Nieuwskanaal voor: ChristenUnie.nl

Nieuwe start

Sat, 19 Jun 2010 17:25:50 +0200

Afgelopen donderdag ben ik weer ge�nstalleerd als lid van de Tweede Kamer. Het was voor mij de achtste keer dat ik de eed aflegde. Driemaal als raadslid (1993, 1994, 1998), nu voor de vijfde keer als Kamerlid (2001,2002,2003,2006,2010). Dat krijg je als je ook wel eens tussentijds bent aangetreden. Het blijft bijzonder. Ik besef dat het een grote verantwoordelijkheid is om dit ambt te mogen vervullen. Daarom is het mooi om uit te spreken dat we bij de uitvoering van dit ambt van God afhankelijk zijn: ,,Zo waarlijk helpe mij God almachtig''.

Daar zaten we dan met een fractie van vijf personen. Een dag daarvoor hadden we nog afscheid genomen van Ed Anker en Ernst Cramer. Die zaten nu op de tribune mee te kijken. Het blijft slikken dat zij er niet meer bij zijn. Maar zo gaat het. Ook bij andere fracties hebben veel zittende Kamerleden met pijn in het hart afscheid moeten nemen. Donderdag werden uiteraard ook veel nieuwkomers geïnstalleerd. We leren ze nog wel kennen de komende tijd.

Ik ben vanaf deze week fractievoorzitter af. Mag me nog wel vice-fractievoorzitter noemen. Al zal ik de komende weken nog in veel gevallen de honneurs voor André Rouvoet moeten waarnemen. Hij is vooral nog demissionair bewindspersoon. De vraag is hoelang dat gaat duren. De door Mark Rutte genoemde deadline van 1 juli is absoluut onhaalbaar. Binnen een week heeft men wel (voor dit moment) Geert Wilders eruit gewerkt. Maandag zal er gesproken worden met de fractievoorzitters die horen bij de optie Paars-plus.

Dat gaat toch ook erg lastig worden. Met name de combinatie van VVD en PvdA is lastig. Rutte noemde in mei nog het verkiezingsprogramma van de PvdA 'de langste zelfmoordbrief uit de geschiedenis'. Het is voor hem dus killing om daar zaken uit over te nemen. We zullen zien wat er gaat gebeuren. Kan nog wel eens hele onverwachte bewegingen gaan opleveren.

Bijzonder is in deze week de rol van Maxime Verhagen. Strateeg Verhagen kunnen we beter zeggen. Aan hem de moeilijke taak om de positie van het CDA te bewaken. Dat doet hij tot nu toe slim. Al zal er een moment komen dat hij zich niet langer achter de rug van anderen kan verschuilen. Eén ding is weer duidelijk: nooit onderschatten deze man.

De Tweede Kamer vergadert nog twee weken voor het zomerreces begint. Ik zal nog een aantal debatten gaan doen. Om te beginnen heb ik de portefeuilles OCW, VenW en BZK onder mijn hoede genomen. Dat kan nog veranderen als er een nieuw kabinet zit. Deze week hebben we in ieder geval een nieuwe start gemaakt.

Arie Slob

Angst regeert

Thu, 17 Jun 2010 18:41:42 +0200

De verkiezingen voor de Tweede Kamer hebben een stevige ruk naar rechts opgeleverd. Tien zetels erbij voor de VVD, vijftien voor de PVV. De linkse partijen verliezen er zeven en de christelijke politiek verliest de meeste zetels: 21.

Wat zegt dat ons? Mensen denken dat keihard bezuinigen het beste is om de crisis te bestrijden, mensen zijn bang voor de islam, mensen voelen zich onveilig, mensen zijn teleurgesteld in hun oude partij en in de demissionaire regeringscoalitie. Hoe gegrond die sentimenten zijn kun je je wel afvragen, als je reportages ziet uit gemeenten en streken waar weinig moslims wonen en waar bewoners toch verklaren dat ze vanwege ‘die buitenlanders’ op de PVV hebben gestemd.

We weten de precieze verschuivingen van stemmen nog niet, maar zien wel dat het zuiden vroeger gedomineerd werd door het CDA (en voorheen de KVP) en dat daar de PVV sterk heeft gewonnen. Mijn inschatting is, dat onvrede over de persoon Balkenende daar een belangrijke rol heeft gespeeld. Had het CDA de katholieke Limburger Camiel Eurlings als lijsttrekker naar voren geschoven, dan was de schade waarschijnlijk beperkt gebleven.

De schade in het zuiden kan ook te maken hebben met de gegroeide afkeer van de rooms-katholieke kerk, na het bekend worden van oude seksschandalen binnen dat instituut. En met de daadkracht die Limburger Wilders wél uitstraalt.

De ChristenUnie had gehoopt haar zes zetels vast te houden, maar door de nek-aan-nekrace die op het laatst ontstond tussen Rutte en Cohen lijken er toch weer kiezers te zijn geweest die met een ‘strategische’ stem een rechtse of juist een linkse premier wilden steunen.

De uitslag is aanleiding voor zelfreflectie bij beide christelijke partijen. Het CDA kan zichzelf hernemen door een katholiek als Verhagen (of toch nog Camiel Eurlings?) de kar te laten trekken, en de banden met het zuiden aan te halen. Dat kan nieuw elan geven aan de partij. De ChristenUnie moet zich de vraag stellen hoe we, ook als het in de eindsprint spannend wordt, de kiezers weten vast te houden. Ook was het voor André Rouvoet lastig om de functies van vicepremier, minister van OC&W en minister van Jeugd en Gezin te combineren met het lijsttrekkerschap. Dit vroeg het uiterste van zijn krachten. Alleen al daarom doet de ChristenUnie er voortaan weer beter aan om haar politiek leider in de Tweede Kamer te laten zitten, een uitgangspunt dat Rouvoet zelf ook voor de verkiezingen reeds heeft herbevestigd. Vooral voor een wat kleinere partij geeft dit betere mogelijkheden om een sterk profiel vast te houden tijdens deelname aan een regering.

De ChristenUnie heeft een zetel verloren, maar we zijn zeker niet verslagen. We hebben nog steeds vijf zetels en zijn zeer gemotiveerd om op in de oppositie een uitgesproken christelijk-sociale stem te laten horen. Wel zullen de campagne evalueren en lessen trekken. Want het kan zo maar weer campagnetijd zijn.

Ernst Cramer: 'Gewerkt aan inhoud, niet aan holle klanken'

Thu, 17 Jun 2010 14:52:38 +0200

Gisteren schreef Ed Anker zijn allerlaatste blog voor deze website. Vandaag is Ernst Cramer aan de beurt, voordat hij het Tweede Kamergebouw achter zich laat. Volgende week donderdag zijn beide mannen nog even in de buurt voor een afscheidsborrel. U bent daarvoor van harte welkom.

Holle klanken

Drie en een half jaar Kamerwerk zit erop. Een prachtige tijd waarin heel veel gebeurd is. Waarin ik weer heel veel geleerd heb. Naast veel inhoudelijks ook de weg in de Kamer. Want al die oude gebouwen die van binnen aan elkaar geknoopt zijn, daar moet je wel in thuis raken. En in het begin komt vooral het holle geluid van de hoge gangen op je af. Maar dat went, en als je dan goed luistert…

Toen ik november 2006 vanuit de parkeergarage de Kamer binnenkwam verdwaalde ik direct. Er opende zich spontaan een deur, ik dacht nog “dat is vriendelijk” en kwam uit in een van de meest naargeestige gangen van het hele Kamergebouw. En terecht op een plek die ik absoluut niet herkende van mijn eerdere “gelijkvloerse” entree in het Kamergebouw. Die zoektocht zou zich later nog een paar keer herhalen, net zolang totdat ik er gewoon eens een uurtje voor heb uitgetrokken om eens rustig rond te lopen. Dat hielp. Juist ook voor later.

Want dat is er de afgelopen jaren wel heel veel gebeurd. Veel overleg met collega’s, telkens weer naar de vergaderzalen en de plenaire zaal, je loopt wat af. En telkens met het allerminst holle geluid van onze partij, onze fractie, naar buiten treden. In alle afhankelijkheid die je kent want dit werk doe je niet zomaar op eigen kracht. Ik heb al die jaren de Bijbel, die ik kreeg bij mijn aantreden van het bestuur van de kiesvereniging in Zeewolde, op mijn bureau gehad. Open, om daar ’s morgens bij binnenkomst in te lezen. Als eerste, omdat het de rest van de dag nauwelijks meer kwam. Dat helpt in het relativeren van de Haagse werkelijkheid. Een werkelijkheid die vaak de mijne niet was als het gaat om de spoeddebatten die vaak geen spoeddebatten waren. Veel, heel veel spoeddebatten kwamen soms pas weken later dan aangevraagd aan de beurt. Wat is dan dat spoedeisende karakter…?

Maar nu is het klaar. Ed schreef dat gisteren al mooi over het afscheid nemen. Je weet dat het de politieke werkelijkheid is, maar toch doet het je wat als de laatste woorden tot je gesproken worden. Als je, zoals net, op de tribune zit en de nieuwe fractie ziet beëdigd worden. Ja, je hoort er dan definitief niet meer bij. Inderdaad, je sterft dan een beetje…

Maar niet getreurd. Ik kijk weer vooruit. Op zoek naar een nieuwe job, uitdaging, klus, noem het maar. En daarbij hoop ik de komende weken contact te leggen met mensen uit het netwerk dat de afgelopen jaren is ontstaan. Ik bel wel, maar als je iets weet, ik houd me aanbevolen. Om afscheid te nemen leek het Ed en mij leuk een afscheidsborrel te geven. Volgende week donderdag, van 17.00 uur tot 19.00 uur in de tuin van Restaurant Schlemmer in de Lange Houtstraat 17 te Den Haag. hier ergens in de Kamer. U hoort nog wel waar! Vertegenwoordigers vanuit mijn portefeuille Financien, LNV en Verkeer en Waterstaat: welkom. Maar ook de mensen die een voorkeursstem hebben uitgebracht kunnen langs komen. Of medewerkers, of, of…een hapje en drankje staan klaar.

Dit is dan echt mijn laatste blog. Ik heb het met heel veel plezier gedaan. Ik hoop dat u een beetje van de site hebt genoten, dan heeft het een functie gehad. Dan heeft u kunnen merken dat ik gewerkt heb aan inhoud en niet aan holle klanken. Dat laat ik over aan de gangen in ons Kamergebouw. Tot ziens!

Ernst Cramer

Lovende woorden tijdens afscheid Ed Anker en Ernst Cramer

Wed, 16 Jun 2010 20:56:18 +0200

Vandaag namen Ed Anker en Ernst Cramer afscheid van hun ambt en collega's in de Tweede Kamer. Kamervoorzitter Gerdi Verbeet sprak de memorabele woorden tegen Ernst: "Wij verliezen in u een kleurrijk Kamerlid" en tegen Ed: "U kwam ruimschoots in aanmerking voor de hoffelijkheidsprijs". Ed neemt vandaag afscheid van deze website met zijn laatste blog. Morgen volgt Ernst.

Partir c'est mourir un peu

Cliché’s, soms zijn ze raak, soms zijn ze een beetje sleets. ‘Vertrekken is een beetje sterven’ is zo’n cliché. En ja vandaag is het cliché wel een beetje raak. Na drie jaren in de Tweede Kamer neem ik vandaag afscheid. Het lidmaatschap van de Tweede Kamer was voor mij dé droombaan. Al van jongs af aan volg ik de politiek, op mijn 17e werd ik actief voor toen nog een GPV/RPF combinatie in een schaduwfractie. Ik werd fractieassistent, steunfractielid en uiteindelijk raadslid en lijsttrekker in Zaanstad. Mooie jaren heb ik daar gehad in een ontzettend boeiende gemeente. In 2007 nam ik afscheid van de gemeenteraad om Kamerlid te worden.

Toen ik bij mijn beëdiging de drempel van de plenaire zaal overstapte ging er een tinteling door mijn lichaam. Ongeloof en spanning. “Ik ga het nu dus echt doen.”. Voor mij was het Kamerlidmaatschap dé rol om als christen mee te doen aan het politieke en, breder, het publieke debat.

Ik geloof dat christenen altijd tot zegen moeten zijn in een samenleving. Zoals een stad op een berg niet verborgen kan blijven, zo mogen christenen zich ten doel stellen om een zegenrijke bijdrage aan het politieke debat te leveren. Dat is een kwestie van stijl; van aangename woorden en van een vriendelijkheid die goed bekend mag zijn. Het is ook een kwestie van inhoud. Op zoek naar waarheid, geen praatjes voor de bühne en, waar nodig, onjuiste beelden ontmaskeren. Die stijl en die inhoud kenmerken de ChristenUnie. Het was ronduit bijzonder om daar drie jaar een bijdrage aan te mogen leveren.

En nu stopt dat. Is het een beetje sterven? Ja. Ik ga het ChristenUnie team ontzettend missen. Elke dag was het weer een plezier om naar mijn werk te gaan. Ook het werk zelf had voor mij niet hoeven stoppen. Ik zat echt op mijn plaats. Ook de contacten met collega’s van andere fracties, met professionals uit de praktijk, griffie, bodes, restaurantpersoneel en natuurlijk de pers; ik heb er van genoten.

Maar nee, het is niet alleen een beetje sterven. De afgelopen campagne was een prachtig einde van het Kamerlidmaatschap. Ik heb ontzettend veel interessante mensen ontmoet en bijzondere dingen mogen doen. Zij hadden en hebben een zegenrijke invloed op mijn leven. Ik ben dankbaar voor de bijna zesduizend mensen die op me gestemd hebben. Dat is een enorme steun in de rug. En nu ben ik ook dankbaar voor alle hartverwarmende berichtjes, mail, tweets en kaartjes.

Ik omarm een nieuwe toekomst en vertrouw er op dat de Heer me wel weer ergens zal gaan plaatsen. Misschien is dat ooit weer in de politiek, misschien ergens anders. Tegenover dat vertrek, dat beetje sterven, wordt gelukkig nu ook het uitbundig leven uit verwachting geplaatst.

Voor nu vanaf deze plaats een hartelijke groet. Het ga u allen goed.

Ed Anker

Nieuwe werkelijkheden

Sat, 12 Jun 2010 13:51:31 +0200

De verkiezingen zijn voorbij. De uitslag staat (bijna) vast. Dinsdagmiddag zal de Kiesraad de definitieve uitslag presenteren. Inclusief het resultaat van de voorkeurstemmen. Het zal - zo verwacht ik - het door de ChristenUnie behaalde resultaat van vijf zetels niet veranderen. Woensdagavond heb ik aangegeven teleurgesteld te zijn over deze uitslag. We hebben gewerkt en gebeden voor een beter resultaat. Ik heb vorige week echter niet voor niets aangegeven dat we het moeten overgeven. Deze woorden moeten worden waargemaakt als de uitslag er is. Dit is nu de werkelijkheid van waaruit we verder zullen moeten. We rechten onze rug en gaan er voor. Onze kiezers hebben daar ook recht op. Aan mijn inzet daarbij hoeven ze niet te twijfelen.

Het is wel wat onwerkelijk dat we straks afscheid zullen moeten nemen van (zoals het er nu naar uitziet) Ernst Cramer en Ed Anker. Twee prachtkerels met wie ik prima heb samengewerkt. Ik voel met hen mee. Heb het zelf in 2002 ook meegemaakt weg te moeten als alles in je daartegen nog verzet. Toch zal het gebeuren. Woensdag is het afscheid van de oude Tweede Kamer. Donderdag wordt de nieuwe Tweede Kamer geinstalleerd. Daarna gaat het 'gewoon' weer verder. En binnen de korste keren weten we al weer niet anders. Ik heb ooit wel eens gezegd: 'Je komt de Tweede Kamer door de voordeur binnen en je vertrekt weer via de achterdeur.'

Donderdagmiddag zijn we als fractie bij elkaar gekomen. Dat was goed. We hebben ruim de tijd genomen om met elkaar over de uitslag te spreken. Er is gelachen, er is gehuild. André Rouvoet is tot de nieuwe fractievoorzitter gekozen. Dat gaat officieel komende donderdag in. Dat betekent voor mij het einde van een periode dat ik fractievoorzitter was. Ik wist dat dit zou gaan gebeuren. Het kost me niet zoveel moeite om een stapje terug te doen. Als ik dat niet gekund had, had ik niet op de kandidatenlijst moeten gaan staan. Ik heb mijn afwegingen dus al een paar maanden eerder gemaakt. Zoals het er nu naar uitziet, zal ik weer een aantal portefeuilles gaan oppakken. De definitieve keuzen moeten daarvoor nog gemaakt worden. Dat zal volgende week wel gebeuren.

De eerste aanzetten om tot een nieuw kabinet te komen, zijn inmiddels gemaakt. Uri Rosenthal (met wie ik in het bestuur van het Centrum voor Parlementaire geschiedenis zit) zal als informateur de eerste verkenningen verrichten. Er zal ongetwijfeld eerst met de PVV gesproken worden. Wilders wil heel graag. Hij heeft zijn belangrijkste punt ('de AOW-leeftijd blijft 65 en geen dag langer') een paar uur na het vaststellen van de uitslag al losgelaten. Daarmee verdient hij een plaatsje in het Guiness Book of Records. Nog nooit deed een politicus dat zo snel. Ik ben benieuwd waar de onderhandelingen allemaal toe zullen leiden. Mijn inschatting is dat het nog lang zal duren voordat er een kabinet is. De uitslag is uiterst gecompliceerd. Bij het kaartspelen kun je even opnieuw schudden, maar dat is bij verkiezingsuitslagen niet het geval. Voor het land is het wel van belang dat er snel weer een missionair kabinet is. In dat opzicht begreep ik Rutte, toen hij vorige week aangaf dat er 1 juli een kabinet zou moeten zijn. Maar het noemen van deze datum was toch gespeelde stoerheid. Uit mijn eigen ervaringen als onderhandelaar in 2007, weet ik dat zorgvuldigheid belangrijker is dan snelheid. 1 juli gaat dus echt niet lukken. We mogen blij zijn als er voor Prinsjesdag een kabinet is.

Bijzonder overigens om nu de bewegingen van eventueel kansrijke partijen te zien. Met name D66 en GroenLinks zijn druk aan het voorsorteren. Dat deden ze al geruimte tijd, maar nu helemaal. Eerst praten met de PVV. Natuurlijk. Als het fout gaat heeft Rutte in ieder geval deze terugvaloptie niet meer in handen. D66 flirt openlijk met de PvdA. Zo heeft Pechtold vrijdag voorgesteld om Gerdi Verbeet weer tot voorzitter van de Tweede Kamer te kiezen. Wel een heel opzichtig charmeoffensief. Ik vind Gerdi een schat van een vrouw. Maar voor mij is het geen uitgemaakte zaak dat ze herkozen wordt. Eerst maar eens afwachten wie de andere kandidaten zullen worden. Voor wat het waard is, een inschatting van mijn kant: de VVD schuift Willibrord van Beek naar voren. We zullen het zien.

Arie Slob

Een helder geluid

Fri, 04 Jun 2010 15:59:14 +0200

Deze weken van campagnevoeren kom je op heel veel verschillende plaatsen. En je ontmoet, naast mensen die je graag laten zien waar ze mee bezig zijn, ook best wel scepsis. "Jullie daar in Den Haag, je verzint maar wat." Of: "Als het om het pluche gaat maakt het helemaal niets uit wie je stemt." *
Maar als je doorvraagt blijkt vaak dat men behoefte heeft aan duidelijkheid wat er wel gaat gebeuren en niet wat er allemaal niet mag gaan gebeuren. Kijk, en laat de ChristenUnie daar nu net sterk in zijn.

* ik heb de wat grovere teksten natuurlijk wat gemakkelijker vertaald…

Maandag was ik bijvoorbeeld op een discussie van de BOVAG/RAI. Een club ondernemers en vertegenwoordigers van een sector die “autominnende partijen” van nature wat dichter tegen de borst aan houden. Toch liepen daar veel mensen hoofdschuddend rond waarom de VVD als een Don Quichotte bleef strijden tegen de kilometerheffing. Want het is voor hen zonneklaar dat de kilometerheffing nodig is om de files te bestrijden. Daar waar de VVD met haar plannen slechts een heel klein beetje verbetering boekt en volstrekt onvoldoende geld uittrekt om de plannen volgens de nota Mobiliteit uit te voeren zonder die heffing. De files worden door het ChristenUnie wel voor een belangrijk deel opgelost terwijl jullie plannen daar niet in de buurt komen. En ja, de investeringen in zowel weg maar vooral ook het Openbaar Vervoer gaan bij de ChristenUnie verder. Ook zo’n bewuste keuze.

De ChristenUnie heeft met haar programma een unieke positie verworven: we hervormen meer dan rechts en bezuinigen meer dan links. Door het hervormen van de woningmarkt, de AOW en door de door sommigen verguisde kilometerheffing in te voeren realiseert de ChristenUnie een aanmerkelijk stabielere toekomst voor onze begroting. De ChristenUnie zet in op het echt investeren in mensen. Door een talentenbudget, scholing van mensen voor de arbeidsmarkt als het tegenzit, worden mensen geactiveerd om weer aan de slag te gaan. Wij zetten in op een sociale en duurzame economie, niet op een economie waarbij winst het laatste woord lijkt te zijn. Want er is meer dan groei alleen. Groei is geen doel, maar middel. Om het welzijn van de mensen te verhogen, te zorgen voor de natuur, een gezond milieu, voor werkgelegenheid en omzien naar elkaar. Om een land te krijgen waarin je je kinderen wilt laten opgroeien.

Nou,als dat geen helder geluid is weet ik het niet meer. Worden de lasten niet verzwaard dan bij ons? Jawel maar zo dat de sterkste schouders ook echt die last kunnen dragen. En de zwakkeren in de samenleving ontzien. Het idee dat sommige partijen je proberen te doen geloven dat de crisis vanzelf wel weer oplost en dat mensen er niets van zullen merken is wel heel goedkoop. Wij doen daar niet aan mee. Om dat we graag op een eerlijke en open manier willen vooruitzien.

ernst

Campagne: maar wie luistert er...

Fri, 28 May 2010 13:25:00 +0200

We zitten midden in de campagne. Voor ons als Kamerleden best gek dat we zo druk zijn, maar elkaar tussendoor niet even spreken. De gezamenlijke start van de week op dinsdagochtend is er even niet. Een vluchtige tweet, een snelle sms of kort telefoontje: de moderne techniek helpt ons hollen. En weg zijn we, naar onze volgende activiteit.

Op zich is het wel leuk om via twitter te zien waar iedereen heen vliegt. En dan blijkt dat de campagne zoals we die voeren op heel veel plekken in Nederland tegelijkertijd zich afspeelt. En soms in de uitersten van ons land: gisteren zat ik in Brabant, maar was de tour in Groningen. Alle mogelijke activiteiten worden uit de kast getrokken. Met de campagnebus als onze grootste flyer die we maar uit de kast konden trekken. Ik blijf het een prachtig ding vinden.

Veel discussies op de TV en radio leveren weer stof tot nieuwe discussies op. Vanwege mijn eigen activiteiten kan ik ze niet allemaal volgen op TV, maar leuk is dat waar je komt mensen het wel gevolgd hebben en erover beginnen. En vaak met hele positieve opmerkingen over André, en ja dan ben ik best trots. Op hem dan. Ik heb zelf een paar kleine stukken gezien en dat is dan toch veel door elkaar heen praten. En niet alleen in de “herendebatten” maar ook de dames kunnen er wat van. Het is een stijl van discussiëren die ik niet mooi vind. Want wie kan er door al dat gekakel nou horen wat er gezegd wordt? En zal de kijker zich daar nu juist niet vanaf keren. Op twitter zag ik commentaar voorbij komen van iemand die zei dat hij het wel graag spannend wilde zien. Maar als je door elkaar praat wat is daar dan spannend aan?

Ik moet zeggen dat ik meer effect zie in de discussies één-op-één met mensen. Op straat (dus niet tussen twee folders door, maar echt even elkaar spreken) of tijdens de werkbezoeken. Je kan dan ook beter inhoudelijk vertellen wat ons programma Vooruitzien nu eigenlijk meebrengt. En waarom we bepaalde keuzes maken. Zoals gisteren in Brabant over de intensieve veehouderij, of over nut en noodzaak van een verbeterd openbaar vervoer. En dan merk je dat er geluisterd wordt. Niet naar gekakel, maar naar argumenten.

Stevige debatten met inhoud: schitterend. De mensen bereiken met de boodschap van de ChristenUnie: dat is de echte opgave. Want er valt veel te kiezen, vooral voor Christelijk-Sociale politiek. Op negen juni!

ernst

Campagne: Zeeuwse klei, vergezichten en bolussen

Fri, 21 May 2010 16:43:42 +0200

De campagne is losgebarsten. De week zijn we op tournee door het land; vandaag in Zeeland. Een landschap dat mij dierbaar is geworden. De vergezichten, de akkers, de natuur. Maar ook de kusten en het water. Het is een prachtig land. We zitten in de bus en trekken zo langzamerhand door Zeeland naar Middelburg.

In het programma van de ChristenUnie Vooruitzien besteden we veel aandacht aan ons landschap. Een centraal begrip daarbij is verantwoordelijkheid. Verantwoordelijkheid voor mensen en de inrichting van de samenleving, maar ook verantwoordelijkheid voor natuur en milieu. Wij moeten beheerders zijn, niet verteerders van Gods schepping. Niet omdat ze maakbaar is, maar omdat ze kwetsbaar is. De ChristenUnie hecht bijzondere waarde aan een duurzame leefomgeving. Wij willen als goede rentmeesters op een verantwoordelijke en dus duurzame manier omgaan met de schepping. Dat bepaalt onze keuzes op terreinen als ruimte, natuur en water, maar ook op het gebied van wonen, mobiliteit, landbouw en visserij. En dat blijkt dan ook uit de CPB doorrekeningen: ons programma is het beste voor het landschap.

Als je Zeeland inrijdt heb je altijd gelijk van die mooie vergezichten. Helemaal in deze tijd van het jaar liggen de akkers er prachtig bij. Maar onze werkbezoeken brachten ons ook bij de vergezichten die hier nu erg spelen: de krimp. Een heftige discussie die diep ingrijpt in de lokale gemeenschappen. Want hoe houdt je als woningbouwcoöperatie een woningbestand overeind als je de koopwoningen, die de onrendabele toppen moeten wegnemen, maar niet verkocht krijgt. En datzelfde probleem speelt bij het voortgezet onderwijs. Nivelleren we helemaal naar het openbaar onderwijs als het totaal aantal leerlingen afneemt, en moet het bijzonder onderwijs dan zijn identiteit opgeven? Niet voor de ChristenUnie. Voor ons is de identiteit maatgevend voor onze keuzes. Bij krimp kun je dan beter zoeken in het samengaan op bestuurlijk niveau van gelijkgezinde scholen, en dat geldt dan ook voor het openbaar onderwijs. Ed Anker: “Uitgangspunt is geen verarming , maar in stand houden van de diversiteit. Vrijheid van onderwijs heeft dus alles te maken met omgaan met de verschillen. En dat betekent niet het ontkennen van verschillen, maar het vieren van verschillen.”

En dan het werk. Is er een goed bedrijf, de belastingdienst in dit geval, dan wordt die mogelijk verplaatst. En dat terwijl het een krimpregio is. Dan lijkt het verplaatsen van hoogwaardige werkgelegenheid daar volledig mee in tegenspraak te zijn. En dus hebben Carola en ik hier maar vragen over gesteld aan minister De Jager.

En nu naar de grote avond in Middelburg. Met die bolus in het vooruitzicht.

Ernst

Voltooid leven

Thu, 20 May 2010 17:30:03 +0200

Deze week zijn ruim 100.000 handtekeningen aangeboden door het burgerinitiatief Uit vrije wil om levensbeeindiging mogelijk te maken als iemand (van 70 jaar of ouder) zijn leven voltooid acht. Maandagmorgen mocht ik over mee discussi�ren in een bijeenkomst in nieuwspoort. Alhoewel, discussie? Op basis van mijn uitgangspunt dat het leven een geschenk is van God, werd ik vrijwel direct buiten de discussie geplaatst.

Met een dogma dat door een minderheid beleden wordt, kon de aanwezige meerderheid (met hun eigen dogma van zelfbeschikking!) niets. Er werd niet of nauwelijks de moeite genomen om in te gaan op de andere overwegingen die ik naar voren heb gebracht die breder gedragen kunnen worden.

Het draait in deze discussie om zelfbeschikking en autonomie, maar die zijn beperkt. Dat zie je bij de geboorte. We worden geboren; we maken onszelf niet. Een vergelijkbare passiviteit treedt ook aan het einde op. Sterven is jezelf overgeven. Dat is geen zelfbepaling, maar juist het opgeven daarvan.

Een andere beperking vormt de omgeving/de samenleving. Ik vind dat Gerbert van Loenen,in zijn boek Hij had beter dood kunnen zijn, dat treffend heeft verwoord door een ingezonden brief van Rob Jonquiere in 2008 aan de Volkskrant aan te halen. De brief begint heel liberaal met de op zelfbeschikking gebaseerde uitgangspunten van de NVVE over de mondige mens en de wens van een waardig levenseinde. Maar vervolgens zet Jonquiere de stap van zelfbeschikking naar oordelen als hij wie ervoor kiest te blijven leven met dementie omschrijft als een ‘zombie met een poepluier’. De wens om zelf waardig te sterven slaat door in een oordeel over mensen die voor een natuurlijke dood kiezen.

Ik vind dit bedreigend. Hoe meer ons ideaalbeeld is dat de mens zelfbewust zijn leven in de hand neemt, hoe groter de kans dat er mensen buiten de boot vallen, omdat ze daaraan niet voldoen.

Daarom mijn pleidooi om niet zelfbeschikking maar menselijke waardigheid voorop te stellen, als onvervreemdbare en opgeefbare waarde. Die waardigheid is niet afhankelijk van bepaalde vermogens of eigenschappen. Die waardigheid is inherent aan het mens-zijn en is er ook als die waardigheid niet meer zelf zo ervaren wordt.

Eerlijk gezegd vind ik het trouwens ook een zwakte van Uit vrije wil, dat het recht op zelfbeschikking gestalte moet krijgen door anderen. Wel controle maar geen verantwoordelijkheid.

Het burgerinitiatief Uit vrije wil past eigenlijk helemaal in de huidige overheersende cultuur in onze samenleving: het leven is alleen zinvol als het iets oplevert. Mensen kiezen voor hun levenseinde als dit leven niets meer te bieden heeft. Ten diepste gaat het om angst voor de dood, voor lijden, eenzaamheid en ontluistering. De vraag is of de dood de oplossing is voor existentiële vragen, en al helemaal is het de vraag of artsen daarbij moeten helpen.

Ik zet me er graag voor in dat mensen zodanig kunnen blijven participeren in sociale verbanden dat ze het de moeite waard blijven vinden om verder te leven. Goede palliatieve zorg kan antwoorden geven op levens- en angstvragen als van participeren geen sprake meer is, maar van afscheid nemen.

Esmé Wiegman

Vakmanschap is (g)een sprookje?

Mon, 17 May 2010 11:20:26 +0200

Ik zeg het wel eens vaker: wat een week. De week begon met een Europees reddingsplan voor de euro. Last-minute-werk. Zeer noodzakelijk. Dinsdag de ophef over de (echtelijke) situatie waar staatssecretaris de Vries in was terechtgekomen. Dit resulteerde vrijdag in zijn aftreden. Maar vooral het verschrikkelijke vliegtuigongeluk in Libi�. Wat een leed en verdriet in zoveel families. Begrijpelijk dat de verkiezingscampagne voor een aantal dagen is stilgelegd.

Er vinden zoveel gebeurtenissen in een dergelijke week plaats, dat je bij wijze van spreken je (tijds)oriëntatie even kwijt bent. De vliegramp heeft indruk gemaakt. Al blijft het wel leed op afstand. Letterlijk en figuurlijk. Het komt wel dichterbij als je de verhalen hoort over mensen die zijn omgekomen. Waaronder ook een aantal mensen uit mijn woonomgeving (Zwolle, Heerde). Ik begrijp overigens goed dat de situatie van de enige overlevende van de ramp, de negenjarige Ruben, in de media veel aandacht heeft gekregen. Wat ik niet begrijp is dat er door bepaalde media zo makkelijk over privacygrenzen heen wordt gelopen.

De Telegraaf ging daarin heel erg ver. Mede vanwege de spontaan ontstane commotie werd door de hoofdredacteur min of meer excuses aangeboden. Het bleef wel vaag: een contact dat onverwacht tot stand kwam. Wil het best geloven, maar dan is het toch nog geen automatisme dat dit direct op de voorpagina van de krant wordt gezet? Het was niet alleen de Telegraaf die over grenzen heen ging. Wat mij opvalt is dat de media (ik generaliseer nu wat, maar goed) zo moeilijk met kritiek kan omgaan. Er wordt vaak erg defensief gereageerd. Hans Laroes (hoofdredacteur NOS-Journaal) vond ik daarin een goede uitzondering.

En de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) hoor je in dit soort situaties vaak helemaal niet. Ik las wel ergens (bron: ND van 15 mei) dat de secretaris van het bestuur over de discussie over Ruben had gezegd dat de NVJ "niets wil opleggen noch achteraf een waardenoordeel geven over journalistieke afwegingen". Wat een slappe hap. Voorzitter Elzerman heeft toch ethiek in zijn portefeuille? Laat je dan namens de beroepsgroep horen en zien in dit soort discussies. Past ook goed bij bij het thema van de komende jaarvergadering van de NVJ in de Efteling (11/6): vakmanschap is (g)een sprookje. Zag op de site van de NVJ een enquête staan met de vraag: wat zou u doen als NVJ? Bij deze mijn bijdrage ingeleverd. Ben geen lid. Hoop dat het mag.

