had daar geen oren naar. Ik ben blij dat ik toen wel een toezegging heb gekregen dat er over 2 jaar geëvalueerd zou worden en niet over vijf jaar, maar dat even terzijde. In het televisieprogramma kunnen mensen opbellen en vragen stellen of opmerkingen maken. Ook op Bonaire is het programma te volgen. Er belden inwoners van Bonaire die hun verhaal kwijt wilden over de levenstandaard op het eiland en zij waren blij dat ik besloten had de eilanden te bezoeken.

Mijn volgende afspraak was met twee ambtenaren van het College Financieel Toezicht. Hierbij zou het gaan over de financiële situatie op de BES-eilanden. In het begrotingsdebat van Binnenlandse Zaken vorig jaar december, heb ik gevraagd op welke manier de hoogte van de vrije uitkering in de BES-fonds tot stand is gekomen. Het antwoord deed vermoeden dat het hierbij ging om een inschatting. Hierbij heb ik de toezegging gekregen dat, indien bleek dat het bedrag te laag is en men er niet van rond kan komen, de minister dit zal corrigeren. Nu, een half jaar later, blijkt dat de vrije uitkering niet toereikend is. Opvallend is dat de minister nu wel een onderzoek wil doen om te komen tot een realistisch bedrag. Ook vanuit dit gesprek heb ik informatie ontvangen die ik zal gebruiken bij de begrotingsbehandeling van Binnenlandse Zaken. Er is dringend behoefte aan een coördinerend bewindspersoon om het transitieproces op de BES-eilanden goed te laten verlopen. Overigens heeft de commissie KR hier vaker voor gepleit. Dat moeten wij dus weer oppakken. Er is gebrek aan mankracht en middelen om het bestuursapparaat, waaronder de afdeling financiën, op te bouwen.

Mijn volgend gesprek was met een adviseur van de toenmalige Antilliaanse regering die nauw betrokken was bij het staatkundige hervormingsproces. Zij is staatrechtelijk goed op de hoogte van het zelfbeschikkingrecht van deze eilanden. Wij hebben gesproken over de situatie op de BES eilanden en de wijze waarop het proces is verlopen. Ook het feit dat Bonaire en St. Eustatius aangegeven hebben nooit voor integratie te hebben gekozen, kwam aan de orde. Er zijn staatrechtelijk een aantal zaken niet goed gegaan. Vraag is of de regering bereid is snel orde op zaken te stellen. Ik voel mij medeverantwoordelijk voor dit proces dat heeft plaatsgevonden toen de ChristenUnie meeregeerde. Veel van de zorgen, die ik heb geuit door moties en amendementen, worden nu waarheid. Ik ben dan ook vastbesloten om mee te denken en oplossingen aan te dragen.

Mijn volgende gesprek was met bestuursleden/parlementariërs van een oppositiepartij. Naast informatie over de politieke situatie op het eilanden hadden zij interesse in een aantal politieke thema’s die niet gewijzigd zijn in het recent aangeboden gewijzigde wetboek van strafrecht voor Curaçao. Dat zijn euthanasie en abortus; op Curaçao verboden en dus strafbaar. De minister van Justitie heeft aangekondigd dat er eerst een brede maatschappelijke discussie opgestart moet worden omdat het hierbij gaat om gevoelige thema’s. Zij wilden van mij weten op welke manier de ChristenUnie het proces had doorlopen vanuit onze christelijke identiteit, daar zij zich qua identiteit zich verwant voelen met de ChristenUnie. Ik ben blij dat zij hier behoedzaam mee omgaan. Door een aangenomen amendement in de Tweede Kamer zullen deze twee wetten op korte termijn alsnog ingevoerd worden op de BES-eilanden, terwijl de beloofde maatschappelijk discussie hierover nog niet heeft plaatsgevonden. Dit is eén van de ergernissen van de inwoners van de BES-eilanden.

Week 1 – Curaçao - Woensdag 13 juli.

Vandaag heb ik allereerst een bezoek gebracht aan USONA. Deze organisatie beheert alle projectgelden die ingezet worden vanuit Nederland. Doel van mijn gesprek was informatie verzamelen over de stand van zaken met betrekking tot de besteding van de gelden voor Sociaaleconomische initiatieven. In 2009 was er sprake van onderbesteding van deze gelden waardoor ik, door middel van een amendement samen met PVDA en CDA, geld kon reserveren voor het bouwen van een nieuw gebouw voor kinder- en naschoolse opvang. In mijn tweede verslag zal ik hierop terugkomen. Door de schuldsanering bij het tot stand komen van de nieuwe landen zal Nederland na 2012 geen financiële middelen meer beschikbaar stellen aan Curaçao en St. Maarten. Vraag is of alle beschikbare financiële middelen wel goed worden ingezet. Een vraag die bij de begrotingbehandeling Koninkrijksrelaties zeker aan bod zal komen. Een andere vraag is wat er met de opgebouwde expertise van USONA gaat gebeuren. Ik zie kansen om deze in te zetten voor de BES-eilanden. Ook heb ik het gehad over een problematiek van wisselkoersen en belastingheffingen waardoor er beduidend minder geld naar de BES-eilanden ging en projecten in de problemen kwamen. Het ziet er naar uit dat deze problematiek wordt opgelost en indien niet, dan heb ik nu input om de verantwoordelijke bewindspersoon hierop te bevragen en te komen met een oplossing.

Mijn volgende bezoek bracht ik aan REDA SOSIAL een organisatie die zich bezig houdt met integrale wijkaanpak die door Nederland is gefinancierd. Ik was benieuwd naar de voortgang hiervan. Ook heeft toenmalige minister Vogelaar geld beschikbaar gesteld voor de aanpak van 5 probleemwijken. Inmiddels heeft de huidige regering een nationaal integrale wijkplan gepresenteerd dat er voor moet zorgen dat achterstandswijken zowel fysiek als sociaal een soort transformatie ondergaan. De regering van Nederland heeft besloten geen specifiek beleid meer te voeren, en de vraag is nu wat er met de vijf wijken gaat gebeuren. De regering van Curaçao zal dit zelf verder oppakken waardoor de al gedane investeringen niet verloren gaan. Daarnaast zijn er twin-relaties mogelijk tussen Curaçao en de grote steden in Nederland om kennis uit te wisselen en van elkaar te leren. Die behoefte is nog steeds aanwezig. Een onderwerp dat aan bod kan komen bij het debat over wijken.

Week 1 – Curaçao – Donderdag 14 juli.

Vroeg in de ochtend, om 8 uur, heb ik samen met Bas Jan van Bochove van het CDA, die ook op het eiland was, een bezoek gebracht aan de gouverneur. De gouverneur is vertegenwoordiger van de koningin en hoofd van de regering. Het was een goed gesprek, maar ik zal niet verder uitwijden over de inhoud van het gesprek.

De volgende afspraak was met de heer Basselman, ik noemde hem al eerder in dit verslag. Hij sprak open over zijn ervaringen met de rechten van het kind en was heel bewogen met het lot van kinderen. Hij heeft mij een plan van aanpak gegeven dat hij ook heeft uitgereikt aan de regering. Ik zal het bestuderen en meenemen in mijn voornemen om dit thema in koninkrijksverband op te pakken.

Week 1 – Curaçao – Vrijdag 15 juli.

Vandaag had ik een gesprek met een parlementariër van de coalitie. Het gesprek ging over de aanpak van kindermisbruik en het tegengaan van criminaliteit onder jongeren. Doel van het gesprek was mijn zorgen te bespreken over de toenemende criminaliteit onder jongeren uit Curaçao in Nederland. Van hulpverleners in Nederland heb ik begrepen dat veel van deze jongeren kampen met trauma’s die zijn ontstaan door (seksueel) misbruik en mishandeling. Daarnaast ontving ik informatie over de 80/20% regeling, die ook de Tweede Kamer heeft bereikt. De regering van Curaçao wil komen met een wet die werkgevers de norm oplegt dat hun personeelsbestand voor 80% uit Curaçaose medewerkers moet bestaan. Dit omdat er vaak gebruik wordt gemaakt van goedkope krachten uit het buitenland en de inzet van buitenlandse stagiaires. De definitie voor Curaçaose is dan: geboren op Curaçao of één van de ouders geboren op Curaçao of iemand die zonder onderbreking vijf jaar op het eiland heeft gewoond. Deze maatregel heeft veel stof doen opwaaien op Curaçao. Overigens lijken de overwegingen op die van minister Kamp die het aantal tewerkstellingvergunning wil indammen. Verder heb ik informatie ontvangen over ambitieuze plannen voor het openbaar vervoer en het versterken van de democratie door o.a. de instelling van een begrotingkamer, het versterken van de rekenkamer en de Nationale Ombudsman door toekennen van meer bevoegdheden.

Vervolgens snel naar huis om mij te verkleden om naar de begrafenis te gaan van een overleden familielid. Ja, dat hoort er allemaal bij als je in je geboorteplaats bent.

Week 1 – Curaçao – Zaterdag 16 juli.

Vandaag had ik een indrukwekkend gesprek met de minister van Onderwijs. Als woordvoerder Onderwijs zal ik informatie uitwisselen over de manier hoe wij omgaan met onze zorgleerlingen. Daar is behoefte aan op het eiland.

Tot slot

Ziedaar een beknopte impressie van mijn werkbezoeken in de eerste week. Overigens houd ik mijn e-mailberichten ook dagelijks bij! Ik heb veel informatie ontvangen die ik zal verwerken om te gebruiken in toekomstige debatten. Ik geniet hiervan en vind het niet erg om zowel mijn spaargeld als mijn vakantie hiervoor in te zetten. Op korte termijn kunt u lezen over mijn tweede week op het eiland.

Groeten uit het mooie Reestdal!

Thu, 14 Jul 2011 10:03:07 +0200

Wat bedoeld was als een officieel werkbezoek, voelde haast als een prachtige vakantiedag. Ik was op stap met Landschap Overijssel in het mooie Reestdal, op de grens van de provincies Overijssel en Drenthe. Reeen gezien, ooievaars, een dassenburcht, een otter zien zwemmen...

Toegegeven: het weer had mooier gekund, maar wandelen in de gestage regen had toch ook wel iets. Al wandelend doorgepraat over het natuurbeleid. In het najaar zullen we er in Den Haag weer verder over vergaderen, maar ondertussen zit er weinig schot in de zaak, zolang staatssecretaris Bleker er niet uitkomt met de provincies. Stilstand gaat nu achteruitgang betekenen, waar niemand beter van wordt. Boeren niet, omdat ze niet weten waar ze aan toe zijn; natuurorganisaties niet, waterschappen niet. Ondertussen neemt de polarisatie (waar we nu net een beetje af waren) weer toe als politici gaan roepen dat natuurorganisaties hun eigen broek maar op moeten houden en de overheid er weer voor de burger moeten zijn. Dat is een klap in het gezicht van al die organisaties, natuurprofessionals en vrijwilligers (alleen al bij landschap Overijssel gaat het om 400 vrijwilligers!) die zich elke dag inzetten voor de natuur juist voor de burger!

Overijssel heeft inmiddels een goed systeem voor groene en blauwe diensten. Het project Groene en Blauwe Diensten gaat ervan uit dat particulieren en agrariërs zich inzetten voor het onderhoud of beheer van landschapselementen die zich op hun grond bevinden. Zij leveren hiermee een Groene (grond) of Blauwe (water) Dienst en krijgen hiervoor een vergoeding. Een Groene Dienst is bijvoorbeeld het onderhoud van houtwallen en oevers of het gedogen van een pad of landschapselement. Een Blauwe Dienst het vasthouden van water op percelen en in watergangen. Door de grondeigenaren te betalen voor de diensten worden zij gestimuleerd de landschapselementen te behouden voor het Overijsselse landschap. Vanuit een groenfonds met geld dat 20 jaar vast staat (en dus ongevoelig is voor politieke grillen) wordt dit betaald. Een prachtige manier waarop boeren en natuurorganisaties zich samen inzetten voor natuur en landschap.

Als Zwollenaar ben ik natuurlijk trots op mijn provincie. Ik nodig iedereen van harte uit om in de zomervakantie hier een kijkje te komen nemen. Tot slot nog wat reclame voor het Reestdal waarover meer te vinden is op www.landschapoverijssel.nl

Reestdal

Op de grens van Overijssel en Drenthe slingert de Reest door het landschap. Deze beek is de levensader van een eeuwenoud cultuurlandschap. Het dal waar de beek doorstroomt, wordt het Reestdal genoemd. Ruim 700 hectare hiervan is in eigendom en beheer bij Landschap Overijssel. Onze zusterorganisatie Het Drentse Landschap heeft eveneens grote delen in beheer en eigendom. De lengte van dit stroomdal is ongeveer 35 kilometer en de breedte varieert tussen de 100 en 600 meter. Het landschap rondom de beek is een uitgesproken cultuurlandschap met bos, heide, hooilanden en oude boerderijen. Overal in het landschap is te zien hoe de eeuwenoude verweving van mens en omgeving voor gevarieerde natuurwaarden heeft gezorgd. Landschap Overijssel bezit rond Oud Avereest (een nederzetting in het middenstrooms gedeelte van het beekdal) zeven oude boerderijen. Eén van deze boerderijen is de gerestaureerde voormalige boerderij en herberg De Wheem. Deze is ingericht als informatiecentrum. Dit centrum is te bezoeken van mei tot en met augustus elke zaterdag en zondag, van september tot oktober alleen op zondag en in juli, augustus en de herfstvakantie elke zaterdag, zondag, dinsdag en woensdag van 13.00 tot 17.00 uur. Van november tot en met april is De Wheem elke derde zondag van de maand geopend van 13.00 tot 17.00 uur.

Een ochtend mee met Buurtzorg Zwolle

Mon, 11 Jul 2011 18:48:07 +0200

Wat ik al heel lang wilde, heb ik vanmorgen gedaan: een ochtend meelopen met Buurtzorg, op uitnodiging van iemand die ik ken uit mijn kerkelijke gemeente. Twee jaar geleden is in Zwolle Buurtzorg van start gegaan en zij werkt er na jarenlang in de reguliere thuiszorg te hebben gewerkt met veel plezier.

Buurtzorg Nederland heeft een vernieuwend concept voor verpleging en verzorging aan huis ontwikkeld. Door de zorgverlening volledig door hoog opgeleide wijkverpleegkundigen en wijkziekenverzorgenden in kleine autonome 'Buurtzorgteams' in te laten vullen wordt het oplossend vermogen en de professionaliteit van medewerkers ten volle benut. Deze Buurtzorgteams worden ondersteund door een landelijke organisatie. Hierbij wordt gebruik gemaakt van moderne ICT-toepassingen waardoor de administratieve kosten tot een minimum worden beperkt. De kosten van management en overhead worden zo beperkt mogelijk gehouden.

De huisarts is de belangrijkste samenwerkingspartner voor de Buurtzorg. Buurtzorg levert een aantal diensten aan huisartsen met als doel de samenhang in de zorgverlening te verbeteren. Buurtzorg wil combinaties in functies tussen Buurtzorgteams en huisartsenpraktijken bevorderen. Dit komt de kwaliteit van de zorgverlening ten goede en draagt bij aan een effectieve organisatie van de zorg. Dit vraagt om voortdurend goede afstemming en regie, want het risico dat er dubbel werk wordt verricht ligt op de loer. Moet de praktijkondersteuner nog wel over de vloer komen als er al een buurtzorg-verpleegkundige aan de slag is? En blijft het Zorgkantoor geld leveren als er ‘productieplafonds’ zijn bereikt en budgetten voor Buurtzorg niet de patient volgen maar de reguliere thuiszorginstelling waar ‘productie-afspraken’ mee zijn gemaakt?

Op de fiets hebben we verschillende adresjes bezocht voor een douchebeurt en verschillende vormen van wondverzorging bij allerlei typen ouderen: van beginnend dementerend tot zeer zelfstandige en zelfbewuste zorgontvangers, in mooie lichte koopapartementen en armoedig ingerichte sociale huurwoningen waar de gordijnen gesloten waren. De een sprak plat Zwols, bij een Chinese vrouw die al 33 jaar in Nederland woonde was een grote taalbarrière omdat ze nog steeds maar slechts een paar woorden Nederlands sprak, terwijl haar hulpbehoevendheid met de dag toenam. Ze staat al een tijdlang op een wachtlijst voor een verzorgingshuis en heeft maar een klein sociaal netwerk.

Over het idee Buurtzorg ben ik enthousiast. Discussies over geld zullen er altijd wel blijven. Maar na deze morgen realiseer ik me dat de grootste zorg over de vergrijzing niet de betaalbaarheid maar de eenzaamheid is. Eenzaamheid bestrijd je niet met nog meer professionele zorg, maar met liefdevolle sociale contacten en omzien naar elkaar

De geldklopperij van incassobureaus

Thu, 30 Jun 2011 15:04:31 +0200

Afgelopen week was ik met een groep van vrijwilligersorganisaties en kerken op uitnodiging bij een zitting van de rechtbank in Rotterdam. De rechter die ons had uitgenodigd maakte zich zorgen over het gemak waarmee incassobureaus mensen met een betalingsachterstand een dagvaarding sturen om op een zitting te verschijnen.

Nutteloze dagvaardingen want deze rechter heeft helemaal geen bevoegdheid om een betalingsregeling af te spreken of schulden kwijt te schelden. Alleen wanneer blijkt dat de betalingsachterstand berust op een misverstand wordt er ter zitting een afspraak gemaakt om één en ander goed uit te zoeken.

Ik heb met gekromde tenen zitten luisteren naar al de verhalen van de mensen die ter zitting aanwezig waren. Wat ik daar allemaal hoorde was te gek voor woorden. De onmacht die mensen voelen als ze worden geconfronteerd met onze wetten, regels en bureaucratie maar ook de uitbuiting riepen verontwaardiging bij mij op. De zitting die ik heb bijgewoond betrof personen die een betalingsachterstand hadden bij Zilverkruis/Achmea. Het gemak waarmee ons rechtssysteem wordt misbruikt om allerlei buitenrechtelijke kosten te incasseren kwam duidelijk naar voren. Dat moet echt een halt toe worden geroepen. Ook de praktijk om een betalingsachterstand op te knippen in twee dagvaardingen en zo geld in het laatje van de eiser te brengen door dubbele buitenrechtelijke kosten, moet nodig worden gestopt.

De rechter vertelde dat een eerdere zitting op die dag over mensen ging die en betalingsachterstand hadden bij Evides. Er was een persoon met een betalingsachterstand van € 16,50 die ontstaan is door een verhuizing. Terwijl deze persoon nooit een aanmaning ontvangen heeft werd er geweigerd om te schikken. Inmiddels is de schuld tot € 300,- opgelopen.

De Kamer heeft net een wetsvoorstel aangenomen over de maximering van het tarief voor incassokosten, maar er worden weer allerlei creatieve trucjes bedacht om toch geld uit de zakken van de betrokken mensen te kloppen. Dit is schandelijk. Ik zal gaan onderzoeken op welke manier dit misbruik van ons rechtssysteem tegen gegaan kan worden. Het zal zeker een besparing opleveren voor de staatskas als alléén mensen die onwillig zijn te betalen voor de rechter moeten verschijnen. Ik hoop dit spoedig verder uit te werken.

Inmiddels wordt de schuldenproblematiek onder onze burgers schrijnender. Iedereen kijkt voor een oplossing naar de overheid. Maar hoe staat het met de verschillende eigen verantwoordelijkheden? Nog steeds worden mensen verleid om schulden te maken met hoge rentes en bij schuldenaars lijkt enig besef van medeverantwoordelijkheid soms ver te zoeken.

Daar komt nog bij dat het kabinet wil bezuinigen op de schuldhulpverlening. Ook op dit gebied geldt het credo: minder overheid, meer samenleving. Er zullen daardoor weer mensen tussen wal en schip vallen. Nu kan een deel van hen gelukkig door vrijwilligers opgevangen worden maar de rek is er wel uit want vrijwilligers en kerken klagen dat de schuldhulp alsmaar complexer wordt. Daarom ben ik blij dat een aantal van deze vrijwilligersorganisaties en kerken de handen in elkaar hebben geslagen om een professionaliseringslag te maken.

Ik ben zeer onder de indruk van de verschillende projecten die ik mocht bezoeken. Projecten die gefinancierd zijn uit de € 5 miljoen die beschikbaar is gesteld door een aangenomen motie van mij uit 2009. Ik denk dat er kansen liggen en dat de samenleving inderdaad een gedeelte van de schuldhulp op zich gaat nemen. Ik heb hiervan een aantal hele goede voorbeelden gezien in Engeland. Daar heeft men oplossingen gevonden die mogelijk ook in Nederland toegepast kunnen worden. Ik ga daar in elk geval aan werken. Een verslag over dit werkbezoek kunt u bij dit bericht downloaden.

De schuldhulpverlening in Nederland is aan herziening toe. Het kost allemaal teveel en is niet effectief. Daarnaast zet de huidige aanpak onvoldoende in op gedragverandering. Ook aan de preventiekant is een hoop winst te behalen, maar daarvoor is registratie van schulden van groot belang. Uitgaande van de gedachte minder overheid, meer samenleving vindt de ChristenUnie dat de betreffende marktpartijen zelf met een voorstel moeten komen. Dat gebeurt momenteel ook al. De staatssecretaris heeft o.a. op mijn verzoek besloten om betrokken partijen de mogelijkheid te bieden voor een pilot project voordat hij overgaat tot het wettelijk verankeren van een Landelijke Informatiesysteem Schulden.

Een andere optie is registratie van problematische schulden. Er is een amendement ingediend, bij het debat over de gemeentelijke schuldhulp, om zo’n registratie wettelijk te regelen. Dat vind ik echter nog te prematuur. Dat geldt overigens ook voor het amendement om te komen met een breed wettelijk moratorium op misbruik van dagvaardingen. Momenteel is de Koninklijke Beroepsvereniging van Gerechtsdeurwaarders bezig met een pilot om zelf te regelen dat schuldeisers meewerken aan een schulphulpsaneringstraject. De Kamer is in afwachting van de resultaten hiervan. Het lijkt mij geen getuigenis van betrouwbaarheid van de overheid als men deze twee zaken nu al wettelijk zou gaan regelen. We moeten de resultaten van deze pilots eerst afwachten.

Maar, ik vrees met grote vreze dat met de gekozen oplossingen uiteindelijk alleen maar meer bureaucratie ontstaat, waardoor het weer meer geld gaat kosten en het onzeker blijft of de schuldenproblematiek hiermee echt wordt opgelost. Bij de begroting van SZW 2012 zal ik daarom met concrete voorstellen komen om onze schuldhulpsystematiek te hervormen, zodat de schuldhulpverlening effectiever en efficiënter wordt. Tot dan blijf ik proberen met moties en amendementen de huidige praktijk te beïnvloeden.

In de bijlage vindt u, zoals gezegd, een verslag van mijn werkbezoek aan Engeland.

In de onderstaande links vindt u foto's van het werkbezoek.

Foto album werkbezoek 1

Foto album werkbezoek 2

Onverdoofd ritueel slachten: verbieden of niet?

Tue, 21 Jun 2011 16:33:54 +0200

Tweede Kamerlid Esm� Wiegman legt in een videoblog uit wat de ChristenUnie Tweede Kamerfractie vindt van het voorstel van de Partij voor de Dieren om onverdoofd ritueel slachten te verbieden.

Zwijnen tellen

Mon, 06 Jun 2011 14:53:03 +0200

Vrijwilligers kom je overal tegen! Ik ontmoet ze in de zorg en in de kerk. Afgelopen woensdag kwam ik ook een grote groep vrijwilligers tegen in de natuur, op de Veluwe om zwijnen te tellen. Er wordt in het politieke debat nog wel eens afkeuring uitgesproken over de 'plezierjacht'; mensen die plezier zouden hebben in het afschieten van dieren. De vrijwilligers die ik afgelopen woensdag heb gesproken hebben vooral 'plezier' in zorg voor de natuur en evenwichtig wildbeheer.

Ze volgen cursussen en trainingen om zorgvuldig en verantwoord aan het werk te kunnen. Voordat er ook maar een schot gelost wordt, wordt er eerst geteld en beoordeeld wat nodig is aan afschot om het wildbeheer op orde te houden.

Samen met een ervaren rot heb ik een paar uur in een kijkhutje doorgebracht. Het observatieluik had ongeveer de grootte van een breedbeeld-televisie. Maar het beeld en het geluid was eindeloos mooier: het avondlied van de vogels, gekraak in de bosjes van zwijnen die nieuwsgierig naar het terrein voor de kijkhut kwamen waar we mais hadden gestrooid; het gesnuif en gewroet van de zwijnen in de grond.