Veel discussie deze week ook over de situatie van staatssecretaris Jack de Vries. Ik wist er tot dinsdagmorgen niet van. Diezelfde morgen is er bij de ChristenUnie een soort missive uitgegaan om terughoudend te zijn in reacties. Het gaat hier om een schrijnende privésituatie. Je kunt snel een woord teveel spreken. Dat is zeer pijnlijk voor de betrokkenen. Helemaal privé was de sitiatie niet vanwege de werkrelatie die in het geding was. En ook vanwege de portefeuille van de staatssecretaris (o.a. personeel- en integriteitsbeleid). Al met al denk ik dat staatssecretaris de Vries terecht heeft besloten af te treden. Pijnlijk maar verstandig, zoals de minister van Defensie vrijdag aangaf. Ik ga er eerlijk gezegd van uit dat de opengevallen plaats door het vertrek van de Vries niet meer ingevuld zal gaan worden.

Het reddingsplan van de Euro van vorig weekend kreeg - door alle ontstane commotie in de rest van de week - niet meer zoveel aandacht. meer. Wel is er in de Tweede Kamer nog over gedebatteerd. Zo goed als alle fracties (waaronder de ChristenUnie) hebben het reddingsplan goed gekeurd. Veel andere keus was er niet. Blijft wel een heftige kwestie. Achterover leunen is er niet bij. Goed om te zien dat landen als Portugal en Spanje deze week lieten zien hun verantwoordelijkheid te willen nemen. Dat is ook in ons land nodig. Al staan wij er wel veel beter voor dan dit soort landen. Komende donderdag komen de doorberekeningen van het CPB van de verkiezingsprogramma's naar buiten. Dan zal er ook meer duidelijkheid zijn over de precieze impact van de diverse verkiezingsprogramma's. Ik ben er van overtuigd dat de ChristenUnie hier goed uit zal komen. Zowel voor de korte als de lange termijn. Donderdag weten we meer.

Toen woensdagmiddag de campagne werd stilgelegd stond ik met de grote ChristenUnie-campagnebus in Lelystad. Flevoland was de eerste provincie die we zouden aandoen. Dat ging dus niet door. Vrijdag zouden we naar Overijssel gaan. Ook dat ging niet door. Wel die dag nog een overleg in Amersfoort gehad. Zaterdag zou ik zelf in Overijssel op pad gaan. Ook dat kon niet door gaan. Ik hoop dat in de komende tijd er nog wat ruimte is om deze provincies alsnog te bedienen. Een deel van de vrijgevallen tijd heb ik gebruikt ter voorbereiding van de verdediging van het initiatief wetsvoorstel kraken en leegstand dat ik met de mede indieners ten Hoopen en van der Burg komende dinsdag in de Eerste Kamer mag verdedigen. Er wordt direct aan het eind van het debat (verwachte eindtijd 23.00 uur) gestemd.

Aanname van dit wetsvoorstel zou een historisch moment zijn. Nederland krijgt dan een algeheel kraakverbod. En gemeenten worden aanvullende instrumenten aangereikt om leegstand van woningen/kantoorgebouwen aan te pakken. Zo hoort het. Een duidelijke norm stellen (blijf van anderen hun bezittingen af), maar niet de ogen sluiten voor langdurige leegstand van panden. Maar dan wel een leegstandsaanpak die democratisch gelegitimeerd is. Daar hoort kraken niet bij.

Ik zou bijna nog vergeten iets te zeggen over de nieuwe Britse regering. Dat ging deze week opeens heel erg snel. Ik ben zeer benieuwd hoede combi Cameron/Clegg het zal gaan doen. Er zal fors bezuinigd moeten worden. Grappig om te lezen dat er een verbod is gekomen om tijdens regeringsvergadering een gsm of Blackberry te gebruiken. Hoe zouden onze vergaderingen eruit zien als er een dergelijk verbod zou zijn? Ik heb overigens niemand het woord betutteling voor dit verbod horen gebruiken. Waarschijnlijk een typisch Nederlandse reactie als het woord verbod valt.

Betaal de orgelman

Sat, 15 May 2010 13:00:48 +0200

Vandaag heb ik mijn campagnefilmpje opgenomen, met Anne-Paul van het partijbureau. Nadruk ligt daarin op behoud van ons cultuurlandschap. Schitterend om vanmorgen (met dat lekkere zonnetje) in de Arkeheem polder te staan. En toen vanmiddag in Zeewolde bij het boodschappen doen het draaiorgel speelde was dat weer een onderdeel van ons cultuurlandschap. Maar wie betaalt de orgelman?

Het is campagnetijd. En dus zijn we heel druk met vertellen waar wij goed in zijn en andere partijen wat minder, of zelfs veel minder. Nou ja druk, nu even niet vanwege dat verschrikkelijke ongeluk in Tripoli. Ook vandaag is het nog rustig aan het campagnefront en onze tourdag in Overijssel afgezegd. Maar blijft dat onze programma’s weer veel vertellen over wat er moet gaan gebeuren de komende jaren. Woensdag morgen kreeg ik tijdens een debat over de kwaliteiten van de EHS nog de vraag voorgelegd – van discussieleider Jort Kelder – groen of Griekenland. Los van de lekkere alliteratie is het een onmogelijke keuze. Griekenland moeten we wel redden, willen we onze € niet helemaal in de kou laten staan. En de natuur: ja zonder de natuur gaat er nog veel meer fout. Mooie landschappen en natuur dragen bij aan het welzijn van mensen en zijn cruciaal voor het behoud van biodiversiteit. Biodiversiteit is het natuurlijk kapitaal van deze wereld, en behalve mooi ook erg nuttig. Biodiversiteit is de basis van ons voedsel en de grondstoffen die we gebruiken voor kleding, brandstof en medicijnen, en draagt bij aan een stabiel klimaat. En daarom heb ik de keuze in dat debat gemaakt voor: GROEN. Want de leningen voor Griekenland staan niet op onze begroting; dat is geld wat wij lenen op de kapitaalmarkt en doorlenen aan Griekenland. Het geld voor onze natuur staat wel op de begroting, en de ChristenUnie kiest daar ook voluit voor.

In het campagnefilmpje zal de “rand van stad en platteland” te zien zijn. Hoogmoderne bouw van Amersfoort op zichtafstand van een eeuwenoud boerderijtje in de Arkeheempolder. Dat cultuurlandschap moet behouden blijven, maar dat kan alleen als ondernemers in dergelijke gebieden ook de ruimte krijgen om te ondernemen. En als dat niet kan door allemaal een megaboerderij te starten – en daar zijn heel veel redenen voor om dat niet te doen en te willen – zullen andere activiteiten ontplooit moeten worden. Een daarvan is het behoud van het landschap zoals dat er is. Die natuur is noodzakelijk voor ons mensen en is dus een belangrijk product. Waar ook een eerlijke prijs voor betaald moet worden. Een Europees Landbouwbeleid, inclusief substantieel budget, blijft daarom nodig. Meer diensten zoals natuur- en waterbeheer, dierenwelzijn, innovatieve methodes, biologische landbouw moeten vallen onder het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid. Daarnaast wil de ChristenUnie dat vanuit het GLB de boer toeslagen krijgt per hectare. Dit gaat verdere intensivering van de landbouw tegen en maakt het halen van milieueisen realistischer. Wel moet er dan opgelet worden dat er een overgangsregeling voor boeren komt die hierdoor ernstig worden gedupeerd. Maar ook de burger zal meer moeten gaan betalen voor de producten van het land. Want we kunnen het niet alleen van Brussel verwachten. Ons landschap moet ons wat waard zijn.

En toen liepen we dus te winkelen in Zeewolde. Met dat draaiorgel. Al eerder heb ik geschreven dat ik nooit een draaiorgel voorbij kan lopen zonder iets te gooien in het mansbakje van de orgelman. Ik heb al een paar keer een hele discussie gehad waarom wel bij een draaiorgel iets betalen en niet aan die zielige pool die bij de Albert Heijn staat te spelen op zijn accordeon. Nou gewoon: dat draaiorgel is onze cultuur, straatmuzikanten zijn dat in mindere mate. Ook leuk, maar dan moeten ze echt goed spelen. Een draaiorgel is altijd mooi en kost heel veel aan onderhoud, orgelboeken, verslepen van zo’n orgeltje. Dat moeten we in stand houden in Nederland, helemaal omdat er al zo heel veel verschrikkelijke andere muziek is. Houd dus ons cultuurlandschap in ere en daar hoort ook onze straatcultuur bij.

Betaal dus de orgelman! Anders houdt de muziek op te spelen.

ernst

Bevrijdingsdebatten en coverfoto's

Tue, 11 May 2010 09:43:30 +0200

Bevrijdingsdag en de PvdA-draai van 360 graden
Afgelopen week deed ik op 5 mei mee aan een lijsttrekkersdebat op een Bevrijdingspodium in Wageningen. De enige lijsttrekker was overigens Femke Halsema. We bespraken de toekomstige Nederlandse politie-missie in Afghanistan. Vooral hoe het nu kwam dat de PvdA het kabinet liet vallen omdat men geen vervolgmissie wilde, overigens wel een trainingsmissie.

Vervolgens volgt er een motie van Groenlinks die een politie-trainingsmissie voorstelde. Daar stemmen ze na lang wikken en wegen tegen. En drie dagen later laat Cohen weten er toch wel voor te zijn. Waarna iedereen zich afvraagt waarom ze ook alweer het kabinet lieten vallen. Politiek is soms hogere wiskunde. Knap dat de achterban ze in de peiling althans nog niet in de steek laat, al wordt Cohen steeds voorzichtiger in zijn antwoorden, waarop Paul Witteman vervolgens vraagt of hij nog meer dan alleen ja of nee kan zeggen. De ChristenUnie heeft wel ingestemd met een verzoek aan de regering een beperkte politietrainingsmissie te gaan onderzoeken. Nu maar zien of dat er nog komt met deze demissionaire regering.

Vorige week werd ik gevraagd een interview te doen met de Veronica gids. Ik was op mijn hoede en vroeg eerst na te gaan of het om een serieus interview ging met een foto. Dat bleek het geval te zijn. Ik kreeg nog wel het advies iets vrolijks aan te trekken. Geen probleem zei ik. Twee dagen na het interview krijg ik een cover toegemaild met mijn foto er groots op en een etiket over me heen geplakt ‘stem sexy’. Men had er plotseling bij bedacht dat het wel aardig zou zijn als mensen op de verschillende politici konden stemmen als meest sexy Kamerlid. Alle andere kandidaten die meededen waren eveneens verrast. Ik voelde me hierdoor overvallen. De ellende met deze zaken is dat alleen dat het aankaarten hiervan alleen maar meer publiciteit genereert. Ik heb Veronica wel via de redacteur laten weten dat ik dit een vorm van misleiding vond. Zo worden we maar meer ongewild ingezet om Veronica door de economische winter heen te helpen.

5 mei mocht ik eveneens spreken op Soul Survival. En wie zit er op de eerste rij? Een verslaggever van de VPRO-gids. Nu nog meer op mijn hoede vraag ik wat hij komt doen. Een verslag maken van mijn seminar, zegt hij. Ik vroeg naar zijn eerste indrukken en spontaan vergelijkt hij het met Pinkpop alleen dan voor christenen en zonder drugs en alcohol. In het seminar vertel ik hoe God ons oproept om uit te reiken naar onze naaste en hoe ik me geroepen voelde om actief te worden in de politiek. Omdat het de laatste seminar is van het festival en om de aandacht vast te houden houd ik halverwege een bandenplakdoosje omhoog. Als voorbeeld van de talenten, het gereedschap die we van God gekregen om ons zelf in beweging te krijgen en ook om anderen te dienen als zij een lekke band hebben gekregen. Terwijl ik het bandenplakdoosje omhoog houd, zie ik een filtser afgaan van het fototoestel van de VPRO-verslaggever. Nu maar weer afwachten wat dat voor etiket oplevert in de komende VPRO-gids. Zal vast minder sexy zijn en dus de cover niet halen, vrees ik.

Joël Voordewind

Ps. mijn vrouw was het eigenlijk wel eens met dit etiket van Veronica

...was het maar een Griekse Tragedie

Fri, 07 May 2010 13:28:30 +0200

Vandaag is de Kamer terug gekomen van reces voor het debat over de steunverlening aan Griekenland. Sommigen spreken van de Griekse tragedie. En laat ik gelijk duidelijk zijn: de doden in Griekenland zijn een grote tragedie. Maar volgens de klassieke literatuur is de situatie alles behalve een Griekse Tragedie!

Griekenland heeft, laat ik het netjes zeggen, de boekhoudregels van het Stabiliteits- en GroeiPact flexibel ingevuld. Daarmee zijn de overheidsfinanciën volstrekt uit de hand gelopen en onbeheersbaar. Toch gaat de discussie vandaag over de noodzaak niet om Griekenland te helpen, maar onszelf…

De minister heeft een en ander maal aangegeven hoe noodzakelijk de maatregelen zijn. Natuurlijk is het van belang voor Nederland groot, als het om financiële schade gaat, om die schade te voorkomen. Maar was het niet een gezamenlijk belang van alle landen in de Eurozone die gezonde financiële huishouding? En moeten we niet constateren dat juist het de hand lichten met de regels binnen het SGP (het Stabiliteits- en GroeiPact) ons niet in deze situatie hebben gebracht. En dat daarbij niet alleen gekeken kan en mag worden naar Griekenland maar dat ook andere landen daaraan mank gegaan zijn. Onder die andere landen zijn ook de grote landen uit de Eurozone die weg konden komen met tekorten van meer dan 3% gedurende meerdere jaren. De minister geeft aan dat hij een veel strengere handhaving van de regels binnen het SGP gaat bepleiten. Voor de ChristenUnie is dat zelfs een voorwaarde. Er zullen harde resultaten uit Brussel nodig zijn in de verbeteringen van het SGP.

Maar is de situatie in Griekenland dan een tragedie? De kenmerken van de Griekse tragedie zijn (met dank aan drs. Esmé die dit als parate kennis heeft) echt heel anders. De Griekse tragedie kenmerkt zich door:
• 5 bedrijven;
• Alles speelt zich af op 1 plaats;
• Alles gebeurt op 1 dag;
• En het betreft 1 gebeurtenis.
Daarbij neemt in een dergelijke tragedie de mens het op, in zijn hoogmoed, tegen een hogere macht. En verliest dat…

Dit laatste heeft wel wat parallellen met de huidige financiële crisissen. Daarin nemen de gewone burgers lijkt het welhaast op tegen een onoverwinnelijke marktmacht: de financiële wereld. Een financiële wereld die zich naar mijn overtuiging onverantwoordelijke gedraagt. Want de financiële sector laat zich van zijn slechtste kant zien. Als er winst te halen is zijn ze er als de kippen bij. Maar maatschappelijke verantwoordelijkheid nemen voor situaties als deze is er niet bij: de kredietwaardigheid van Griekenland bereikt de aller-diepste status en leningen worden alleen nog tegen woekerbedragen verstrekt. Terwijl veel van die banken omgevallen zouden zijn als de overheden niet wereldwijd zouden zijn bijgesprongen.

En dat doet weer denken aan het einde van een klassiek Grieks drama. Dan praten we over de deus ex machina: iets onwaarschijnlijks bracht aan het einde van de tragedie de oplossing – soms positief, soms negatief – en beëindigde de hopeloos vastgelopen situatie. Als een soort bovennatuurlijke kracht werd op die manier ingegrepen in de tragedie.
Moeten we dan hopen nu, haast tegen beter weten in, op een eind-goed-al-goed einde? De deus ex machina van de financiële crisis? Dan zouden de problemen als bij toverslag verdwenen kunnen zijn. Maar dat is helaas te makkelijk. We hebben een stevig ingrijpen nodig van de landen in de Eurozone om niet langer te kunnen sjoemelen met het SGP. Griekenland moet toch ook, als soevereine staat, zijn eigen broek ophouden en zelf pal staan voor de noodzakelijke hervormingen. De Eurozone helpt Griekenland in samenwerking met het IMF om te zorgen dat de Euro overeind blijft. Doen we dat niet, is de gevolgschade niet te overzien.

De reden dat we de Grieken helpen is dus een drama, maar geen tragedie. Daar duurt het te lang voor…

Esmé Wiegman (voor het tragediedeel…) en Ernst Cramer

Dit is ook mijn Nederland

Thu, 06 May 2010 10:11:50 +0200

Gisteren, 4 mei, was ik aanwezig bij de herdenking bij het nationaal monument 'Erelijst van Gevallenen' op het Binnenhof en de herdenking in Nieuwspoort. Onze voorzitter van de Tweede Kamer, Gerdi Verbeet, heeft ter gelegenheid van de jaarlijkse dodenherdenking namens de Staten-Generaal een krans gelegd bij het nationaal monument de 'Erelijst van Gevallenen'. Het was weer een indrukwekkende gebeurtenis.

Wat mij het meest trof, was een voordracht van gedichten door leerlingen van het City+ College, een onderdeel van de Johan de Witt Scholengroep uit Den Haag. Met een Haags accent droegen zij hun gedichten voor, waarin zij blijk gaven van hun verbondenheid met Nederland: ,,Dit is ook mijn Nederland''. Aan het eind van de plechtigheden sprak ik nog even met hen over hun persoonlijke belevenissen. Zij waren onder de indruk en vonden het een leerzaam moment en waren dankbaar dat zij een bijdrage mochten leveren.

Aanstaande zaterdag zal ik tijdens de Vriendendag van de ChristenUnie in de Tweede Kamer onze visie presenteren op de uitdagingen waarvoor wij staan in een veelkleurig Nederland. Mijn ontmoeting met deze Haagse scholieren bevestigt mij in de visie die wij hebben neergelegd in onze nieuwe integratienotitie, namelijk dat burgerschapsvorming een brede sociale kwestie is. Ik ben trouwens zeer onder de indruk van het werk dat Kars Veling, rector van de Johan de Witt Scholengroep, samen met zijn team verzet om te laten zien dat er geïnvesteerd moet worden in deze nieuwe generatie. Aan het City+ College vindt het onderwijs plaats op kleinschalig niveau, waarbij er zoveel mogelijk aandacht is voor de individuele behoeften van de leerlingen. Hierbij staat maatwerk centraal staat. Op deze school wordt er veel gedaan aan het ontwikkelen van de talenten van de leerlingen. Ik ben erg enthousiast geworden bij een bezoek aan hun website. Het is echt de moeite waard om deze te bezoeken.

Wat mij ook aan het denken heeft gezet, was de dodenherdenking in Nieuwspoort. Hier werden de journalisten herdacht die hun inzet voor het vrije woord met hun leven moesten bekopen. In de prachtige provinciezaal brachten leerlingen van het gymnasium Haganum met hun jeugdorkest prachtige klassieke muziek van Händel, Caldara en Bach ten gehore. De lezing van ex-minister Van der Laan ging onder andere in op de vraag, waarom er meer joden weggevoerd zijn uit Nederland in verhouding tot andere landen, en of Nederlanders de Joden in de oorlog hebben laten zitten. Het gaf mij in ieder geval meer inzicht in de menselijke kant van het oorlogsverleden en waar wij nog mee worstelen. Op dat moment realiseerde ik mij des te meer waarom in Nederland wij zo de nadruk leggen op vrijheid. Dat blijkt ook vandaag uit de vele toespraken die ik op de televisie heb mogen volgen in het kader van de herdenking van de bevrijding van Nederland. Deze vrijheid moeten wij blijven koesteren en is van toepassing op al onze burgers. In de eerdergenoemde fractienotitie wijden wij hier ook enkele woorden aan. Met aandacht voor het feit dat de vrijheid van de één, onvrijheid voor de andere betekent. Hoe gaan wij als samenleving hiermee om?

Tot slot, de start van de campagne van de ChristenUnie is aanstaande zaterdag. Ik ben druk bezig met de voorbereidingen hiervoor. Ik wil de doelgroepen die ik vertegenwoordig persoonlijk stimuleren om te gaan stemmen op de ChristenUnie. Het moet volgens mij in alle nederigheid mogelijk zijn om minimaal negen zetels binnen te halen. Daar ga ik in ieder geval voor.

Cynthia Ortega

Durf te dromen

Wed, 05 May 2010 10:56:10 +0200

Het is nu ruim een week geleden dat in Lunteren het ChristenUniecongres de kandidatenlijst voor de Tweede Kamerverkiezingen heeft vastgesteld. De uitkomst van dat congres was voor mij op zijn zachtst gezegd onverwacht. Ik zakte twee plaatsen van plek 7 naar plek 9.

Toen ik drie jaar geleden de Kamer in kwam, was dat een droom die op een wonderlijke manier uitkwam. Het Kamerlidmaatschap is voor mij geen verdienste, het is een roeping. Vanuit die roeping heb ik drie jaar lang met hart en ziel gewerkt.

De dagen na het congres waren zwaar. Ik moest even goed nadenken over hoe nu verder. Hoe ga je om met roeping als je er hard voor moet werken? In die dagen kreeg ik ook veel reacties en steunbetuigingen van veelal jonge mensen en studenten. Ik vertegenwoordig die groep, simpelweg omdat ik zelf uit die groep voortkom. Ik ben nog steeds een van de jongste kandidaten in de top van de lijst.

Ik zie generatiegenoten van mij die zich inzetten voor het milieu, die mensenhandel bestrijden, of carrière maken in het bedrijfsleven en daar bewust en herkenbaar christen willen zijn. Velen zetten zich daarbij in voor jongere generaties, door studenten te coachen. Het is ook een groep die we niet natuurlijk in een grote organisatie als de ChristenUnie tegenkomen, terwijl ze al de doelen die samenkomen in de ChristenUnie wel delen. Ik word altijd erg blij van deze groep mensen. Voor hen is het van belang dat ze een ankerpunt (ik laat het gewoon staan) hebben in de partij. Ik merk dat ik voor velen van hen dat ankerpunt ben.

Dus ja, ik zie nog een rol voor mij. Politiek inhoudelijk is er nog veel te doen. Ik denk aan het veiligheidsdebat dat totaal op hol slaat; daar moeten we bij zijn. Er moet nog een wet door de kamer geloodst worden om misstanden en mensenhandel in de prostitutie te bestrijden. Er is deze kabinetsperiode veel verbeterd voor asielzoekers, maar ook dat is nog niet klaar. Ook in dat debat blijft een ChristenUnie nodig. Dat zijn onderwerpen waar ik mee verder wil.

Dus de afgelopen week ging de knop om. Ik ga vol voor de campagne en ja, dat wordt persoonlijk. Dat past bij deze tijd, maar ook bij onze lijst. We hebben een enorm diverse groep kandidaten en ik hoop dat ze allemaal ontzettend hun best gaan doen om zoveel mogelijk mensen op de ChristenUnie te laten stemmen. Dat is geen campagne ten koste van elkaar, maar aanvullend aan elkaar. En dan halen we die 9 zetels wel.

Ed Anker

Ik blijf graag positief

Mon, 26 Apr 2010 11:05:44 +0200

Net terug van een heerlijke wandeling van anderhalf uur langs de uiterwaarden van de IJssel met mijn allerliefste Marjette. Kwaliteitstijd voor ons beiden. Dat mocht ook wel even. Vandaag was ik namelijk de hele dag op het partijcongres van de ChristenUnie geweest. Daar is zowel de kandidatenlijst als het verkiezingsprogramma vastgesteld.

Van kandidatenlijst zijn de posities 5 tot en met 9 gewijzigd. Dat recht heeft een congres. Ik ben ook wel trots op mijn partij waar de partijdemocratie steeds meer inhoud begint te krijgen. Fijn voor de kandidaten die uiteindelijk hoger op de lijst terechtkwamen. Dan heb ik het over Cynthia Ortega (van 8 naar 5) en Ernst Cramer (van 9 naar 7). Minder fijn vond ik de daling van Ed Anker op de lijst (van 7 naar 9). Dat had ik om heel eerlijk te zijn ook niet verwacht. Toch is het gebeurd. Voor hem persoonlijk heel vervelend. De 'nieuwe' namen in de top van de lijst zakten ook iets: Carola Schouten van 5 naar 6 en Martine Vonk van 6 naar 8.

Deze ontwikkeling stimuleert mij nog meer om er de komende weken vol voor te gaan. Ik wil mensen als Martine en Ed er graag bijhouden. Op dus naar in ieder geval 9 zetels. Als inzet is dat niet verkeerd. Al besef ik ook heel goed dat er de komende weken nog veel kan en zal gaan gebeuren. Als ChristenUnie staan we goed voorgesorteerd. We hebben we een prima kandidatenlijst, een uitstekende lijsttrekker die heeft aangegeven straks weer de Tweede Kamer in te gaan, en een mooi christelijk-sociaal verkiezingsprogramma waarin duidelijk keuzes worden gemaakt. In de afgelopen jaren hebben we laten zien regeringsverantwoordelijkheid te kunnen dragen. Zowel in het kabinet als in het parlement. Een stem op de ChristenUnie is dus geen onzeker avontuur, maar een duidelijke keuze voor een uitgesproken geluid en houding in de Nederlandse politiek.

Het contrast met andere partijen wordt steeds meer duidelijk. Onder meer met het CDA. Ik ben erg teleurgesteld in het programma van het CDA. We wisten dat ze dicht tegen de VVD aan zouden kruipen. Met name de rechterflank van het CDA is namelijk kwetsbaar. Maar je zou toch ook mogen verwachten dat er nog wat sporen van het oude ARP-denken in het CDA terug te vinden zijn. Als partij met een geschiedenis, met wortels, moet je toch ergens voor staan. Ik kan het echter nauwelijks terugvinden. De opstelling van het CDA met betrekking tot de hypotheekrenteaftrek vind ik ronduit zwak. Altijd maar zeggen dat (staats)schulden moeten worden afgelost, maar als het om hypotheekschulden gaat is dat opeens geen optie meer. Angst voor de kiezer. Ik kan het niet anders bedenken.
Natuurlijk moet je in deze tijd voorzichting met de hypotheekrenteaftrek omgaan, maar niets doen is onverantwoord. Als ChristenUnie slanken we overigens de top (aftrek voor hoogste inkomens en duurste huizen) iets af en versterken we de basis (starters op de woningmarkt).

Het CDA zegt ook steeds: wij verhogen de lasten niet. Maar kiezers zijn toch niet gek. Als het CDA bijvoorbeeld het mes gaat zetten in de zorguitgaven (bezuinigen heet zoiets), dan merkt de burger dat toch ook in de portemonnee? Ook het ontbreken van een duidelijke medisch-etische paragraaf vind ik opvallend. Het congres laat dat (afgezien van een kleine aanvulling) toch maar gebeuren.
Genoeg over het CDA. We gaan de komende tijd vooral het ChristenUnie-programma uitdragen. Ik ben daar zeer voor gemotiveerd. Ben ook blij met de tweede plaats die ik vandaag definitief op de kandidatenlijst heb gekregen. Zal mijn best doen het in mij gestelde vertrouwen niet te beschamen. Fijn ook om op het congres zoveel positieve reacties van partijgenoten te mogen ontvangen.

De afgelopen week was weer aangenaam afwisselend. Ondermeer een lezing gehouden voor studenten van de Universiteit Twente in Enschede. Dat was erg leuk om te doen. Daarna nog een heerlijk (vis)diner genuttigd met de ChristenUnie-fractie in Enschede. Een betrokken club mensen met hart voor hun stad. Vrijdag de Lofprijs der Nederlandse taal uitgereikt aan de rector magnificus van de VU te Amsterdam. Ooit kreeg ik zelf deze prijs vanwege mijn (lees: onze, als ChristenUnie) inspanningen om de Nederlandse taal te beschermen. Aan de VU moeten alle eerstejaars een taaltoets maken en bij onvoldoende resultaat zijn ze verplicht zes weken lang een module Nederlands te volgen.

Het twitteren gaat nog steeds goed. Ik heb mijn doel, duizend twittervolgers voor het eind van deze week, gehaald. De teller staat inmiddels op 1042. André Rouvoet is deze week ook begonnen. Mijn eerste tweet aan hem was het advies om dat niet te doen. 'Jij maakt te weinig mee', was mijn prikkelende boodschap. En jawel, binnen de korte keren kwam er een reactie. Tijdens ons congres werd er ook druk van twitter gebruik gemaakt om de buitenwereld op de hoogte te houden van de ontwikkelingen. Zo konden wij ook de andere congressen volgen, en wist ik al snel dat mijn gewaarde CDA-collega Eddy van Hijum een plaatsje omhoog op de lijst is gegaan (van 15 naar 14). Daar ben ik blij mee. Mijn tweet luidde dan ook: het enige goede bericht van het CDA-congres. Eddy van Hijum is een plaatsje hoger gekomen #vriend. Kan ik deze weblog wel mee beeindigen. Ik blijf graag positief. Toch?

Arie Slob

Hoge Veluwe 75 jaar

Fri, 23 Apr 2010 13:00:00 +0200

De Hoge Veluwe bestaat 75 jaar en dat wordt vandaag gevierd. In aanwezigheid van Koningin Beatrix zal er op het Park zelf een aantal festiviteiten zijn. Het feit dat een park zo oud is doet mij stilstaan vandaag bij het belang van robuuste natuur. Want dat mag je de Hoge Veluwe toch wel noemen.

Het nationaal park De Hoge Veluwe is misschien wel een van de bekendste gebieden in Nederland als het om grote parken gaat. We hebben er natuurlijk veel meer, maar van oudsher is dit toch wel een van de meest bekende. Niet in de laatste plaats door het feit dat de familie Kröller–Müller daar een prachtig museum hebben ingericht. Ik zou haast zeggen wie is daar niet geweest met schoolreisje – maar ik geloof dat dit tegenwoordig niet meer geldt…

Hennie en ik hebben twee jaar terug een midweek aan de zuidkant van het park gezeten en zijn op de fiets een heel eind door het park gegaan. En als je dan later terug kijkt wat je allemaal gezien hebt is dat nog maar een heel klein deel van het totale gebied geweest. Waarom vertel ik dit? Omdat ik dit als voorbeeld zie voor veel meer van deze nationale parken. De combinatie van stevige natuur, dorpen die als middelpunt voor recreatie dienen, bedrijvigheid om in te spelen op al die vragen van mensen om te recreëren levert en een grote belevingswaarde op en prachtige natuur en een financieel haalbare situatie. Soms hoor ik mensen klagen dat de natuur nog meer voorrang zou moeten krijgen daar op die Veluwe, maar hé mensen…we wonen wel in Nederland. We moeten al ontzettend concurreren op de ruimte die we hebben. Maar los van al die ruimte constateer ik dat het gebruik en de waarde van het gebied De Hoge Veluwe zeer groot.

Wat mij betreft staat deze manier van inrichten model voor meer terreinen. Niet de overheid heeft het daar dan als eerste voor te zeggen. Maar een stichting als nu de Hoge Veluwe beheerd zou dat ook op andere plaatsen kunnen doen. Op heel veel plekken wordt nu gewerkt aan de beheerplannen. Dat zou een uitstekende basis kunnen zijn om te zorgen dat meer plekken in Nederland zulke robuuste inrichtingen krijgen waar meer functies elkaar versterken en niet in de weg zitten. En waar de natuur, juist door de wat grootschaliger inrichting volop kansen krijgt. Dan doen we dus pas echt wat aan de verbetering van ons natuurbeheer, de inrichting en de betaalbaarheid.

Maar nu dan eerst naar het feest. En kijken of ik de koningen van dichtbij te zien krijg…

ernst

WK feest

Thu, 22 Apr 2010 17:55:03 +0200

Over sport ben ik heel positief. Sport houdt jong en oud fit en is van geweldige betekenis om onderling respect bij te brengen. De Kameragenda is helaas te onregelmatig om aan teamsport te doen, dus ik moet het hebben van een individueel hardloopmoment op de zaterdag. En ik volg natuurlijk op de voet de atletiekprestaties van mijn oudste zoon.

Dat internationale sportevenementen een mooie bijdrage kunnen leveren aan het letterlijk in beweging brengen van mensen, dat is natuurlijk ook waar. Toch heb ik me vandaag negatief uitgelaten over de komst van het WK-voetbal naar Nederland (en België).

In tijden van economische crisis moeten we zorgvuldig omgaan met keuzes die grote financiële gevolgen met zich meebrengen. Als vooraf duidelijk is dat de financieel-economische baten van een WK voetbal in Nederland niet opwegen tegen de kosten, dan is het voor mij al snel duidelijk. Dat daar tegenover staan de waarde van gevoelens van trots, geluk, saamhorigheid en nationale identiteit, is allemaal mooi en aardig. Maar de verhouding tussen kosten en baten is gewoon zoek. Om nog maar niet te spreken over de onzekerheden over de kosten van veiligheid en infrastructuur.

De argumenten die vandaag door de voorstanders naar voren zijn gebracht over de maatschappelijke baten, die zijn wel interessant om te onthouden als de VWS-begroting weer eens een overschrijding kent of de onderwijsbegroting. Gezondheid en onderwijs zijn allemaal van grote maatschappelijke waarde, dus…

Laten we de maatschappelijke betekenis van sport versterken. Die betekenis wordt een stuk groter als maatschappelijk verantwoord ondernemen bij de sport zelf een grotere rol gaat spelen. Daar kan nog veel meer gebeuren in het voordeel van de breedtesport en gehandicaptensport.