Na afloop kwamen alle tellers bij elkaar om het aantal getelde zwijnen te melden. Het waren er dit jaar een stuk minder als vorig jaar. De strenge wintermaand december heeft veel zwijnen de das om gedaan. Dat wordt minder afschot dus. De voortplantingsdrift van wilde zwijnen is echter enorm. Een populatie kan zich in een goed voedseljaar met 225% vermeerderen. Wildbeheer is nodig, dus.

Mijn mobiele telefoon had ik in de kijkhut op tril-stand gezet. Ik voelde hem voortdurend trillen, vanwege alle mails die binnen kwamen van bezorgde pgb-houders. Het contrast tussen het beleven van die mooie avond en de inhoud van de talloze mailtjes die ik die avond ontving was groot.

Na de kijkhut sta ik weer met beide benen op de grond, klaar om de strijd met het kabinet over verkeerde bezuinigingen in de zorg aan te gaan!

Soms zijn er van die momenten...

Wed, 01 Jun 2011 18:18:01 +0200

Soms zijn er van die gevallen waar je als volksvertegenwoordiger je machteloos door voelt vanwege de uitwerking van bepaalde wet- en regelgeving. Het is goed dat de politiek zich strak houdt aan wet- en regelgeving, maar dat is niet altijd zaligmakend. Want pas bij de toepassing in de praktijk komen wij er achter dat een aantal zaken toch anders geregeld hadden moeten worden, of anders uitpakken dan wij hadden verwacht.

Een recent voorbeeld waar ik weer tegenaan ben gelopen is de ‘Wet Poortwachter’. Volgens deze wet is de werkgever gedurende twee jaar bij ziekte van de werknemer verantwoordelijk om loon door te betalen, maar ook om te zoeken naar passende arbeid. Vaak gaat dit goed, maar er zijn gevallen bekend waar het niet goed gaat. Dat blijkt trouwens ook uit de resultaten van het evaluatieonderzoek van de wet begin 2006. Het komt voor dat werkgevers en werknemers in een conflictsituatie terecht komen, doordat zij geen overeenstemming kunnen bereiken over het re-integratietraject. Of doordat er een verschil van mening is over de betermelding van de werknemer. Ik ben situaties tegen gekomen waarbij iemand zich beter wilde melden, maar ziek werd gehouden, totdat de twee jaar om waren. Om vervolgens gedreigd te worden met ontslag.

Ik heb in een vorig debat aan de minister gevraagd hoe dat zat met de betermelding en kreeg als antwoord dat mensen soms van zichzelf denken dat zij gezond zijn, maar het niet zijn. Naar mijn gevoel een curieuze opmerking, die geen enkele wetenschappelijke onderbouwing heeft. Wanneer er sprake is van een conflictsituatie hebben werknemers en werkgevers de mogelijkheid om een deskundigenoordeel aan te vragen bij het UWV. Dit deskundigenoordeel is niet bindend en is ook geen advies. Het rijk financiert een gedeelte hiervan, maar werkgever en werknemers moeten een bijdrage betalen bij aanvraag. Het blijkt echter dat 60% van de deskundigenoordelen niet worden besproken tussen de werknemers en werkgevers. Met als gevolg dat de conflictsituatie blijft bestaan en belastinggeld verloren gaat.

Ik ken gevallen van mensen die zogenaamd ziek thuis zitten en graag willen werken, maar die niet mogen van hun werkgevers. Die op basis van een deskundigenoordeel gelijk krijgen, maar dat de werkgever dit gewoon naast zich neerlegt. Even de twee jaar uitzingen, dan wordt het mogelijk om de werknemer te ontslaan zullen zij wel denken. Dat gaat echter niet zo gemakkelijk en resulteert vaak in intensieve rechtszaken waar werknemers tegen opzien.

Vandaag heb ik naar aanleiding van een Algemeen Overleg over de WIA van een aantal weken geleden, twee moties ingediend om de regering aan te moedigen de impasse in conflictsituaties te doorbreken. Mede door het feit dat het ook hierbij gaat om belastinggeld dat niet het nodige rendement oplevert. Beide moties werden ontraden met het argument dat het hierbij gaat om een zaak tussen werkgevers en de werknemers. Formeel gezien heeft de staatssecretaris gelijk, maar op mijn vraag wat er dan wel gedaan kan worden om een dergelijke werknemer tegemoet te komen, kreeg ik weer als antwoord dat de regering hier niet overgaat. Dit lijkt wel struisvogelpolitiek. Ik kan moeilijk mijn hoofd in het zand steken en maar denken dat het probleem zich vanzelf oplost. Ik laat het hier niet bij zitten. Want enerzijds zegt het kabinet dat iedereen die arbeidsvermogen heeft, moet kunnen werken en anderzijds hebben wij een wet, die bij verkeerd gebruik mensen 2 jaar lang buiten het arbeidsproces laat vallen. Dat moeten wij niet willen. Ik zal daarom actie ondernemen om te kijken op welke manier de mogelijke mazen in de wet gedicht kunnen worden.

Deze wet is sinds 2000 ingevoerd en ik wil graag weten of de uitvoeringspraktijk er beter op is geworden ten opzichte van 2006. Daarvoor wil ik nauw gaan samenwerken met maatschappelijke organisaties. De ChristenUnie is een voorstander dat mensen assertief zijn en vindt dat zij voor zichzelf moeten opkomen en hun eigen verantwoordelijkheid moeten dragen. Maar waar zij vastlopen, moet de politiek ingrijpen. Dat zie ik als de verantwoordelijkheid van een volksvertegenwoordiger.

Slecht nieuws in een mooi jasje: bezuinigingen

Mon, 30 May 2011 10:58:20 +0200

Dat er bezuinigd moet worden, is duidelijk. En dat bezuinigingen nooit leuk zijn, weet ook iedereen. Gevoelens van boosheid en verwondering kwamen afgelopen week naar boven toen minister Schippers haar bezuinigingen op preventiebeleid en subsidies aan patienten- en gehandicaptenorganisaties bekend maakte.

Die voorgestelde bezuinigingen werden meesterlijk gecamoufleerd door de boodschap dat de darmkankerscreening zou worden ingevoerd, wat het aantal doden als gevolg van darmkanker zou moeten terugdringen. Natuurlijk juich ik het toe als lijden en dood teruggedrongen kunnen worden door nieuwe medische ontwikkelingen. Daar mag je best positieve nieuwsberichten aan wijden. Maar dat neemt niet weg dat we net zo goed aandacht moeten blijven geven aan de positie van gehandicapten en chronisch zieken. Hun stem moet gehoord blijven worden! Dat staat door de voorgestelde bezuinigingen onder druk.

Mooi als organisaties samenwerken en zo kosten kunnen besparen. Maar de behoeften en belangen van een dove zijn echt anders dan die van een blinde. En een lichamelijke beperking brengt andere vragen met zich mee dan een zeldzame ziekte. Voor belangenbehartiging heb je gewoon een bureau nodig, met een computer en telefoon erop, en iemand die de telefoon kan opnemen en vragen beantwoorden. In het totaal van het budget dat omgaat in de gezondheidszorg is daar ook niet het grote geld mee gemoeid.

En juist als je als overheid meer verwacht van de eigen verantwoordelijkheid van mensen zul je mensen wel moeten toerusten om die verantwoordelijkheid te kunnen dragen.
Ik mag toch hopen dat het niet zo is wat sommigen beweren: terwijl allerlei bezuinigingen uitgestort worden over dezelfde doelgroep (sociale werkplaatsen, AWBZ etc.) worden deze mensen ondertussen monddood gemaakt doordat hun belangenorganisaties ook worden aangepakt.

Darmkankerscreening is mooi; een gezonde maatschappij waar elke stem wordt gehoord beter!

Wajong: het gaat om duurzame participatie

Tue, 31 May 2011 14:05:54 +0200

Afgelopen maandag heeft de ChristenUnie op mijn initiatief in de Tweede Kamer een expertmeeting over de Wajong georganiseerd. De opkomst was goed, ongeveer dertig personen hebben gehoor gegeven aan onze uitnodiging om met elkaar ervaringen uit te wisselen over de Wajong. De bijeenkomst werd gehouden met het oog op de hoofdlijnen notitie Wet Werken naar Vermogen.

In dit voorstel worden diverse regelingen zoals de Wajong en de bijstand samengevoegd. Dit moeten leiden tot een stevige kostenbesparing en doeltreffendheid. De ChristenUnie is voorstander van een uniforme regeling, maar heeft grote twijfels of de plannen ook tot meer en duurzame participatie van mensen met een arbeidsbeperking leiden.

De aftrap van de bijeenkomst werd verzorgd door een presentatie over de Wajong van CNV jongeren. Met het initiatief van de Wajong Werkgever ambassadeurs en via het geven van presentaties door Wajongers zelf willen zij andere werkgevers enthousiast maken om ook Wajongers in dienst te nemen. En het werkt gedurende van mijn werkbezoeken afgelopen weken, kwam duidelijk naar voren dat de strategie van werkgevers tot werkgevers effectief is om meer werkgevers warm te laten lopen voor het in dienst nemen van mensen met een beperking. Dit soort initiatieven verdient wat mij betreft meer ondersteuning en daar ga ik mij ook hard voor maken.

Wajongers en ouders deelden hun verhaal over wat zij in de praktijk meemaken. Uit hun verhalen kwam maar weer naar voren dat het erg lastig is om als Wajonger aan het werk te komen. Weer blijkt dat deze groep vrij divers is en dat maatwerk van cruciaal belang is. Weer werd bevestigd dat werkgevers niet staan te springen om ze in dienst te nemen. Het kabinet gaat er van uit dat door de ontgroening en vergrijzing werkgevers op een gegeven moment niet anders kunnen dan mensen met een beperking in dienst nemen. Echter deze krapte betreft MBO’ers en HBO’ers. Het gaat hierbij juist om laaggeschoolde mensen. Er zal niet alleen ingezet moeten worden op arbeid, maar ook op het verhogen van het opleidingsniveau. Dat hoor ik nog te weinig. Terwijl ik in gesprekken met deze mensen vaak hoort dat zij geen goede aansluiting hadden op het MBO. Daar valt nog winst uit te halen. Ik ben dan ook verheugd dat ik woordvoerder ben geworden voor het onderwijs. Mijn aandacht zal zeker uitgaan naar het verbeteren van deze aansluiting. Een ander punt dat cruciaal van belang is, is de relatie met de AWBZ, WMO en Jeugdzorg. Indien dit kabinet echt wil gaan voor een samenleving waar mensen met een beperking aan hun trekken komen, dan kan er niet meer adhoc bezuinigingen en beleidsaanpassingen plaatsvinden. Ik merk dat Mensen met een beperking met de huidige bezuinigingen echt het kind van de rekening aan het worden zijn. Met als gevolg dat het de staatskist zelf meer gaan kan kosten.

Ook waren er vertegenwoordigers van grote bedrijven die Wajongers in dienst hebben. Eigenlijk zouden het er veel meer moeten zijn, maar het is mooi om te zien dat er bedrijven zijn die een positief voorbeeld stellen. Ik ben aan het kijken op welke manier wij deze ondernemers kunnen ondersteunen voor hun inzet. Voor sociale ondernemers wil ik mij ervoor sterk maken dat zij gebruik kunnen maken van fiscale faciliteiten. De ondernemers zien vooral het vele regelwerk als probleem. Om met succes meer mensen te laten participeren, moet hier iets aan veranderen. Daarom ben ik een voorstander van een detacheringconstructie. Mensen met een beperking zijn in dienst van een detacheringbureau en worden gedetacheerd. Waarom zou SW-bedrijven zich niet verder kunnen ontwikkelen naar een soort participatiebureau. Daar val volgens mij winst uit te halen.

Diverse belangenorganisaties kwamen tevens aan het woord. Ook een woordvoerder van VNG was aanwezig. Breed gedragen zijn de zorgen over de gebrekkige financiering die het kabinet aan gemeenten geeft om de nieuwe wet uit te kunnen voeren. Ook ik vraag mij af hoe het verder moet. Zeker nu blijkt dat het VNG weer wil onderhandelen en dat er verschillende gemeenten hebben aangegeven zwaar in de problemen te komen. Voor mij moet duidelijk zijn dat gemeenten de taken kunnen uitvoeren tegen de beschikbaar gestelde middelen. Anders wordt weer een groep ‘kwetsbaren’ het kind van de rekening en dat zouden wij niet moeten willen. Voor hen behoort de overheid juist een schild te zijn.