Esmé Wiegman

Een sprankje hoop

Thu, 22 Apr 2010 10:09:25 +0200

Het is al weer een tijd geleden dat ik iets van mij heb laten horen. Vandaag krijgt u een technisch verhaal voorgeschoteld; dat is men misschien niet van mij gewend. Maar ik wil vandaag inzicht geven in de parlementaire democratie binnen het Koninkrijk der Nederlanden en op welke manier dat in het nadeel kan werken van minderheidsgroepen.

Ik ben de laatste weken druk bezig geweest met de behandeling van allerlei wetsvoorstellen in verband met de staatkundige hervormingen in het koninkrijk. In januari hadden wij al zes BES-wetten behandeld; het debat nam drie volledige dagen in beslag. Deze wetten zijn nodig om ervoor te zorgen dat Bonaire, Sint Eustatius en Saba 'openbare lichamen' (bijzondere gemeenten) worden van Nederland. Vorige week was de behandeling van tien Rijkswetvoorstellen die nodig zijn om ervoor zorg te dragen dat Curaçao en Sint Maarten autonome landen worden binnen het Koninkrijk der Nederlanden. Ook deze behandeling nam drie volle vergaderdagen in beslag.
De behandeling van deze wetten zorgde voor een unieke situatie. Doordat namelijk een aantal van deze wetsvoorstellen op basis van consensus tussen de Nederlandse Antillen en Nederland tot stand zijn gekomen, waren er gedelegeerden van het Nederlands-Antilliaans parlement en die van het Arubaans parlement aanwezig in de Tweede Kamer. Zij konden deelnemen aan de debatten, ze hadden spreektijd en mochten ook amendementen en moties indienen. Het recht om dit te doen staat in het Statuut; dat is het belangrijkste constitutioneel document van het Koninkrijk der Nederlanden. Echter, hebben zij geen stemrecht. Met als gevolg dat bepaalde amendementen die ter stemming werden voorgelegd, door niemand in de vergadering werden gedragen. Dat was een vreemde gewaarwording.
Aan de andere kant werd er achter de schermen flink gelobbyd en onderhandeld, omdat er een amendement lag van Johan Remkes van de VVD dat een dikke streep zou halen door de bereikte consensus betreffende de politiewet. Met veel duwen en trekken is het uiteindelijk gelukt het amendement zodanig aan te passen dat de consensus overeind bleef.

De hele gang van zaken illlustreert nogmaals dat er binnen het Koninkrijk sprake is van wat we een 'democratisch deficit' noemen; de democratie gaat mank. In mijn betoog heb ik de staatssecretaris dan ook opgeroepen in haar toekomstvisie voor het Koninkrijk te kijken hoe dit tekortschieten van de democratie kan worden opgelost. Het is toch heel vreemd dat het Nederlands parlement in z'n eentje beslist over wetgeving die het hele Koninkrijk aangaat.
Een ander schrijnend voorbeeld heeft zich voorgedaan bij de behandeling van de Aanpassingswet (een verzameling van allerlei aangepaste Nederlandse wetgeving) voor de BES-eilanden. Daarbij werden drie amendementen ingediend en aangenomen. Dit betreffen amendementen op medisch ethisch gebied. In het slotakkoord met deze eilanden over de inrichting van de openbare lichamen is afgesproken dat er rekening zou worden gehouden met cultuur, geografie, sociale omstandigheden etc. Expliciet is ook gesproken over medisch ethische kwesties; de overzeese eilanden zouden niet toe zijn aan bepaalde wetgeving die in het West-Europees deel van Nederland al ingeburgerd is. Echter, een meerderheid van de Tweede Kamer vond het nodig dat het homohuwelijk en de euthanasiewet binnen twee jaar worden ingevoerd en de abortuswet zelfs binnen één jaar. Op geen enkele manier wordt er rekening gehouden met de gevoeligheden en de gemaakte afspraken. De ChristenUnie heeft daarom tegen deze Aanpassingswet gestemd. Niet omdat wij geen voorstander zijn van een gedecentraliseerde eenheidsstaat, maar omdat gemaakte afspraken werden geschonden.

Vanwaar mijn aandacht vandaag voor dit onderwerp? Nu, vandaag is er een motie door de eilandraad van Sint Eustatius aangenomen, waarin zij uitspreekt dat Sint Eustatius de genoemde wetten niet wil. Volgens de motie zal de invoering van deze wetten 'big cultural and emotional shocks' (grote culturele en emotionele schokken) met zich meebrengen. Daarnaast vinden de eilanders het vreemd dat in Nederland jarenlang over deze ethische kwesties is gediscussieerd voordat werd overgegaan tot invoering, en dat zij deze veranderingen nu opgelegd krijgen zonder dat hun gevoelens daarin gekend en gerespecteerd worden. Ze zijn boos en teleurgesteld. Terecht! Het getuigt van weinig respect dat deze wetten zonder slag of stoot opgelegd worden. Sint Eustatius dreigt nu naar de Verenigde Naties te stappen ials Nederland zich niks van hun protest aantrekt. Ook Bonaire heeft gezegd dat deze wetten van tafel moeten.

De BES-wetsvoorstellen zullen op 18 mei in de Eerste Kamer worden behandeld. De Eerste Kamer heeft echter geen recht van amendement. Ze kan de wetten die door de Tweede Kamer zijn aangenomen niet meer wijzigen, maar alleen goed- of afkeuren. Wat de Eerste Kamer in deze zaak wel eventueel kan doen, is bij de behandeling van de Aanpassingswet BES de staatssecretaris ‘dwingen’ een novelle op het wetsvoorstel in te dienen bij de Tweede Kamer voor goedkeuring. De Eerste Kamer stelt dan de stemming uit totdat de Tweede Kamer hierover heeft beslist. Dit is het enige sprankje hoop dat er nog rest. Ik roep mijn collega Kamerleden op, goed na te denken over de impact van deze drie wetten (homohuwelijk, euthanasie en aborstus) op de overzeese eilanden. Samen met de eilanders blijf ik vertrouwen dat er een wonder geschiedt.

Cynthia Ortega-Martijn

Goede bedoelingen

Tue, 20 Apr 2010 20:26:49 +0200

Afgelopen weekend zat ik weer veel in de auto voor allerhande familiebezoeken. Het leuke van autorijden is dat je weer een beetje aan radio toekomt. Radio 1 en 3 zijn mijn favoriete zenders. Gedurende die autoritten viel mij op dat de spotjes van 'Het begint met taal' weer in de lucht zijn, maar nu wel anders. Bij de begroting van Algemene Zaken heb ik een beetje gezeurd over die spotjes. Dat lijkt geholpen te hebben.

In het afgelopen najaar werden die spots namelijk ook al uitgezonden. Ze maakten duidelijk dat het wel heel onhandig is om niet goed Nederlands te spreken. Op zich een goed verhaal. Ik kom in mijn portefeuilles Veiligheid en Onderwijs vaak genoeg tegen dat een slechte beheersing van de Nederlandse taal negatieve gevolgen heeft. Je moet gewoon fatsoenlijk Nederlands kunnen spreken.
Mijn probleem was dat de spotjes bedoeld leken te zijn voor mensen die geen Nederlands spreken - maar dat ze die doelgroep nooit bereikten. Ze werden slechts spaarzaam uitgezonden op zenders die door allochtonen beluisterd en bekeken worden, maar massaal rondom programma’s als Boer zoekt vrouw en op een zender als 3FM. Met alle respect: daar kijkt of luistert de doelgroep natuurlijk niet naar. Het beste resultaat is in deze opzet dat de vloeiend Nederlands sprekende burger gerustgesteld wordt: 'De overheid zit bovenop dat taalprobleem! Hartstikke goed.' Maar of dat nu echt zo was?
De doelgroep is nu aangepast. De nieuwe campagne, Het begint met taal, roept Nederlands sprekende en luisterende mensen op om taalbuddy te worden van landgenoten die nog maar slecht de taal beheersen. Best goed. We mogen elkaar ook in dit soort dingen tot een hand en een voet zijn.

Is het dan zo dat ‘de overheid’ de echte problemen niet begrijpt? Nou, dat is niet per definitie zo. Op WWI (het ministerie van Integratie) heeft men wel een goed idee gehad. De uitvoering ging alleen wat minder. Het probleem is dat campagnes bedacht worden door een ministerie, en dat vervolgens Algemene Zaken (Postbus 51) de zendtijd inkoopt. Deze campagne van WWI is dan te specifiek voor Postbus 51 blijkbaar. Ze bedoelen het allemaal heel goed, maar het komt net niet goed uit de verf.

Toch blijf ik me zorgen maken. Neem nu de campagne Blijf positief. Die campagne is bedoeld om mensen te helpen niet in de rode cijfers te komen. Op de website vind je een enorm leuk gemaakte hulp om de boekhouding goed bij te houden. Dat is voor veel mensen een probleem. Ze maken hun post niet open, hebben geen map. (Allemaal heel herkenbaar overigens. Ik prijs mij gelukkig met een vrouw die jurist is en daarmee een stuk meer geordend. Maar dat terzijde.) De hulp voor al die rommelige boekhouders is: een formulier waarop je kunt invullen wanneer je verzekering afloopt, een formulier om de waterstanden op bij te houden. Goed idee, mijn vrouw is er dol op. Maar ik merk dat ik nu al weer in de war raak van al die formulieren. Ben benieuwd hoe die campagne er over een half jaar uit ziet.

Ed Anker

Rust?

Mon, 19 Apr 2010 18:26:29 +0200

Je zou denken dat het wat rustiger wordt in de Kamer nu dat het kabinet demissionair is, maar ik merk dat de debatten gewoon doorlopen, aangevuld met een toenemend aantal debatten buiten de deur. Nu staat het buitenland ook niet stil, en dus we bespreken in de Kamer gewoon de inzet van Nederland bij allerlei internationale organisaties. Mits uiteraard de ministers daar kunnen komen met die aswolk boven Europa.

Minister van Financiën De Jager moest ook al van Madrid in een tourbus terugkomen vannacht. Dus wie weet komt de voortgang van heel wat Eurotops in gevaar. Als we nu nog in de Koude Oorlog hadden gezeten, hadden we zeker de Russen ervan verdacht die vulkaan tot uitbarsting te hebben aangespoord.

President Obama wil de kernwapens de wereld uit, dus belanden we plotseling weer in de jaren tachtig. Zo hebben we het in de Kamer nu over kernwapens de wereld uit. Te beginnen in Europa. Amerika en Rusland hebben vorige week een verdrag ondertekend dat eenderde van de lange afstand kernraketten verminderd. Dat geeft hoop voor vermindering van de in Europa aanwezige tactische raketten. Als ze er zijn, al is dat natuurlijk een publiek geheim.

Kernwapens brengen ons automatisch op Iran. Een land dat meteen na de Kernwapentop in Washington dacht: dat kunnen wij ook. Ook Iran wil de kernwapens de wereld uit; vooral uit de VS en Israël. Minder happig zijn ze om de VN in hun eigen keuken te laten kijken hoe het staat met de kerncentrales van Iran zelf. Ook wil Iran opeens actief de mensenrechten gaan promoten door lid te worden van de VN-mensenrechtenraad. Dat is ongeveer het zelfde als een lobbyist van de bio-industrie die voor de Partij va de Dieren de Tweede Kamer in wil. Of, zo u wilt, een legerimam die graag vriend wil worden met Geert Wilders. Vandaar mijn oproep afgelopen dagen aan de minister van Buitenlandse Zaken om alles eraan te doen om het laatste beetje geloofwaardigheid van de mensenrechtencommissie te behouden door alles op alles te zetten om te voorkomen dat Iran daarvan lid wordt.

Opmerkelijk was het dat de linkse partijen zoals de SP, GroenLinks en PvdA niet mee wilden tekenen met de Kamervragen. Schijnbaar valt het met die mensenrechtenschendingen in Iran nu wel weer mee, waar men eerst zo verontrust over was na het bloedig neerslaan van de demonstraties tijdens de presidentsverkiezingen. Het wordt er niet overzichtelijker op allemaal.

Deze week hoopt de parlementaire werkgroep Jeugdzorg (waar ik ook deel van uit maak) tot een eindrapport te komen. We zijn op de goede weg en het ziet er naar uit dat van SP tot aan VVD het eens is over de grote lijnen van een stelselherziening. Dat we dat nog een keer mogen meemaken. Uniek dat partijen zo over hun eigen schaduw durven heenstappen, en dat zes weken voor de Tweede Kamerverkiezingen. In mei zal het rapport gepresenteerd worden. Een klein tipje van de sluier: er zal een verschuiving plaatsvinden van provincie naar gemeente.

Net voor de finish maakt de PvdA een draai van 180 graden. Eerst waren ze bereid en hebben ze voor een motie gestemd om de leeftijd via een experiment te verhogen van 16 naar 18 jaar. Alle voorlichtingsinstituten, bestuurders, wetenschappers vragen hierom. Maar nu de PvdA geen deel meer uitmaakt van de regering, willen ze het niet meer. Daarmee laten we een van de belangrijkste instrumenten vallen om iets te doen aan het overmatig en te vroeg drinken van onze jongeren, wat jaarlijks leidt tot onherstelbare schade aan de hersenen. (Zie mijn ingezonden artikel in de Volkskrant vandaag). Het is nog niet te laat. Spreek uw PvdA-vrienden aan, om de fractie op te roepen alsnog tot inkeer te komen. Beter twee keer gedraaid, dan ten hele verdwaald.

Aanstaande zaterdag houdt de ChristenUnie haar verkiezingscongres. Daar wordt het partijprogramma en de kandidatenlijst vastgesteld. Ben benieuwd welke amendementen er nog worden aangenomen. Ik ga nu maar nog enkele amendementen van commentaar voorzien, als medelid van de programmacommissie.

Joël Voordewind

Nog zeven en halve week!

Sat, 17 Apr 2010 20:58:06 +0200

Bijzonder weekje. In de Tweede Kamer stond vooral centraal de wetgeving met betrekking tot de ontmanteling van de Nederlandse Antillen. Cynthia Ortega heeft op een voortreffelijke wijze namens de ChristenUnie aan deze debatten deelgenomen. Donderdagmiddag waren de eindstemmingen. Een historische stemming.

Persoonlijk hoogtepunt deze week was voor mij de afronding van de ontsluiting van het archief van de stichting Collectie Zwolle 1940-1945. Op de bevrijdingsdag van mijn stad (14 april) mocht ik als voorzitter van deze stichting tijdens een symposium het woord voeren. Vijftien jaar lang hadden we naar dit moment toegewerkt. Ik heb mijn speech afgesloten met het mooie gedicht Oorlog van Rutger Kopland. Al met al een bijzonder moment. Zeker ook vanwege de aanwezigheid van een groot aantal oud-verzetstrijders. Mensen die een hoge leeftijd bereikt hebben.

Deze week opnieuw gebruikt om een groot aantal gesprekken te voeren. Deze keer ook een aantal op het terras van het Plein. Dat kan nu weer in het fraaie voorjaarszonnetje. Ik geniet daar met volle teugen van. Onder meer gesproken met de voorzitter van de Raad van Bestuur van de Rabobank. Goed om met een vertegenwoordiger van deze bank eens te reflecteren op genomen en mogelijk te nemen maatregelen. Ook gesprekken gehad met Sytze Faber (in Zwolle), Arko van Helden (oud-stagiair die met een onderzoek naar het Nederlands in de grondwet bezig is), Reinier Koppelaar (persoonlijk assistent van André Rouvoet en nummer 11 op de conceptkandidatenlijst), Guido Hooiveld (mijn oud-medewerker) en met vertegenwoordigers van de brandweerzorg in Nederland. Heerlijk om met zoveel verschillende mensen en onderwerpen bezig te zijn. Ook daar geniet ik iedere week weer van.

De politieke spanningen nemen geleidelijk steeds meer toe. Het is te vergelijken met een finale in een wielerwedstrijd. We koersen op de eindstreep af. Nog zeven en halve week. De renners (partijen) houden elkaar goed in de gaten. Het wachten is op het juiste moment voor een demarrage. Te vroeg pieken is niet goed. Daar komt D66 steeds meer achter. Maar ook de PvdA boert weer achteruit. Het zal spannend worden. Fijn om te zien dat de ChristenUnie bij de Politieke Barometer naar ruim 9 zetels ging. Maar er is geen enkele reden voor zelfgenoegzaamheid. We zullen zeer geconcentreerd moeten blijven doorwerken. Deze week een aantal campagnebijeenkomsten bijgewoond die daar ook van getuigen. Er wordt ook veel gelachen. Met name op de momenten dat we André Rouvoet van feedback mogen voorzien. Onder meer bij het bepalen van de keuze van een foto voor de campagneposter. Haha. Op dat soort momenten ben ik weer erg blij dat ik geen lijsttrekker ben.

Het twitteren heeft me behoorlijk te pakken genomen. Dit is echt leuk. Al zie ik ook wel beperkingen. Het blijven maar 140 tekens. Ik kreeg van twee mensen ook een reactie op mijn foto die ik bij het twitteren gebruik (als avatar). Ik lach namelijk op deze foto. Ja, u leest het goed: ik lach op de foto. Wat het probleem daarbij is? Met name bij serieuze twitters zou dat niet zo passend zijn. Tja. Lach ik een keer op een foto (daar heb ik de afgelopen jaren ook commentaar op gehad), is het weer niet goed. Ik denk dat ik het maar zo laat. Voor geïnteresseerden: www.twitter.com/arieslob. De teller van het aantal volgers staat op dit moment op 846. Op naar de eerste duizend.

De ruchtmakende foto is gemaakt door Jaco Klamer.

Bijzonder deze week: de gevolgen van de aswolk. Vliegtuigen blijven - zoals bekend - aan de grond staan. Wat moet dat in de omgeving van vliegvelden als Schiphol een onwerkelijke situatie zijn. Het zet mensen letterlijk met de voeten aan de grond. Tegen de natuur kunnen we niet altijd op. Niet alles is onder controle te krijgen. Misschien wel eens goed om dit in deze maakbare samenleving (tenminste, dat denken we) te ervaren.

Volgende week ons partijcongres. We vergaderen in Lunteren. Er is een groot aantal amendementen ingediend om het verkiezingsprogramma verder te verbeteren. Dat is een goede zaak. Fijn om te zien hoe onze achterban zo betrokken is. Er zijn ook voorstellen ingediend tot wijziging van de kandidatenlijst. Ook dat kan gebeuren bij een partij met een hoog democratisch gehalte. Ik ben benieuwd of er nog echte verschuivingen zullen plaatsvinden. Spannende tijden. Zeker voor de betrokken kandidaten.

Arie Slob

SGP

Mon, 19 Apr 2010 17:16:33 +0200

O Secretaresses Groot Plezier
O Samenwerken Geen Probleem
O Stabiliteits- en Groei Pact
Maak uw keuze...

Donderdag was het de zogenaamde Internationale Secretaressedag. Nu worden dit soort dagen natuurlijk vooral in het leven geroepen om de middenstand te helpen, maar laten we eerlijk zijn: waar zouden we zijn zonder onze secretaresses! En dus hebben wij als Kamerleden onze secretaresses een mooie bos bloemen gegeven; Esmé en ik mochten de honneurs waarnemen voor onze Melanie! Ik heb er telkens weer bewondering voor hoe zij dat werk van afspraken maken, dossiertjes printen, ff iets afzeggen, je agenda bijwerken, een telefoontje aannemen en ga zo maar door allemaal tegelijk kunnen afhandelen. Oh, en dan vergeet ik nog het geregelde fruit halen dat Melanie doet om onze ongezonde levensstijl wat in te tomen…Klasse, en een bloemetje meer dan waard!

De woensdag ervoor had de SGP-er Kees van der Staaij dit kennelijk al gedaan. En ik moet zeggen: een originele tweet kwam daarbij te voorschijn!

Over SGP gesproken: de nieuwe man op de lijst, dhr. Dijkgraaf, wil weer meer samenwerking in de Tweede Kamer tussen onze partijen. Hij houd niet zo van “katten”. Dat is een mooi signaal. Als Christenen de handen ineen slaan en samenwerken is dat een krachtig signaal naar de samenleving. Natuurlijk zijn er verschillen, dat zal ook niemand ontkennen. Maar daar waar de overeenkomsten duidelijk zijn moet je elkaar versterken.

Gisteren is in de Kamer uitgebreid gesproken over de situatie in Griekenland. En dat vlak voordat minister De Jager als een haas eerder weg moest omdat de vliegvelden eerder gesloten werden vanwege de aswolk uit IJsland. (Ook daarover verscheen een schitterende tweet: as uit IJsland is dat bankroet?)

In de discussie met de Kamer hebben we nadrukkelijk aandacht gevraagd of de gekozen route van Europa niet leidt tot een precedent. Boodschap is duidelijk van de huidige regeling: geld lenen van Eurozone-leden is niet gemakkelijk en niet goedkoop. Maar de vraag is of er toch niet het signaal uit zal gaan dat Europa landen niet laat vallen, en dat er niet snel genoeg hard ingegrepen wordt door een land wat er belabberd voor staat. Is de hoogte van de te betalen rente en de bijbehorende terugbetalingsverplichting afschrikwekkend genoeg dat andere leden binnen de unie dat niet als makkelijke route zullen gaan beschouwen. De minister gaf aan dat de financiële markten duidelijkheid vroegen wat de regeling nu precies in zal houden. Er was geen rust rondom de renteontwikkeling voor Griekenland. Nu lijkt die rust wel ingetreden.

De nauwe samenwerking met het IMF sluit aan bij de wensen van de ChristenUnie. Het is dan ook belangrijk dat het ook zo gaat werken. Uit de afspraken blijkt toch dat de verhouding in de bijdrage van de EU en het IMF niet gelijk aan elkaar is. IMF en Europa zullen gelijk optrekken als het tot daadwerkelijke uitkering van geld aan Griekenland komt.

Het is geen ideale route. Als bijvoorbeeld een land als Spanje, dat ook zijn begroting niet op orde heeft, om hulp zal bedelen kan Europa dat al nauwelijks meer oplossen gezien de omvang van de bedragen. En dus komen we in deze discussie terug op dat buitengewone goeie Groei- en Stabiliteitspact waar ieder land zich ook aan zal moeten houden. Je ziet, daarmee dollen geeft vroeg of laat grote problemen. Nederland is in het verleden nog wel eens uitgelachen als wij, vooral ook naar de grote landen die boven de 3% tekort zaten, ons boos maakten over het schenden van die afspraken. Maar als een groot land zich al met moeite of niet aan de regels houdt, waarom zou een kleine economie dat dan wel doen? En dus is er geen ruimte meer om af te wijken van het SGP; iedereen zal zich er aan moeten houden, anders kunnen we de euro wel opdoeken.

SGP? Iedereen zal zich eraan moeten houden? Waar doet mij dat nu ineens weer aan denken…

ernst

De SGP en de vrouw

Thu, 15 Apr 2010 12:09:45 +0200

Ook mij is afgelopen weken gevraagd wat ik nu vind van de situatie rondom de SGP en de vrouw. Ook ik schaar me in de rij van mensen die zeggen dat het allemaal behoorlijk ingewikkeld is geworden, dat het een rare situatie is als een staat moet gaan dwingen. Welke vrouw wil onder dwang op een lijst? Ik wens de regering maar ook onze broeders van de SGP veel wijsheid toe.

En toch wil ik ook meer kwijt. Natuurlijk spreekt iedereen met respect over de SGP die zich al tientallen jaren keurig beweegt in ons democratisch bestel. Dat respect deel ik en graag werk ik de komende jaren met ze samen (ND, 15 april). Maar ik kan me ook wel een beetje boos maken over het feit dat dit te verwachten was. In 1993 heeft de SGP de statuten veranderd rondom het vrouwenstandpunt en ze moeten zich er toen van bewust zijn geweest dat ze daarmee tegenover het VN-vrouwenverdrag kwamen te staan. Ik weet dat Gert Schutte daar ook al op gewezen heeft.

De ChristenUnie laat regelmatig van zich horen als de vrijheid van onderwijs onder druk staat, of als christelijke maatschappelijke organisaties geen eigen aannamebeleid mogen voeren. Belangrijke vrijheden komen hiermee onder druk te staan. Maar wat mij betreft is de vrouwenkwestie van de SGP toch van een andere orde en stoort het me als deze zaak naar voren wordt gebracht als 'typisch voorbeeld van een seculiere liberale staat die christelijke minderheden onderdrukt'.

Ondertussen ben ik trots op mijn eigen partij. Deze week heb ik me laten vertellen dat bij één van de voorlopers van de ChristenUnie, het GPV, vanaf de oprichting in 1948 vrouwen als lid al welkom waren. (Daarmee waren we de voorlopers van het CDA ver vooruit... Bij de AR was dat in die tijd namelijk nog niet mogelijk.)

Van mijn kant ondertussen geen ouderwetse feministische boodschappen en denigrerende opmerkingen over de ‘aanrechtsubsidie’. Ik sta graag voor de vrijheid die mannen en vrouwen moeten hebben om samen keuzes te maken hoe ze arbeid en zorg verdelen. En voor degenen die zich misschien nog steeds een beetje ongerust maken over ChristenUnie-moeders in de politiek: het gaat nog steeds goed thuis. Man en kinderen zien mij graag het Kamerwerk voortzetten. Rust, reinheid en regelmaat, licht, lucht en liefde zijn nog steeds in ons huis te vinden. Ondertussen ontwikkelen mijn zoons hun visie op de maatschappij en de man-vrouw-verhouding. Mijn oudste zoon die nu echt wat serieuzer gaat nadenken over wat hij later worden wil, vindt de politiek maar niks. ‘Echt iets voor vrouwen! Er wordt alleen maar gepraat!’

Esmé Wiegman

Angst voor een twitterverslaving

Sat, 10 Apr 2010 21:02:35 +0200

Dit was een bijzondere week. Allereerst het Paasfeest gevierd. Dat was fijn. Maandag de hele familie Slob op bezoek gehad. Dat gebeurt niet vaak. Ook daar hebben we van genoten. Net voor dat we die avond naar bed gingen, kregen we een telefoontje uit het verpleegtehuis waar mijn schoonmoeder verzorgd wordt. Ze had haar heup gebroken. Dat was minder fijn. Inmiddels is ze geopereerd en gisteren weer terug gekomen in het verpleegtehuis. Nu maar hopen dat de revalidatie voorspoedig zal gaan.

Ik ben zelf dinsdag wel weer naar Den Haag gegaan. Daar werd 's middags ons verkiezingsprogramma gepresenteerd. Er was veel mediabelangstelling voor deze presentatie. Ik ben blij met het programma dat er nu ligt. De ChristenUnie laat zien in deze moeilijke tijd niet weg te lopen voor lastige keuzen. Maar ook straalt het christelijk-sociale karakter van de ChristenUnie van iedere pagina af. Fijn ook om te zien dat André Rouvoet weer groeit in zijn rol als (a.s.) lijsttrekker. Het begint bij mij ook steeds meer te borrelen. Laat de campagne maar komen.

In de Tweede Kamer was het deze week relatief rustig. Al zijn er bij ons Kamerleden die het nog behoorlijk druk hebben. Ik denk o.a. aan Ed Anker en Cynthia Ortega. Er zijn nog wel wat overlegjes en ook plenaire debatten. Ik ben zelf druk aan de studie gegaan. Zo'n verkiezingsprogramma moet namelijk wel tussen de oren komen te zitten. Bij Dit is de Dag (woensdagmorgen) mocht ik uitleg geven over ons programma. Het programma zal overigens pas 24 april (op ons Uniecongres) officieel worden vastgesteld. Kiesverenigingen hebben dan ook nog de gelegenheid eventuele wijzigingsvoorstellen te doen. Ik ben benieuwd.

Benieuwd was ik ook naar de programma's van PvdA en VVD. Die zijn inmiddels uitgekomen. Ik vind de financiele onderbouwing van het PvdA-begroting nog wat vaag. Daar zal de komende weken nog wel wat meer hardheid in komen. De VVD laat haar ware gezicht ook zien. Fors bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking en daarnaast zowel de inkomsten- als de vennootschapsbelasting willen verlagen. Hoe kun je zoiets met droge ogen verkopen? Ik wens Mark Rutte veel succes. Vandaag kwam ook de kandidatenlijst van GroenLinks naar buiten. Een interessante lijst. In de ochtend kreeg ik al een sms-je van Bert van Boggelen (CNV) dat hij er op zou staan. Ben wel benieuwd hoe dit nu verder gaat. Zo staan er zes kandidaten vermeld voor de plaatsen 2 t/m 5, vier kandidaten voor de plaatsen 6 t/m 10 en negen kandidaten voor de plaatsen 11 t/m 15. Opvallend overigens dat Ineke van Gent zo laag is geplaatst. Femke Halsema heeft de hele dag over haar kandidaten getwitterd. Ze bood er aan het eind van de dag haar excuses voor aan.

Over twitteren gesproken. Ik ben er deze week mee begonnen. In verband met de campagne heb ik me laten overhalen om te beginnen. En er is gebeurd waar ik bang voor was: ik vind het leuk. Ik hoop dat ik een echte twitterverslaving kan weerstaan, maar ben daar niet helemaal zeker van. Bijzonder om op deze manier te kunnen communiceren. Inmiddels staat de teller op 614 volgers. Niet gek voor drie dagen twitteren. Ben benieuwd waar dit zal eindigen.

Zoals altijd deze week weer een aantal leuke gesprekken gehad. Onder andere met een studente die mij interviewde over waarden en normen in het debat over de kredietcrisis. Ook nog met Remco Oosterhof (oud-raadslid uit Rotterdam) gesproken. Geweldig wat hij in Rotterdam allemaal gedaan heeft. Burgemeester Aboutaleb zal hem zeer gaan missen. Vrijdag nog naar het afscheid van wethouder Janco Cnossen in Zwolle geweest. Hij werd overladen met eerbetoon. Dat is ook begrijpelijk. Ongehoord wat een werk deze man verzet heeft. Hij verwees in zijn slotwoord op een mooie manier naar zijn Hemelse Vader die Hem daarvoor de krachten en mogelijkheden had gegeven. Leuk dat Erben Wennemars er ook bij was. De bekende oud-schaatser Wennemars had twee dagen daarvoor nog getwitterd dat hij per ongeluk twee dagen te vroeg voor het afscheid van superwethouder Cnossen naar het stadhuis van Zwolle was gegaan. Ach, altijd minder erg dan tijdens een schaatswedstrijd in een verkeerde baan terecht te komen.

Vrijdag kwam de uitspraak van de Hoge Raad over het vrouwenstandpunt van de SGP. Ik deel dat standpunt niet, maar vind iedere druk van buitenaf op de SGP om dit standpunt te veranderen verkeerd. Gun de broeders en zusters van de SGP hun eigen afwegingen en proces. Het zal nog lastig worden om deze uitspraak van ons hoogste rechtscollege uit te voeren. Goed dat de regering daar nu eerst maar eens zorgvuldig studie van gaat maken. 's Avonds zat er trouwens bij het televisieprogramma Pauw en Witteman een uiterst welbespraakte en assertieve SGP-dame. Zij zou - bij wijze van spreken - zo op de lijst kunnen. Voor Bas van der Vlies overigens een vervelende manier om afscheid te moeten nemen. Dat gun ik hem niet.

Vandaag (zaterdag 10 april) een hele afwisselende dag gehad. 's Ochtends naar het Greijdanus College voor de jubileumreunie. Van 1985 t/m 1996 ben ik als docent geschiedenis en maatschappijleer op deze school werkzaam geweest. Ik heb twee gastlessen gegeven en erg leuke contacten gehad met oud-leerlingen. Dat was echt genieten. Daarna met mijn zoon Aron naar Bunschoten-Spakenburg geweest voor de derby Spakenburg-IJsselmeervogels. Wethouder Willem Heinen had me daar in oktober 2009 al voor uitgenodigd. Het was één grote happening. Langs de lijn meer dan achtduizend mensen, rood en blauw en veel doelpunten (de wedstrijd eindigde in 2-3). Na afloop nog een tijdje nagebleven. Onder andere een ontmoeting gehad met mijn jeugdheld Jaan de Graaf . Ik geef het toe: ik heb een afwisselend bestaan en ben dankbaar voor alles wat ik mee mag maken. Nu is het tijd om het werk stil te liggen. Maandag pakken we dat wel weer op.

Arie Slob

Vrijheid

Fri, 09 Apr 2010 13:39:39 +0200

Ik weet het: 4 en 5 mei is nog een eindje weg, maar toch maar de titel gekozen voor dit blog "Vrijheid". Ik zat vanmorgen namelijk net te kijken naar de TV over de problemen in Kirgizi� en een analyse dat democratie in dat land echt nog heel ver te zoeken is. Ik ben bezig met de stukken van de Commissie de Wit waarin we zien dat vrijheid zonder toezicht ook in democratische omgeving desastreuze gevolgen kan hebben. Komt het bericht dat de Hoge Raad het vrouwenstandpunt van de SGP afwijst en sterker de overheid opdraagt erop toe te zien dat er vrouwen op de lijst komen. Vrijheid?

Menno de Bruijne, fractiesecretaris van de SGP twitterde vanmorgen “Prostitutie gelegaliseerd, SGP ‘geillegaliseerd’; fraai land…”. En daar heeft hij wel een beetje gelijk in. Je hoeft het niet eens te zijn met de keuzes van de SGP, maar niemand dwingt je vervolgens lid te zijn van die partij of erop te moeten stemmen. Er zijn zat andere keuzes, voor welke smaak in de politiek dan ook. En als ik dan opmerkingen zie van Ineke van Gent over discrimineren en uitsluiten van vrouwen wat nu een halt toegroepen is dan denk ik bij mezelf waar bemoeien mensen zich mee. Was Nederland niet dat land dat VRIJHEID zowat van de daken schreeuwt? Waar het recht op zelfbeschikking zover gaat dat mensen zelf kunnen zeggen dat zij hun leven voltooid vinden en er een eind aan willen maken. Maar diegenen die op basis van hun geloofsovertuiging bepaalde keuzes maken mogen dat niet langer. Hoezo vrijheid van Godsdienst?

En dat is wel een trend waar ik mij grote zorgen om maak. Liberaal Nederland wil zoveel vrijheid dat ze anderen verboden opleggen. Geen hoofddoekjes (sorry mam…), geen moskeen, geen vrijheid van meningsuiting voor die bepaalde groepen. Links Nederland wil zoveel vrijheid dat iedereen precies hetzelfde moet doen als zij. En daarom verbieden zij ook het liefst wat voor anderen dierbaar is. Een keuze voor de zorg voor het eigen gezin: weg ermee, geld moet je verdienen. Keuzes vanuit je geloof: weg ermee, dat doe je maar op zondag. Dan winkelen we toch niet…
Het doet mij denken aan mijn eigen tijd in de gemeenteraad van Zeewolde. We hadden strijd met de (VVD) wethouder van onderwijs over de schoolbegeleidingsdienst. Wij wilden dat daar voor de scholen keuze in mogelijk zou worden. Hij stelde toen: "Wat is nou het probleem, iedereen kan toch kiezen voor die ene gemeenschappelijke in Flevoland?"

Ben ik te cynisch? Misschien, maar let goed op met wat er om je heen gebeurt. Dit is wel de trend van links tot rechts. En daarom is een sterke ChristenUnie ook zo van ontzettend groot belang. Om op te komen voor christelijke normen en waarden. Om pal te staan voor de zwakken in de samenleving die de steun van de overheid hard nodig hebben. Maar ook om ruimte te bieden op al die terreinen waar de overheid eigenlijk niets te zoeken heeft. Kunnen we dit soort ontwikkelingen dan helemaal tegenhouden? Misschien wel niet, maar als we niet een sterke vuist vormen zal het zeker verloren gaan. En daarom dus nog een keer: een sterke ChristenUnie is meer dan ooit nodig!

U weet dus wat nodig is op 9 juni…

Zo, en nu weer verder lezen in al die hoofdstukken van het eindrapport van de Commissie de Wit. Spannend om te zien hoe dat beeld van de crisis zich langzamerhand aftekent. Veel is er natuurlijk ook al geschreven door allerlei deskundigen en in de media, maar door alles zo achter elkaar aan te beschouwen krijg je een goed overzicht. Vooral ook dat een sector die zo belangrijk is voor de economie, wereldwijd, toezicht nodig heeft om niet uit de bocht te vliegen. In de Kamer is daar nu ook al een heel aantal keren over gesproken. Ik ben wel bang dat het moment een beetje aan het vervliegen is. De noodzaak de sector grondig te hervormen wordt minder gevoeld nu de economieën er weer een beetje bovenop lijken te krabbelen. Daarom toch goed dat wij in ons verkiezingsprogramma zo nadrukkelijk hebben aangegeven dat die hervorming wel nodig is. En dat is dan ook een belangrijke opgave voor het nieuwe kabinet en Kamer.

ernst

Ontbijt op bed

Thu, 08 Apr 2010 17:46:58 +0200

Vandaag begon mijn dag bijzonder met ontbijt op bed! Het waren niet mijn man en kinderen die rondom mijn bed stonden, maar in het kader van de actie Moedernacht stonden er voor vrouwelijke Kamerleden om 9.30 uur bedden op het Plein en werd er ontbijt gebracht om even de aandacht te vestigen op het millenniumdoel om moedersterfte terug te dringen.

Ontbijt op bed doet me terugdenken aan die mooie kraamweken zoals ik die zelf heb gehad na de geboortes van mijn zoons; met een goede kraamverzorgster en alle liefde en zorg die ik maar bedenken kon. Het idee dat er elke minuut een vrouw sterft tijdens haar zwangerschap of bevalling! 99% van deze vrouwen woont in ontwikkelingslanden. Ik ben blij met wat er in ons verkiezingsprogramma staat over ontwikkelingssamenwerking. Het budget moet tenminste 0,8% van het BNP blijven en op termijn groeien we door naar 1%.

Ik heb niet lang op bed kunnen liggen met m’n ontbijt, want om 10.15 uur had ik een spoeddebat over misstanden in zorgboerderijen. Misstanden zijn ernstig en moeten aangepakt worden. Maar laten we ervoor waken dat deze misstanden op een enkele zorgboerderij de zorgboerderij direct in een verkeerd daglicht stellen en we vanuit wantrouwen een bureaucratisch geheel van regels over deze sector gaan uitstorten. Mooie initiatieven moeten we niet met een overdosis aan regels de nek om draaien. Ook moeten we recht doen aan het persoonsgebonden budget, wat een prachtig middel is voor veel mensen om zorg op maat te kiezen.

Na dit spoeddebat snel de knop omgezet naar de wat ‘hardere’ materie van bedrijventerreinen in een commissievergadering over de Nota Ruimte. De kredietcrisis heeft duidelijk gemaakt dat we te maken hebben met een structurele overprogrammering van kantoren, bedrijventerreinen en in een groot aantal regio’s ook voor woningen. Het gevolg is dat vooral goedkope projecten in het groen doorgaan en dat meer complexe binnenstedelijke plannen onvoldoende van de grond komen omdat hiervoor geen gezonde financiële basis is.

Tussendoor nog een kleine plenaire afronding van een overleg over afval. Samen met de PvdA heb ik een motie ingediend om over te gaan tot heffing van statiegeld op kleine plastic flesjes als de doelstellingen op de inzameling van plastic afval niet worden gehaald. Een mooie stok achter de deur richting het bedrijfsleven en ook een goed middel in de strijd tegen zwerfafval!

Esmé Wiegman

Harde softie

Tue, 06 Apr 2010 22:10:24 +0200

Vanmiddag is het verkiezingsprogramma van de ChristenUnie gepresenteerd. Ik ben benieuwd hoe ons programma gaat vallen. Vorige week kwam onze veiligheidsnotitie uit die heeft gediend als leidraad voor de veiligheidsparagraaf van de ChristenUnie. Veiligheid heeft een prominente positie gekregen in het verkiezingsprogramma.

De veiligheidsnotitie ‘Recht doen in tijd van onbehagen’ is het resultaat van het ChristenUnie veiligheidsberaad, een bont gezelschap van mensen uit onze achterban die betrokken zijn bij het onderwerp veiligheid. Het veiligheidsberaad heeft zich tot doel gesteld om een duidelijke veiligheidsparagraaf op te stellen voor de ChristenUnie.

Het veiligheidsdebat zat op dood spoor. Dat werd het meest duidelijk in het spoeddebat dat de kamer hield over de problemen in Gouda. Er was heel veel verontwaardiging in de Kamer, ook bij mij, maar het lukt ‘de politiek’ niet om een nieuw perspectief te bieden. In dat bewuste debat moest de voorzitter zelfs ingrijpen. De Kamerleden leken elkaar te willen overtreffen in de hoeveelheid decibellen die ze produceerden. Blijkbaar had de Kamer die avond niet meer te bieden dan heel veel geluid.

Hoewel…, er werden ook onzinnige voorstellen gedaan, zoals het leger maar naar Gouda sturen om orde op zaken te stellen. Ik trok de conclusie dat het veiligheidsdebat op zijn best emotioneel is en op zijn slechtst ronduit dom. Het leger naar Gouda sturen, hoe haal je het in je hoofd. Des te verontrustender was het dat ik merkte dat zo’n krankzinnige oplossing toch aantrekkelijk klonk bij mensen. “Dan gebeurt er tenminste iets.”

De notitie laat een nieuw geluid horen. Enerzijds zijn we duidelijk over grenzen. Er moeten duidelijke straffen zijn, snelle rechtspraak en geen gedoogbeleid. Anderzijds zijn de oorzaken voor onveiligheid vaak heel complex en doen we voorstellen die moeten helpen die problemen op te lossen. Dan gaat het bijvoorbeeld om het inzetten van een straatcoach die jongeren op straat aanspreekt en ze eventueel verder helpt, of gezinsmanagers die gezinnen helpen om de boel weer op de rit te krijgen, zodat de kinderen weer naar school gaan en niet op straat terecht komen. Die twee elementen passen bij elkaar. Duidelijk zijn in de norm die we als samenleving stellen en daarnaast problemen durven aanpakken. Dat laatste wordt vaak weggezet als ‘slappe hap’. Dom. Hard en zacht worden vaak ten onrechte tegen elkaar uitgespeeld. Het is een enorme klus om een gezin op het goede pad te krijgen. Als je alleen maar bezig bent met straffen, dan ben je gewoon consequent te laat. ‘Zacht’ is vaak ontzettend hard en hard is vaak ook maar de weg van de minste weerstand.

Uiteindelijk klinkt er een heldere ChristenUnie geluid over veiligheid door in het nieuwe verkiezingsprogramma. Daar ben ik mijn collega’s in het Veiligheidsberaad erg dankbaar voor. De verkiezingsprogrammacommissie heeft er ook nog 400 miljoen euro bijgelegd om te investeren in politie en hulpverlening. Hier ga ik met genoegen de campagne mee in.

Ed Anker

Strijdplaatsen

Sat, 03 Apr 2010 14:51:10 +0200

In verband met Pasen kom ik deze week een paar dagen eerder met mijn weblog. Ik voel de sterke behoefte om me tijdens de Paasdagen even niet met politiek bezig te houden. Dan helpt het dat ik vrijdag met mijn vrouw naar de uitvoering van de Matteus Passion in Leiden kan gaan. 's Avonds hopen we in onze kerkelijke gemeente stil te staan bij de kruisdood van Jezus Christus. Wat een vreugde dat we een paar dagen later ook Zijn opstanding mogen gedenken. Dit is de kern van het christelijk geloof. Zo'n weekend moet je niet belasten met politiek.

Deze week stond vooral in het teken van het naar buiten komen van de (concept) kandidatenlijsten voor de Tweede Kamerverkiezingen. Dinsdagmiddag is ook de kandidatenlijst van de ChristenUnie publiek gemaakt. Ik heb opnieuw een eervolle tweede plaats gekregen. Daar ben ik uiteraard blij mee. Ook met de motiovering die de adviescommissie daarvoor heeft gegeven. Ik beschouw dat als een stuk waardering voor mijn inzet in de afgelopen jaren. Het is bekend dat ik lang nagedacht heb over de vraag of ik me opnieuw kandidaat zou stellen. Ik heb daar uiteindelijk alles afwegende een positief besluit in genomen. En ik ben weer tot in mijn tenen gemotiveerd om me in te zetten voor de christelijk-sociale politiek van de ChristenUnie.

Als fractievoorzitter voel ik een grote verantwoordelijkheid voor wat ik maar 'mijn mensen' noem: de overige leden van de Kamerfractie van de ChristenUnie. De volgorde van de kandidatenlijst zorgde bij hen voor wisselende gevoelens. Waar het maar kan heb ik ondersteuning geboden. Uit eigen ervaring (2002) weet ik wat het is om op een plaats te staan die op voorhand niet direct verkiesbaar lijkt. Onze Belgische stagiair Luc noemde deze plaatsen 'strijdplaatsen'. Dat vind ik een mooi woord. Als ChristenUnie gaan we de komende weken met volle inzet campagne voeren om de kiezer ertoe te bewegen een stem op de ChristenUnie uit te brengen. Uit peilingen blijkt dat er voor ons nog groeimogelijkheden zijn. Zonder ons op voorhand rijk te rekenen, durf ik wel te zeggen: wie weet waar we uiteindelijk nog terecht zullen komen. We gaan er voor strijden. En ik hoop en bid dat de huidige fractie er straks 'gewoon' weer bij is.

Hoog op de kandidatenlijst van de ChristenUnie staan de 'nieuwe' gezichten van Carola Schouten (5) en Martine Vonk (6). Carola ken en waardeer ik al enkele jaren als een zeer getalenteerd medewerker van onze fractie. Haar kennis van en inzicht in financieel-economische zaken is groot. Dat is uiteindelijk ook bepalend geweest in het oordeel van zowel selectiecommissie als bestuur. Ik ben er van overtuigd dat we van haar nog heel veel gaan horen. Martine Vonk stond de vorige keer ook al hoog op onze kandidatenlijst; ze is op dit moment de eerstvolgende lijstopvolger. Ook van haar ben ik in de afgelopen jaren onder de indruk geraakt. Martine is een uiterst plezierig en positief overkomende persoonlijkheid. Duurzaamheid is haar specialiteit. Voor een partij als de ChristenUnie die rentmeesterschap hoog in het politieke vaandel heeft staan, kan en zal zij straks veel kunnen betekenen.

Nu ik het toch over duurzaamheid heb: zeer opvallend waren deze week de uitlatingen van minister Van der Hoeven (CDA) over duurzame energie. Ze liet een ingezonden artikel in De Volkskrant plaatsen en vertrok voor een werkbezoek naar Mexico. Met terugwerkende kracht veroordeelt ze in het ingezonden artikel haar 'eigen' beleid (dat uiteraard kabinetsbeleid is) van directe steunverlening aan bedrijven en particulieren (de zogenaamde SDE-regeling) die investeren in het gebruik van duurzame energie. Waar is dat nu weer voor nodig? Het is ook zeer onverstandig. Natuurlijk moeten bedrijven en particulieren niet aan het subsidie-infuus komen te liggen. Maar we weten wel dat het komen tot een groter gebruik van duurzame energie van zeer groot belang is en in ieder geval de komende jaren nog overheidssteun verdient. Onbegrijpelijk dus wat minister Van der Hoeven hier doet.

Vandaag (donderdag) las ik in het Nederlands Dagblad een groot interview met de nummer 39 op de kandidatenlijst van het CDA. Kijkend naar de opiniepeilingen (CDA staat op 24 zetels) is de keuze voor een interview met een kandidaat op deze plek opmerkelijk; de verklaring daarvoor zal zijn dat hij naar eigen zeggen twee zittende Kamerleden moet vervangen. Dat lijkt me een hele opgave, zeker op die plek. Het blijkt om een oud-RPF-er te gaan die ooit de overstap naar het CDA heeft gemaakt. Als hij in het interview aangeeft niet in christelijke politiek te geloven, dan verklaart dat veel. De ChristenUnie noemt hij GroenLinks met een christelijk sausje. Toe maar.

Ik zou deze kandidaat van harte willen uitnodigen t.z.t. de programma's van GroenLinks, de ChristenUnie en het CDA eens goed met elkaar te vergelijken. GroenLinks heeft het programma al openbaar gemaakt. Ik heb daar vorige week al iets over geschreven. Het CDA-programma is inmiddels ook uit. Het programma heeft een hoog economisch gehalte en is - zo denk ik - vooral geschreven om kiezers weg te houden cq terug te halen bij zowel PVV als VVD. Zeer opvallend is de uiterst beperkte paragraaf medisch-ethisch. Gezien mijn ervaringen in de afgelopen jaren toch ook weer niet helemaal een verrassing. Het ChristenUnieprogramma zal dinsdag 6 april naar buiten komen. Het zal een herkenbaar christelijk-sociaal karakter hebben; dat is meer dan een sausje. Uitgesproken ChristenUnie!

Deze week nog een paar plezierige gesprekken gehad. Onder andere met Wim Kuijken (de Deltacommissaris), Jan Franssen (CdK Zuid-Holland), Theo Rietkerk (gedeputeerde Overijssel) en Huibert Steen (oud-raadslid Binnenmaas).

Ik ben veel op het partijbureau in Amersfoort geweest deze week. Maandagavond was ik als adviseur aanwezig bij de bespreking van het verkiezingsprogramma door het bestuur. De bespreking van de kandidatenlijst, eerder diezelfde dag, heb ik - zoals dat een kandidaat op die lijst betaamt - aan me voorbij laten gaan. Dinsdagavond was ik met André Rouvoet opnieuw op het partijbureau. Aanwezig waren vertegenwoordigers van de ChristenUnie in de grote steden. Onze tegenvallende uitslagen in de grote steden waren uiteraard het onderwerp van gesprek. Prachtig om te zien hoe strijdbaar veel mensen nog waren. Als ChristenUnie laten we in ieder geval de komende jaren de grote steden niet los. Ook niet de steden waarin we nu geen zetel(s) in de gemeenteraad hebben.

Arie Slob

Heroverwegingen

Fri, 02 Apr 2010 13:56:37 +0200

Na een bewogen begin van de week toen onze lijst uitkwam hebben we aan het eind, gisteren dus, de brede heroverwegingen ontvangen. Je wordt zo overspoeld met informatie en de tijd om die te verwerken is maar kort. En dat met het Paasweekend voor de deur.

Terwijl ik dit blog zit te schrijven staat op de achtergrond (nou ja, de TV staat redelijk hard…) de uitvoering van de Mattheus Passion aan. Dat grote werk van Bach waarin het lijden en sterven van Jezus wordt beschreven. Een aangrijpend stuk dat ik zelf ook twee keer heb gezongen met de Oratorium Vereniging in Harderwijk. Als je luistert ben je al onder de indruk, als je het zingt is dat nog intenser. Net werd de aria gezongen waarin de tenor zingt: “Ich will bei meinem Jesu wachen” en het koor daar tegenin zingt “So schlafen unsre Sünden ein,”. Dit is een van de aangrijpendste samenwerkingen tussen koor en solist omdat het met tekst en muziek zo intens samenwerkt. De strekking van de Mattheus brengt mij op de betekenis van het Paasverhaal. Daar zouden we eigenlijk eens een brede heroverweging over moeten willen. Uit onderzoek (Reformatorisch Dagblad schrijft daarover) blijkt dat nu 53% van de mensen niet meer weet waar Pasen over gaat; 9% meer dan vorig jaar. De PZC schrijft “Dat Jezus met Pasen is opgestaan uit zijn graf, is bij twee derde van de ondervraagden onbekend. Wel denkt men aan een extra vrije dag waarop familiebezoek populair is of aan het begin van de lente.” Maar toch is dat eerste het allerbelangrijkste. Ik bid voor een heroverweging tijdens al die familiebezoeken.

In de heroverwegingen die van de week door de ambtelijke werkgroepen zijn gepresenteerd zitten hele moeilijke keuzes. Ook daarover berichten de kranten vandaag in wat wisselende bewoordingen. Maar duidelijk is, ik schreef dat al eerder, bij pakweg 30 miljard bezuinigen op een begroting van pakweg 220 miljard ontkom je er niet aan dat het pijn gaat doen. De suggestie dat de burger er niets van zou hoeven merken is echt raar. Dit raakt iedereen, helemaal omdat de crisis zoals die er nu is, ook al iedereen raakt. En dus ook de overheid. Frits Wester sloeg gisteravond bij Pauw en Witteman de spijker op zijn kop toen hij zei dat politici dat ook gewoon eerlijk moesten zeggen. Niet er omheen draaien: iedereen gaat dit merken. Komt het er natuurlijk wel op aan hoe je dan de pijn verdeelt. Een veelgehoorde term is dat de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen. Het uitgangspunt dat ook door de ChristenUnie wordt gedeeld. Maar dan zie ik weer bijvoorbeeld een Pechtold die roept dat je het niet zomaar weg moet halen bij de middeninkomens want die moeten juist ons land er weer bovenop helpen. Dat is natuurlijk zo, maar dat betekent niet dat groepen ontzien kunnen worden. Want waarom zou je de ouderen of gehandicapten dan in verhouding meer laten bijdragen als de middeninkomens? Die hebben vaak helemaal geen enkele mogelijkheid hun leven anders in te richten of verder te bezuinigen. Een andere gedachte waar volgens mij tegen op gekomen moet worden is dat een gezonde economie alleen maar bestaat bij het uitgeven van wat de mensen verdiend hebben. je ziet dat de beurs opleeft als de consumentencijfers in Amerika of in Europa een positieve trend vertonen. En dat is eigenlijk heel erg. De economie leeft op als mensen hun geld maar uitgeven. Soms denk ik wel eens: zou minder welvaart niet vaak meer welzijn opleveren. Wanneer we wat minder achter allerlei omzetcijfers aanjagen hebben we misschien gewoon meer tijd om aan ons gezin te besteden. Is oudere mensen die eenzaam zijn eens wat vaker opzoeken niet nuttiger dan de zoveelste aha-erlebnis van een halve dag ver weg in een subtropisch paradijs omdat we er voor weinig geld heen konden vliegen? We moeten eens wat vaker nadenken over ons welzijn in plaats van over ons gat in de welvaart.

En terwijl ik dit schrijf is de Passion aangekomen bij dat het volk schreeuwt om de vrijlating van Barrabas in plaats van Jezus. Het volk dat zijn Heiland verloochent. Ik weet het, 58% van de bevolking weet niet meer wat Pasen is. In de Kamer wordt desondanks getamboerd op onze Joods-Christelijke wortels. Nou, beste lezer: dit zijn onze Joods-Christelijke wortels: Hebt uw vijanden lief, zorg voor de zaken en de naasten, keer als iemand u op de wang slaat ook uw andere wang toe. Da’s andere koek dan dreigen met een hoofddoekjesverbod. Da’s andere koek dan bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking. Da’s andere koek dan om maar rücksichtslos te snoeien op de gezondheidszorg. Daarom is het eerlijk om mensen die het kunnen betalen te vragen extra bij te dragen aan de financiële problemen van ons land.

Ja, dit weekend heb ik even een andere Brede Heroverweging. Vanavond staan we stil op Goede Vrijdag bij Zijn sterven. Zoals het laatste koraal van de Mattheus zingt: “Wir setzen uns mit Tränen nieder und rufen dir im Grabe zu: Ruhesanfte, ruhe sanfte, sanfte ruh…”. Maar zondag gedenken wij zijn opstanding uit het graf, en roepen elkaar toe “Hij is waarlijk opgestaan.”

Of je het nu gelooft of niet…

ernst

Eetcafe diner

Thu, 01 Apr 2010 17:54:05 +0200

Gisteravond heb ik op een bijzondere plek gedineerd: het Zwolse eetcafe, ter gelegenheid van hun 15e verjaardag. Een hartelijke felicitatie voor dit mooie initiatief vanuit de verschillende Zwolse kerken! Elke woensdagavond kookt een groep vrijwilligers voor dak- en thuislozen, eenzamen en verder iedereen die maar wil komen eten in de kantine van een grote sporthal.

Aan de maaltijd ging een symposium vooraf met deelnemers die allemaal op een of andere manier met 'opvang' te maken hebben. Een mooi gezelschap van mensen van het Leger des Heils, Het Passion, Saron, Ontmoeting etc. De grote gemeenschappelijke deler was de inzet om de kerk middenin de samenleving te zetten/te houden, mensen om te laten zien naar elkaar, en hardnekkige vormen van eenzaamheid tegen te gaan door het vormen van (nieuwe) sociale netwerken.

Jezus heeft laten zien dat een maaltijd een perfecte manier daarvoor is.

'Wat ga je hier nu mee doen in de Tweede Kamer?' vroeg gisteren een van de vrijwilligers aan mij na afloop van de maaltijd. 'Noemen als goed voorbeeld' was mijn antwoord. Gebruiken als een plaatje bij ons politieke verhaal hoe je om kunt zien naar elkaar; hoe deze vorm van informele zorg van onmisbaar belang is in het geheel van professionele opvang en begeleiding. Er liepen ook wat 'professionals' rond met wie ik heb bijgepraat. Ine Voorham van het Leger des Heils wees me op de bizarre eigen-bijdrage-maatregel in de AWBZ die voor mensen aan de onderkant van de samenleving zo slecht uitpakt. De moeite en kosten om deze bijdrage te innen is vele malen hoger dan het geld wat uiteindelijk geind wordt. Christiaan Sleurink waarschuwde voor de steeds 'complexere gevallen' die bij hem op de stoep van de opvang komen te staan. Mensen die eigenlijk intensieve zorg in een verpleeghuis of geestelijke gezondheidszorg nodig hebben, maar door een combinatie van aadoeningen, stoornissen en beperkingen daar niet tercht kunnen. Het is mooi als het aantal separaties in zorginstellingen afneemt, maar niet als dit betekent dat deze mensen op straat komen te staan, zonder zorg.

Vandaag is het de dag dat de ambtelijke werkgroepen met cijfers en mogelijke bezuinigingsmaatregelen naar buiten komen. Er zullen moeilijke politieke keuzes gemaakt moeten worden. Ik zou het niet kunnen verkopen de hypotheekrenteaftrek met rust te laten en ondertussen wel het mes te zetten in de opvang en zorg aan de meest kwetsbare mensen in de samenleving. Christelijk-sociale inzet en beleid is juist nu heel hard nodig!

Esmé Wiegman

Plaatsbepaling

Wed, 31 Mar 2010 10:42:15 +0200

Het was gisteren een spannende dag. De kandidatenlijst van de ChristenUnie werd bekend gemaakt. Althans, de advieslijst van het bestuur aan de leden. Het Uniecongres moet er uiteindelijk over beslissen. Binnen de fractie werd er al druk gespeculeerd over plaatsen en plekjes op de lijst. Mij is plek zeven toebedeeld en dat is een eervolle plaats, ik ben er content mee.

Het is zoals mijn zusje Margriet zei: ,,Mooi. Een plek hoger dan vorige keer, en het moet natuurlijk ook niet te makkelijk zijn!” Heerlijk, die Noord-Hollandse nuchterheid van mijn zuster (die zelf in de jeugdzorg werkt). Ten diepste is dat ook plaatsbepaling.

Ik heb enorm veel zin om weer de campagne aan te gaan om te zorgen dat we een top resultaat gaan halen bij de verkiezingen. Dat enthousiasme groeit als ik naar de lijst kijk. Anders dan veel andere partijen, heeft ons bestuur ervoor gekozen twee nieuwe kandidaten in de top van de lijst te zetten: Carola Schouten en Martine Vonk. In mijn familie zouden we zeggen: ,,Goede vrouwen, héle goede vrouwen.” En dat zijn het.

Met de lijst die er nu staat, laat het bestuur zien dat het hoge ambities heeft. Het was geen enkel probleem geweest voor het bestuur om uit de zittende garde een lijstje te maken, zoals CDA en VVD dat hebben gedaan. Ik vind dat niet erg verrassend, het is risicomijdend gedrag waardoor nieuw talent weinig kans krijgt. Dat is bij ons wel anders. De ChristenUnie kiest naast de vertrouwde kwaliteit van André en Arie ook voor frisse impulsen om de kwaliteit nog beter te maken. Al met al een mix waar ik erg blij van word. Ik hou van het woord sprankelend.

Ed Anker

Morgen weten we meer

Thu, 01 Apr 2010 10:38:19 +0200

Het is een spannende tijd. We werken hard aan het verkiezingsprogramma en ondertussen loopt het Kamerwerk wel met minder debatten door. Intussen veel gesprekken met maatschappelijke organisaties die hun input willen geven voor het verkiezingsprogramma. Ook heerlijk om 's avonds wat meer thuis te zijn en te helpen bij het huiswerk van mijn tieners. Tenslotte zijn we een gezinspartij. Ook is het spannend vanwege de onzekerheid rondom de nieuwe kandidatenlijst voor de Tweede Kamer. Wie komt waar te staan en wat verandert er in vergelijking met 3 jaar geleden? Ook spreek ik aardig wat mensen buiten de zittende Kamerleden die gesolliciteerd hebben en in afwachting zijn van hun plek op de lijst. Morgen zal de lijst gepresenteerd worden.

Dit weekend viel mijn oog ineens op de site van de EO, waarop stond dat Femke Halsema vond dat de EO discrimineert. De EO wil namelijk alleen christenen aannemen. Dat mag niet van Halsema want dat is voor haar een niet ter zake doend feit. “Als mensen toch sympathiek staan ten opzichte van je doelstelling, is dat toch voldoende”, zei Halsema. De vraag is of dit voor haar ook geldt als het om de nieuwe kandidatenlijst van GroenLinks gaat. Sympathieke club, maar zou er niet op stemmen, maar wil er wel voor in de Kamer? Deze persoon lijkt me geen schijn van kans maken. Hij of zij zal toch een levenshouding moeten hebben die overeenstemt met de doelstellingen van de partij. Dus levenshouding toch maar wel relevant, mevrouw Halsema?

Vandaag veel mediareacties op de Kamervragen die collega Esmé Wiegman en ik aan de minister van Volksgezondheid hebben gesteld over het onderzoek onder 15 jarige meisjes naar baarmoederhalskanker. Er is onduidelijkheid of het DNA van de meisjes 15 jaar blijft opgeslagen en waar dat voor nodig is? Ik vond de reactie vandaag van het RIVM nog geen voldoende helderheid geven. Eens kijken of de minister dat wel kan geven morgen tijdens het mondelinge vragenuurtje.

Vandaag ben ik op bezoek geweest bij Spirit, een jeugdzorgaanbieder in Amsterdam. Ik had bij het TV-programma Netwerk vorige week gezegd dat ik me verbaasde over de klacht dat men nu al geen nieuwe pleegzorgouders meer kan betalen. Dit terwijl de minister drie maanden geleden net een subsidie heeft uitgekeerd voor de komende 2 jaar via de stadsregio. Een goed en verhelderd gesprek gehad met de Raad van Bestuur. De vraag naar pleegouders neemt nog steeds toe en het budget niet. Nee, dat is lastig in deze tijden van economische crisis. Ik had hen opgeroepen meer in te zetten op preventie en op pleegouderschap in plaats van de kinderopvanghuizen die veel duurder zijn en veel verder afstaan van een gezinssituatie. Men wees mij erop vandaag dat men al jaren inzet op minder kindertehuizen en meer pleegzorg, maar dat nu wel het einde was bereikt en dat preventie ook zijn grenzen heeft. Bij sommige gezinnen zul je jarenlang intensieve gezinszorg nodig hebben. Ik gaf ze gelijk, maar ben er ook van overtuigd dat we toch nog veel te winnen hebben als we sneller te weten komen als het gezin het alleen niet redt om vervolgens sneller opvoedingsondersteuning te geven, zodat voorkomen kan worden dat het van kwaad tot erger gaat. In Amsterdam staan de nieuwe Centra voor Jeugd en Gezin echter nog maar in de kinderschoenen. Men kent hier de ouder en kind centra, maar die zijn niet gericht op tieners. Die ommezwaai moet dus nog plaatsvinden in Amsterdam. De Parlementaire werkgroep Jeugdzorg zal begin mei met zijn rapport naar buiten komen na een reeks van hoorzittingen in de Kamer. Samen met de toekomstplannen van Rouvoet voor de Jeugdzorg ligt er dan genoeg materiaal om als Kamer knopen door te hakken hoe het beter moet in de jeugdzorg en hoe we het ook betaalbaar kunnen houden. Nu besteden we jaarlijks 3 miljard aan de jeugdzorg.

Intussen ben ik bezig om contacten te leggen voor het echtpaar Boonstra, leiders van een weeshuisproject die vorige week plotseling Marokko zijn uitgezet. Het enige wat ze willen is herenigd te worden met hun 6 pleegkinderen. Maar de Marokkaanse overheid wil niet langer dat christenen zorgen voor verstootte en weeskinderen in Marokko. Een hele trieste zaak. Hopelijk kunnen mensen van Marokkaanse afkomst met invloed in Marokko hen helpen terug te keren. Zij en ik hebben hiertoe een oproep gedaan bij Pauw en Witteman vorige week. De eerste contacten zijn gelegd. Zien wat eruit komt.

Tot volgende week.

Joël

Spannende tijden

Sat, 27 Mar 2010 12:53:44 +0100

Deze week kwam er een journaliste mijn werkkamer binnenvallen. Ik zat achter mijn bureau in alle rust te werken. Met op mijn computer (via youtube) de geweldig mooie muziek van de Mattha�s Passion. ,,Gelukkig, er zijn nog mensen die werken'', merkte ze op. Inderdaad. Ik werk in ieder geval deze weken gewoon door. Geen verhitte debatten en spannende coalitieoverleggen. Maar wel veel intern overleg, het wegwerken van achterstallige mails en ook bijpraten met mensen die ik graag weer eens zie en spreek.

Zo heb ik deze week onder andere met Kars Veling gesproken. Heerlijk in het zonnetje op een terrasje op het Plein. Maar ook bijgepraat met FNV-voorzitter Agnes Jongerius. Met name in deze weken krijgen we weer uit alle maatschappelijke hoeken en gaten adviezen aangereikt voor de straks uit te komen verkiezingsprogramma's. Ook de programcommissie van de ChristenUnie heeft deze week keihard gewerkt aan de voltooiing van het programma. Daar zal komende maandag het landelijk bestuur zich over gaan buigen. Begin april zal het publiek worden en naar de kiesverenigingen worden gestuurd. Ik ben benieuwd.

Dat geldt ook voor de nieuwe kandidatenlijst. Ook daar zal het bestuur komende maandag over gaan spreken. Minister Tineke Huizinga heeft deze week bekend gemaakt dat zij alles afwegende niet meer beschikbaar is voor die kandidatenlijst. Ik respecteer het door haar genomen besluit. Respect ook voor alles wat ze in de afgelopen jaren voor de ChristenUnie heeft betekend. De komende maanden zal ze overigens nog vol in bedrijf zijn. Ondanks de demissionaire staat van het kabinet ligt er nog werk genoeg. Als minister van VROM heeft ze inmiddels een bijdrage geleverd aan het door de Eerste Kamer loodsen van zowel de Crisis- en Herstelwet als de Wabo (=Wet algemene bepalingen omgevingsrecht). Dat zijn geen kleine onderwerpen.