Ook kwam er de oproep om tot een inclusieve samenleving te komen. Mensen met een beperking moeten gewoon overal in de samenleving kunnen meedraaien. Alleen zeggen dat wij mensen moeten aanspreken op wat zij kunnen heeft geen zin, als wij niet gaan kijken naar de samenleving zelf. Een inclusieve samenleving is erop ingesteld dat mensen met een beperking niet dagelijks geconfronteerd worden dat zij een beperking hebben. Dit vraag wel visie. Daarom ben ik zeer verheugd dat er een bijzonder hoogleraar Atlant-leerstoel ‘inclusieve (arbeids)organisatie”is ingesteld aan de Faculty of Psychology and Neuroscience van de Universiteit Maastricht. De inaugurele rede van prof. Dr. Nijhuis getiteld “Werken naar vermogen” laat scherp zien dat er nog veel werk gedaan moet worden. Ik vertrouw van harte dat de resultaten van dit onderzoek zullen leiden tot een verhoogde toegankelijkheid tot de arbeidsmarkt voor mensen met een beperking.

Cynthia Ortega - Martijn

Tweede Kamerlid ChristenUnie

(Foto's: Arjo Kleinhuis)

'De ChristenUnie wordt ruig'

Tue, 31 May 2011 14:01:47 +0200

Terugkijkend op de afgelopen week kan ik niet anders dan concluderen dat het een bijzondere week was: het afscheid van Andre Rouvoet afgelopen dinsdag met mooie woorden door de voorzitter en het aantreden van Carola Schouten vorige week woensdag. Erg veel tijd om daar over te mijmeren was er niet want alle vergaderingen gingen gewoon door; over kernenergie, Natura 2000, over genetische modificatie en het kwekersrecht. Ook de hoorzitting over het Burgerinitiatief Uit vrije wil was indringend.

Niet alleen de onderwerpen in de Kamerdebatten liepen sterk uiteen. Vrijdagmiddag bracht ik een werkbezoek aan het Centrum voor Consultatie en Expertise. Dit Centrum wordt ingeschakeld als een bijzondere zorgvraag ontstaat op het moment dat de problemen van mensen zo complex zijn dat de betrokken zorgverleners deze niet meer kunnen oplossen. Er is bijvoorbeeld sprake van mensen met ernstige gedragsproblemen, zoals agressie of juist extreme teruggetrokkenheid, zelfverwonding of sterk aandachtvragend gedrag. Aangrijpend was het om het verhaal van ouders te horen die op een gegeven moment niet meer wisten hun kleine dochtertje te troosten. Dankzij de inzet van het CCE zijn de ouders en de zorgverleners verder gekomen, waardoor de ouders nu ondanks de bijzondere aandacht die hun kind altijd zal blijven vragen, kunnen genieten van het 200% knuffelgehalte van hun kind.

Maar voordat ik hiervoor in Utrecht was, had ik er al een werkbezoek aan de bloemenveiling in Naaldwijk op zitten. Indrukwekkend om daar rond te lopen en al die duizenden karren met bloemen te zien die daar verhandeld worden. Eigenlijk zouden we ons veel meer bewust moeten zijn van de prachtige internationale positie die Nederland inneemt. Duurzaamheid moet dan niet het tegengestelde zijn van die economische positie. Vrijdag bleek dat daar prima mogelijkheden voor zijn. Schaalgrootte kan prima benut worden om verantwoord bloemen te kweken en te transporteren. Economie en milieu zijn niet gebaat bij vrachtwagens die leeg rond rijden. De belangrijke schakel tussen mijn vroegere bijbaantjes in een rozenkwekerij en bloemenzaak heb ik vrijdag dus kunnen zien, met dank aan onze gastheren daar.

Het vervoer naar de veiling toe was trouwens bijzonder: bij beleidsmedewerker Daniel Wegen achterop de motor. Het leverde wat verbaasde blikken en opmerkingen op bij binnenkomst: ‘Op de motor? En dat bij de ChristenUnie? Dat is ruig!’

Tegen iedereen die vragen heeft over de koers van de ChristenUnie kan ik dus zeggen: die is veelzijdig en soms wat ruig…

25 jaar na Tsjenobyl, dat moet een mens bescheiden maken.

Wed, 27 Apr 2011 09:25:11 +0200

Het is vandaag precies 25 jaar geleden dat in Tsjernobyl de reactor van de kerncentrale ontplofte. Ik herinner het me nog goed. Ik was een meisje van 10 jaar oud. In de klas hebben we er veel over gesproken, want we waren allemaal bezorgd. Wat stond ons in Nederland aan gevolgen te wachten? Ik weet dat er in ieder geval een tijdlang geen verse spinazie op tafel stond. Mijn moeder volgde de adviezen op.

Afgelopen zaterdag was ik dagvoorzitter bij de conferentie ’Tsjernobyl 25 jaar later’, die georganiseerd was door Stichting Rusland Kinderhulp, Nederlands Bijbelgenootschap, VUconnected en het Landelijk platvorm Hulp Tsjernobyl. Deze organisaties hebben afgelopen jaren op allerlei manieren hulp verleend aan de slachtoffers van de ramp in Wit-Rusland en Oekraiene. Honderden kinderen hebben vakanties doorgebracht in Nederland, Bijbels zijn verspreid, landbouwprojecten opgezet, hulpgoederen gebracht etc.

Door de jaren zijn er allerlei waardevolle contacten ontstaan die behouden zouden moeten blijven. Tegelijk zoeken de organisaties ook naar nieuwe vormen en rollen. De vrijwilligers van het eerste uur worden ouder en zijn op zoek naar opvolgers. De kinderen van toen zijn nu jongvolwassenen.

Ondertussen is Wit-Rusland de laatste dictatuur van Europa en is het niet eenvoudig om grenzen te passeren en kennis uit te wisselen. De ambassadeur van Wit-Rusland was de hele dag aanwezig en heeft gezegd de politieke boodschap van meer vrijheid en democratie ter harte te nemen, maar vroeg enige tijd…

Een groep kinderen sloot de dag af met het zingen van een paar liedjes. Vrijwel alle kinderen hadden al een geschiedenis van kanker achter de rug of kampten met andere gezondheidsklachten die waarschijnlijk met Tsjernobyl te maken hadden.

Over kernenergie is zaterdag niet gediscussieerd. Het vrijwilligerswerk en de toekomst van de kinderen stonden centraal. Maar ondertussen speelden de actuele vragen rondom kernenergie wel in mijn gedachten. Juist die week daarvoor hebben we een kernenergiedebat in de Kamer gevoerd naar aanleiding van de kabinetsplannen om ruimte te bieden aan een tweede kerncentrale bij Borssele.

Zolang kerncentrales nog niet inherent veilig zijn en er geen goede oplossing is voor het onlosmakelijk verbonden radioactieve afval, blijft de ChristenUnie tegen de bouw van een nieuwe centrale. Zo’n centrale bouw je niet voor tien of twintig jaar, maar voor een veel langere periode. En het afval blijft nog veel en veel langer radioactief. De gevolgen daarvan kunnen we onmogelijk overzien. De situatie nu in Japan rondom de kerncentrale van Fukushima toont scherp aan dat de mens niet zelden machteloos staat om bepaalde gevolgen van zijn handelen weer onder controle te krijgen. Dat moet je als mens toch ook bescheiden maken? En dan heb ik even niet zoveel op met allerhande berekeningen dat de kans op zo’n catastrofe minimaal is.

Tsjernobyl vraagt nog steeds aandacht. De in de haast gebouwde sacrofaag om de ontplofte reactor moet hersteld worden en een groot gebied is nog steeds onbewoonbaar.

Interesse gewekt? Deze weken zijn er allerlei boeiende reportages op tv te zien. En voor de boekenliefhebber is er De reactorgeneratie van Franka Hummels.

Met de kennis van nu....

Tue, 31 May 2011 14:10:10 +0200

Gisteren heb ik deelgenomen aan een rondetafelgesprek met deskundigen over het biometrische paspoort. Ik moet eerlijk zeggen dat ik zeer onder de indruk was van de informatie die wij ontvingen van deze deskundigen.

Als Kamerlid wordt je zo weer eens bepaald bij de verantwoordelijkheid die je hebt als volksvertegenwoordiger om zaken goed uit te zoeken voor je tot een beslissing komt. Zeker als het gaat om wetgeving die vergaande gevolgen kan hebben voor de samenleving. Dan is het nodig dat wij voldoende tijd nemen om zaken goed uit te zoeken, maar ook dat wij goed geïnformeerd worden door de regering. Daarnaast is het van belang om de kans te krijgen om ambtenaren te bevragen.

Dit laatste is niet altijd mogelijk. Bijvoorbeeld voor deze rondetafelgesprek werd een verzoek aan de minister van Binnenlandse Zaken om ambtenaren van het agentschap BPR te ‘horen’ niet gehonoreerd. Dat geeft stof tot nadenken. Zeker, nadat wij van twee personen het relaas te horen kregen over hun tijd bij het agentschap BPR. Ik was onaangenaam verrast om te horen dat er onafhankelijke informatie achter is gehouden en dat deze kritische ex-ambtenaren van het agentschap BPR min of meer het zwijgen is opgelegd en zij zelfs zijn geïntimideerd. Hun kritische houding werd duidelijk niet op prijs gesteld, maar ook onafhankelijke adviezen van externen werden verworpen. Dit was o.a. aanleiding voor enkele Kamerleden om een integriteitonderzoek voor te stellen. Dat vind ik wat kort door de bocht. Als er iets valt te onderzoeken, dan wat mij betreft het gehele proces. Iedereen moet hand in eigen boezem steken en lessen trekken. Een van de deskundigen zei heel treffend: ‘jullie krijgen een tweede kans om het goed te doen’. Zo’n kans moeten je dan met beide handen pakken en niet zwartepieten gaan uitdelen aan een selecte groep. Dat doet geen recht aan een ieders verantwoordelijkheid. Want wat bijvoorbeeld niet besproken werd, is de rol van bewindspersonen. Immers ambtenaren zijn loyaal en handelen in opdracht van hun ‘bazen’, de bewindspersonen. Overigens is er niets nieuws onder de zon, dit soort situaties ben ik ook tegengekomen als lid van de tijdelijke commissie parlementair onderzoek onderwijsvernieuwingen en ik heb ondervonden dat wij veel lessen kunnen trekken uit dit soort onderzoeken.

Daarom denk ik, als dit proces ons een lief ding waard is en wij lessen willen trekken uit het verleden, een onafhankelijk onderzoek ofwel een parlementair onderzoek de informatie zal opleveren waar wij ons voordeel als Kamerleden mee kunnen doen voor de verdere besluitvorming over de opslag van biometrische gegevens. Ook hierbij geldt: ‘Met de kennis van nu………’

Bij tante Truus

Mon, 18 Apr 2011 13:25:26 +0200

Vrijdagmorgen zat ik om 9.30 uur aan de koffie bij Tante Truus, een lunchroom in Almere, waar mensen met beperkingen en bijzondere talenten de zaak runnen. Een mooie plek om met verschillende mensen van de zorgorganisatie Triade door te praten over alles wat zich in de zorg aan gehandicapten en mensen met psychiatrische problemen voordoet. Hoe pakken veranderingen in AWBZ en Wmo voor hen uit?

Wat betekent het scheiden van wonen en zorg voor een woonvoorziening voor mensen met schizofrenie? Wat betekent het betalen van een eigen bijdrage voor begeleiding in combinatie met de korting van de huurtoeslag?

De mensen die het allemaal raakt, kunnen dat het beste vertellen.

Ik heb kennisgemaakt met Geert. Op het eerste gezicht iemand met wie niets aan de hand lijkt. Maar schijn bedriegt. Hij komt moeilijk uit zijn woorden en redt het niet alleen. Omdat hij in een schuldsaneringstraject zit, moet hij samen met zijn partner rondkomen van 70 euro per week. Het betalen van een eigen bijdrage van 440 euro per jaar kan hij echt niet opbrengen. Hij moet kiezen tussen het betalen van een eigen bijdrage om begeleiding te houden of het kunnen kopen van kattenvoer voor zijn twee katten. Hij neigt ernaar om voor het laatste te kiezen. Begeleiding heeft hij maar 1 keer per week. De katten zijn altijd bij hem. Die wil hij graag houden.

Bij dit verhaal voelde ik boosheid omhoog komen. In de gehandicaptenzorg moet voor elke euro gevochten worden, terwijl minister Schippers afgelopen donderdag met het grootste gemak meldde dat er een miljoen euro beschikbaar is voor het monitoren van het invriezen van eicellen van vrouwen met een uitgestelde kinderwens.

Diep onder de indruk was ik in de kleinschalige voorziening waar mensen met een verstandelijke beperking en ernstige gedragsstoornissen dagactiviteiten ontvangen. Het uitgangspunt is dat een normale menswaardige omgeving normaal gedrag uitlokt. Dit vraagt heel veel van hulpverleners, van de huisvestingsvorm en daarom dus zekerheid en ruimte in de bekostiging die hiermee gemoeid is.

De morgen sloot ik af bij een woonvorm voor mensen met schizofrenie, die daar zelfstandig met lichte begeleiding wonen. Mensen hebben hun eigen woning, een gemeenschappelijke huiskamer waar ze altijd binnen kunnen lopen en waar altijd een begeleider is en een prachtige gemeenschappelijke tuin waar het goed toeven was. Volgens een van de bewoners was ik welkom om terug te komen en lekker te komen zonnebaden op een luchtbed. Koelbox mee; man en kinderen waren ook welkom! Ik heb niets beloofd, maar het aanbod was natuurlijk grandioos!

Schizofrenie is een ingewikkelde stoornis, of misschien toch ook niet. Micha, client in het ATC de Steiger te Almere, verwoordde het eens zo: ‘Mijn geest is niet ziek; mijn gedachtes zijn vreemd; mijn denken is raar; maar mijn intentie is goed.’

Esmé Wiegman - van Meppelen Scheppink

Tweede Kamerlid

Bezuinigingen

Mon, 11 Apr 2011 19:17:14 +0200

Afgelopen weekend had ik geen afspraken in m'n agenda staan, op een belangrijke na: een weekend uit met mijn man! Het weer kon niet beter zijn. We hebben ons prima vermaakt. Maar op een of andere manier gaat het werk wel mee (wat ik helemaal niet erg vind, overigens). Op de dag van ons vertrek maakte minister Hillen zijn bezuinigingsplannen bekend. Vorig najaar was het bezuinigingsbedrag al bekend.

Afgelopen weken lekten onderdelen van de voorstellen uit; maar na het verschijnen van de brief is er nog steeds heel veel onduidelijk. Defensiepersoneel zit nog steeds met de vraag of ze bij de groep terechtkomen die ontslagen zullen worden, of kunnen blijven. Een onzekere tijd.

Vanuit ons vakantieadres op de Veluwe zijn we langs de verschillende kazernes gereden in Stroe en Harskamp. Mijn man Joan heeft zijn diensttijd in Stroe doorgebracht en heeft zich sinds die tijd altijd sterk betrokken gevoeld bij missies en militaire operaties. Tijdens onze fietstocht in Nationaal Park de Hoge Veluwe hoorden we het geluid van schietoefeningen. Zouden de laatste schoten daar gelost worden?

Oppervlakkig gezien lijkt mijn verhaal iets weg te hebben van een ‘sentimental journey’. Maar dat mag defensie niet worden! Alsjeblieft in Nederland niet enkel oude kazernes en verhalen over wat is geweest. Nederland heeft een goed en slagvaardig leger nodig om te kunnen blijven deelnemen aan operaties en missies die wereldwijd recht en gerechtigheid bevorderen.

En als mensen de krijgsmacht moeten verlaten, dan is een goed sociaal plan nodig!

Mijn zoons waren het meest ondersteboven van het voorstel om tanks af te stoten. Tanks spreken het meest tot hun verbeelding. Ze vroegen me nog net niet of we er niet een over kunnen nemen. Maar ik las het in hun ogen. De oude plunjebaal van hun vader heeft al voor uren speelplezier gezorgd…

Zoveel landen, zoveel zinnen

Mon, 04 Apr 2011 14:37:38 +0200

Namens de commissie Economische zaken, landbouw en innovatie heb ik vorige week vrijdag een interparlementaire conferentie over het gemeenschappelijk landbouwbeleid bijgewoond in Budapest. Over de hoofdlijnen van het belang van voedselzekerheid en duurzaamheid valt snel eens te worden, maar over de precieze invulling en details van het landbouwbeleid lopen de opvattingen nog steeds sterk uiteen. Zoveel landen, zoveel zinnen.

Een land als Roemenie voelt zich nog steeds erg op achterstand staan en heeft moeite om op een rijdende trein te springen. Oostenrijk komt op voor kleine ondernemers en de bergboeren. Malta merkte terecht op dat voor het landbouwbeleid niet de regel opgaat: 'one size fits all'.

Aanstaande donderdag zal ik staatssecretaris Bleker bevragen over de resultaten van de laatste landbouwraad die slechts enkele 'voorzitterschapsconclusies' heeft opgeleverd.

Opvallend was om uit verschillende monden waarderende woorden te horen over het belang van Natura 2000 voor het landbouwbeleid, vanwege de noodzaak van het tegengaan van erosie en wateroverlast of juist watergebrek en droogte.
Die samenhang zou ik graag in het Nederlandse debat ook weer terug willen zien in plaats van de huidige polarisatie rondom landbouw en natuur.

Bij aankomst en vertrek van deze conferentie ook nog iets van deze stad aan de Donau kunnen zien. Erg mooi!
Het Hongaarse parlementsgebouw is prachtig, maar het kan niet anders dan dat dit gebouw een financieel blok aan het been is. Hoe houd je dit gebouw in goede staat en verwarmd?

In meerdere opzichten is het prettig deze week weer in Den Haag te zijn, waar ik me prima thuis voel in ons gastvrije parlement zonder al te veel overdaad...

Esmé Wiegman - Van Meppelen Scheppink
Tweede Kamerlid

Niet ratificeren VN-verdrag is gemiste kans

Tue, 31 May 2011 14:08:09 +0200

Dinsdag was ik aanwezig op de manifestatie "VN verdrag Nu waarmaken". Het was een manifestatie in Utrecht voor de ratificatie van het VN Verdrag voor de rechten van mensen met een beperking. Ik vond het erg belangrijk om daar aanwezig te zijn. Ik was daar om mijn steun te betuigen, ook gelet op de bezuinigingsmaatregelen die deze doelgroep gaat raken. Met het bericht dat er geen draagvlak is voor ratificatie van het verdrag, heeft de staatssecretaris van VWS een zeer negatief signaal afgegeven naar mensen met een beperking. Een gemiste kans!

Ik heb verschillende workshops bezocht en was zeer onder de indruk van alle initiatieven, oplossingsrichtingen, die aangedragen werden. Het wordt echt tijd dat de regering met de doelgroep gaat spreken en niet alleen over hen spreekt. Overigens ook een plicht wat is opgenomen in het VN-verdrag. Het initiatief om te komen tot een breed participatiebudget voor deze doelgroep heeft mij erg aangesproken en past wel binnen het adagium van ‘minder overheid en meer samenleving’. Daar wil ik in ieder geval mij hard voor gaan maken.

In 2006 heeft Nederland het VN verdrag over de rechten van personen met een beperking te ondertekenen. De manifestatie zou als hoogtepunt hebben het aanbieden van een resolutie ‘VN-verdrag Nu Waarmaken’ aan de staatssecretaris van VWS. Zoals gesteld in de resolutie komt het VN-verdrag in het kort neer op het volgende: “De Staten zich te waarborgen en te bevorderen dat alle personen met een handicap ten volle alle mensenrechten en fundamentele vrijheden kunnen uitoefenen. Ook erkennen de Staten het gelijke recht van alle personen met een handicap om in de samenleving te wonen, met dezelfde keuzemogelijkheden als anderen, en nemen doeltreffende en passende matregelen om burgers met een handicap gemakkelijker te maken van dit recht ten volle te genieten en volledig deel uit te maken van en te participeren in de maatschappij”.

De resolutie roept de Nederlandse regering op om het VN-verdrag nog in 2011 te ratificeren, snel te implementeren en de bepalingen uit het verdrag na te leven.

Iemand zou denken: “Regering laat nu zien dat je het werkelijk meent met deze doelgroep en gaat snel over tot ratificeren”. Niets is minder waar. Een dag voor de manifestatie belt de staatssecretaris VWS af met de mededeling dat er geen draagvlak is binnen de coalitie voor de ratificatie. De verontwaardiging gedurende de manifestatie was groot. Mensen voelden zich geschoffeerd en respectloos behandeld. Echter wat mij zeer heeft getroffen is dat zij tegelijkertijd aangaven niet bij de pakken neer te gaan zitten. Tegelijk werden strategieën gepresenteerd om toch hun doel te realiseren. Dus complimenten. Ik kan begrijpen dat ratificatie gevoelig ligt in de coalitie en dat er haken en ogen zijn en ook dat de staatssecretaris geen valse verwachtingen wilde wekken. Echter waarom heeft zij dat moment niet aangegrepen om de resolutie toch in ontvangst te nemen en mensen een hart onder de riem te steken? Want, voor een aantal bezuinigingen geldt dat zij het kind van de rekening gaan worden. Deze staatssecretaris lijkt mij, mede gezien haar achtergrond, een bestuurder die zowel de kwaliteit van de zorg als de kwaliteit van het leven hoog in haar vaandel heeft. Een gemiste kans dus. De opstelling van de regering geeft een negatief signaal af. Namelijk dat bij de bezuinigingsmaatregelen niet deze kwetsbare groep centraal staat, maar de staatskas. Het zou de regering sieren om juist snel tot ratificatie over te gaan. Wanneer de belangrijkste nationale wet- en regelgeving is aangepast, moet het mogelijk zijn om tot ratificatie over te gaan. Het totale pakket aan Nationale wet- en regelgeving afwachten zal het moment van ratificatie op de lange baan schuiven en dat moeten wij niet willen. Vaker heeft mijn collega Esmé Wiegman in debatten gezegd dat er snel overgegaan moet worden tot ratificatie. Sterker nog, de voormalige regering waar de ChristenUnie onderdeel van uitmaakte was al heel ver gevorderd met de voorbereidingen om te komen tot ratificatie. Daarom ben ik erg benieuwd waarom dit kabinet het nu laat afweten. In ieder geval is het laatste woord hierover nog niet gezegd.

'Mijn fout zou niet onvergeeflijk moeten zijn'

Mon, 28 Mar 2011 13:38:15 +0200

Afgelopen vrijdag was ik bij het symposium 'Ontmoeten met passie' van de Time-out voorziening Het Passion in Hummelo. De afgelopen maanden is een effectiviteitonderzoek gedaan van de time-outvoorziening Het Passion in Hummelo. De time-outvoorziening is een tijdelijke opvang voor dak- en thuislozen vanuit heel Nederland. De dak- en thuislozen verblijven in de voorziening om op krachten te komen en om bezig te zijn met herbezinning, doorverwijzing en voorbereiding voor een vervolgtraject.

Kenmerkend voor de time-outvoorziening is dat er elke week diaconale (vakantie)vrijwilligers aanwezig zijn die ondersteunende diensten aan de gasten, de dak en thuislozen, bieden. Vrijwilligers en hulpverleners gaan naast de gasten staan, met betrokkenheid en aandacht voor het verhaal van de gast om vervolgens te kijken wat men voor de ander kan betekenen in zijn of haar nood.

Uit het rapport ‘Van grote betekenis’ blijkt dat juist deze manier van werken effect heeft op de levens van de gasten; dak- en thuislozen uit het hele land. Ze krijgen weer het gevoel dat ze gezien worden en mens mogen zijn in plaats van een probleem. Van daaruit is verder herstel mogelijk, persoonlijk maar ook herstel van contact met familie of vrienden. Vanuit dit eerste herstel wordt passende hulp gezocht. In vele gevallen lukt dat, ook al is het een lange weg. Maar de kern is, ze staan er niet alleen voor.

Het mooie is dat Het Passion laat zien dat het christelijke principe ‘Goed doen loont!’ werkt! Duidelijk werd hoe effectief passie is. Ik zou graag een reactie van het kabinet op dit rapport willen hebben, in het bijzonder van staatssecretaris Van Veldhuizen en minister Opstelten. Dit verhaal over passie is totaal anders dan de ideeen dat harder en nog harder straffen bij deze groep ‘overlastgevers en criminelen’ zou werken. Deze zorg met passie bespaart justitie en politie ook nog eens kosten. 1 euro extra zorg bespaart 2,19 euro elders, heeft de gemeente Rotterdam berekend.