Voor wie zich wel beschikbaar hebben gesteld voor de kandidatenlijsten, zijn het spannende tijden. Niet alleen bij de ChristenUnie. De enige zekerheid die je - bij wijze van spreken - hebt, is dat alles onzeker is. Tussen Tweede Kamerleden onderling is dit in deze dagen wel hét onderwerp van gesprek. ,,Ga jij nog door? Wat zijn je kansen?'' Er wordt over fractiegrenzen heen onderling wel meegeleefd. De SP is inmiddels de eerste politieke partij die zowel programma als lijst publiek heeft gemaakt. Er zitten geen echte verrassingen tussen. Hooguit dat good old Jan de Wit heeft besloten toch op de nieuwe lijst te gaan staan. Dat zal ongetwijfeld te maken hebben met zijn voorzitterschap van de parlementaire onderzoekscommissie kredietcrisis.

GroenLinks was afgelopen maandag de eerste partij die haar verkiezingsprogramma naar buiten bracht. Daar zaten wel wat opvallende zaken in. Onder Femke Halsema is de partij steeds liberaler geworden. Bij Moraalridders liet Halsema overigens weten dat ze in de Tweede Kamer zal blijven als GroenLinks in de regering komt. Ik ben benieuwd. In de peilingen zakt GroenLinks inmiddels weer wat terug. De Politieke Barometer peilde afgelopen donderdag een dikke acht zetels voor de ChristenUnie; 5,5 procent. Het is slechts een virtuele werkelijkheid. Daar kun je dus niet de minste zekerheid uit putten. Wel geeft het aan dat we electoraal weer in de lift zitten. Daar ben ik uiteraard blij mee.

Afgelopen vrijdag hebben we met het overgrote deel van onze fractie weer genoten van het jaarlijkse etentje in Zeewolde. Het koksduo Ernst & Ed heeft ons weer een heerlijke maaltijd voorgezet. Geweldig om die mannen zo bezig te zien. André Rouvoet en zijn vrouw Liesbeth konden er deze keer ook bij zijn. Een moment van ontspanning in spannende tijden. Vrijdag 2 april hoop ik die ontspanning ook weer te zoeken en vinden bij de uitvoering van de Matthaüs Passion in Leiden. Daar kijk ik al weken naar uit. Ook komt onze zoon Aron eind volgende week terug uit India. Daar is hij voor zijn studie een paar weken geweest. Het belooft dus weer een bijzondere week te worden. Uiteraard zal ik daarover DV volgende week zaterdag weer verslag doen.

Arie Slob

De soep wordt nooit zo heet gegeten...

Fri, 26 Mar 2010 13:34:49 +0100

Gisteren sprak Esm� al over Griekenland en de economische situatie daar. Vandaag wordt duidelijk hoe Europa daar in staat. En: vandaag koken Ed en ik voor de hele fractie inclusief medewerkers en aanhang. Beginnen we met een zomerse erwtensoep. Maar voor beiden: wordt de soep wel ooit zo heet gegeten als die wordt opgediend?

Griekenland heeft, zoals eerder ook wel op onze site beschreven, zich niet aan het Stabiliteits- en Groeipact gehouden. SGP wordt dat vaak kortheidshalve genoemd…Maar daar waar er één partij is die zich er niet houdt is altijd een andere partij die de ander niet aan die afspraken houdt. En zo zit Europa dus met een behoorlijke steen in zijn maag. Door Nederland, door sommigen wel eens het braafste jongetje op dat punt van de klas genoemd, heeft altijd sterk geageerd tegen het overschrijden zonder sancties door Brussel van de afspraken over het maximale overheidstekort. En we kijken nu heel boos naar Griekenland en Portugal dat zij de boel zo in het honderd laten lopen, maar dat kan gebeuren omdat jarenlang ook grote landen binnen de EU ook zich niet aan de strakke limiet van maximaal 3% overheidstekort hielden. Dus nu je stem verheffen zoals sommige grote landen doen is huilen met de wolven in het bos. En de hele situatie is dus een ernstige waarschuwing aan de hele EU hoe belangrijk is dat je die gemaakte afspraken binnen het SGP ook daadwerkelijk nakomt.

De vraag is dan als er nu wel doorgepakt gaat worden. Want iedereen kan wel boos doen nu naar Griekenland maar wat zijn de consequenties als Europa niets doet. Valt Griekenland dan om, zoals IJsland? En wat zijn dan de consequenties voor het broze financiële systeem binnen Europa en de banken, ook in Nederland. De lijn dat het de andere landen niets mag kosten hebben we als ChristenUnie gesteund. Het kan niet zo zijn dat wij hier belastinggeld gaan steken in een land dat er zelf een potje van heeft gemaakt. Echter, als de consequenties zo zijn dat de gevolgen voor ons land ook een serieuze bedreiging worden voor een mogelijk economisch herstel, zijn we verder van huis. Maar de emotie is dus hoog. Of, zoals ik gisteren een analist hoorde zeggen: we kunnen het niet verkopen dat wij hier een discussie hebben over de stijging van de AOW van 65 naar 67 jaar, en dan Griekenland gaan helpen waar ze al op hun 58e met pensioen kunnen. Tja, dat zijn dus reusachtige dilemma’s. Toch zien de maatregelen er serieus uit. Als de IMF bijspringt zal dat in de vorm van een lening gebeuren, dat geld komt dus vroeg of laat terug en heeft zolang het uitstaat een rendement. Diegenen die uitlenen worden er dus niet slechter van; op voorwaarde dat Griekenland zijn verplichtingen nakomt. Maar ik moest wel gelijk denken aan de situatie in IJsland waarbij de bevolking weigert de lasten van de teloorgang van hun financiële systeem te dragen. Wel de lusten nemen (het was een enorme werkgelegenheidspoot, waar veel geld in omging) maar niet de lasten (namelijk het leeglopen van de bubbel op kosten van hun eigen deposito garantiestelsel).

Ik denk dat het signaal nu ook naar de Griekse bevolking is: linksom of rechtsom, maar de consequenties van slechte overheidsfinanciën moeten onder ogen worden gezien, met strakke repercussies. En dat is een signaal naar alle andere landen die telkens meenden de grenzen van het Groei- en Stabiliteitspact wel te kunnen passeren.

En na dit geschreven te hebben gaan we soep koken; één van Ed’s specialiteiten. Een zomerse erwtensoep. Met munt, veel munt. Als ik de hoeveelheid pakjes zie moet ik aan de bossen groen in mijn vijver denken.

Voor beide geldt: de soep moet je echt wel heet eten. Anders gaat de kracht en smaak ervan af…

ernst

Rustige tijden?

Thu, 25 Mar 2010 16:54:02 +0100

De afgelopen weken vroegen verschillende mensen aan mij: het is nu zeker een stuk rustiger in Den Haag? Eerlijk gezegd heb ik daar nog weinig van gemerkt. Het enige verschil is misschien dat ik nu eindelijk wat beter in staat ben een bijdrage te leveren aan alle commissievergaderingen en debatten die gehouden worden op de verschillende beleidsterreinen waarop ik woordvoerder ben. Niet zoveel vergaderingen tegelijkertijd waartussen ik moet kiezen en niet zo'n overvloed aan vergaderingen waarin ik prioriteiten moet stellen.

Brussel trekt zich ondertussen ook niets aan van de demissonaire status van het kabinet. Europa gaat gewoon door, met daarbij een hoofdrol voor de ernstige financiële situatie in Griekenland. Europa en de euro hebben ons land tot nu toe veel goeds gebracht, maar nu is het opletten dat we niet worden meegezogen een financiële afgrond in. In Griekenland zal drastisch orde op zaken moeten worden gesteld, waarbij eerder een rol voor het Internationaal Monetair Fonds (IMF) is weggelegd dan voor de Europese lidstaten.

Griekenland heeft een loopje genomen met afspraken over de transparantie van financiële gegevens. Het komt nu aan op heldere kaders en geloofwaardige afspraken.

Dat het ondertussen lente is geworden, is niet aan mij voorbijgegaan. Ik geniet van het dagelijkse stukje fietsen naar het station in Zwolle. En maandag was de wandeling van het station Heino naar de apotheek middenin het dorp ook geen straf. Een leuk werkbezoek, trouwens, aan een jonge apotheker. Erg leuk om een kijkje te nemen achter de balie, waar je normaal gesproken als klant niet komt. Prachtige computerprogramma’s die de medicatieveiligheid bewaken en een kleine ruimte waar mensen in alle rust nadere uitleg kunnen krijgen over het gebruik en toedienen van bepaalde medicijnen. Denk aan de noodzaak van prikinstructies aan diabetes-patiënten en voorlichting over het gebruik van inhalatie-apparaten voor astma-medicijnen. Dat dat echt nodig is, bleek wel uit het verhaal dat ik hoorde over een astma-patient die liet zien hoe hij al maanden zijn medicatie innam. In plaats van een pufje in de mond, spoot hij het pufje onder zijn oksel.

De apotheker als zorgverlener, en niet slechts als schuiver van doosjes medicijnen over een toonbank. Dat werd me maandag nog weer eens duidelijk.

Esmé Wiegman

Over de waarde van zorgvuldig afscheidnemen

Wed, 24 Mar 2010 11:08:40 +0100

Gistermiddag namen we afscheid van twee medewerkers. Afscheid nemen is bij ons een serieuze aangelegenheid. Meestal wordt daar wel een borrel voor georganiseerd, er zijn cadeaus, de betrokkenen worden toegespeecht en zij reageren daarop met een slotwoord.

Sytze Faber volgde de ChristenUnie aan het begin van de kabinetsperiode. Uit het boek dat hij daarover schreef (De wet van de koestal) bleek dat hem was opgevallen dat er in de fractie uitgebreid werd stilgestaan bij het afscheid van een stagiair die twee maanden bij ons is geweest. Dat is niet raar, of opvallend, dat is gewoon heel erg terecht. Onze medewerkers zijn enorm loyaal en werken keihard.

Zo stonden wij gisteren in een bar aan het Plein om afscheid te nemen van Mirjam en Martijn. We waren met een aantal Kamerleden en medewerkers en André kwam later ook nog even aanwaaien. Cynthia sprak Martijn toe. Martijn Giebel is hier ooit beginnen met een snuffelstage bij mij, dat werd een volledige stage, en daarna heeft hij nog een tijdlang het secretariaat voor mij en Cynthia gedaan naast zijn studie. Martijn had niet eens de ChristenUniefractie als eerste keus opgegeven toen hij een stageplek zocht, maar hij had uiteindelijk wel een vast contract. Goeie snuffelstage is dat geweest. We gaan hem missen.

Vervolgens mocht ik Mirjam toespreken. Mirjam Bikker heeft mij een tijd ondersteund met de portefeuille binnenlandse zaken. Naast haar werk hier was ze ook raadslid in Utrecht en dat is ze nog steeds. Mirjam en ik hadden een enorme gemeenteraadsklik en we hebben echt mooie tijden beleefd. Wederom iemand die we gaan missen.

Ik vind het overigens niet raar dat wij zo hechten aan een goed afscheid. In onze fractie werken we heel nauw met elkaar samen. De medewerkers hebben een belangrijke stem in de inhoud van het politieke werk. In een fractie die de inhoud altijd voorop stelt wordt dat uiteraard heel serieus genomen. Een aantal van onze medewerkers schrijft mee aan het verkiezingsprogramma. Vele avonden en weekenden gaan daar aan op; dat bij een baan die 'normaal' al hectisch is. De andere medewerkers lezen met de Kamerleden kritisch mee en doen bergen uitzoekwerk en ondersteunen de commissies die verschillende beleidsterreinen uitwerken Dus is er ook een medewerker mee als ik weer op een avond in Amersfoort over veiligheid zit te vergaderen. Anderen broeden op campagneplannen en zo gaat het hier door. En altijd op hoog niveau. Er worden geen concessies gedaan aan inhoud en kwaliteit.

Dus: in tijden waarin politici melden dat het best zwaar werk is in de politiek, vraag ik even aandacht voor de mensen die achter die politici staan. Zonder hen zou Den Haag stil vallen. Een groot compliment is op zijn plaats.

Ed Anker

Opnieuw een scharnierfunctie voor de ChristenUnie

Sat, 20 Mar 2010 21:46:52 +0100

Dit zijn bijzondere weken. Een soort interbellum periode. De hectiek van de val van het kabinet en aansluitend daarop de gemeenteraadsverkiezingen ligt inmiddels achter ons. De agenda van de Tweede Kamer is vanwege het demissionair zijn van het kabinet uiterst mager. In partijverband daarentegen is er veel activiteit. De campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen moet nog beginnen, maar de voorbereidingen daarvoor zijn in volle gang.

Met name het samenstellen van de kandidatenlijsten én de verkiezingsprogramma's vraagt alle aandacht. Vooral de samenstelling van de kandidatenlijsten is voor veel politici een uiterst spannende aangelegenheid.

Deze week waren vooral de vertrekkende politici in het nieuws. Dat doet mij wel wat. Het gaat om collega's met wie ik soms jarenlang heb opgetrokken. CDA-fractievoorzitter Pieter van Geel, bijvoorbeeld. Met hem heb ik de afgelopen jaren in coalitieverband uitstekend kunnen samenwerken. Een man met wie je afspraken kunt maken. Iemand die voor het publieke belang ging en niet voor eigen eer en roem. Een verademing in een tijd waarin veel politici eigen profilering op de eerste plaats zetten. In het lange lijstje van vertrekkende politici staan ook namen als Kees Vendrik (GroenLinks), Staf Depla, Ton Heerts (PvdA) en Jan de Vries (CDA). Het zijn politici met wie ik - ondanks de politieke verschillen - goed heb samengewerkt en die ik straks zal missen.

Wie gaan straks hun plaatsen innemen? Dat zal duidelijk worden als de kandidatenlijsten naar buiten zullen komen. Aan de lijst van de ChristenUnie wordt hard gewerkt. Zoals bekend ben ik zelf voor de komende periode weer beschikbaar. Vorige week zaterdag heb ik een gesprek gehad met onze selectiecommissie. Ook de overige leden van mijn fractie zijn weer beschikbaar. Het zal voor onze selectiecommissie nog een hele puzzel worden. Uit eigen ervaring weet ik dat dit onzekere tijden zijn. Daar kun je bij wijze van spreken wakker van liggen. Het hoort echter bij de politiek. Ik twijfel er overigens niet aan dat 'mijn mensen' (zo voelt dat in ieder geval) op een professionele manier met deze onzekerheid en ook met de uiteindelijke uitkomst van het werk van de selectiecommissie weten om te gaan.

Veel commotie deze week over uitspraken van vertrekkend CDA-Tweede Kamerlid Annie Schreijer-Pierik. Zij plaatste kritische kanttekeningen bij het hernieuwde lijsttrekkerschap van Balkenende en haalde daarmee zo goed als alle media. Ik kom uit dezelfde provincie als Annie en heb in de afgelopen jaren bij haar een goed ontwikkelde kwaliteit gezien: volksvertegenwoordigster zijn. Op een haar geheel eigen wijze wist ze mensen (vooral uit Twente) te betrekken bij de politiek en vooral ook het CDA. Duizenden mensen heeft ze in de afgelopen jaren ook naar het Binnenhof gehaald. Befaamd is het door haar georganiseerde Twente-diner waarvoor bussenvol met ondernemers naar Den Haag komen. Ik denk dat haar zorg over Balkenende en het CDA oprecht is. Opvallend dat Balkenende haar dan wegzet als iemand die moeilijk afscheid kan nemen. Ik ben benieuwd wie de nieuwe Annie bij het CDA zal worden. Dergelijke volksvertegenwoordigers zijn schaars.

Afgelopen maandag heb ik een lunchgesprek gehad met de nieuwe minister van Financiën, Jan Kees de Jager. Hoewel het kabinet demissionair is, moet er op zijn terrein nog veel gebeuren. Als fractievoorzitter van een coalitiepartij is het dan van belang in gesprek te blijven met betrokken bewindspersonen. Deze week in partijverband een aantal overleggen gehad over de komende campagne. Ik zal de komende tijd weer veel moeten optrekken met André Rouvoet. Plezierig om te constateren dat onze verhouding - ondanks de verschillende posities en verantwoordelijkheden die we in de afgelopen jaren hebben gehad - steeds uitstekend is. Ik kijk er naar uit om in de komende tijd met hem en de andere kandidaten op de lijst de politieke boodschap van de ChristenUnie weer uit te dragen. Kijkend naar ontwikkelingen in opiniepeilingen zou de ChristenUnie wel eens opnieuw een scharnierfunctie kunnen gaan vervullen.

Afgelopen vrijdag werd ik tijdens de beurs Kerk en Gemeente 2010 in Utrecht door veel mensen aangesproken. Fijn om op deze manier ook bemoedigd te worden. Ik was in Utrecht voor een forumdebat met bisschop de Korte, Hein Pieper en ds. Arjan Plaisier (PKN). Met hem heb ik gedebatteerd over de plaats van de kerk in de samenleving. Ik heb ondermeer aangegeven het spreken over 'dé kerk ' wat massief te vinden. Mensen moeten zich daar ook niet achter gaan verschuilen, maar iedereen zal op zijn of haar eigen plaats zich verantwoordelijk moeten weten.

Vanmiddag hoop ik nog iets te doen in het kader van NL Doet 2010. Ik mag met een aantal jongeren tuinen gaan opknappen. Uiteraard heb ik me desgevraagd hiervoor beschikbaar gesteld. Het is wel een beetje dubbel. Op dit moment ligt mijn eigen achtertuin namelijk helemaal overhoop. De tegels van het terras moeten eruit. Door alle drukte in de afgelopen weken heb ik daar nog geen bijdrage aan kunnen leveren. Mijn echtgenote is daar dus druk mee. Dat doet ze overigens met plezier, maar het voelt wat onbestemd om juist nu in een tuin van een ander te gaan werken. Zucht. Ik hoop dit op een later moment nog te kunnen compenseren.

Update 17.00 uur

Latere toevoeging aan deze weblog: ik heb goed nieuws. Allereerst zijn de tegels uit mijn achtertuin verwijderd. Ik heb daar zelf nog een bijdrage aan kunnen leveren. Tot vreugde van mijn echtgenote. Het valt ook nog wel eens mee. Ook ben ik in het kader van NL Doet 2010 nog op pad geweest. Geweldig wat ik gezien heb. Ik ben in aanraking gekomen met twee vrijwilligers die met een groep kinderen aan het werk waren. De vrijwilligers waren vorig jaar begonnen met activiteiten voor kinderen uit hun buurt. Ze hadden gezien dat deze kinderen maar wat rond hingen en weinig te doen hadden. Inmiddels worden er door hen wekelijks activiteiten voor deze kinderen georganiseerd. Wat een prachtig voorbeeld van burgerzin. Dicky van Gijzel (raadslid voor de ChristenUnie in Zwolle) was met mij meegegaan. Zij was ook erg onder de indruk van dit particulier initiatief. Via www.jongerenzwollezuid.tk kunt u meer over dit werk lezen. Prachtig om in mijn eigen woonomgeving met iets dergelijks geconfronteerd te worden. Een prima afsluiting van de week.

Arie Slob

Overheidsuitgaven

Tue, 01 Jun 2010 21:08:58 +0200

Van de week werden de nieuwste berekeningen van het CPB openbaar. Het geraamde tekort wat via bezuinigingen moet worden weggewerkt valt ietsjes mee: � 29 miljard in plaats van � 35 miljard. Maar dat blijft een heleboel geld, � 1.750 per inwoner wordt er berekend. Maar stond er in een van de kranten ergens in een bijzinnetje dat de overheid ieder jaar � 20.000 per inwoner uitgeeft.
En ineens bedacht ik mij: zou ik een nettobetaler of een netto-ontvanger zijn?

Als je al die getallen ziet gaat het je al snel duizelen. Of het nu € 35 of € 29 miljard is het blijft veel. Zal ik het eens uitschrijven? € 29.000.000.000. En omgeslagen over ruim 16,5 miljoen inwoners is dat dus inderdaad € 1.750. Op die € 20.000 is dat ruim 9%, dat is best veel. Zelfs voor een gemiddelde. Maar klopt dat cijfer van die € 20.000 wel? Dus ik aan het rekenen.

En dan kun je twee zaken bekijken. De eerste is dat je kijkt hoeveel er gemiddeld aan belasting wordt opgehaald over alle Nederlanders, en gemiddeld wordt uitgegeven.

Als je eerst kijkt naar de inkomsten dan is grofweg (en ik probeer niet helemaal compleet te zijn hoor) de verdeling als volgt:

BTW en accijns 68.383.000.000
inkomstenbelasting 63.157.000.000
premie volksverzekering 35.317.000.000
premie werknemersverzekering 44.958.000.000

In totaal is dat € 211,8 miljard. Ofwel per hoofd van de bevolking € 12.774.

Als je kijkt naar de uitgaven dan ligt het plaatje nog weer anders. We hebben dan de begroting en we hebben alle uitkeringen en de zorgkosten.

som alle begrotingen 168.129.000
uitkeringen obv premies 46.775.000
zorg 53.416.000
uitkeringen via begroting 10.701.000

Opgeteld is dat € 279 miljard ofwel € 16.827 per hoofd van de bevolking. Dat is dus minder als die € 20.000 die in de krant stond.

Maar wat betekent dat nu voor mij? Als Kamerlid krijg ik een salaris en een onkostenvergoeding. Die onkostenvergoeding is gebaseerd op de afstand die ik woon vanaf Den Haag. En daar moet ik verder alles van doen; maakt u zich niet ongerust, dat lukt prima.
Ik heb eens uitgerekend op basis van de maandelijkse uitgaven hoeveel ik via de BTW afreken met de staat, en ook mijn kilometers in kaart gebracht voor de accijns. En dan kom ik op het volgende.

loonbelasting 55.000
btw 5.280
accijns 960

In totaal is dat dus € 61.240. Oef! Ik ben dus gelukkig een nettobetaler. Sterker, mijn bijdrage aan de inkomsten ligt ook hoger dan het gemiddelde. Dat heet nu de sterkste schouders dragen de zwaartse lasten. En dan te bedenken dat ik nog niet eens de sterkste ben…

ernst

Politiek en gezin

Thu, 18 Mar 2010 16:23:50 +0100

De combinatie van politiek en gezin is een belangrijk onderwerp van gesprek op dit moment. Politici vertrekken (mede) om die reden. Het aardige is dat op dit moment vooral ook mannen aan het woord zijn. Winst, zou ik zeggen. Mijn ervaring is dat vooral vrouwen bevraagd werden op hoe ze arbeid en zorg combineerden. Maar die vraag hoort net zo goed bij de mannen thuis.

Typisch ChristenUnie is het ook. Het is aan mannen en vrouwen sámen hoe ze arbeid en zorg verdelen en combineren. Typisch ChristenUnie is ook om ouders te voorzien van een kindgebondenbudget zodat die keuzes waar kunnen worden gemaakt. Laat aan ouders de keuze of ze van dat geld een creche betalen, of dat ze het gebruiken ter compensatie van inkomen om zelf in die zorg te voorzien of via een gastouder of oppasoma of -opa.

Afgelopen maandag mocht ik erover meepraten in het radioprogramma Dit is de dag, hoe politiek en gezin valt te combineren. In mijn geval is dat ook echt dankzij mijn man Joan die 100% achter mijn werk staat en de zorg thuis combineert met een schooltijdbaan (ook typisch ChristenUnie).

Natuurlijk heb ik thuis besproken of ik me beschikbaar moest stellen voor het Kamerlidmaatschap. Niet alleen Joan, maar ook onze jongens vonden het een goed idee om dat te doen. ‘Waarom?’ vroeg ik. ‘Nou gewoon’ antwoordde mijn zoon Lars. ‘Ik vind het altijd leuk als je wat meeneemt uit het buitenland.’ En in één adem voegde hij eraan toe: ‘Wanneer ga je weer eens een keertje weg?’

Gelukkig zit ik niet zo heel vaak in het buitenland en valt er elke week voldoende tijd te vinden voor elkaar. De zondag is een zegen!

Mijn oudste zoon Niels was maandag onverwacht met mij mee. Zijn juffen waren ziek en er was geen vervanging te vinden. (Het is voor het eerst in zeven jaar basisschooltijd dat we dit meemaken…) Hij vond het niet erg. Het kennismaken met een echte radio-studio was reuze-interessant. En ik vond het erg gezellig. Af en toe zwaaide hij bemoedigend door het raampje dat de praatstudio scheidde van de kamer vol techniek. Op de terugreis zei hij dat ik toch echt Kamerlid moest blijven. Het zou anders ook niet eerlijk zijn voor Yorik (de jongste van de drie). ‘Hij is nu aan de beurt om mee te gaan met Prinsjesdag,’ concludeerde Niels.

Ik wacht ondertussen netjes af met dezelfde overtuiging als mijn collega Cynthia Ortega: ‘Zo de Here wil…’

Esmé Wiegman

'In welke situatie ben ik nu weer terechtgekomen'

Wed, 17 Mar 2010 20:55:39 +0100

Ik vind het leuk om iedere keer met iets anders te komen voor de fractieblog. Vandaag zal ik een verhaal vertellen dat mij is overkomen. Kamerleden kunnen voor uitdagende verassingen komen te staan. Verassingen maken het leven van een Kamerlid spannend en aangenaam. Voor de christelijke politicus is het goed om soms helemaal te vertrouwen op de leiding van Gods Geest. Dat overgeven gaat niet altijd vanzelf.

Dat overkwam mij afgelopen zaterdag. Ik was uitgenodigd op een conferentie georganiseerd door de Vereniging van Pinkster- en Evangelische gemeenten (VPE). De conferentie was bedoeld om voorgangers die voorgaan in een multiculturele kerk een hart onder de riem te steken. Zij zijn niet zo lang in Nederland en doen hun best om in te voegen in de Nederlandse samenleving. Dikwijls worden zij geconfronteerd met complexe problemen bij gemeenteleden, die vaak niet in verhouding staan tot andere kerken en christelijke gemeenten. Met weinig financiële middelen en veel creativiteit proberen zij als goede herders voor de schapen, te zoeken naar oplossingen. Dat is niet altijd even makkelijk. Naast pastorale activiteiten, zijn er ook maatschappelijke activiteiten die zij doen zoals: daklozenopvang, tienermoederopvang, voedselbanken, inburgeringcursus en schuldhulp. Echter lopen de gemeenteleiders er vaak tegenaan dat zij niet over een permanente huisvesting kunnen beschikken om erediensten te houden. Veel tijd en energie gaat zitten in het telkens verhuizen en zoeken naar een geschikte locatie. Resultaten van een onderzoek naar het maatschappelijk rendement van kerken zowel in Rotterdam als Den Haag laten zien dat kerken, waaronder multiculturele kerken, de overheid jaarlijks miljoenen euro’s besparen. Vandaar ook een conferentie van waardering, om hen te bemoedigen door te gaan met het brengen van het Evangelie en met het voorzien in noden van de kwetsbaren in de samenleving.

Ik was gevraagd om als christelijke politica ook bemoedigende en waarderende woorden te spreken tegen deze groep. Dat liet ik mij geen twee keer zeggen, vooral omdat ik wist dat deze groep nog veraf staat van de politiek. Mij was via email bericht, dat ik werd uitgenodigd een toespraak te houden van 5 á 7 minuten. Dus had ik netjes een toespraak voorbereid en reed naar Amsterdam. Onder het autorijden dacht ik plotseling: ‘He, als het congres maar niet in het Engels is' - want de titel van het congres was in het Engels. 'Maar nee, dat zal wel niet’. Gedurende het verloop van de conferentie bleek echter dat er uitsluitend Engels werd gesproken, zonder vertaling in het Nederlands. Ik vroeg daarop aan de gastvrouw of er alleen Engels werd gesproken. ,,Ja, dat is wel de bedoeling''. ,,Oh, maar ik heb mijn toespraak voorbereid in het Engels...'' ,,Dat is geen probleem, dan zal iemand u vertalen,'' was het geruststellende antwoord. 'Eigenlijk had je het kunnen weten', dacht ik. 'Want het gaat hier om verschillende nationaliteiten en sommigen zijn nog niet zo lang in Nederland. Het is eigenlijk ook een gebaar van gastvrijheid, mede gezien het bijzondere karakter van het congres.'
Nu kan ik wel redelijk Engels spreken, maar dat vraagt wel voorbereiding om goed voor de dag te komen. Als men een taal niet vaak spreekt, dan wordt de woordenschat en de grammatica minder. Stilletjes bad ik: 'Vader, in welke situatie ben ik nu weer terechtgekomen. Wilt u mij alstublieft leiden.' Ik ontving rust en vrede en stapte vrijmoedig naar voren toen ik werd uitgenodigd. In het Engels vertelde ik dat ik het een uitdaging vond om Engels te spreken, want ik was er niet op voorbereid en daarnaast was mijn toespraak in het Nederlands geschreven. ,,Geen probleem,'' hoorde ik vanuit de zaal. ,,Er is vertaling.''
Ik begon mijn toespraak in het Nederlands: ,,Voor mij is het een voorrecht om in uw midden te zijn.'' De vertaling galmde door de zaal. Alles in mij kwam plotseling in verweer. Allerlei gedachten gingen door mijn hoofd: 'Het gaat om het spreken van bemoedigende en waarderende woorden. Ik wil deze broeders en zusters direct aanspreken en niet via een intermediair. Het klopt niet dat een geschreven toespraak vertaald moet worden. Ik moet dit gewoon in het Engels doen. Dit is onzinnig.' Na het laatste woord uitgesproken door de vertaalster zei ik in het Engels: ,,Ik wil het toch proberen te doen in het Engels. Het zal wel een uitdaging zijn, want ik moet eerst in mijn gedachten oplezen, vervolgens vertalen en dan uitspreken, maar ik ga ervoor.''
Vrijmoedig begon ik de aanwezigen in het Engels toe te spreken. Toen kwam ik van mijn blaadje los en sprak de aanwezigen toe hoe belangrijk het is dat zij hun stem laten horen in het maatschappelijk debat. De ChristenUnie kan het niet alleen, maar heeft ook hen nodig om een lichtend licht en een zoutend zout te zijn.
Het was gelukt. Weer heb ik beleefd hoe barmhartig en getrouw God is als wij ons overgeven in Zijn handen. Een mooie les voor de komende Tweede Kamerverkiezingen.

Cynthia Ortega-Martijn

Oud en nieuw

Tue, 16 Mar 2010 21:59:56 +0100

Vanmiddag stonden we in de Tweede Kamer stil bij het overlijden van Hans van Mierlo. Van Mierlo is van grote betekenis geweest voor de Nederlandse politiek. Hoewel de ChristenUnie en D66 een soort natuurlijke tegenpolen zijn, erkennen we dat H.A.F.M.O. van Mierlo een grote bijdrage heeft geleverd aan de kwaliteit van de Nederlandse politiek.

Bij de herdenking in de Tweede Kamer werd stil gestaan bij de vorming van het eerste paarse kabinet. De vorming van Paars I was een grote doorbraak voor Van Mierlo en D66. Niet alleen vanwege hun kabinetsdeelname - dat was al vaker voorgekomen, zonder veel succes - maar vooral omdat er einde kwam aan de naoorlogse hegemonie van de christendemocraten. Er heerste grote frustratie over een regentenmentaliteit van het CDA.
De ChristenUnie en haar voorlopers waren niet enthousiast over Paars. Er volgden koude en kale jaren van individualisering en ontideologisering. De PvdA kon zich in Paars handhaven dankzij de theorie van de Derde Weg, een neoliberale visie op de overheid waarin veel meer aan de markt werd gelaten. Dus veel privatisering; burgers werden meer op zichzelf teruggeworpen.

Niet alleen vanwege het overlijden van Van Mierlo staan deze weken in het teken van oud en nieuw. Overal verschijnen berichten over politici die er mee ophouden. Deze weken meldden verschillende politici dat ze niet meer verkiesbaar zijn. Daar zitten smaakmakers tussen die al lang in de politiek zitten zoals Azough, Remkes, Eurlings en Griffith. Andere collega's als Eddy Bilder en Ton Heerts stoppen al na één periode.
,,Het is tegenwoordig al nieuws als je niet opstapt!'' hoorde ik iemand zeggen over al de berichten van politici die aankondigen niet langer verkiesbaar te zijn. Het gaat dan ook wel heel hard. Het meest opmerkelijk was voor mij het bericht dat Wouter Bos er mee stopt en dat hij wordt opgevolgd door Job Cohen. Waar een partijleider meestal opstapt om plaats te maken voor een nieuw, jong talent, kiest de PvdA blijkbaar voor een gerijpte, vaste waarde; iemand met veel ervaring, de belichaming van de traditionele PvdA. Dat kan een meesterzet zijn, maar het heeft ook een risico. Zoals Van Mierlo zich met succes keerde tegen de hegemonie van het CDA, zo bestreed Pim Fortuyn de regentenkliek van de PvdA. Met succes. Er volgden een paar kabinetten zonder de PvdA.
Cohen maakte deze week bekend Ahmed Marcouch graag mee te willen nemen naar Den Haag. Marcouch was ook al benaderd om fractievoorzitter te worden in Amsterdam, maar zou zelf meer interesse hebben in het wethouderschap. Tja, dat geeft toch weer een beeld van een hoofdstedelijke PvdA die alvast de zaken verdeelt. Een houding die hen ook al eerder duur is komen te staan.