Een opmerking van een dakloze die me raakte: ‘Ik heb een fout gemaakt. Die zou niet onvergeeflijk moeten zijn.’ Daar gaat het om. Over fouten moet niet makkelijk heen worden gestapt. Die softe benadering past niet. Maar als er gestraft wordt moet een mens daar uiteindelijk beter van worden. Daarbij hoort aandacht voor verzoening en herstel!

Geraakt door deze passie? Nog wat vakantieweken over? Een diaconale werkvakantie bij het Passion is dan zeker de moeite van het overwegen waard. www.hetpassion.nl

Esmé Wiegman

'Nier te koop; baarmoeder te huur'

Mon, 21 Mar 2011 09:44:47 +0100

Dit is de titel van een boek dat ik aan het lezen ben, ter voorbereiding op een gesprek met het Rathenau Instituut deze week over de wereldwijde markt voor lichaamsmateriaal. De vraag is hoe houdbaar ons huidige donatiestelsel nog is. Wereldwijd wordt verdiend aan delen van ons lichaam. Nieren zijn te koop. Eicellen en sperma worden online verhandeld. Draagmoeders zijn te huur.

Betalen voor lichaamsmateriaal is in strijd met onze wet en moraal. Maar tientallen Nederlanders halen in het buitenland wat hier verboden is. Vaak gebeurt dat in illegale sfeer. Nancy Scheper-Hughes, hoogleraar aan de universiteit van Californie, zegt: ‘Levende nierdonoren zijn de bloeddiamanten van de wereldwijde transplantatiemarkt.’ Een andere sterke uitspraak waar ik het van harte mee eens ben is: ‘Commercieel draagmoederschap is een vorm van moderne slavernij.’

Staatssecretaris Teeven wil de wetgeving niet meteen aanscherpen en overweegt commercieel draagmoederschap te reguleren. Ik ben daar geen voorstander van. Betaling voor lichaamsmateriaal en draagmoederschap druist in tegen de menselijke waardigheid, doordat het lichaam en daarvan afgescheiden lichaamsmateriaal worden verlaagd tot een zaak en verhandelbaar product. Bij draagmoederschap wordt een vrouw slechts technisch gebruikt. Tegelijk gaat het ongeboren kind wel een fysiologische relatie aan met de draagmoeder.

Ik geef Rene Hoksbergen, emeritus hoogleraar adoptie graag gelijk als hij zegt dat dit indruist tegen het VN-verdrag voor de rechten van het kind. Kinderen hebben het recht hun ouders te kennen. Hij wijst op het risico van een identiteitscrisis van zo geboren kinderen. Ze voelen zich een marktproduct.

Ondertussen laait de discussie over orgaandonatie ook weer op en de vraag of het donorregistratiesysteem moet worden veranderd. Donderdag vergaderen we erover met de vaste Kamercommissie van Volksgezondheid (VWS).

‘Van wie is het lichaam?’ is ten diepste het onderliggende vraagstuk. De ChristenUnie gaat uit van het leven en lichaam als geschenk van God. Hoe om te gaan met het lichaam als geschenk van God wordt verschillend beleefd? De een ziet vanuit deze optiek orgaandonatie als vorm van naastenliefde. De ander is van mening dat vanuit deze optiek het niet aan de mens is om tot een keuze rondom orgaandonatie over te gaan. Bij het kiezen van een donorregistratiesysteem moet als uitgangspunt gelden dat het al dan niet zijn van donor in de eerste plaats een zaak is van burgers onderling. Burgers zijn niet van de staat. Burgers staan in een relatie tot elkaar. Dat heeft tot gevolg dat nooit sprake kan en mag zijn van een dwingende keuze, opgelegd van overheidswege.

Ik hoop wel dat mensen doordrongen zijn van de nood van al die mensen die op een wachtlijst staan, in afwachting van een donororgaan. De keuze om donor te worden moet vrijwillig zijn, maar niet vrijblijvend.

Esmé Wiegman van Meppelen-Scheppink

Tweede Kamerlid

ps: U kunt hieronder een reactie plaatsen. Deze wordt automatisch doorgestuurd naar Esmé Wiegman.

Internationale vrouwendag en vuile was

Mon, 14 Mar 2011 07:33:55 +0100

Dinsdag 8 maart heb ik (volgens mij voor het eerst van mijn leven) bewust de Internationale Vrouwendag gevierd; ik had daar zo mijn eigen motieven voor. Alle krantenartikelen die ik dat weekend daarvoor had gelezen waren interessant, maar met 'glazen plafonds' en gekat naar mannen heb ik niet zoveel.

Voor mij stond de internationale Vrouwendag vooral in het teken van ‘echte’ vrouwenthema’s, zoals huiselijk geweld waar veel vrouwen dagelijks mee te maken hebben. (Maar ook kinderen en vergeet ook niet de mannelijke slachtoffers!) De Federatie Opvang had een mooie manifestatie georganiseerd met de oproep om de vuile was wel buiten te hangen! Rond huiselijk geweld hangt nog vaak een sfeer van taboe en schaamte; ‘Mij overkomt dat niet…’ Slachtoffers en daders voelen zich vaak machteloos en treden niet graag naar buiten met hun probleem om hulp te zoeken. Als samenleving hebben we vaak ook de neiging om weg te kijken. Vuile was, en zeker die van anderen stinkt.

Bestrijding van huiselijk geweld verdient de hoogste prioriteit!

Samen met de groep vrouwen met wie ik eind vorig jaar na de Dominicaanse Republiek ben geweest heb ik het Vrouwenprogramma van de Tweede Kamer bijgewoond, waaronder het toneelstuk ‘De vier vrouwen van Willem van Oranje’. Onze ‘Vader des vaderlands’ heeft zich ingezet voor godsdienstvrijheid en tolerantie. Hij (en zijn vrouwen!) heeft daar een hoge prijs voor betaald.

Met mijn vrouwelijke reisgenoten hebben we doorgepraat over al die vrouwen die op het zuidelijke halfrond dagelijks hun strijd hebben te voeren om te overleven, om geen slachtoffer te worden van seksueel geweld en om hun kinderen een beter toekomst te geven. Wat mij betreft zijn dat de vrouwenkwesties waar we ons druk om moeten maken!

Foto's van de actie Hang je vuile was WEL buiten – Stop Huiselijk Geweld vind je hier:www.opvang.nl

Links-socialistische dictaten

Thu, 10 Mar 2011 11:13:49 +0100

Dragen scholen bij aan integratie in de samenleving? Jazeker. Moet de politiek scholen inzetten als instrument voor integratie? Absoluut niet. De ChristenUnie wil geen politieke opdracht voor het onderwijs in het bestrijden van segregatie, maar zoeken naar een echte oplossing: het wegwerken van achterstanden op scholen. Vanavond debatteren we er in de Kamer over.

Er zijn politici die via het onderwijs een zogenaamde maakbare samenleving willen afdwingen. Zij zien het liefst dat de overheid gaat bepalen waar een kind naar school gaat en wat er in zo’n school gebeurt. Dat is niet mijn ideaal. Ouders hebben de vrijheid om hun kind naar een school te laten gaan die past bij hun visie op levensbeschouwing en opvoeding. Een actief en dwingend spreidingsbeleid, bijvoorbeeld door een bindend schooladvies in Nijmegen, doorkruist dat principe.

Het probleem dat ondermeer PvdA en SP bedacht hebben voor de verwezenlijking van hun maakbaarheididealen heet segregatie. Hiermee geven zij er blijk van een groot wantrouwen te koesteren jegens het bijzonder onderwijs. Als zouden deze scholen bijdragen aan segregatie. Het is onterecht en zelfs beledigend voor de scholen om te suggereren dat een identiteitsgebonden school selecteert op kleur of etniciteit. ‘Witte’ en ‘zwarte’ scholen ontstaan niet omdat scholen bepaalde kinderen weigeren, maar omdat ouders voor een bepaalde school kiezen.

In steden als Amsterdam, Rotterdam, Den Haag en Utrecht is het aandeel niet-westerse allochtone leerlingen op rooms-katholieke en protestants-christelijke basisscholen bijna net zo hoog als op openbare scholen. Het bijzonder onderwijs laat overal zien dat zij prima zelf in staat is om ontmoeting en integratie te bevorderen, zoals in Rotterdam tussen reformatorisch en islamitisch onderwijs.

In het politieke debat zien we vaker dat doel en middel worden verward in de discussie over onderwijs. Neem de initiatiefwet van PvdA, SP, D66 en GroenLinks om alle scholen te dwingen een open toelatingsbeleid te hebben, - wat inbreuk maakt op het hebben van een grondslag, terwijl zo’n 96% van de scholen een dergelijk toelatingsbeleid al heeft. Het leidmotief voor dit initiatiefvoorstel is de bestrijding van segregatie. Volgens de Onderwijsraad, de ChristenUnie is het daarmee eens, draagt de acceptatieplicht helemaal niet bij aan de bestrijding hiervan.

Voortijdig schoolverlaten en leerachterstanden zijn nog steeds een groot probleem onder groepen leerlingen. Ik zou graag de krachten willen bundelen om de kwaliteit op scholen die als zwak te boek staan te verbeteren en vroegtijdige leerachterstanden te bestrijden. Laat de minister daarin gaan investeren. Mijn steun heeft zij. Maar laten we ons verre houden van een links-socialistisch dictaat van wat ouders en scholen wel en niet mogen.

Joel Voordewind, Tweede Kamer ChristenUnie

De schuldhulpverlening op de schop

Tue, 31 May 2011 14:11:09 +0200

Gisteren was het debat over de Wet gemeentelijke schuldhulpverlening. De afgelopen jaren heb ik mij verdiept in dit onderwerp. Een boeiend en uitdagend onderwerp, maar jammer genoeg wordt de schuldhulpverlening alsmaar complexer. Dit doet geen goed aan mensen met schulden, maar ook niet aan de schuldeisers. Op mijn werkbezoeken aan voedselbanken kom ik mensen tegen die met hun rug tegen de muur staan.

Het ene verhaal is schrijnender dan de ander, om soms moedeloos van te worden. Ik ben twee gevallen tegen gekomen dat mensen door nalatigheid en zelf fraude van een beschermbewindvoerder dieper in de problemen zijn gekomen. Zij hebben van alles geprobeerd om bij de rechter verhaal te halen, maar zonder resultaat. Want ofschoon je een beschermbewindspersoon wordt toegewezen, blijf je aansprakelijk, met soms alle gevolgen van dien. Als volkvertegenwoordiger peins ik mij soms suf hoe dit soort situaties voorkomen kunnen worden.

Ik ben personen tegengekomen waarvan de partner zonder dat zij het wisten veel schulden heeft gemaakt en vervolgens met de noorderzon is verdwenen. Hierdoor stond moeder met kinderen zomaar op straat. Het ellendige van dit soort situaties is, is dat schuldeisers in deze gevallen weinig compassie tonen en onvoldoende zoeken naar werkbare oplossingen. Het is toe te juichen dat vrijwilligers en kerken wel deze compassie hebben en deze mensen opvangen en proberen te ondersteunen. Hiervoor moet meer waardering komen, vooral wanneer wij zien dat door bezuinigingen veel meer bij hun terecht gaat komen.

Natuurlijk zijn mensen primair verantwoordelijk voor hun financiële situaties, maar soms hebben mensen gewoon pech in het leven. Dan komt alle negativiteit tegelijk op hun bordje terecht. Dan is het goed om al samenleving onze hart te laten spreken. Ik heb het niet over mensen die zich bewust in de nesten hebben gewerkt, of onverschillig omgaan met het uitgeven van geld. Mensen komen in een negatieve spiraal terecht en soms zien zij geen andere uitweg, dan zich van het leven beroven. Daarom is de ChristenUnie ook een voorstander van integrale schuldhulpverlening. Het hele gezin moet weer een gezonde start maken door alle aanverwante problemen op te lossen.

Maar wat ons betreft moet de hele schuldhulpverlening op de schop. De schuldenproblematiek wordt meer en groter door de complexiteit, bureaucratie, te lange doorlooptijden en wachttijden, versnippering over departementen. Wij moeten echt naar een systeem dat effectiever en efficiënter is. Daarom heb ik in het debat de staatssecretaris een beknopte notitie aangeboden met onze analyse van de schuldenproblematiek en een denkrichting voor een nieuw systeem.

U kunt hier mijn notitie lezen.