Vandaag werd bekend dat alle Kamerleden van de ChristenUnie weer verkiesbaar willen zijn voor de aankomende verkiezingen. Dat is voor ons best spannend, maar dat heb ik zoveel liever dan dat wij voor de kiezer alvast even bedenken wie wat moet gaan doen. Ook is er geen onderlinge competitie, we gunnen elkaar nog dagelijks het licht in de ogen. We zijn stuk voor stuk gemotiveerd om elke dag weer hard te werken. Ik ben daar blij mee. Dat is een hele prettige bijkomstigheid van het werken in afhankelijkheid van een God die alles in handen heeft.

Ed Anker

Kan iedereen het nog volgen?

Sat, 13 Mar 2010 21:01:10 +0100

Vandaag (zaterdag 13 maart) was ik uitgenodigd voor het radioprogramma Tros Kamerbreed. Ik zat daar met demissionair staatssecretaris Ank Bijleveld (CDA) en oud-minister voor WWI, Eberhard van der Laan (WWI). Net voordat de uitzending begint zegt Eberhard tegen mij: 'Arie, wist je dat nog maar drie weken geleden is dat het kabinet is gevallen?'. Ik geloofde hem niet, maar moest na enige rekenwerk concluderen dat hij gelijk had.

Onvoorstelbaar wat er na die nacht allemaal niet gebeurd is. Met deze week als 'hoogtepunten' het vasthouden van het CDA aan Balkenende als lijsttrekker, het aangekondigde vertrek uit de politiek van CDA-kroonprins Camiel Eurlings, het terugtreden van Wouter Bos als politiek leider van de PvdA en het naar voren treden van Job Cohen als zijn opvolger. In een duizelingwekkende vaart volgen de ontwikkelingen elkaar op. Kan iedereen het nog volgen? Het kost mij in ieder geval enige moeite.

Als ChristenUnie hadden we aan het begin van deze week juist een poging gedaan de focus weer op de inhoud van de politiek te richten. Maandag werd op de site van de ChristenUnie (www.christenunie.nl) door onze programmacommissie alvast een tip van de sluier van het nieuwe programma opgetild. Naar mijn overtuiging financieel-economisch een eerlijk verhaal. We gaan een zware tijd tegemoet. Er zal fors bezuinigd moeten worden, maar gerichte lastenverzwaringen kan niet uitgesloten worden. Voor de ChristenUnie staat daarbij het principe van 'de sterkste schouders zullen de zwaarste lasten moeten dragen' centraal.

In het radioprogramma Dit is de dag (dinsdagmorgen) werd ik geconfronteerd met de opmerking dat dit toch wel erg links was. Met zulk soort opmerkingen heb ik dus helemaal niets. Hoezo links? Als ik mijn Bijbel open (en dat doe ik iedere dag) zie ik dat principe op meerdere plaatsen van de Bijbel terugkomen. Waarom gaan we dat nu opeens links noemen. Het is voluit christelijk-sociaal. Ik vind overigens de tegenstelling die gemaakt wordt tussen bezuinigen en lastenverzwaren een valse. Waar je ook voor kiest, de burgers zullen het gaan merken. Of doordat er allerlei (financiële) voorzieningen wegvallen of doordat de lasten wat omhoog gaan.

Als ChristenUnie zetten we ook in op een samenleving waar mensen zich op elkaar betrokken weten en verantwoordelijkheid nemen voor elkaar en hun leefomgeving. Burgerschapsvorming is in dat opzicht de rode draad in onze bijdrage in het integratiedebat. Er wordt momenteel nog hard verder gewerkt aan het programma. Tijdens ons congres (24 april) zal het programma definitief worden vastgesteld. Via internet is in vier dagen tijd al door ca. 1500 mensen gereageerd. Een ongekend hoog aantal. Fijn om te zien dat zoveel mensen betrokken zijn. Daar blijkt volgens mij ook een honger naar inhoudelijke discussie uit.

De discussie over de inhoud werd in de media al weer snel weggedrukt door de politieke ontwikkelingen. Begin van de week werd bijvoorbeeld duidelijk dat het CDA verder gaat met Jan Peter Balkenende als lijsttrekker. 'Ik ga voor goud', gaf Balkenende na afloop van het bestuursberaad aan. Ik laat de gekozen bewoordingen maar even voor zijn rekening. Ik hoop wel dat onze lijsttrekker André Rouvoet zich nooit zo zal uitlaten. Als lijsttrekker vertegenwoordig je allereerst je partij. Dan is het altijd nog: wij gaan voor goud.

Maar ook dat vind ik nog behoorlijk plat. Je zoekt als partij - en als politicus die zijn partij mag representeren- het goede voor de samenleving. Daar ga je dan voor. Voor een christen-politicus geldt dan ook nog eens de woorden van Micha 6, vers 8: 'Je weet wat de HEER van je wil: niets anders dan recht doen, trouw te betrachten en nederig de weg te gaan van je God'. Een dergelijke attitude in de politiek is pas echt goud waard! Ik wens het iedereen toe.

Het aangekondigde vertrek van Camiel Eurlings (CDA) kwam voor mij niet helemaal als een verrassing. Enkele maanden geleden begreep ik al van hem dat hij erg met zijn toekomst bezig was. Het was in ieder geval niet vanzelfsprekend dat hij beschikbaar zou zijn voor een nieuwe periode. In de kring van partijgenoten heb ik donderdag aangegeven zijn keuze ontroerend te vinden. Er waren er die dachten dat ik een grapje maakte, maar dat was niet het geval. Ik vind het klasse als iemand als Camiel zo gericht kiest voor het stichten van een gezin. Jammer dat er mensen zijn die direct er weer allerlei andere bedoelingen achter zien schuil gaan. Laten we iemand nu eens gewoon op zijn woord geloven.

Dat geldt ook voor de keuze die Wouter Bos heeft gemaakt. Hij kiest voor zijn vrouw en drie jonge opgroeiende kinderen. Van nabij heb ik gezien hoe zwaar zijn werk is. Dat geldt ook voor de andere vice-premier, André Rouvoet. Het is van tijd tot tijd haast onmenselijk geweest wat van hen gevraagd werd. Zeker nadat ons land in een financiële en economische crisis terecht kwam. Als je twijfels hebt of je dat nog een aantal jaren vol kan houden, moet je het aloude verkeersprincipe 'bij twijfel niet inhalen' toepassen. Bos heeft dat gedaan en ook gezorgd voor een goede opvolger. Ik beschouw Job Cohen, met alle politieke verschillen die er zijn tussen de ChristenUnie en de PvdA, als een man van statuur en met samenbindende kwaliteiten. Dat zijn in deze volledig gepolariseerde tijd eigenschappen die goed van pas komen.

Ik denk dat vooral D66, GroenLinks en de SP niet blij zijn met deze machtswisseling bij de PvdA. Dit zal bij hen, zo denk ik, kiezers doen wegtrekken. Op internet kwam ik al dergelijke berichten tegen. Het politieke landschap kan de komende tijd nog wel eens behoorlijk gaan veranderen. De ChristenUnie kan daarin ook een rol vervullen. Laat men ons niet te snel afschrijven. We hebben de afgelopen jaren laten zien verantwoordelijkheid te kunnen dragen. Doen dat tot op dit moment nog steeds in het demissionaire kabinet. We zijn zoeken het als ChristenUnie in verbindend leiderschap. Dat heeft ons land op dit moment keihard nodig. En we streven als ChristenUnie naar een duurzame en sociale economie en naar een stabele en betrokken samenleving. De noodzaak daarvan kan de komende weken niet voldoende onderstreept worden.

Deze week kwam ook het bericht door van het overlijden van Hans van Mierlo (D66). Met zijn politieke achtergrond heb ik niet zoveel, maar als politicus heb ik hem altijd uitermate interessant gevonden. Als tiener ben ik om die reden wel eens naar een politieke avond van D66 geweest waar Hans van Mierlo als spreker optrad. Hij wist de aanwezigen en ook mij goed te boeien. Van Mierlo was een begaafd spreker. Zijn politieke inhoud heb ik echter minder kunnen waarderen. Hij was wel de man achter het ontstaan van paars (1994-2002). En die periode heeft ons land naar mijn mening niet veel goeds gebracht. Een nieuwe paarse periode (of paars-plus met GroenLinks erbij) is wat mij betreft geen aantrekkelijk perspectief voor ons land. Nog een reden te meer om de komende weken en maanden vol voor de ChristenUnie te gaan. Het gaat 9 juni a.s. echt ergens om.

Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen

Fri, 12 Mar 2010 13:02:00 +0100

Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. Een modern begrip waarbij je moet oppassen dat het niet verwordt tot een containerbegrip. En dat is wel aan het gebeuren. En om het goed te doen kom je veel onbegrip tegen, let wel de goeden niet te na gesproken. Maar maatschappelijk verantwoord ondernemen is niet een truckje, het moet in je DNA zitten...

Enige tijd geleden hebben Cynthia Ortega en ik vragen gesteld aan de minister van Financiën, toen nog minister Bos. Dat ging over de aanbesteding van het de nieuwe huisbankier van het Rijk waarbij geen eisen gesteld zijn aan wat je noemt Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. En bij de bank waar het om ging, die uit de aanbesteding is gekomen: RBS (Royal Bank of Scotland) staat dit MVO niet zo erg hoog in het vaandel. Terwijl het toch overheidsbeleid is om bij alles wat we doen MVO als uitgangspunt van beleid te nemen. Maar ja, voor financiële instellingen is dit kennelijk moeilijk.

En laten we eerlijk zijn: als het gaat om de financiële wereld is het natuurlijk de vraag wat men daar verstaat onder MVO. Wat is verantwoord. In gesprekken, ook nog die ik van de week voerde, blijkt dat met name in de financiële wereld MVO een ver-van-mijn-bed-show is. En we zijn er natuurlijk ook een ster in om telkens een andere inhoud te geven aan dat begrip. Gaat het bijvoorbeeld om clusterbommen waar in geïnvesteerd wordt, of om mijnbouwpraktijken die weinig rekening houden met duurzame ontginning. Of beleggingen in investeringen bij andere organisaties die weinig rekening houden met het milieu. En het gevaar is dat we de problemen dan zo stapelen, dat het zo groot wordt, dat we ten einde raad beslissen om maar niets te doen. En banken zeggen snel: ja, maar we kunnen de klanten toch niet voor het hoofd stoten. En dat is dus maar de vraag. Als financiële instellingen zich niet, onder het mom van de klant wil het, rekenschap geven van wat hun investering betekent wordt het nooit wat. Als alle banken echt werk maken van wat maatschappelijk verantwoord is, en daardoor bepaalde activiteiten niet meer gefinancierd kunnen worden, wordt er ook iets bereikt!

De vraag bij al deze problemen is: gaat een financiële instelling voor een optimaal rendement of een maximaal rendement. En lokken we, als we voor dit laatste gaan, niet een soort lemmingen gedrag uit: iedereen doet het dus ik ook. Totdat we aan het einde van een waanzinnige wedloop met zijn allen over de rand van de klif storten. En we zoals nu, midden in een crisis terecht komen. Dat laatste hebben we dus uitgebreid de laatste jaren zien gebeuren. Gedreven door torenhoge bonussen ontstaat een sfeer waarbij de handelaren, volstrekt los van de werkelijke waarde van het geld, met immense virtuele bedragen, handel drijven. Maar pas op als het fout gaat. Wanneer afgeboekt moet worden op de virtuele waarde raakt ineens de schijneconomie de reële economie. En dan gaat het mis. Keihard mis. Hoeveel beurswaarde is ook al weer het laatste jaar verdampt…? Pakweg € 300 miljard?

De vaste Kamercommissie van Financiën heeft enige tijd geleden een gesprek gehad bij de Triodosbank. Je kan natuurlijk zeggen dat die wel heel ideëel is. Maar de vraag dringt zich op of die houding leidt tot winstmaximalisatie of winstoptimalisatie. Ik denk het laatste. Analisten mogen beoordelen of die winst dan stabiel is of niet, maar misschien is die wel te verkiezen boven het snelle vluchtige geld. Want hoe wordt dat verdient? En dan zijn we terug bij wat maatschappelijk verantwoord is. Dat vang je niet in een protocol, of door goede afspraken in je organisaties. Dat moet in je genenpakket zitten. Een mooi voorbeeld dat ik laatst hoorde was van Akzo Nobel. Die spreekt over verantwoord ketenbeheer, waarbij in alle facetten van de productie gezorgd wordt dat rekenschap gegeven kan worden van verantwoord ondernemen. Een voorbeeld waarbij wel al integraal gedacht wordt. Ik kan mij voorstellen dat dit ingewikkelde processen zijn. En zoals ik hiervoor al schreef we zijn er een meester in om de problemen zo groot te maken, te stapelen in de moeilijkheden, dat we dan geen beslissing meer kunnen nemen. Mijn stelling is dan: maak het probleem zo klein dat je een beslissing kan nemen. Dan wordt een groot probleem stuk voor stuk ontrafeld en vallen puzzelstukjes op hun plaats. Tot een Maatschappelijke Verantwoord Ondernemen schilderij…

Het wordt dus tijd dat de overheid het goede voorbeeld gaat geven en zelf als eerste op al haar aanbestedingen Maatschappelijke Verantwoord Ondernemen van toepassing gaat verklaren. Is het moeilijk om alles in een keer te doen? Dan geldt dat prachtige spreekwoord dat ik geleerd heb van mijn oma die veel breidde: elke dag een draadje is een hemdsmouw in het jaar.

ernst

Op zoek naar balans tussen solidariteit en verantwoordelijkheid

Wed, 10 Mar 2010 21:59:26 +0100

Afgelopen maandag had ik een boeiende bijeenkomst met een aantal ondernemers uit de achterban van de ChristenUnie. Deze bijeenkomst was georganiseerd door het partijbureau. De inbreng van de ondernemers was erg nuttig en herkenbaar en bood ook ruimte voor zelfreflectie.

De ondernemers gaven aan dat de ChristenUnie wat hen betreft nog wel meer oog zou mogen hebben voor ondernemers; ze verlangen een duidelijke economische partijvisie. Daarmee raken ze een punt waar winst valt te behalen. Wat wij aan zegeningen hebben gezien op onze inzet op het gebied van economische zaken, is de afgelopen jaren onvoldoende voor het voetlicht gekomen. Daar moeten wij de komende tijd scherper op inzetten. Daarnaast is er inderdaad geen sprake van een alomvattende economische visie of kader - hoewel de theorie van Goudzwaard over de 'economie van het genoeg' voor mij een inspiratiebron is voor dit thema.

Er zal een betere balans moeten komen tussen aandacht voor sociale- versus economische thema’s. Wat de ondernemers was opgevallen, is dat veel wet- en regelgeving tot stand komt door gebrek aan vertrouwen tussen overheid en het bedrijfsleven. Helemaal mee eens, dacht ik bij mij zelf; daar heb ik mijzelf ook weleens aan bezondigd. Vaak moet de grote groep ‘goeien’ lijden onder de kleine groep ‘kwaaien’.

Volgens een van de ondernemers die ik sprak is de leidende motivatie om een onderneming te starten, het maken van zoveel mogelijk winst. Daar ben ik het maar ten dele mee eens. De afgelopen jaren ben ik in contact gekomen met onder andere jonge ondernemers die uit andere motieven het ondernemerschap hebben omarmd. Ideële motieven bijvoorbeeld, behoefte aan zelfstandigheid, het verlangen talenten maximaal te benutten; zulke motieven spelen naast 'roeping' een belangrijke rol in deze keuze. Deze trend zie ik ook bij jonge werknemers. Laatst was er in de Tweede Kamer een bijeenkomst met young professionals uit de industrie. Zij gaven aan, voorrang te geven aan ruimte voor persoonlijke ontplooiing, creativiteit en flexibiliteit, boven een hoog salaris. Zo zie je maar weer; in dit soort zaken is er niet zoiets als één waarheid.

Een ander punt dat ik graag wil onderstrepen is dat er op sociaal-economische gebied veel meer aandacht moet komen voor de persoonlijke verantwoordelijkheid van de ondernemer, maar ook van individuele burgers. Als ChristenUnie dienen wij inderdaad niet uit het oog te verliezen dat wij staan voor een juiste balans tussen enerzijds solidariteit en anderzijds eigen verantwoordelijkheid. Ondersteunen van het bedrijfsleven is prima, maar dat mag niet resulteren in complexe subsidieregelingen en bureaucratie. Wij moeten in Nederland oppassen dat wij investeerders niet het land uitjagen naar landen zoals India. Ons investeringsklimaat moet onder andere verbeterd worden door vermindering van administratieve lasten, minder bureaucratie, meer stimuleringsmogelijkheden voor innovatie, verhoging van de productiviteit en een juiste aansluiting van onderwijs op de arbeidsmarkt.

Naast aandacht voor MKB’ers moet er ook aandacht zijn voor de grote bedrijven, merkte een ondernemer op. Daar moest ik even bij nadenken. Ja…, wel aandacht, maar niet evenveel aandacht. Hoeveel, dat zal afhangen van het onderwerp. Bijvoorbeeld bij de debatten over de wijziging van de winkeltijdenwet, móest ik wel stelling nemen tegen grote bedrijven, in het voordeel van kleine winkeliers. Daarnaast moeten wij niet vergeten dat het grootste deel van ons Bruto Nationaal Product opgebracht wordt door het MKB. Maar ik begrijp wel wat deze ondernemer bedoelde. Ook grote bedrijven zorgen voor werkgelegenheid en het ‘spekken’ van de staatskist. Uitgangspunt is dat het geld eerst verdiend moet worden, wil het uitgegeven worden. Dus nu en dan waardering uitspreken voor hun inzet, is niet teveel gevraagd. Dat zal ik zeker meenemen.

Alles bij elkaar was het erg inspirerend om te luisteren naar de verschillende ondernemers, die hun ervaringen en visies met ons wilden delen. Uitdagende visies en ideeën die wat mij betreft bruikbaar zijn om meegenomen te worden in de economische paragraaf van het ChristenUnie verkiezingsprogramma.

Cynthia Ortega-Martijn

En ineens vindt de PvdA de JSF niet controversieel

Tue, 09 Mar 2010 17:41:19 +0100

Het zijn wat onwezenlijke tijden. Veel wetsvoorstellen zijn door de Kamer van de agenda afgehaald, ook wetsvoorstellen waar eigenlijk iedereen voor was of waarover al grote overeenstemming bestond. Zoals een herzieningplan voor de jeugdzorg en een wet om overmatig alcoholgebruik onder jongeren tegen te gaan. Voorstellen daarentegen die door de oppositie altijd als controversieel werden bestempeld - zoals de aankoop van nieuwe JSF-straaljagers - wilde de oppositie, inmiddels gesteund door de PvdA, nu plotseling wel bespreken.

Intussen gaan we gelukkig wel door met de parlementaire werkgroep Jeugdzorg. Vandaag hebben we weer een hoorzitting gehad, met jeugdzorgaanbieders, wethouders en gedeputeerden, verschillende bureaus jeugdzorg en de oud-staatssecretaris Clemence Ross-Van Dorp. We zullen nu de hervormingsplannen voor de Jeugdzorg van minister Rouvoet betrekken bij ons eindrapport.

Intussen komen er, nu de Kameragenda is uitgedund, weer nieuwe taken op ons af als Kamerleden. De VerkiezingsProgrammaCommissie moet nu versneld, binnen twee weken, een concept-verkiezingsprogramma schrijven. De leden worden daarover deze week geraadpleegd, maar intussen mogen we ook als Kamerleden onze input leveren. Ook krijgen we als Kamerleden binnenkort een gesprek met de selectiecommissie, die de nieuwe kandidatenlijst voor de Tweede Kamer voor de ChristenUnie moet opstellen.

En inmiddels is de campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen al losgebroken. CDA en PvdA zouden er volgens mij verstandiger aan doen, elkaar niet uit te sluiten. Als er 'over rechts' geen coalitie mogelijk is - wat goed denkbaar is - dan zal er toch weer samengewerkt moeten worden. Dat zou ook mijn voorkeur hebben: opnieuw een christelijk sociaal kabinet. Juist nu er 35 miljard euro bezuinigd moet worden, maar ook nu we met elkaar in staat zijn gebleken een cultuurverandering in te zetten naar een betrokken en normstellende overheid die mensen uitzicht geeft en hoop. Maar mogelijk moet het dan wel met andere spelers in het kabinet. Het persoonlijk vertrouwen tussen Balkenende en Bos mag nu wel tot een dieptepunt zijn gedaald, maar laten de partijen dan tenminste boven die individuele schaduwen uitstijgen en kijken naar het landsbelang en wat goed is voor de samenleving.

Joel Voordewind

En zo cre�ert elkeen z'n eigen werkelijkheid

Sat, 06 Mar 2010 23:24:15 +0100

Ik schrijf deze weblog een dag na de gemeenteraads-verkiezingen. De uitslagen zijn bekend. Zoals het er nu naar uitziet, heeft de ChristenUnie op een paar zetels na de grote winst van 2006 weten vast te houden. We maken ook onze entree in een aantal nieuwe gemeenten (Culemborg, Tiel, Rhenen, Appingedam, Strijen, Harlingen, Teylingen en de deelraad Rotterdam Charlois), maar moeten helaas in een aantal andere gemeenten onze zetel prijsgeven.

Er zijn ook gemeenten waar winst wordt gepakt. Onder andere in mijn eigen woonplaats Zwolle (van 5 naar 6 zetels). Zouden mijn flyeractiveiten in de vroege ochtend van 3 maart (07.30 uur bij het NS-station, gaap) daar nog invloed op hebben gehad?

We mogen als ChristenUnie landelijk tevreden zijn over de uitslag. Als derde coalitiepartner is ons niet overkomen wat D66 vier jaar geleden wel heeft meegemaakt. We zijn goed overeind gebleven. Al kan het natuurlijk altijd beter. Het valt mij op dat met name die steden en dorpen waar het minder ging, me bezighouden. Vaak ken ik de mensen daar persoonlijk. Uit eigen ervaring weet ik hoe zwaar het is als de uitslag tegenvalt en posities (bijvoorbeeld die van wethouders) onzeker zijn. Het hoort wel allemaal bij politiek. Als je in de politiek alleen maar kunt winnen, hoor je er niet thuis. Sterker nog: ook verliezen moet je meemaken. Dan smaakt de overwinning een volgende keer veel beter. Kijk maar naar D66. De opluchting straalt eraf.

Ik ben trots op al die ChristenUnie-mensen die in de afgelopen maanden, weken, dagen, zo keihard gewerkt hebben. Tijdens mijn rondtour door het land ben ik er veel tegengekomen. En dan heb ik het niet alleen over de kandidaten voor de gemeenteraad, maar ook over de folderaars, de posterplakkers en noem maar op wat er allemaal voor een campagne moet gebeuren. Voor zover deze mensen deze weblog lezen: heel hartelijk dank voor jullie inzet.

Bijzonder hoe veel partijen de verkiezingsuitslag naar hun hand proberen te zetten. Ik hoorde Wouter Bos voor de televisie zeggen dat de PvdA weer 'helemaal terug' was. Hoezo helemaal terug met meer dan 660 zetels verlies? Het CDA benadrukt voortdurend dat ze lokaal nog steeds de grootste partij zijn, maar daar moet het verlies toch ook hard aangekomen zijn. Wilders kraaide op de verkiezingsavond victorie, maar hij deed toch echt maar in twee steden mee. Rita Verdonk heeft het dan objectief gezien veel beter gedaan (meer dan 50 zetels winst). Duidelijk is dat iedereen zo zijn of haar eigen werkelijkheid creëert. En bijna altijd om er zelf beter uit te komen. Daar zullen burgers toch ook wel eens heel erg moe van worden.

Deze week werden we opnieuw geconfronteerd met de naweeën van de kabinetsval. Met name Bos en Balkenende houden maar niet op erover te spreken. Balkenende sloot min of meer de PvdA uit als nieuwe coalitiepartner. Zo uitgesproken is hij over de PVV nog nooit geweest. Bos liet op zijn beurt ook merken weinig meer op te hebben met het CDA. Zo komen we er wel! Als iedere partij nu zo bezig gaat op weg naar 9 juni, zal het nog heel erg moeilijk worden om coalities te vormen. En dat is het alleen op basis van de peilingen nu al. Wat we nu nodig hebben is samenbindend leiderschap. Daar hoort toch echt een andere attitude bij dan verongelijkt en gefrustreerd natrappen.

Een paar weken geleden verwachtten we nog na 3 maart even wat gas te kunnen terugnemen. Dat zal door de val van het kabinet nu niet kunnen. Er wordt hard gewerkt aan kandidatenlijsten en verkiezingsprogramma's. We gaan full speed door. Al zal ik dit weekend toch even wat afstand nemen. ik heb mijn echtgenote beloofd een weekendje met haar weg te gaan. Dat heeft ze wel verdiend na al die weken waarin ik eerder minder dan meer thuis was. Ik schrijf mijn weblog daarom nu maar wat vooruit. Politiek is leuk, maar er zijn grenzen. Mijn huwelijk wil ik er in ieder geval niet voor op het spel zetten.

Nawoord
Ik had net mijn weblog afgerond, of het bericht van het terugtreden van Agnes Kant als fractievoorzitter van de SP komt door. Ik heb donderdagmorgen nog met haar in het televisieprogramma Goedemorgen Nederland gezeten. Ik had goed drie uur geslapen, maar zij helemaal niet. In de uitzending sloot ze nog uit dat Jan Marijnissen zou terugkeren als lijsttrekker. Haar vertrek maakt maar weer eens duidelijk hoe hard de politiek kan zijn. Ik heb veel respect voor haar keuze.

Arie Slob

Controversieel

Fri, 05 Mar 2010 12:40:27 +0100

Het was deze week, de week na u weet wel, dat over alle onderwerpen het oordeel uitgesproken moest worden: controversieel of niet controversieel. Je moet daarbij eerlijk zijn naar elkaar toe: soms wil je heel graag iets afgemaakt hebben, maar andere partijen kunnen daar echt hjeel anders in zitten. En dus moet je niet willen stemmen over onderwerpen om bij meerderheid een onderwerp al dan niet controversieel te verklaren. Het moet "natuurlijk" gaan. Maar de Kamer deed daarbij zichzelf tekort.

Het begon dinsdag bij LNV voor mij. Gelukkig was daarbij Bas van der Vlies ook aanwezig, hij heeft dit natuurlijk al wel een paar keer eerder meegemaakt. En verbazend is dan te zien hoe partijen iets controversieel verklaren waarvan nog maar de vraag is of een Kamer in andere samenstelling tot een ander besluit zal komen. Daarmee maakt de Kamer haar eigen mogelijkheden die er wel zijn tot een zinloze mogelijkheid. En dat is slecht voor het land. Het feit dat het Kabinet is gevallen hoeft nog niet te beteken dat de kamer op haar handen gaat zitten. Ja werd er door de collega’s gezegd: maar over dat onderwerp is discussie. Bijvoorbeeld over de huisvesting van dieren. Ja, dank je de koekoek. Natuurlijk is daar discussie over en dat is ook goed. dat zal er ook in een nieuwe Kamer zijn, daarmee is het nog niet controversieel. Je kunt misschien besluiten wat aanpassen de ene of de nadere kant op, maar die huisvestingsregels zijn vaak ook een discussie in internationaal verband. En dus moet je jezelf niet buitenspel zetten. En daar was de ervaring van Bas ook heel welkom, die op een aantal goede momenten dat ook nuanceerde.

Of zoals vandaag over de Deltawet. De VVD verklaarde deze controversieel want de discussie over de IPPC uitgangspunten loopt nu. Ja dat is inderdaad een heel vervelende discussie. Maar niemand betwist dat er iets aan onze dijken moet gebeuren, of aan onze kustverdediging. Dus waarom niet op zijn minst de discussie aangaan, zien wat de discussie over die klimaatdiscussie oplevert, en dan verder gaan met het ontwikkelen van het beleid dat nodig is. Dat is helemaal niet controversieel, dat is broodnodig.

Of het Rekeningrijden. Ook al controversieel verklaart. Maar wat de tegenstanders er niet bij vertellen is dat de laatste Nota Mobiliteit uitgaat van rekeningrijden omdat de files niet op een andere manier te bestrijden zijn. Je kan nooit genoeg asfalt aanleggen om de files op te lossen. Rekeningrijden, sterke verbetering van het openbaar vervoer, en ja ook soms aanleggen van extra wegen, al die maatregelen zijn nodig om Nederland weer in beweging te krijgen. Wie daar 1 van de maatregelen uithaalt fopt de burger als hij zegt dat dat zonder problemen kan en moet ook eerlijk vertellen wat dat extra kost. Door het invoeren van kilometerheffing werd € 8 mrd bespaart aan kosten voor de aanleg van extra wegen. 8 mrd, waar gaan we dat vandaan halen in deze tijden?

En zo zijn er meer voorbeelden. Laat de Kamer daar toch de discussie over voeren en zichzelf niet monddood maken. Wanneer realiseren we ons dat de Kamer geen vrijblijvende discussieclub is, maar verantwoordelijk voor wat er in dit land gebeurt…

De ChristenUnie doet dat in ieder geval door actief verantwoordelijkheid te blijven nemen, ook in deze demissionaire periode.

ernst

Stabiel, betrokken, dat in ieder geval!

Thu, 04 Mar 2010 18:51:34 +0100

Tot diep in de nacht heb ik de uitslagen van de gemeenteraadsverkiezingen gevolgd. Het werkte haast verslavend voortdurend de gegevens en percentages uit al die honderden gemeenten bij te houden. En dan zijn er heel veel plekken die in het bijzonder mijn aandacht hadden. Natuurlijk mijn woonplaats Zwolle, met winst van 1 zetel!

En dan al die plekken waar ik de afgelopen weken ben geweest voor werkbezoeken en spreekbeurten, waar soms zetelwinst te zien is, dan wel procentuele groei of stabiliteit. Heel veel mooie resultaten! Gefeliciteerd Harlingen, Leeuwarden, Nunspeet, Ommen, Nijkerkm Zwartewaterland, Sliedrecht, Midden-Drenthe (en ik vergeet er vast nog een paar. Dat is het risico van opsommingen…)

Maar er zijn ook plekken, met name de grote steden, waar ik op iets meer had gehoopt. Een doorbraak in Amsterdam, stabiliteit in Utrecht en Leiden, mooie resultaten in Den Haag, waar veel fractiemedewerkers aan mee hebben gewerkt, verlies in Haarlem… Echt heel jammer!

Waar ik zorgen over heb is welke colleges er gevormd moeten gaan worden, in plaatsen waar de tegenstellingen zo groot zijn geworden. Wat moet je nu met een politicus die ‘de gevestigde politiek helemaal gek wil maken’? Het staat zo verschrikkelijk haaks op waar we als ChristenUnie voor staan: het goede zoeken, de vrede zoeken voor de stad, een bloeiende samenleving…

Vandaag stort ik me weer op de procedurevergaderingen. Lijsten met onderwerpen doornemen en besluiten wat al dan niet controversieel is. Zeker bij VROM en VWS krijg ik een verdrietig gevoel. Nog zoveel dingen stonden op stapel voor dit jaar: De evaluatie van Schoon&Zuinig en aanvullende maatregelen om die mooie doelstellingen op milieu en energie te halen. Meer duidelijkheid en zekerheid voor de zorg over kwaliteit en bekostiging. Veel instellingen zitten nu in een akelige spagaat en moeten in deze onzekere situatie de voorbereidingen voor volgend jaar op orde krijgen. De medisch-ethische onderwerpen wil ik controversieel verklaren. Nu de PvdA niets meer heeft met de afspraken in het coalitieakkoord is het risico van verruiming rondom de embryowetgeving bijvoorbeeld te groot.

Even komt weer het gevoel bij me boven dat er een einde is gekomen aan het verwerkelijken van onze christelijk-sociale agenda. Maar ik schud het gauw van me af. Niks geen einde! Onze agenda staat nog steeds recht overeind! En linksom of rechtsom, vanuit welke positie dan ook, en vanuit welke plek in het land dan ook, we gaan ermee verder! De afgelopen jaren zijn prachtige dingen gebeurd op lokaal niveau, zijn ChristenUnie-bestuurders aan het werk geweest, en liggen er agenda’s klaar voor de komende vier jaar in de gemeentepolitiek, met veel aandacht voor wat kwetsbaar is en waar goed ruimtelijke ordeningsbeleid, milieubeleid en bijvoorbeeld een Wet maatschappelijke ondersteuning voor nodig is.

Landelijk en lokaal hebben wij bewezen een stabiele, betrouwbare en verantwoordelijke partij te zijn. Zonder streken, dat scheelt! Ons land heeft de ChristenUnie hard nodig! We hebben veel te bieden aan inhoud en visie. We geloven dat Gods Woord en Gods geboden heilzaam zijn voor de hele samenleving. Naast inhoud en visie hebben we betrouwbaarheid, stabiliteit, verantwoordelijkheid, bescheidenheid en ernst te bieden. We lopen niet weg als het lastig wordt. De economische en financiële situatie vragen om antwoorden en mensen die klaar staan om dienstbaar te zijn aan de samenleving. Ik wens ons allemaal wijsheid, kracht en zegen!

Esme Wiegman

De avond voor...

Wed, 03 Mar 2010 19:54:47 +0100

Morgen is het zover, we gaan stemmen voor de gemeenteraad. Op straat wordt daar wel eens minachtend over gedaan, het zijn 'maar' gemeenteraadsverkiezingen. Ook landelijke politici lijken soms meer ge�nteresseerd in de landelijke vertaling van deze verkiezingen. Dat geldt niet voor mij: ik ben gek op lokale verkiezingen!

Als ik ergens een gemeentehuis bezoek in het land neem ik altijd even een kijkje in de raadszaal, daar gebeurt het! Het is bijzonder dat we onze lokale vertegenwoordigers kunnen kiezen. Het is zeker zo bijzonder dat mensen zich daarvoor inspannen, het is veel liefdewerk oud papier. Daarom vond ik het ook erg inspirerend om de laatste weken veel ChristenUnie-verenigingen mocht bezoeken. Altijd weer die gemotiveerde mensen.

Eerlijk gezegd kon ik dat ook wel eens gebruiken. De zaterdag na de val van ons kabinet was ik op een avond in Assen. Hun mooie gelikte campagnespotje gaf me al een brok in de keel. 'Wat gaaf dat deze mensen zo enthousiast zijn' ging door mij heen. Het optreden van gospelkoor Inside Out zet je op zo'n moment ook weer helemaal in vuur.

Het is helemaal leuk om bijzondere bezoeken te brengen. Ik heb zo een paar goede, late nachten gehad op bezoek bij christelijke studentenverenigingen. Eerst een avondje in Utrecht, na flinke arbeid in de bediening van Happietaria (vrijwilligersrestaurant voor het goede doel) op bezoek bij SSR-NU, NSU en VGSU. En vorige week in Leiden. Als er bij VGSL een knalhard brallied wordt aangeheven, dan ben ik weer even helemaal thuis.

Vanmiddag crosste ik met een barfiets en de lokale ChristenUnie dwars door Den Haag. Met z'n allen tegen een brug op, dat bindt. Vanavond ga ik nog plaatjes draaien op de Haagse Verkiezingsnâch. Ook weer iets bijzonders.

Vanf deze plek wens ik alle ChristenUnie-kandidaten heel veel succes. Ik ben jullie dankbaar en trots op jullie!

Ed Anker

Kunnen we in dit land nog met verschillen omgaan

Sat, 27 Feb 2010 14:19:52 +0100

Hoe gaat het? Die vraag is me in de week na de val van het kabinet veel gesteld. Ik heb erg veel meeleven en bemoediging ervaren. Niet alleen vanuit de ChristenUnie-achterban. Fijn om ook te horen en te lezen hoe veel mensen het optreden van de ChristenUnie gewaardeerd hebben. Dat doet goed.

Natuurlijk is er bij mensen ook onbegrip. Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Die vraag moet vooral door de PvdA beantwoord worden. Naar onze oprechte mening was er een voor iedereen bevredigende oplossing voorhanden en had een kabinetsbreuk voorkomen kunnen worden. Helaas is dat niet gebeurd.

Dat betekent dat we nu met een andere politieke werkelijkheid te maken hebben. Er zal geschakeld moeten worden. Ook door de politici van de ChristenUnie. Dat hebben we deze week dan ook gedaan. Dat kon ook niet anders, met de gemeenteraadsverkiezingen in het vooruitschiet. Dit was de laatste volle week dat er campagne gevoerd kon worden.

De maandag stond nog in het teken van de val van het kabinet. Ik ben weer naar den Haag gereisd en heb daar met onze fractie vergaderd over de politieke stand van zaken. Met elkaar moesten we ook een advies voorbereiden aan Hare Majesteit de Koningin. Met haar heb ik aan het eind van de middag op paleis Noordeinde zo'n drie kwartier gesproken. Een bijzondere ervaring. Een dag later besloot Koningin Beatrix, na raadpleging van alle fracties en haar vaste adviseurs, dat de CDA- en ChristenUnie-bewindspersonen demissionair verder zouden moeten gaan.

Ik had persoonlijk graag nog een korte informatieronde gehad om draagvlak in het parlement te peilen, maar materieel komt het besluit van Hare Majesteit wel op het ChristenUnie-standpunt neer, namelijk dat het kabinet slechts de hoogstnodige zaken nog kan doen en de verkiezingen moet voorbereiden. Die zullen 9 juni gaan plaatsvinden.

Verantwoordelijk
Ondertussen hebben de ChristenUnie-bewindspersonen er een aantal portefeuilles bijgekregen. André Rouvoet zal nu ook het ministerie van OCW gaan leiden, Eimert van Middelkoop neemt de WWI-portefeuille op zich en Tineke Huizinga is 'gepromoveerd' tot minister van VROM. Wat een ontwikkeling.

Als ChristenUnie laten we opnieuw zien niet weg te lopen voor het nemen van verantwoordelijkheid. Onze bewindspersonen, inclusief onze kandidaatlijsttrekker voor de verkiezingen, zijn daarvoor beschikbaar. Dat doen we in een tijd waarin de meeste (beoogde) lijstrekkers (denk aan Wouter Bos) de handen vrij hebben om zich alleen te richten op de verkiezingscampagne. Toch is er bij mij weinig aarzeling geweest of dit wel de juiste keuze is. Het zou zeer onverantwoord zijn geweest en ook slecht voor het land als wij nu waren weggelopen. Landsbelang gaat nog altijd voor partijbelang.

Ronduit stuitend heb ik de discussie over de portefeuille van André Rouvoet gevonden. Nog voordat er maar een woord over de portefeuilleverdeling was gevoerd, werd al door kwaadwillende mensen in de media geroepen dat Rouvoet uitsluitend de portefeuille homozaken van Plasterk geweigerd zou hebben. Wat een laster. Met zeer goede redenen heeft Rouvoet besloten de vrijgevallen portefeuille van staatssecretaris Dijksma over te nemen (kinderopvang, speciaal- en primair onderwijs). Dat sluit veel beter aan bij zijn huidige portefeuille van Jeugd en Gezin. De pogingen om rondom hem een rel te schoppen, zijn voor mij uitingen van de zwarte kanten van de politiek.

Verschillen
Dat vind ik overigens ook als ik kijk wat er in de rooms-katholieke kerk in Den Bosch allemaal gaande is (de weigering om de hostie uit te reiken aan een homoseksueel, en de politieke reacties daarop). PvdA-partijvoorzitter Lillian Ploumen riep zelfs iedereen op komende zondag de mis bij te wonen. Nu is een oproep tot kerkgang zeer prijzenswaardig, maar de politiek moet buiten de kerk blijven. En de homolobby in Nederland moet zich echt afvragen of men wel op de goede weg is. Natuurlijk moet iedereen in Nederland zich veilig weten. Homodiscriminatie moet dan ook bestreden worden. Maar sinds wanneer moet iedereen in Nederland hetzelfde denken over de ethische vragen rond homoseksualiteit? Kunnen we nog met verschillen van opvatting omgaan in dit land? Er is op dit moment een sterke neiging om juist bij dit onderwerp eenheidsdenken af te willen dwingen. Ik vind dat een gevaarlijke ontwikkeling, zeer on-Nederlands ook.

Ongetwijfeld zullen de uitlatingen van mevrouw Ploumen (die ik overigens persoonlijk zeer waardeer) vooral als campagnetaal moeten worden beschouwd. Zoals er deze week meer rond ging. Opvallend hoe groot de PVV weer gemaakt wordt. De partij doet slechts in twee steden mee, maar ze krijgen zo goed als de meeste publiciteit in de media. En nergens gaat het over de vraag waarom de PVV niet in meer steden meedoet. Zoals bijvoorbeeld de ChristenUnie: in meer dan 200 gemeenten. Dat is pas verantwoordelijkheid nemen.

Lokale lasten
Uit onderzoek van de Volkskrant bleek deze week dat de (bijna 90) ChristenUnie-wethouders, samen met hun VVD-collega's, het meest zuinig met gemeenschapsgeld omgaan. Verantwoord rentmeesterschap noemen we zoiets. Andere media hebben het tot nu toe niet opgepikt. Ik hoop dat de kiezers in Nederland hun ogen goed open houden. En zich niet mee laten zuigen in al dat landelijke mediageweld.

Zelf ben ik deze week kris kras door het land gereisd. Ik was in Almelo, Groningen, Veenendaal, Ede, Amsterdam, Linschoten, Lopik, Hardinxveld-Giessendam, Montfoort. Geweldig om overal zoveel enthousiaste mensen actief te zien voor de ChristenUnie. Mannen en vrouwen, jong en oud. In Lopik is de lijsttrekker 66 jaar en de nummer 2 (een studente bestuurskunde) 22 jaar oud. Ook in Groningen stond een jongedame van 22 jaar hoog op de lijst. Er zit veel jong en getalenteerd bloed in de partij. Geweldig om te zien.

In Hardinxveld-Giessendam staat hoog op de lijst een oud-stagiair van onze fractie (Cor van Vliet, nummer 5). Op nummer 19 van diezelfde lijst staat (jawel) Arie Slob, een voor mij onbekende naamgenoot. Hij was er zelf niet die avond. Ik ben mijn spreekbeurt maar begonnen met te zeggen dat ik het een eer vond dat ik als nummer 19 op de lijst het woord mocht voeren! In Den Haag is nummer 18 op de lijst overigens ook een Slob. En wel mijn 21-jarige zoon Aron Slob. Als vader ben ik daar hartstikke trots op. Woont u in Den Haag en wilt u op een Slob stemmen, dan is dat dus mogelijk.

Maandag zal de ChristenUnie in Almere nog een slotbijeenkomst houden. Waaronder ook een bidstond.

Arie Slob

De mythe rond de verpakkingenbelasting

Fri, 26 Feb 2010 13:00:00 +0100

Door fabrikanten wordt op dit moment met hernieuwde energie geklaagd over de verpakkingenbelastingen. Door deze maatregel zijn producten onnodig duur voor de consument en het is slecht voor de economie. En "slecht voor de economie" werkt als een fatale drug op de VVD. Als een ondernemer dat roept, nou dan is leiden in last. Bij het uitspreken van zulke woorden gaat er een knop om bij de VVD en wordt niet meer verder nagedacht.

Want wat te denken van de volgende twee mogelijkheden.

De eerste is: Niet doorberekenen! Wie kiest ervoor om zijn producten soms zo ingewikkeld te verpakken? Dat is heel vaak niet de klant. Die vindt dat op zijn hoogst grappig, maar heeft er niet om gevraagd. Helemaal in de vers-wereld is het een drama aan het worden. koekjes die in een gezamenlijke verpakking en dan ook nog eens los verpakt zijn. Een toffee in een blister, in een zakje, in een blikje! Staat leuk, maar is eigenlijk zonde van al dat materiaal. Ik ben ervan overtuigd dat de klant als ie de keuze heeft echt niet zit te wachten op die meerkosten. Misschien hadden we er verstandig aan gedaan om het gewoon te verbieden dat deze verpakkingenbelasting wordt doorberekend. Mogelijk dat er dan een veel grotere druk was ontstaan bij de fabrikanten om zelf iets aan die waanzinnige wedloop van het leukste papiertje een einde te maken.

Want dat is dus de andere mogelijkheid: gewoon een andere verpakking kiezen. Of de klant de keuze laten: eentje waar misschien wat minder jeu aan zit, maar die dan ook een paar duppies goedkoper is, of een pak met toeters en bellen. Inclusief de extra bel van de kassa…
Recent hoorde ik een leverancier van verse kippen klagen over al die verpakkingen waarbij de kip in een gasomgeving wordt verpakt. Veel mensen weten niet dat je zo’n gas-verpakte-kip niet in de vriezer mag doen. Dat gebeurt toch, met als gevolg dat wanneer de kip uitgepakt wordt er een vies luchtje aan zit. veel van deze kippen worden vervolgens terug gebracht naar de winkel: niet goed! Nog minder mensen weten dat je zon kip gewoon even goed kan afspoelen onder de kraan waarna de vieze lucht weg is; en gewoon klaar gemaakt kan worden. Een voorbeeld waarvan het de vraag is of die houdbaarheid zoveel langer wel goed uitpakt…
Kortom: er moet veel meer gewerkt worden in de geest van de verpakkingstax: houdt het simpel en doelmatig, dan kost het de klant ook niets extra’s.

Heb ik zelf geen kritiek dan op de uitwerking van de tax? Jazeker wel. In het bepalen van welke verpakking als extra moet worden beoordeeld is men op de ministeries erg ver gegaan. We hebben daar verschillende keren met de staatssecretaris van financiën over gesproken en dat heeft ook in een aanpassing geresulteerd. Misschien dat dit nog verder geoptimaliseerd kan worden.
Maar het principe blijft overeind staan: een financiële prikkel moet juist helpen om beter na te denken over welke verpakking er om een product wordt gedaan. Het oog wil ook wat, dat is helemaal niet erg. Maar dan zijn dat kosten voor jou als fabrikant, of kosten voor de consument. Maar dan heeft hij of zij het er ook expliciet voor over.

En voor de rest? Laten de fabrikanten gewoon hun werk doen en goede verpakkingen maken. In plaats van zeuren dat de consument benadeeld wordt! Dat laatste klopt namelijk, niet vanwege de tax, maar omdat de fabrikant zijn werk niet goed doet.

ernst

Neuengamme

Thu, 25 Feb 2010 16:44:30 +0100

Neuengamme is het concentratiekamp waar de meeste niet-joodse Nederlanders in de Tweede Wereldoorlog zijn ondergebracht, waaronder de groep mannen uit Putten die tijdens een vergeldingsactie zijn opgepakt. Zo'n 6600 Nederlanders zijn naar Neuengamme afgevoerd. Slechts 10% van hen keerde levend terug.

Alleen de fundamenten van de houten barakken zijn nog zichtbaar. In de stenen barakken zijn expositieruimten ingericht met beeldmateriaal en persoonlijke eigendommen die niet bij de familie zijn teruggekomen. Voor mijn collega Sybrand van Haersma Buma was het in het bijzonder een indrukwekkende reis. Zijn grootvader is in Neuengamme omgekomen. Zijn naam, kampnummer en doodsoorzaak waren met een afschuwelijke precisie terug te vinden in de dodenboeken. We hebben met elkaar een krans gelegd bij het monument; een gestileerde crematoriumschoorsteen. We hebben ook een bloemstuk gelegd bij de gedenksteen ter herinnering aan de slachtoffers uit Putten. Bij de steen staat de tekst: Ziet, deze steen zal ons tot een teken zijn.

Het doet me denken aan de geschiedenis van het volk Israel dat stenen opricht ter herinnering aan de woestijnreis.

Bijzonder onderdeel van de expositie was de aandacht die aan de daders is besteed. Wie waren ze? Bizar was het om te lezen dat de kampcommandant met zijn vrouw en vijf kinderen naast het kamp heeft gewoond. Wat zullen die kinderen gezien en gehoord hebben? En hoe kwam die man 's avonds thuis uit zijn werk? We zullen het nooit kunnen bevatten. Net als in Auschwitz een paar weken geleden kreeg ik opnieuw de boodschap mee: wees zuinig op democratie en mensenrechten. Democratie is fragiel!

Esme Wiegman

Vragen waarop alleen de Allerhoogste antwoorden kan geven

Wed, 24 Feb 2010 15:55:14 +0100

Na een aantal weken van grote drukte door allerlei werkzaamheden, lijkt er plotseling een eind gekomen aan het rennen en jagen. Maar, niets is minder waar. De geplande bijdragen aan de gemeenteraadcampagne gaan door. En tegelijkertijd moet er veel werk verzet gaan worden voor de aanstaande parlementsverkiezingen.

Maar nu even een adempauze om te bezinnen en een kort artikel te schrijven voor de fractie-weblog.
Het was afgelopen week een enerverende week. Het voelt allemaal zo onwerkelijk. Weer blijkt hoe betrekkelijk zaken zijn in het leven. Rationeel en politiek kan ik het wel begrijpen, maar toch blijf ik met vragen zitten. Vragen waarop, denk ik, alleen de Allerhoogste antwoorden kan geven. Dus niet meer rouwen, maar voorwaarts.
De afgelopen periode wil ik dan ook afsluiten met dankbaarheid in mijn hart. Vooral voor het feit dat één week voor de val van het kabinet de maatregel om de AOW-partnertoeslag vervroegd af te schaffen, van tafel is gehaald. Het is nu met open vizier de toekomst tegemoet treden, vanuit de overtuiging dat onze God en Vader ons daarbij zal leiden.
De afgelopen weken ben ik in verschillende plaatsen geweest in het kader van de gemeenteraadsverkiezingen. Daar kom ik zoveel mensen tegen die tegen mij zeggen dat zij voor de fractie en bewindspersonen bidden. Daarom ben ik ervan verzekerd dat wij kracht en wijsheid zullen ontvangen voor de spannende en drukke dagen en het vele werk die ons te wachten staat.

Integratienotitie
Afgelopen maandag had ik een huiskamerbijeenkomst in Eindhoven om te praten over integratie, of zoals ik het noem: burgerschapsvorming. Het was een boeiende en inspiratieve avond. Het is zeer te waarderen dat de notitie een breed draagvlak gaat krijgen. In verband met de afgelopen ontwikkelingen zal de notitie op een later en waarschijnlijk beter momentum uitkomen.
Ik heb nu ook meer tijd om meerdere mensen hun bijdrage te laten leveren in de discussie. Gisteravond was ook een bijzondere campagneavond in Almere. De aanwezigen waren allemaal christenen met verschillende achtergronden die graag op de hoogte wilden komen van het belang van stemmen op een christelijke politieke partij. Na de bijeenkomst heb ik met een aantal mensen bemoedigende gesprekken kunnen houden. Wat mij verheugt, is dat het de ChristenUnie zachtjes aan lukt om christenen met een andere culturele achtergrond te bereiken en te betrekken.
Verleden week had ik een bijeenkomst met ongeveer twintig voorgangers uit Den Haag, van geloofsgemeenten met een meerderheid aan leden met een multiculturele achtergrond. Zij zijn echt betrokken en willen graag periodiek op de hoogte worden gehouden van de zegeningen van de ChristenUnie in de politiek, zowel landelijk als lokaal. Ik merk dat er in deze kringen meer openheid komt om de christelijke politiek een hart onder de riem te steken en gemeenteleden op te roepen om te gaan stemmen.

De noodzaak van het nemen van verantwoordelijkheid en de realiteit dat een politieke partij, hoe klein ook, invloed kan uitoefenen, is bij velen duidelijk geworden. Fijn dat deze broeders en zusters zich deel voelen van de ChristenUnie.
Al met al het vraagt het om veel investering, maar het is de moeite waard om het land in te trekken, vanuit de overtuiging dat wij als christelijke politici een zoutend zout en een lichtend licht mogen zijn.

Cynthia Ortega-Martijn

Geen weblog! Hoe kan dat nu?

Tue, 23 Feb 2010 16:46:19 +0100

Ongetwijfeld zullen er afgelopen zaterdag mensen naar mijn site zijn gesurfd om mijn wekelijkse weblog te lezen. Nooit worden ze teleurgesteld. Altijd is er een weblog. Maar dit keer geen verse tekst. En dat aan het eind van een week die toch zo turbulent verliep dat er wel wat over te melden was.

Mijn excuses daarvoor. Ik had een er week van meer dan tachtig uur werken op zitten. Het grote NOS-televisiedebat van maandag, het Kamerdebat over het rapport van de commissie-Davids op dinsdag, een lange dag campagnevoeren in Arnhem en Apeldoorn op woensdag, een spoeddebat over het ontstane gedoe over Uruzgan op donderdag, en als uitsmijter van de week: in de nacht van vrijdag op zaterdag de val van het kabinet. Misschien wel de meest intensieve week uit mijn politieke bestaan. En ik ben ondertussen echt wel wat gewend. Niet vreemd dat ik zaterdagavond ontzettend moe was. Alles deed pijn.

Nadat ik zaterdag tegen de avond (eindelijk) was thuisgekomen, heb ik nog met mijn gezin gegeten, een kopje koffie gedronken, een bad genomen en ben ik mijn bed ingekropen. De nacht ervoor had ik slechts anderhalf uur geslapen. Om over de ook al beperkte nachtrust in de dagen ervoor nog maar te zwijgen. Binnen de kortste keren was ik onder zeil. Om twaalf uur later pas weer wakker te worden.

Ik heb nog steeds een katterig gevoel. Op de site van de ChristenUnie hebben we ons uitvoerig verantwoord voor wat er vorige week allemaal gebeurd is. Het gevoel en de overtuiging blijft hangen dat dit niet nodig was. Maar het is wel gebeurd. Als ChristenUnie hebben we gedaan wat mogelijk was om te voorkomen dat het kabinet zou vallen. Het mocht niet baten. Met zo'n resultaat kun je niet blij zijn.

Alles is er nu op gericht om te werken aan een verantwoord vervolg. Daarover kunt u op onze site ook het één en ander terugvinden. Onder andere het advies dat ik maandagmiddag aan Hare Majesteit de Koningin heb gegeven. Ik hoop me aanstaande zaterdag weer via mijn weblog bij u te melden.

Arie Slob

Wordt kredietverlening een chantagemiddel?

Fri, 19 Feb 2010 13:00:00 +0100

Afgelopen week kopte het Financieel Dagblad: Verruiming kredieten laat nog jaren op zich wachten. En vervolgens zie ik allerlei berichten op sites verschijnen waarbij woorden als chantage, de banken zetten de overheid onder druk, en meer van dat soort spannende teksten. De vraag is of beperken van de kredietmogelijkheden een zegen of een straf zijn voor de economie!

Er is natuurlijk heel veel te zeggen over hoe de kredietbubbel zich heeft ontwikkeld. Maar iedereen die vanuit zijn professie de financiële gebeurtenissen heeft gevolgd de afgelopen 2 jaar is het er volgens mij wel over eens dat de kredietmogelijkheden te ruim geworden zijn. En dat geldt dan voor alle vormen van besteding: zowel particulier als zakelijk groeiden de kredietbomen tot in de hemel. En velen, zeer velen, maakten er gebruik van. Nu is de werking van de kredietverlening van cruciaal belang in onze moderne economie. Maar de vraag is tegen welke prijs dat dan maar door moet gaan. En met “tegen welke prijs” bedoel ik dan: laagste risico voor de klant of grootste kredietomvang…

En in die zin stuit ik dan ook telkens op dat verbijsterende fenomeen dat de beurzen onderuit gaan als er maatregelen voor de banken dreigen. Wat is het geval? Doordat de banken hun Eigen Vermogen nagenoeg volledig inzetten was het (onder andere) mogelijk enorme hoeveelheden krediet in de markt te zetten. En vanwege de risico’s die met allerlei producten genomen werden konden grote winsten worden behaald. Ja, juist ook door dat uitzetten van die kredieten, die vervolgens weer verpakt en doorverhandeld werden met grote rendementen, ontstond de bubbel. Maar omdat veel kredietverlening risico’s liepen, kijk naar de huizenmarkt in Amerika maar ook gewoon te makkelijke leningen hier in Nederland, is de financiële instabiliteit ontstaan. Goedkoop werd dus duurkoop toen in dat probleem de overheid te hulp moest schieten.

Als daar nu tegen opgetreden gaat worden om de burger te beschermen tegen die grote risico’s die de banken genomen hebben is een goede maatregel zorgen dat de banken meer Eigen Vermogen aanhouden, de zogenaamde kapitaalseis. En ja, dan hebben ze minder geld om uit te lenen. Maar daar staat een stabieler systeem tegenover. De vraag is dan: zou ons dat niet wat extra rente waard mogen zijn? Ik denk het wel.

Daarnaast moeten we zo eerlijk zijn om ons af te vragen of krediet ook niet te gemakkelijk werd verleend, en of het niet verstandig is als daar meer zekerheid tegenover staat. Volgens mij zal dat erg verstandig zijn om daar preciezer in te zijn. Ook ter bescherming weer van die klant. En dus is al dat geroep welke schade de banken nu wel niet gaan leiden, de dreigende taal dat er wel eens veel minder krediet beschikbaar kan zijn, is eigenlijk heel erg. Juist een stabiele bank zou minder rente moeten berekenen aan zijn klanten omdat de risico’s zijn afgenomen. En juist een stabiele bank zou met het extra geld dat dan aangetrokken wordt wel eens beter ervoor staan dan zijn “risicovolle” broeders. Kortom: hou op met dreigende taal wat lijkt op chantage, en ga gewoon je werk doen. Op een veilige manier voor de samenleving. Want dat vergeten de banken dan als ze zulke signalen afgeven: dat ze die dienstverlenende organisatie zijn.

Er is nog een lange weg te gaan op deze manier…

ernst

Tekort orgaandonoren

Thu, 18 Feb 2010 14:34:05 +0100

Het tekort aan orgaandonoren blijft de gemoederen bezig houden. Dit blijkt bijvoorbeeld ook weer uit de actie www.2miljoenhandtekeningen.nl. En die aandacht is ook heel terecht. Teveel mensen komen nu op wachtlijsten terecht. Voor anderen komt hulp te laat. Het tekort aan donoren moet worden teruggebracht. Daarvan is iedereen doordrongen.

Uit onderzoek is niet gebleken dat invoering van het Actief-Donor-Registratie-systeem tot een toename van het aantal donoren leidt. We hebben hier vorig jaar in de Kamer uitgebreid over gediscussieerd.

Vanmiddag stond er weer een spoeddebat over orgaandonatie op de agenda. Het houden van een spoeddebat, vindt de ChristenUnie niet het juiste middel. Het wekt de suggestie dat wij als politiek met drie minuten per fractie en een reactie van de minister, het probleem van de wachtlijsten zouden kunnen oplossen. Het is niets voor niets dat wij hier vorig jaar heel uitgebreid bij hebben stilgestaan naar aanleiding van het Masterplan orgaandonatie.

Mensen hebben wel de plicht, vind ik, om na te denken over de vraag of ze donor willen zijn. Dat is ook de centrale boodschap van de overheidscampagne. Maak aan familie, vrienden, en mensen om je heen kenbaar of je bereid bent organen beschikbaar te stellen voor transplantatie. Wat mij betreft kan daarbij geen sprake zijn van vrijblijvendheid. Dat is ook de reden geweest waarom we als fractie gepleit hebben voor het ‘indringend keuzemodel’. Mensen moeten niet tot een keuze gedwongen worden, maar mogen wel tot een keuze gedrongen worden wat ons betreft. Geen vrijblijvendheidheid dus, maar wel vrijwilligheid. Dit laat onverlet dat de vrije keuze aan de mensen zelf blijft en dat dus orgaandonatie een zaak blijft tussen burgers onderling. Getypeerd als naastenliefde voor wie daar wel voor kiezen en dit als naastenliefde beleven. (Denk daarbij aan het motto van een Amerikaanse campagne: ‘Don’t take your organs to heaven. We need them here.’) Met blijvend respect voor diegenen die daar niet voor kiezen. Aan de vrijblijvendheid moet een einde komen! Aan de vrijwilligheid wat betreft mijn fractie echter niet

Het terugdringen van het tekort aan donoren vraagt om maatregelen die effectief zijn. Het is dus belangrijk goed in de gaten te houden of de inspanningen op het gebied van voorlichting en de acties die ziekenhuizen ondernemen om het aantal transplantaties te vergroten, daadwerkelijk tot de gewenste resultaten leiden. Laten we daar onze energie in steken. Geen eindeloze systeemdiscussies zolang onderzoeken niet kunnen uitwijzen wat het beste resultaat oplevert, geen overhaaste beslissingen op basis van gevoel (‘er moet wat veranderen en daarom veranderen we het systeem maar…’) maar ons erop richten dat het aantal donaties en transplantaties toeneemt, dan enkel de registraties van nieuwe mensen die zich aanmelden als donor, hoe belangrijk dat op zichzelf ook is.

Esmé Wiegman

Flexibel

Tue, 16 Feb 2010 17:27:11 +0100

Zaterdag mocht ik flyeren in Wateringen. Gehuld in mijn blauwe ChristenUnie-trui en een campagnejasje cirkelden we met een bakfiets rond het winkelhart van dit lieflijke dorp in het Westland. De lokale partij Gemeentebelangen was agressief aanwezig met een knalgele caravan en deelde even zo gele boodschappentassen uit. Tijdens het folderen werd ik bijgepraat over de lokale thema's.

Er moet een nieuw gemeentehuis in het centrum van Naaldwijk komen, maar dat kost veel geld. Gemeentebelangen was deze periode als collegpartij vóór de nieuwbouw, maar richting de verkiezingen hebben ze hun programma herschreven en schijnen nu tegen te zijn. Flexibel, dat is het wel. Populistisch overigens ook.

Vandaag debatteert de Kamer over het rapport van de commissie Davids. De schamper was niet van de lucht toen het kabinet aankondigde dat er een onderzoek moest worden gedaan door een onafhankelijke commissie. Die commissie zou wel een politieke commissie worden. Er zou een enquête nodig zijn om de echte waarheid boven tafel te krijgen. De eerste hypotheek op de uitkomst was al genomen. Het is een klein wonder dat de commissie de rest van de tijd haar werk in stilte heeft kunnen doen. Misschien wel omdat men er toch niet zo veel van verwachtte. Nu is het rapport klaar. En het is een pittig rapport, met serieuze conclusies. De commissie die volgens velen niet serieus genomen moest worden is nu ineens het toonbeeld van onafhankelijke scherpzinnigheid.

Het is goed dat Davids serieus wordt genomen en waar fracties op dat front tot inkeer zijn gekomen; prima. Maar ik zou het waarderen als politiek eens wat minder een voorspelbaar rollenspel zou zijn, waarin al alles wat het kabinet doet fout is of niet deugd en de oppositie het alleenrecht zegt te hebben op integriteit, waarheid en doortastendheid. Want je kunt nog zulke grote woorden in de mond nemen: de afstand tot een club die niet meer heeft aan te bieden dan lege boodschappentassen is niet heel groot.

Ed Anker

Een onrustig weekje

Sat, 13 Feb 2010 21:48:07 +0100

Er zijn wel eens weekjes die rustiger verlopen. Deze week veel onrust. Vooral over onderwerpen als Irak en Afghanistan. Opvallend hoeveel emotie er bij deze onderwerpen kan loskomen. Over het rapport van de commissie Davids wist het kabinet uiteindelijk dinsdagmorgen met een reactie naar buiten te komen. Het wachten is nu op een besluit over Afghanistan. De opvattingen over wat daarin wijsheid is lopen helaas nogal wat uit elkaar. Toch zal er een keer een knoop moeten worden doorgehakt.

Uitgaande van het gegeven dat de regering regeert en de Kamer controleert, is het kabinet allereerst aan zet. Het lukt me nog met mijn fractie om op dat moment te wachten. Het vraagt wel om enige zelfbeheersing.

Wat doe je als coalitiefractie in dit soort weken? Allereerst wordt er veel gepraat. In de fractie (deze week een extra fractievergadering gehad), met onze woordvoerder Joël Voordewind (zowel van Defensie als van Buitenlandse Zaken), in de coalitie (de contacten tussen Hamer, van Geel en mij zijn onverminderd goed), en van tijd tot tijd is er ook contact met de eigen bewindspersonen. Dat laatste gebeurt vooral tijdens het zogenoemde bewindspersonenoverleg (bpo) op donderdagavond. Ik heb geen enkele behoefte om op hun stoel te gaan zitten. Je kunt wel wat gedachten en gevoelens uitwisselen. Ik hecht zeer aan zuivere verhoudingen in dit soort situaties. Het zou wel fijn zijn als er een keer een besluit valt. Dit lange wachten is voor niemand goed. Maar dat besluit zal wel in het kabinet genomen moeten worden. Wie weet wat de komende week ons weer gaat brengen.

Ondertussen gaat het 'gewone' kamerwerk onverminderd door. Onze Kamerleden zijn druk met van alles en nog wat. Ik blijf het geweldig vinden om hen zo aan het werk te zien. Soms vliegen ze van het ene naar het andere overleg. Veel werk wordt niet eens door de buitenwereld opgemerkt. Al kreeg Esmé Wiegman deze week veel aandacht tijdens het debat over de twintig weken-echo. Wat triest dat er zo weinig steun in de Tweede Kamer is bij dit soort onderwerpen. In de coalitie staan we op dit soort momenten helemaal alleen. Geen reden om niet te blijven vechten voor de beschermwaardigheid van het leven.
Vrijdag ben ik met de complete fractie op werkbezoek geweest in Papendrecht en Sliedrecht. Dat was de moeite waard. Fijn om te zien hoe ons lokale ChristenUnie-mensen het waarderen dat we hen komen ondersteunen. In Papendrecht bleek een oud-huisgenoot uit mijn studententijd al jaren raadslid voor de ChristenUnie te zijn. Zo ontmoet je weer eens iemand.

Maandag heb ik nog opname gehad voor Andries Radio, het wekelijkse radioprogramma van Andries Knevel. Dat was leuk om te doen. Het gesprek, over de gemeenteraadsverkiezingen, wordt volgende week zaterdag uitgezonden.
Maandagavond en dinsdagochtend was ik op het NOS-Journaal te zien met een reactie op het veto van de PvdA over bezuinigingen op onderwijs. Nu gaan mijn gedachten in eerste instantie daar ook niet naar uit, maar we hadden wel met elkaar in de coalitie afgesproken het heroverwegingsproces niet onnodig te belasten met allerlei blokkades. Inmiddels ligt er van zowel CDA als PvdA al weer heel wat op de weg. Dat schiet niet op.
Dinsdagavond heb ik in het programma Standpunt Café commentaar gegeven op de kabinetsreactie op het rapport van de commissie Davids. Andere verzoeken van de media heb ik naast me neergelegd. Ik had die avond ook nog een bijeenkomst van mijn gebedsgroep in de agenda staan. Dat ging uiteindelijk voor.