Cynthia Ortega-Martijn
Tweede Kamerlid ChristenUnie

De Statenverkiezingen

Tue, 08 Mar 2011 20:34:50 +0100

Het mag duidelijk zijn: de uitslag van de verkiezingen voor de Provinciale Staten is teleurstellend voor de ChristenUnie. Van de 38 zetels in de 12 provincies houden we er 24 over. En ook voor de Eerste Kamer, die op 23 mei door de nieuwe Statenleden wordt gekozen, betekent dit verlies van in elk geval ��n en misschien zelfs twee zetels. Tegelijkertijd is de uitslag geen complete verrassing.

Na gehouden Tweede-Kamerverkiezingen volgen altijd wat ik noem ‘echo-verkiezingen’. Zoals in 2007 de uitslag van de Statenverkiezingen voor de ChristenUnie uitzonderlijk gunstig was na de verdubbeling van ons zetelaantal in de Tweede Kamer in november 2006, zo tikt het verlies in juni 2010 nu door bij deze Statenverkiezingen. Even ter relativering: vorige week woensdag haalden ChristenUnie en SGP samen (noodzakelijkerwijs in samenhang bezien i.v.m. de gezamenlijke lijsten in Noord-Holland en Brabant) 6% van de stemmen, oftewel samen 9 fictieve Kamerzetels, in juni vorig jaar was dat 5%, 7 zetels. Natuurlijk zit daar ook een fors verschil in opkomst tussen, maar toch. Je zou kunnen zeggen dat de ChristenUnie terug is op het – meer normale – niveau in Staten en Eerste Kamer van pak ‘m beet 2003.

Een belangrijke vraag is natuurlijk wat de boodschap van de kiezers vorig jaar en vorige week aan het adres van de ChristenUnie is. Zoals bekend heeft de ChristenUnie de campagne en de uitslag van de Tweede-Kamerverkiezingen geëvalueerd. Er ligt een rapport van de stuurgroep-Schipper, met een grondige analyse, een aantal – herkenbare – bevindingen én een groot aantal aanbevelingen. Het Landelijk Bestuur van de ChristenUnie is hiermee al flink aan een slag gegaan, spreekt deze weken met de verschillende partijgeledingen en zal richting het Uniecongres van 14 mei zijn reactie op de aanbevelingen geven.

Het lijkt mij verstandig om het evaluatierapport ook nog even naast de Statenverkiezingen te leggen: zijn daarin nieuwe elementen te vinden die ons behulpzaam kunnen zijn bij het uitzetten van de lijnen naar de toekomst?

Wat we in elk geval niet moeten doen is overhaaste conclusies trekken of paniekbewegingen maken. Hier en daar kom ik suggesties tegen van – laat ik zeggen – ‘betrokken buitenstaanders’, die precies weten waar de knelpunten zitten en die ook nog eens de oplossing paraat hebben.

De ChristenUnie is een principiële christelijke partij, die zich ook wat betreft haar profiel en politieke positie niet laat leiden door de waan van de dag of de laatste kiezersbewegingen, maar door haar principiële uitgangspunten. Niet voor niets was onze slogan ‘Uit overtuiging’! Want die uitgangspunten bieden perspectief. Die overtuiging is wat ons samenbindt en die overtuiging willen we over het voetlicht blijven brengen. De manier waarop, daarvoor hebben we in het rapport Schipper een aantal belangrijke adviezen gekregen waarmee we als fractie en als partij hard aan de slag moeten. Er is werk aan de winkel!

André Rouvoet

Fractievoorzitter van de ChristenUnie in de Tweede Kamer

Discussie moet meer gaan over zorg dan euthanasie

Tue, 08 Mar 2011 10:01:13 +0100

Toen ik afgelopen week op bezoek was in het hospice Kuria te Amsterdam realiseerde ik me hoe de discussie in de media vooral beheerst wordt door nieuwe voorstellen om de euthanasiewet te verruimen, terwijl de verbetering van de palliatieve zorg de nodige aandacht verdient.

Als er al aandacht is voor de zorg, dan gaat de meeste aandacht van het publiek en de wetenschap uit naar het verhogen van genezingspercentages bij kanker, terwijl de ongeneeslijk zieken minstens zoveel aandacht behoeven waar het gaat om pijnbestrijding en levensvragen.

De vergrijzing van de samenleving en de toename van het aantal mensen met een chronische ziekte zal de vraag naar palliatieve zorg in de toekomst vergroten. Omdat mensen langer thuis zullen wonen en steeds meer mensen ervoor kiezen thuis uiteindelijk ook te sterven zal de palliatieve zorg in de 1^e lijn (huisarts, thuiszorg, wijkverpleegkundige) op orde moeten zijn.

In veel gevallen zetten oncologen onvoldoende en te laat palliatieve zorg in. ‘Ik kan niets meer voor u doen,’ klinkt het dan in de spreekkamer. Artsen doen er beter aan als genezingskansen gering zijn, patiënten beter te informeren over de gezondheidssituatie en van start te gaan met palliatieve zorg. De laatste levensfase vraagt deskundige zorg en ondersteuning. Het ziekenhuis focust op genezing. Palliatieve zorg is gericht op kwaliteit van leven en erkent de eindigheid van het leven. Palliatieve zorg zou een erkend specialisme moeten worden. Met een palliatieve polikliniek zouden de muren tussen ziekenhuis en thuissituatie geslecht kunnen worden.

Geestelijke verzorging is onlosmakelijk met palliatieve zorg verbonden. Vrijwel alle mensen die hun laatst levensfase ingaan worstelen met levensvragen. Steeds minder mensen hebben vanzelfsprekende contacten met een eigen predikant of pastoor. Geestelijke verzorging is echter niet in de 1^e lijn terug te vinden en ook niet financieel geborgd in zorgbudgetten. Dat moet anders. Beschikbaarheid van deze zorg moet samengaan met meer kennis en opleiding.

Ik heb al eerder gevraagd om een leerstoel geestelijke verzorging. Het is de hoogste tijd dat gedane toezeggingen worden waar gemaakt.

Palliatieve zorg wordt nu uit verschillende potjes gefinancierd. Het AWBZ-budget voor de thuiszorg voorziet in de bekostiging van de zorg aan het bed, vanuit de Wmo wordt de huishoudelijke hulp betaald. De huisarts en apotheek worden vergoed uit de zorgverzekering, voor vrijwilligers is een speciale subsidieregeling in het leven geroepen. Maar ook van bewoners van een hospice wordt een eigen bijdrage gevraagd voor huisvesting en voeding. Van die eigen bijdrage zouden we af moeten. Voor veel patienten betekent opname in een hospice dat alles in een stroomversnelling komt. Woonlasten van het eigen huis lopen door en kunnen niet op zo’n korte termijn opgezegd worden. Een eigen bijdrage mag nooit een hindernis vormen om de laatste weken in een hospice door te brengen.

Voor de wet is een hospice nu een zorginstelling, inclusief de grote administratieve rompslomp waar grote zorginstellingen al moeite mee hebben om daaraan te voldoen. Een hospice verdient een andere status, die past bij het kleinschalige huiselijke karakter en de complexe zorg die daar geleverd wordt.

Het zou beter zijn om alle kosten vanuit één budget te financieren, met daarbij wel de waarschuwing dat niet handig van het moment gebruik gemaakt mag worden om daar eerst een bezuinigingsslag overheen te doen.

Palliatieve zorg brengt de aandacht weer terug waar het om zou moeten gaan: barmhartigheid bij het lijden en de zorgplicht waar artsen en medemensen toe geroepen zijn.

'Hoe kostbaar is een kwetsbaar mens'

Mon, 28 Feb 2011 12:01:30 +0100

'Hoe kostbaar is een kwetsbaar mens'. Het was de geestelijk verzorger Ton van Vliet die dit gedicht van Okke jager naar voren bracht als belangrijke inspiratie bij zijn werk in de woon- en zorgvoorziening ISZ De Brug voor ouderen in Driebergen.

Met Vilans (kenniscentrum voor langdurige zorg) was ik op bezoek bij ISZ De Brug. Het gebeurt niet vaak dat een stiltecentrum centraal staat tijdens een werkbezoek. Dit was afgelopen donderdag wel het geval. Een stiltecentrum voor bewoners, voor bezoekers én voor het personeel. Dan te bedenken dat deze ruimte een paar jaar geleden nog een magazijn was. Met financiële hulp van kerken en ISZ De Burg is het omgebouwd tot een mooie ruimte waar mensen kunnen bidden en in stilte hun gedachten de vrije loop laten gaan. Wij bezochten De Brug om ons te laten informeren over het project ‘Een goed gesprek’. Op dit moment draait er een pilot met verschillende teams. Elk team kiest zijn eigen focus. Verzorgenden worden uitgedaagd om na te denken over hun relatie met de zorgvrager. Wat wil een cliënt? Wat zegt een cliënt? Wat bedoelt een cliënt? Wat verwacht een cliënt? Op deze manier kan de zorg een geweldige impuls krijgen, maar ook de motivatie van zorgverleners wordt gestimuleerd en verdiept.

Vaak gaat het gesprek in de zorg over andere dingen. Over de werkdruk en de krappe budgetten. Het gaat over systemen en niet over mensen. Systeemwerelden botsen met de leefwereld waarin zorgvragers zich bevinden. Geestelijke verzorging is van grote waarde. Dit zou veel nadrukkelijker een plek moeten krijgen in de financiering van de zorg. Ook in de zorg bij mensen thuis. Juist ook bij dementie kan geestelijke verzorging een belangrijke rol spelen. Een lied kan zomaar weer herkenning oproepen.

Het bezoek bevestigde dat de regering met een nieuwe Zorgbeginselenwet de plank volledig misslaat.

De zorgbeginselenwet zal een gevecht worden om geld. Recht op douchen, recht op een eenpersoonskamer, recht op roken op de eigen kamer….Ik voorzie claimgedrag en een juridificering van zorg. En waar heb je het over als je het over ‘zorgbeginselen’ hebt? Dan zou het toch moeten gaan om principes als naastenliefde, respect en een ‘goed gesprek’?

In plaats van allerlei verwachtingen te scheppen met nieuwe wetten, doet de regering er beter aan de zorg in de praktijk bij te staan, met passende budgetten een wervend arbeidsmarktbeleid en ruimte voor mantelzorgers en vrijwilligers om ook in de toekomst actief een bijdrage te leveren aan goede zorg.

Als ik mijn ogen dicht doe, zie ik het echtpaar weer voor me, dat daar stilletjes zat. Hij hield liefdevol de hand van zijn dementerende vrouw vast.

Verraadt ons aller angst zich niet

in wie het leven weerloos liet?

De glasglans stemt de blazer mild.

De kaarsvlam vormt de hand tot schild.

De krokus wijst beton zijn grens.

Hoe kostbaar is een kwetsbaar mens.

Esmé Wiegman

Tweede Kamerlid ChristenUnie

Geboorte

Wed, 23 Feb 2011 17:05:37 +0100

Getuige geweest van de geboorte van een kalfje. Prachtig! Na een uur aan de keukentafel te hebben doorgepraat met Jan Willem Schutte (boer en gemeenteraadslid) en Roelof Steenbeek (LTO) over de Ecologische hoofdstructuur en de toekomst van het Europese gemeenschappelijk landbouwbeleid zijn we gauw naar de stal gegaan, waar de geboorte aanstaande was. Jan Willem moest een handje helpen. Maar alles verliep voorspoedig. Hij doet het vaker...

Na de geboorte de rest van het bedrijf bekeken. De 130 koeien zijn gehuisvest in een mooie diervriendelijke stal, die ruimte zou kunnen bieden aan meer koeien. Maar ook zijn bedrijf verkeert in onzekerheid door het EHS-label wat boven de grond hangt, maar nog geen realiteit is.

Een Overijssels model van een akkoord van Utrecht zou ook hier uitkomst kunnen bieden. Het Akkoord van Utrecht is tot stand gekomen na intensief overleg tussen de provincie, LTO, natuurorganisaties en vele anderen die betrokken zijn bij de toekomst van het landelijk gebied. Daarmee kan het Akkoord op breed draagvlak rekenen. Staatssecretaris Bleker zou er goed aan doen om (ook in financiële zin) het Akkoord van Utrecht te omarmen. Het dreigement om een noodwet in het leven te roepen en de EHS te centraliseren raakt kant noch wal. Centralisatie leidt uiteindelijk tot minder resultaten en is ook duurder, omdat de provincies dichter bij de gebieden staan (draagvlak) en cofinanciering weten te realiseren.

Esmé Wiegman
Tweede Kamerlid ChristenUnie

Krimpregio: Tweede Kamer naar Limburg?

Tue, 31 May 2011 14:09:37 +0200

Gisteren was ik wel erg verast door de hoge deelname van Kamerleden aan het debat over de bevolkingsafname en krimpregio's. Maar liefst negen fracties namen deel aan het Algemeen Overleg. Nu moet ik wel zeggen dat dit mij niet had moeten verbazen, want het is verkiezingstijd voor de Provinciale Staten en de problematiek rondom de krimpregio's is een verkiezingsthema.

Ik begrijp nu ook waarom leden van de commissie zo op hebben aangedrongen dat het Algemeen Overleg toch plaats zou vinden, terwijl de minister heeft gevraagd om uitstel. Bevolkingsdaling en krimp zijn onderwerpen die juist in deze campagnetijd voor de provinciale staten tot de verbeelding van kiezers zal spreken. Toen ik vier jaar geleden aantrad in de Kamer stond Krimp niet zo hoog op de politieke agenda. Het zijn vooral de coalitiepartijen uit de vorige regering, waaronder de ChristenUnie die ervoor hebben gezorgd dat dit onderwerp hoger op de agenda is gekomen. De ChristenUnie heeft ondersteund door deze partijen ook een aantal moties ingediend die ertoe hebben geleid dat onder een andere verdeelsystematiek voor het provinciefonds komt.

Momenteel zijn de provincies bezig om hun actieplannen op te stellen. Dat is maatwerk, want in iedere provincie kunnen de speerpunten anders liggen. Aan de andere kant moeten wij gezien het feit dat er in 2040 60% van gemeenten te maken krijgen met bevolkingsdaling en krimp de vraag of wij naar de toekomst toe niet meer moeten gaan komen tot een soort nationaal deltaplan “bevolkingsdaling en krimp". Dat idee heb ik ingebracht in het debat. Het huidige beleid is nu gericht op het inlopen van achterstanden. Vraag is op welke manier wij nu al nationaal kunnen gaan inspelen op deze demografische ontwikkelingen. Dat vraagt ook naar mogelijkheden voor een nationaal krimpfonds, bijvoorbeeld naar analogie van het leefbaarheidfonds zoals die bestaat in Groningen.

Iets anders waar de ChristenUnie nog meer aandacht voor wil vragen, is het prikkelen van bedrijven, die niet aan de Randstad gebonden zijn, om zich in de door krimp getroffen regio’s te vestigen. Daarnaast heb ik het idee geuit of het mogelijk is om in het kader van de waardevermindering van huizen, een constructie bedenken om met een vorm van subsidie zoals wij die kennen voor starters kopers en verkopers tegemoet te komen.

In het debat heeft de minister gezegd dat de ministeries zich alleen in bijvoorbeeld Limburg kunnen vestigen, indien de Staten Generaal daartoe zou verhuizen. Ik moet zeggen dat ik het wel een idee vindt die de moeite waar is om serieus over na te denken. Kamerleden komen nu ook al uit het gehele land om hun werk in het parlement te doen. Dus reizen of deeltijdwonen, zit er meestal toch in. Waarom dan niet in het mooie Limburg?

Een nieuwe politieke lente

Mon, 14 Feb 2011 10:11:10 +0100

Tijdens mijn werkbezoek vrijdag en het thuiswerken afgelopen zaterdag zijn mij een aantal contrasten opgevallen. Op het moment dat een jong ondernemend stel met een grote leghennenhouderij in Zutphen vertelde over hun wensen om nog meer te doen aan duurzaamheid door de daken van de stallen te voorzien van zonnepanelen, maakte minister Verhagen zijn randvoorwaarden voor een nieuwe kerncentrale bekend.

En terwijl ik mijn bijdrage schreef voor een algemeen overleg over het persoonsgebonden budget en dacht aan al die mensen die getroffen worden door beperkingen van dit budget, waardoor zorg op maat thuis of in een kleinschalige woonvoorziening in de toekomst niet meer mogelijk is, zag ik op tv de VVD de campagne aftrappen met een grote actie voor 130 km/u op de snelwegen.

Toen ik vrijdag op bezoek was bij een centrum voor jeugd en gezin in Apeldoorn en de slogan las 'opvoeden en opgroeien doe je samen', realiseerde ik me dat ik het woord 'samen' al een tijd niet meer heb gehoord in Den Haag. Daar gaat het vooral over 'eigen verantwoordelijkheid' en wat je 'zelf' allemaal moet doen. En het gaat over nog meer strengheid en daadkracht door de overheid. In Apeldoorn waren de mensen in ieder geval enthousiast over de laagdrempelige opvoedondersteuning. En in 'Het dagelijks bestaan' waar vroegtijdige schoolverlaters worden opgevangen door een gemotiveerd echtpaar en een grote groep vrijwilligers om hun leven weer een beetje op orde te krijgen, vroegen ze zich tijdens de lunch vrijdag vertwijfeld af of het door Wilders voorgestelde 'tuigdorp' voor hen bedoeld was. Ik heb het idee dat 'vraag en aanbod' op dit moment in onze samenleving niet helemaal matchen. Ik hoop dat meer mensen dat gevoel hebben. Uitdrukking geven aan dat gevoel kan op 2 maart!

Ik kijk uit naar een nieuwe politieke lente! Gisteren was de lente trouwens al een beetje te zien en te voelen op de hei van Heerde waar ik gisteren met mijn gezin de eerste lammetjes van dit jaar heb bewonderd...

Esmé Wiegman - Van Meppelen Scheppink

Tweede Kamerlid ChristenUnie

Rouvoet: stedentripje Stockholm zou linkse partijen goed doen

Thu, 10 Feb 2011 11:22:53 +0100

Ik geloof niet dat er 1 oktober jongstleden een feestje voor gevierd is: het tienjarig jubileum van de vrij verhandelbare liefde. Er schiet me zo gauw ook niet iemand te binnen die de opheffing van het bordeelverbod, per 1 oktober 2000, geroemd heeft als een 'verworvenheid' uit laatpaarse jaren. Toch is de wetswijziging van toen en de uitwerking ervan nu een ideologische beladen kwestie.

Hoe rationeel en resultaatgericht ik er deze week ook over zou willen debatteren, als ChristenUnie staan we bij dit onderwerp voortdurend onder de verdenking dat we slechts vanuit preuts-moralistische, achterhaalde motieven naar prostitutie kijken. En dat is jammer, want vanuit hun ideologische loopgraaf lijkt het juist voor de ‘bevrijders’ van toen erg moeilijk de waarheid onder ogen te zien.

Prostitutie is een normaal beroep: vanuit die geloofsvooronderstelling is tien jaar geleden gekozen voor legalisering en regulering van de ‘branche’. En die keuze is in z’n uitwerking normatief gebleken: wat de wetgever normaal vindt, moeten we als burgers ook maar normaal vinden. Dat heeft nogal wat gevolgen. Bijvoorbeeld: dat het heel moeilijk is te voorkomen dat jonge vrouwen uit Oost-Europa, landen als Bulgarije, Polen en Hongarije, hier onder valse voorwendselen naartoe worden gehaald om in een relaxbedrijf (ook al zo’n normaal woord) te werken. Bij een Poolse bouwvakker denken we toch ook niet meteen aan slavenhandel?

Nee, maar die bouwvakker kan klussen die ‘m niet aanstaan weigeren, en hij is vrij om zo vaak hij wil naar huis te rijden om z’n familie blij te maken met een zak vers geld. Terwijl zijn Poolse zusje zich door de waarheid gegijzeld voelt zodra blijkt dat de gezellige Hollandse bar waar ze zou gaan werken een bordeel is. Want haar ouders en vrienden in Polen vinden het misschien wel helemaal niet normaal wat ze hier doet, en dat weet haar pooier (pardon, dat is natuurlijk een woord uit het burgerlijk denkboek van vóór 2000) ook.

Het is niet eenvoudig je los te scheuren uit een situatie die door de courante moraal en wetgeving als normaal is aangemerkt. Wie gemeenten probeert warm te maken voor een uitstapprogramma voor prostituees, kan zomaar de vraag terugkrijgen dat er toch ook geen uitstapprogramma’s voor secretaresses bestaan? Hieruit blijkt hoe de ene leugen de andere gebaard heeft: wat normaal en legaal is, doe je vrijwillig of je doet het niet. En terwijl verslaving als overdrachtelijk begrip toepasbaar blijkt op alles wat leuk en lekker en ontspannend is (koopverslaafd, twitterverslaafd, BZV-verslaafd…), wordt keihard genegeerd dat er nergens zoveel échte slavernij wordt geleden als in de seksindustrie. Zowel door prostituees als door hun klanten overigens; ook de hulpverlening aan seksverslaafden stuit op de ideologische vooronderstelling dat porno en prostitutie genotsmiddelen zijn die je schadeloos en uit vrije wil consumeert.

Eén van de nobeler motieven van hen die het bordeelverbod afschaften, was dat ze hoopten daardoor de misstanden in de seksbranche te kunnen tegengaan. Aan die goede intentie klamp ik me vast nu tien jaar later blijkt dat de legalisering meer kwaad dan goed heeft gedaan. Uit onderzoek van de Nationale Recherche blijkt dat 50 tot 90 procent van de prostituees niet vrijwillig achter het raam zit. Meer dan de helft van de slachtoffers van mensenhandel wordt uitgebuit in de seksindustrie: logisch, want geen ander ‘dienstverband’ kan z’n onderworpenen zo effectief opsluiten en knevelen in een sociale isoleercel. Rechtszaken zoals die tegen Saban B. maken op verschrikkelijke wijze duidelijk hoe iemand tientallen vrouwen onder dwang in de etalage kan zetten van zogenaamd keurige bordelen die met een ordentelijke vergunning van de gemeente draaien. In geen andere legale branche zijn illegale praktijken als uitbuiting, vrouwenhandel, illegaliteit, verkrachting, misbruik van minderjarigen en andere criminaliteit zo dicht onder de oppervlakte en zo breed verbreid.

De voortdurende en voortwoekerende misstanden waren voor het vorige kabinet reden een nieuwe kaderwet prostitutie aan te kondigen, die door het demissionaire kabinet van CDA en ChristenUnie nog verder is aangescherpt. Deze wet vloeide voort uit afspraken die op initiatief van de ChristenUnie in het regeerakkoord waren opgenomen. Er komt een landelijke vergunningplicht voor prostitutiebedrijven, een landelijk register voor escortbedrijven en een algehele registratieplicht voor prostituees. De minimumleeftijd wordt verhoogd van 18 naar 21 jaar, en verder wordt het gebruikmaken van illegale of minderjarige prostitutie strafbaar. De klant die misbruik, uitbuiting en slavernij in stand houdt, gaat dus niet langer vrijuit. Allemaal maatregelen waarvan we als ChristenUnie bidden dat ze een uitwerking ten goede hebben, en het is te hopen dat ze ook door links-liberale tegenstanders van het huidige kabinet gesteund worden. De PvdA verzet zich in de Kamer nog tegen de registratieplicht waar PvdA-bestuurders die in steden als Amsterdam en Utrecht midden in de barre praktijk staan, vóór zijn.

De ChristenUnie steunt de maatregelen in deze wet, maar ons ideaal blijft vérder liggen. Voor een oplossing op de lange termijn zou progressief Nederland toch nog eens naar Zweden moeten kijken. Toen hier het bordeelverbod werd opgeheven, werd daar juist het bezoek aan prostituees strafbaar gesteld. En de evaluaties van dat beleid zijn positiever dan de recente gegevens over genormaliseerde prostitutie in ons land. In Zweden is bijvoorbeeld de straattippelarij gehalveerd. Het is er minder aantrekkelijk geworden om een bordeel te openen. De strafbaarstelling blijkt in Zweden remmend te werken op de met prostitutie verbonden georganiseerde criminaliteit en mensenhandel. Het is handhaafbaar, er is minder mensenhandel en er is geen groei van het illegale circuit.

Met name de linkse politieke partijen willen Zweden nog wel eens tot voorbeeld nemen, bijvoorbeeld als het gaat over de verzorgingstaat en arbeidsparticipatie (in het bijzonder van vrouwen). Welnu, misschien is het goed dat Kamerleden bij een volgende excursie naar Stockholm zich ook eens op de hoogte laten stellen van het Zweedse prostitutiebeleid. En zich dan laten uitleggen waarom het exploiteren van andermans lichaam en seksualiteit daar niet mag en tot zich laten doordringen dat dat eigenlijk heel normaal is.

André Rouvoet

(Trouw, Podiumpagina 10 februari 2011)