Deze week een paar interviews afgegeven. Onder meer voor een plaatselijke krant in Zwolle. Eddy van Hijum, Esmé Wiegman en ik zijn ooit raadslid in Zwolle geweest. Wij mochten met de raadsverkiezingen in het vooruitschiet iets zeggen over die tijd en ook hoe we één en ander nu ervaren. Leuk om te doen.
Donderdag een interview aan het Nederlands Dagblad gegegeven, dat vandaag gepubliceerd is. Ik heb naar buiten gebracht dat ik - na een langdurig en in een aantal opzichten niet eenvoudig denkproces - me weer beschikbaar heb gesteld voor de nieuwe kandidatenlijst van de ChristenUnie. Fijn om te zien wat voor reacties ik inmiddels op dat besluit heb gekregen. Nu maar afwachten wanneer die verkiezingen zijn. Ik ga nog steeds voor mei 2011.

Arie Slob

Op bezoek in Papendrecht en Sliedrecht

Fri, 12 Feb 2010 17:21:25 +0100

Vandaag zijn we als fractie op bezoek in Papendrecht en Sliedrecht. Voedselbank, onderwijs, bedrijfsleven, alles komt aan bod. Maar we starten in de raadszaal van Papendrecht, waar Arie zijn oude vak mag oppakken. Les geven aan een klas kinderen. Leukste vraag? "Wat is het meeste geld dat jullie hebben uitgegeven..."

En leg dan eens uit aan een groep 10 jarigen hoeveel 220 miljard is. 220 met negen nullen was er eentje zo slim. Keurig. En daarna hebben we met zijn allen even leuk bijgepraat over de politiek in Papendrecht. Mooi om te zien hoe samengewerkt wordt, ook met een eigen wethouder, binnen de raad in een economische erg belangrijk gebied. Want Sliedrecht en Papendrecht liggen zodanig dat de ontsluiting via weg en water uitzonderlijk veel bedrijvigheid heeft gecreëerd. Vooral in de scheepvaart, aannemerij en weg- en waterbouw. Daarom is het, reizend vanaf Nijkerk waar ik Esmé heb opgehaald, een bijzondere ervaring om vanuit een landelijke blik vanaf de snelweg dat landschap te zien veranderen in een bijna aaneengesloten industrieterrein.

Na de eerste kennismaking zijn we in drie groepen opgesplitst: Joel en Ed zijn naar een onderwijsinstelling geweest, Cynthia en Esmé naar de voedselbank en Arie en ik zijn naar De Gebroeders De Koning geweest. Een bedrijf dat vooral bezig op het gebied van weg- en waterbouw. Zou is die prachtige stalen spoorbrug met betonnen aanbruggen en constructie over de A12, vlak voor het Prins Clausplein, van hen. Nou dat kent iedereen wel denk ik zo. Naast een introductie over wat ze daar maken, hebben we stevig doorgesproken over het MKB versus de grote aannemerij, het aanbestedingenbeleid van de Rijksoverheid, Rijkswaterstaat en ProRail. Wat opvalt is toch een verschil met wat we in het coalitieakkoord wilden, en zoals het uitpakt. Elders staat hier ook een bericht over op de website. Daarom zijn deze werkbezoeken ook zo belangrijk: zien hoe het in de praktijk werkt, met wat in oorsprong goed bedoelt is door de politiek. We zullen daar nog even over door moeten praten. Want het kan niet zo zijn dat de regels zo strak worden opgesteld dat per saldo alleen maar de grote bedrijven in aanmerking kunnen komen voor de opdrachten van het Rijk.

Een discussie die daar vaker over gaat is of lokale aannemers wel voor opdrachten van de eigen gemeenten in aanmerking kunnen komen. Je mag wel de sport sponsoren lokaal, maar ziet daar maar moeilijk wat van terug. Dan moet er ineens breed aanbesteed worden. Ik weet ook wel dat het allemaal veel ingewikkelder is, met name ook door de Europese regels. Misschien is dat aanbestedingenbeleid toch niet helemaal zo handig als we dat nu hebben ingericht…

En ja, dan natuurlijk ook nog even op de werf kijken van het bedrijf. De geur van olie, staal, hier ook veel beschoeiingschout. Het blijft fantastisch.

ernst

Het leven is waard ervoor te vechten

Thu, 11 Feb 2010 18:36:29 +0100

Deze werkweek stond voor mij weer behoorlijk in het teken van medisch-ethische onderwerpen: de 20-weken-echo en het burgerinitiatief 'Uit vrije wil'.

Een van de kernwoorden in de medisch ethisch debatten is zelfbeschikking, een uitgangspunt dat in onze cultuur meer en meer dominant is geworden.
Dat individuele keuzes niet op zichzelf staan, maar dat er altijd sprake is van een samenleving waarbinnen ze gemaakt worden en dat er impliciete oordelen van die keuzes uitgaan over de zinvolheid van leven, dat komt maar moeilijk door. Sommige televisie-uitzendingen bieden een geweldige hoeveelheid zendtijd aan de boodschap van zelfbeschikking.
Ik heb verschillende boze mailtjes binnengekregen van mensen die zich afvroegen of ik wel wist waar ik het over had. Wie was ik wel niet om oordelen uit te spreken over keuzes van anderen?
Veel bereidwilligheid tot verandering van de huidige praktijk van de 20-weken-echo en de conclusies die mensen daaraan verbinden, is er niet. Maar het is in ieder geval wel onderwerp van gesprek geweest!
Bedankt voor alle mooie mailtjes die ik heb gekregen, met verhalen van mensen over hun zwangerschappen, verrassende geboortes en bijzondere (gehandicapte) kinderen. Het leven, hoe gebroken soms ook, is de moeite waard om voor te blijven vechten!

Van de NPV kreeg ik al bericht dat het meldpunt loopt als een trein. Al meer dan zeshonderd reacties zijn binnen!
Ook een eigen ervaring of verhaal bij de 20-weken-echo? Laat het weten via het meldpunt, ook te vinden op deze website!

En ondertussen nog een heleboel andere onderwerpen behandeld: de Wet Voorkeursrecht Gemeenten, de Wadden, ouderenparticipatie, de Europese Raad.
Ik verheug me erop morgen weer ‘het land’ in te gaan.

Esmé Wiegman

Gratis politiek

Tue, 09 Feb 2010 16:53:46 +0100

Vrijdagavond was ik bij de studenten van het HBOLOOG, de koepel van gereformeerde verenigingen voor HBO-studenten. Ik mocht in debat over Hoger Onderwijs met collega Jasper van Dijk van de SP. Jasper liet al zijn trucs op me los om me te verleiden iets te zeggen over de bezuinigingen op het onderwijs.

Ik ben niet op de avances van hem ingegaan. De heroverwegingscommissies zijn bezig te onderzoeken waar er eventueel bezuinigingen mogelijk zijn. Het kabinet en ook de coalitie in de Kamer houden zich daarbij aan de afspraak dat alles onderzocht moet kunnen worden. Er zijn zogezegd geen taboes. Als ik dan nu moet gaan zeggen dat er niets gaat gebeuren in de onderwijsportefeuille dan belast ik daarmee het werk dat de commissies aan het doen zijn.

Maar ja, dat is natuurlijk wel heel erg verstandig en ook wel een beetje saai. Dat vinden blijkbaar meer politici. Dus dit weekend meldde de minister van Binnenlandse Zaken dat het niet verantwoord is om op politie te bezuinigen. De minister van Buitenlandse Zaken wil niet bezuinigen op Defensie en de PvdA wil absoluut niet bezuinigen op onderwijs. Sommige oppositiefracties zien nu hun kans schoon om oude plannetjes op te warmen en zo staan de VVD en GroenLinks gebroederlijk te pleiten voor een leenstelsel. Gevolg is dat niemand meer lijkt na te denken over andere mogelijkheden in het onderwijsveld. Diezelfde fracties willen ook nog investeren in het onderwijs. Vanmiddag werd er gestemd over een motie van Halsema die daarom vraagt. Hoongelach toen de PvdA die niet steunde.

Tja, wat is nu wijsheid? Goed beschouwd wil ik ook nergens op bezuinigen. 35 miljard is veel geld en ik heb niet de illusie dat dat zonder pijn gaat gebeuren en dat wordt op geen enkele manier leuk. Maar het geeft natuurlijk ook ruimte. Ik heb bijvoorbeeld heel weinig zin om op zorg te bezuinigen, ontwikkelingsamenwerking, ook belangrijk, jeugdzorg, kan er ook wel een paar miljoen bij hebben. Het MBO heeft problemen? Weet niet of dat door slechte leraren komt, maar we pompen ook daar maar een paar miljoen in. Gevangenissen kun je ook maar beter achter de hand hebben, dus niks dicht. In tegenstelling tot velen vind ik voldoende opvang voor asielzoekers ook belangrijk, dus ook een paar miljoen. En zo kan ik nog el even doorgaan. Zolang ik de boel niet hoef te dekken: geen enkel probleem.

Zo zie je maar weer dat bezuinigen in verkiezingstijd het makkelijkst is. Gewoon even ietsjes minder verstand en rede. Gratis politiek is dat en ik vind het gevaarlijk. Want als de commissies klaar zijn, dan ligt daar die vraag van 35 miljard. En die heeft Jasper van Dijk niet, die heeft Femke Halsema ook niet. Die heeft voorlopig nog niemand.

Ed Anker

De verkiezingskoorts loopt op

Sat, 06 Feb 2010 15:17:46 +0100

De campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen begint steeds meer op gang te komen. Overal in het land zie je de verkiezingsborden weer staan. Ik vind het altijd wel wat hebben. Het zijn spannende tijden. Hoe dichter de verkiezingsdatum nadert, hoe hoger de verkiezingskoorts oploopt.

3 maart komt er nu snel aan. Ook de Haagse politiek staat voor een groot deel in het teken van de naderende verkiezingen. Alleen al vanwege het feit dat we overal in het land onze lokale mensen ondersteunen. Zelf was ik deze week in Nijmegen en Zwartewaterland. In Nijmegen mocht ik een gastcollege houden aan de Radboud Universiteit voor studenten politicologie. In Zwartewaterland ben ik met de lokale lijsttrekker op campagne gegaan.

Tijdens de start van onze campagne (11 januari in Leeuwarden) heb ik al gezegd dat ik van mening ben dat de landelijke politiek de gemeenteraadsverkiezingen niet moet gaan domineren. Dat risico is wel groot. Ik probeer waar ik maar kan echt ondersteunend te zijn. Het moet uiteindelijk gaan over de lokale onderwerpen.
Natuurlijk ben ik altijd bereid aan te geven welke keuzes er in Den Haag zijn gemaakt. Maar dan moet het wel om zaken gaan die lokaal gevolgen hebben. Zo kunnen lokale bestuurders goed uit de voeten met de gevolgen van landelijk gemaakte keuzes over een onderwerp als jeugd en gezin. Denk daarbij aan het opzetten van centra voor jeugd en gezin, opvoedondersteuning, drugs- en alcoholpreventie enz. Dat moet lokaal verder opgepakt en uitgebouwd worden. Mooi om te zien dat in veel gemeenten dat nu ook echt een onderwerp is geworden. Daar wil ik het dus graag over hebben tijdens lokale verkiezingsavonden. Maar vraag me daar niet om iets te zeggen over bijvoorbeeld de commissie-Davids. Dat heeft geen enkele lokale relevantie. Ik ga overigens morgen (zondag) niet naar het Radio 1-debat tussen fractievoorzitters uit de Tweede Kamer. Daarvoor hebben we bedankt.

Uiteraard staan we ook open voor problemen die lokaal spelen. Waar het maar kan, probeer je daarin mee te denken en te helpen als dat mogelijk is. Twee weken geleden heb ik in mijn weblog iets verteld over mijn werkbezoek aan Ridderkerk. Daar was sprake van ernstige geluid- en stankoverlast als gevolg vanwege het vele gemotoriseerde verkeer dat Ridderkerk iedere dag passeert. Deze week heeft Cynthia Ortega namens de ChristenUnie-fractie dit onderwerp aan de orde gesteld tijdens een overleg met minister Cramer. We hebben de toezegging gekregen dat zal worden nagaan of het doortrekken van schermen langs de snelweg (toegezegd voor 2015) versneld kan worden uitgevoerd. Dat is een goed bericht voor al die bewoners die nu zoveel overlast ervaren. Fijn dat we op deze manier iets kunnen doen met zaken die tijdens een werkbezoek op ons afkomen. En nu maar hopen dat de gewenste versnelling mogelijk is. Dat weten we binnen niet al te lange tijd.

Deze week ben ik in Nijmegen en Zwartewaterland geweest. In Nijmegen mocht ik een gastcollege houden. Dat was erg leuk om te doen. Ik heb iets verteld over de positie van de ChristenUnie in de coalitie en over de verhouding tussen landelijke en lokale politiek. In de collegebanken zat ook onze jonge lijsttrekker in Nijmegen, Dirk Vreugdenhil. Hij heeft ook nog de gelegenheid gehad iets tegen de aanwezige studenten te zeggen. Het was in reistijd afgemeten een behoorlijke investering om naar Nijmegen te gaan, maar ik geniet erg van dit soort contacten.
Vrijdag ben ik met de plaatselijke ChristenUnie-mensen op werkbezoek gegaan in Zwartewaterland. We hebben onder meer scheepswerf Bodewes bezocht, waar enige tijd geleden een waterstofboot (Fuel Cell Boat) is gebouwd. Deze uiterst innovatieve boot zal in de Amsterdamse grachten gaan varen. De scheepswerf wordt geleid door een vrouwelijke directeur. Geweldig om haar zo enthousiast over haar werk te horen praten.

Voor de ChristenUnie is water een belangrijk thema. We hebben ons in de afgelopen jaren met succes sterk gemaakt voor een goede subsidieregeling voor onze Nederlandse scheepsbouw. Tineke Huizinga is als staatssecretaris ook erg actief met waterbeleid bezig. Denk aan haar omvangrijke Deltaplan, maar ook aan gerichte investeringen voor de binnenvaart.
Zwartewaterland heeft over landelijke ChristenUnie-aandacht absoluut niet te klagen. Vorig jaar heeft staatssecretaris Huizinga nog extra geld beschikbaar gesteld voor de industriehaven in Genemuiden. En via een amendement heeft de ChristenUnie in de Tweede Kamer tien miljoen euro beschikbaar gesteld voor de renovatie van de keersluis in Zwartsluis. Ik kon me dus met een gerust hart in deze plaats laten zien. En fijn om te zien dat onze landelijke arbeid werd gewaardeerd. Bijgaand een foto van de waterstofboot.

In Den Haag is het kabinet nog erg druk met een reactie op het rapport van de commissie-Davids. Vrijdag is er nog geen besluit genomen. Ik heb persoonlijk liever een zorgvuldige reactie op een iets later moment, dan een snelle reactie die niet helemaal zorgvuldig is. Veel tijd is er echter niet meer. Ook een besluit over Afghanistan zal in de komende weken moeten vallen. De Tweede Kamer heeft 1 maart als limiet gesteld. Ook hier begint de tijd te dringen. We wachten het met belangstelling af. Duidelijk is dat het deze weken wel ergens over gaat.

Deze week nog een beetje nagenoten van ons jubileumfeest van vorige week zaterdag. We hebben veel positieve reacties gehad op de jubileumviering. Ook op de speeches die zijn uitgesproken. Donderdag hebben we als Tweede Kamerfractie de bewoners van de Tweede Kamer (fracties, ambtelijke ondersteuning, huishoudelijk personeel en bewakers) getrakteerd op taart. Speciaal daarvoor was een megataart gebakken die ik samen met André Rouvoet heb mogen aansnijden.

Op www.christenunie.nl zijn beelden van dit event terug te vinden. Grappig om iedereen zo in de ChristenUnie-taart te zien happen. Menno de Bruijne, voorlichter van de SGP, vroeg zelfs nog een tweede stukje ChristenUnie-taart. Gul en ruimhartig als we als ChristenUnie altijd zijn, hebben we hem dat tweede stukje uiteraard direct gegeven.
Overigens: de fles (biologische) wijn die Bas van der Vlies ons in een videofelicitatieboodschap aanbood, is nog steeds niet boven tafel. We zoeken nog even door.

Arie Slob

Hernemen: is er ruimte in N2000?

Sat, 06 Feb 2010 00:23:16 +0100

Hernemen. Dat leek na het spoeddebat vorige week het toverwoord om de dilemma's in alle Natura2000 discussies te lijf te gaan. Ik heb mij namens de ChristenUnie altijd al duidelijk, maar evenwichtig uitgelaten over hoe de beheersplannen tot stand moeten komen. Rekening houden met EN de doelen van Natura2000 EN de sociaal economische aspecten. In die zin was wat Barosso in zijn brief geschreven had voor ons nu ook weer niet zo heel nieuw en schokkend.

Het is goed dat er meer duidelijkheid gekomen is na de brief van Barosso over hoe Nederland de Natura2000 regels kan hanteren. Ook wij hebben ons altijd in die discussie genuanceerd gemengd, en in die zin was wat Barosso zei voor ons nu ook weer niet zo heel nieuw. De beleidsplannen worden al in breed overleg opgesteld; er zal rekening gehouden gaan worden met sociaal economische aspecten. De doelen die gesteld worden in Natura2000 zijn heel helder, maar daarbinnen is er naar onze overtuiging nog heel veel mogelijk. Wel verbaasde het mij dat in de brief die minister Verburg aan de Kamer geschreven heeft aangegeven wordt dat er nog vragen zijn hoe dan die sociaal economische aspecten in de beheersplannen verwerkt zijn.

Een brief overigens in antwoord op een motie van mijn hand, waarbij ik gevraagd heb de Kamer zo snel als kan nadat de beheersplannen zijn ingediend ons te informeren wat zeg maar “de optelsom” is van al deze plannen. Ik wilde duidelijk krijgen wat de aard en omvang van de knelpunten in het behalen van de ecologische doelen zijn, welke maatregelen het meest kosteneffectief zijn, hoe bestaand gebruik het meest volledig in het beheerplan kan worden opgenomen en in welke situaties er sprake is van stagnatie in de vergunningverlening door onvoldoende kennis bij het bevoegde gezag.

En daarom was de motie van collega Van der Vlies, waarin hij de minister van LNV oproept de plannen te hernemen om er nog eens goed naar te kijken, nu effetjes te snel. Ik wil eerst precies weten hoe de plannen er nu voorstaan, we gaan daar de komende week over spreken in de Kamer. Dan moet duidelijk worden waarom die sociaal economische aspecten nog onvoldoende verwerkt zijn volgens de minister en hoe dat, zoals zij zelf aangeeft, verbeterd kan worden. Mijn zorg is, ingegeven door de vele reacties die ik op die motie kreeg, dat er een beeld ontstaat dat alle plannen wel van tafel kunnen. Maar daar kan voor ons geen sprake van zijn. En ik wilde daarom op dat punt ook geen valse hoop wekken. Er moet op verstandige wijze omgegaan worden met de haalbaarheid van de gestelde doelen. Zoals door sommige provincies ook perfect uitgewerkt waarbij oorspronkelijke doelen verplaatst zijn van het ene gebied naar een ander, omdat het halen van die doelen daar reëler was. Perfect.

Met wat we ook afspreken: uiteindelijk moeten we ons gezonde verstand blijven gebruiken. Maar we gaan niet de kaart schoon vegen en eens even opnieuw beginnen. Zorgvuldig, maar wel in tempo, moet er nu doorgewerkt worden. Zoals rentmeesters betaamt.

Ernst

Ontlopen of uitdiscussi�ren?

Thu, 04 Feb 2010 17:15:33 +0100

Soms komen er wel eens onderwerpen langs in de politiek waarbij je je kunt afvragen: is iets nu een doel of een middel om een mooi doel te bereiken? Het onderwerp 'scheiden van wonen en zorg' is er zo een. Ik ben een groot voorstander van een goede en betaalbare AWBZ voor kwetsbare mensen, en ook keuzevrijheid in het wonen is een mooi principe. Prima doelen dus!

Maar als onderzoeken duidelijk maken dat de gevolgen van scheiden van wonen en zorg voor bepaalde groepen kwetsbare mensen nadelig uitpakken, dan moeten we heel goed nadenken. Scheiden van wonen en zorg mag geen doel op zich zijn. Ik ben blij dat staatssecretaris Bussemaker een voorzichtige aanpak voorstaat en geen rigoreuze stelselwijzigingen. Daar zitten we niet op te wachten.

Voor diverse mensen zijn er namelijk argumenten te vinden om het wonen niet te scheiden van de zorg, omdat de woonomgeving een therapeutische werking heeft. Denk aan psychiatrische patiënten, verstandelijk gehandicapten, ouderen met vergevorderde dementie. Hoewel voor diverse mensen, zoals veel ouderen, de woonfunctie inhoudelijk los staat van de zorgfunctie – en scheiding geen bezwaar is – kan het organisatorisch wenselijk zijn om niet te scheiden. Specifieke huisvesting die functioneel is in het zorgproces kan je lastig ‘los’ verhuren.

Wie betaalt bijvoorbeeld de oefen- en gymzaal voor rolstoelafhankelijke ouderen? Alleen degene die er gebruik van maken, de anderen willen alleen hun eigen woonruimte betalen. Mogelijk zijn dat te weinig mensen om die zaal inpandig te exploiteren - dus gaat die er uit – dus moeten degene die echt moeten oefenen en/of gymen naar een andere locatie, met vervoer dat veel duurder is en veel meer beslag legt op tijd en energie.

En dan zijn er nog allerlei andere knelpunten: de inzet is gericht op het verder stimuleren van kleinschalig wonen, vooral kleinschalige voorzieningen in de wijk. Mooi streven, maar bij de huidige ZZP-tarieven en de verwachte integrale tarieven zijn deze kleine wijkvoorzieningen niet exploitabel.

Daarnaast moeten we niet onderschatten dat de zorggebouwen voor het grootste deel niet goed inpasbaar zijn in het huurpuntensysteem van de volkshuisvesting. De nadruk binnen het puntensysteem ligt op individuele voorzieningen; er is weinig aandacht voor voorzieningen zoals centrale behandelruimten, extra investeringen in toegankelijkheid (eisen lift), eisen aan zorggebouwen in het kader van legionella en brandveiligheid. Voorzieningen die voor het verlenen van zorg van groot belang zijn vallen met het invoeren van scheiden van wonen en zorg in bestaand vastgoed buiten de bekostiging. De enige juiste wijze waarop scheiden wonen en zorg kan plaatsvinden is dan ook op het moment van herontwikkeling van oude zorggebouwen – veelal door vervangende nieuwbouw. Daar hoort dan wel de nodige zorginfrastructuur bij.

Bij scheiding van wonen en zorg zal vooral de woningcorporatie zorg gaan dragen voor de woonfunctie – voor het gebouw, de exploitatie en dus ook voor het ontwerp. Daar waar specifieke huisvesting gevraagd is, zal het voor de corporatie lastiger worden om een sluitende businesscase te realiseren. Zijn keuze is dan: specifieke bouw dus grootschalig of kleinschalige bouw maar dan generiek (zonder specifieke functies in het gebouw, makkelijk verhuurbaar aan andere doelgroepen / gezonde burgers). Wie heeft dan eigenlijk de regie over deze keuze: de corporatie of de zorginstelling die de zorg wil gaan leveren in dat gebouw? Het antwoord: de corporatie, want huurders krijgt hij toch wel in de situatie van schaarste. En de zorginstelling moet de zorg er maar in organiseren en de nadelen van het grootschalige of het generieke compenseren. Scheiding van wonen en zorg zet de zorg dus op achterstand. Zonder scheiding houdt de zorg meer de regie.

Bij lichte vormen van langdurige zorg past scheiding van wonen en zorg prima. Ik verwacht dat dan meer wordt gelet op de woonwensen van de potentiële bewoners. Meer diversiteit is te verwachten, overigens vooral vanwege verschillen in draagkracht van bewoners.

Door scheiden van wonen en zorg ontloop je eigenlijk het taboe op tweedeling in de zorg. Immers, tweedeling in wonen is maatschappelijk geaccepteerd. Wil je dit taboe ontlopen of uitdiscussiëren?

Wat mij betreft wordt het een discussie!

Esmé Wiegman

Dienstbare levenshouding past bij de cultuur van de ChristenUnie

Tue, 02 Feb 2010 19:42:00 +0100

Het is koud buiten. Bij de PvdA gaan stemmen op om raadsverkiezingen later in het jaar te houden, vanwege koude in de campagnemaand februari. Ik krijg het juist warm van campagnevoeren. Het is ook een tijd waarin je veel leuke dingen kunt doen. Vorige week mocht ik bijvoorbeeld weer een oude hobby oppakken: plaatjes draaien, in de Utrechtse Club Monza ter ondersteuning van een actie van PerspectieF.

Als je in een mooie zaal achter vier heel mooie CD-spelers staat en 5 meter basbox onder je mag laten dreunen, dan ben ik weer het jongetje in de speelgoedwinkel. Voor PerspectieF schakelden we later over op koptelefoons om een zogenaamde Stille Disco te houden. Ook weer bijzonder: mensen zonder klaarblijkelijke aanleiding te zien dansen.

Vrijdag mocht ik met scholieren in debat in Wijk en Aalburg. Een bijzonder leermoment voor de burgemeester, toen een meisje zei niet goed te begrijpen wat de gemeente met het jongerencentrum aanwil. ,,Ik vind het een lelijk fietsenhok!’', zei ze. De gemeente had blijkbaar met iedereen over het centrum gesproken, maar niet met de jongeren zelf. Na een werkbezoek aan een school en een maaltijd die door de leerlingen was klaargemaakt, mocht ik nog meedoen aan een Kamerledendebat voor alle inwoners.

Zaterdag hiel de ChristenUnie haar jubileumcongres. Het was goed. Ik sluit me aan bij alle woorden die daarover gesproken zijn. Ik wil daar echter nog twee dingen aan toevoegen. Arnold van Heusden hield ons voor dat Jezus zijn volgelingen de voeten wast. Dat is een dienstbare levenshouding. Dat past bij de cultuur van de ChristenUnie. We zijn niet van de opgeblazen verhalen over onszelf. In NOVA hoor ik die avond Twan Huys aan André Rouvoet vragen stellen over macht en invloed. Dat is dan toch een heel andere wereld.

Op het congres heb ik de uitslag van de dichtwedstrijd Dichtbij de ChristenUnie bekend mogen maken. Luc Borkes is een mooie Belg, die bij ons op de fractie stage loopt. Hij schreef een gedicht over de ChristenUnie. Het is mooi en persoonlijk. Een beetje te persoonlijk om hem te laten winnen, maar een bijzondere vermelding is op zijn plaats. De winnares is Aster Koolsbergen. Zij schreef het gedicht IJs. Hoe koel het onderwerp ook is, het gedicht is hartverwarmend mooi.

Ed Anker

IJS

oppervlakkig gezien
gaat het goed met een land
als mensen verdienen
zich warm kunnen kleden
in zilveren glinster
en dooi nooit meer inzet

maar van dichtbij beschouwd
zijn de mensen verhard
hun ogen gesloten
want licht is verduisterd
als bronnen gedicht zijn
en spiegeling mat schijnt

wie breekt hier door
opdat het water leeft
wie maakt gloed nieuw
zodat de ochtend gloort
en wind de stroom beweegt

Aster Koolsbergen

Feest!

Tue, 02 Feb 2010 19:30:34 +0100

Wat een feest afgelopen zaterdag! Een vrolijk en zeer afwisselend programma met veel filmpjes, video-felicitaties van alle lijsttrekkers en een fantastische band van Kees Kraayenoord. Bijzonder om psalmen te zingen op eigentijdse muziek. Hier worden gereformeerden en evangelischen mooi samengebracht, zoals dat ook is in de ChristenUnie. Ik was trots op mijn partij. Arie Slob keek terug naar de aflopen tien jaar; hij benoemde pijn uit het verleden, maar ook hoogtepunten zoals de verdubbeling van het aantal zetels in 2006 en de regeringsdeelname.

Andre Rouvoet keek vooruit en gaf onze meerwaarde aan in het kabinet. Als vredestichter en bruggenbouwer: mooie Bijbelse eigenschappen. Maar ook inhoudelijk als het gaat om het opnieuw centraal stellen van de beschermwaardigheid van het leven, eindelijk aandacht voor het gezin in plaats van een maatschappij die alleen zou bestaan uit losse individuen, en ook aandacht voor de bescherming van het milieu, Gods schepping. Kortom een uitgesproken christelijk-sociale lijn die voorgaande kabinetten niet hebben gekend. Een andere kentering is dat deze overheid weer duidelijke normen durft te stellen en zich betrokken weet bij de bescherming van kwetsbare groepen. Van het verlenen van een generaal pardon voor asielzoekers die meer dan vijf jaar op een beoordeling van de overheid moesten wachten, tot de opvang van tienermoeders en uitstapprogramma’s voor prostituees en re-integratietrajecten voor drugsverslaafden. Ook internationaal blijven we staan voor ontwikkelingssamenwerking. We geven nog altijd vanuit over overvloed. Dit laat onverlet dat we scherp moeten kijken hoe dingen efficiënter en nog beter kunnen. Ook het opkomen voor geloofsvervolgden door dit kabinet. Dit heeft nog nooit eerder zo centraal gestaan in het kabinetsbeleid, dankzij de ChristenUnie. Daarom staan we nu concreet met hulp de vervolgde christenen bij in onder meer Irak en India (Orissa). Terugkijkend op de afgelopen drie jaar zien we inderdaad hoe we gezegend zijn en een zegen konden zijn door deze maatregelen. Daarom is het van belang dat de ChristenUnie op 3 maart opnieuw brede steun krijgt om ook op lokaal niveau een uitgesproken christelijk geluid te kunnen vertolken. Maar ook straks in 2011.

Ik was verder blij verrast dat Andre Rouvoet aankondigde dat hij opnieuw beschikbaar is als lijsttrekker voor de ChristenUnie. Hij zal zeker onze partij in de campagne weer goed vertegenwoordigen en kan dan ook zelf uitleggen wat er bereikt is tijdens onze deelname aan de regering.

Aan de drank
De campagne voor de gemeenteraad komt goed op stoom. Afgelopen anderhalve week mocht ik naar Gouda, Alkmaar en Steenwijkerland. Bij Steenwijkerland ging er eerst een werkbezoek aan de campagneavond vooraf. We bezochten eerst een basisschool met een zorg adviesteam (ZAT). Zij zijn het voorportaal voor de nieuwe Centra voor Jeugd en Gezin. Het mooie van dit ZAT is dat het niet alleen in het team de kinderen bespreekt die extra aandacht vragen, maar ook meteen het gesprek aangaat met de ouders en op huis bezoek gaat. Hierdoor hebben ze al aardig wat doorverwijzingen naar de Jeugdzorg weten te voorkomen.
Over zorg-adviesteams gesproken: die middag bezochten we een drankkeet, die van de jongeren aldaar geen drankkeet maar een keet genoemd moest worden. Want met dat drinken viel het wel mee. Maar in het uur dat we daar waren (vier uur 's middags) werden al snel 3 á 4 flesjes bier verstouwd. En gevraagd naar het gemiddeld verbruik per avond kwam men al snel op tien flesjes. Maar ze gingen nooit dronken achter het stuur, zeiden ze. Hoe ze dan thuis komen? Met de fiets. En dat overmatig alcohol schadelijk is voor de hersenen, dat was volledig nieuw voor sommigen. Goed dat de gemeente gaat voorstellen om voorlichtingsavonden voor hen te organiseren. Ook zouden er verder afspraken volgen tussen de gemeente en de keet over brandveiligheid, niet schenken onder de 16 jaar en 1een verkoop van alcohol. Dat laatste was zeker niet het geval want iedereen lapte 100 euro per maand en kon daarna vrolijk onbeperkt bier drinken.
Woensdag hoop ik op werkbezoek naar Slochteren te gaan en ’s avonds te spreken op een campagneavond. Ik ben benieuwd hoe de stemming is in het hoge noorden.

Jeugdzorg en echtscheidingen
Deze week wachten we de kabinetsreactie af op het rapport van de commissie-Davids (Irak), over de voortgang van de JSF (de nieuwe straaljager) en we wachten nog steeds op een kabinetsbesluit over Afghanistan. Ondertussen hebben we vandaag weer vergaderd over de jeugdzorg, als parlementaire werkgroep. Het onderzoeksbureau van de Kamer had 22 rapporten doorgespit om antwoorden op onze gestelde vragen te geven. Onder andere over de oorzaken van de stijging van de wachtlijsten. Het gaf een aardig compleet beeld, maar één element miste ik namelijk de onderliggende maatschappelijke trends zoals verslaving onder jongeren (aan alcohol en drugs), toenemende echtscheidingen en toenemende prikkels via de nieuwe media. Het Nederlands Jeugdinstituut en de bureaus jeugdzorg hadden eerder aangegeven dat 75 procent van de kinderen en jongeren in de jeugdzorg afkomstig zijn uit gebroken gezinnen. Ook dus iets om mee te nemen, al kan de overheid dit niet direct beïnvloeden, wel via actieve verwijzing naar relatie en huwelijkscursussen, waarvoor ik eerder pleitte. Minister Rouvoet zal eind maart of begin april met zijn reactie komen op de evaluatie van de jeugdzorg. Dan hopen wij ook ons huiswerk als Kamer te hebben gedaan. Volgende week beginnen de hoorzittingen met het ‘veld’.

Joël Voordewind

Wat een geweldig feest

Sat, 30 Jan 2010 20:49:53 +0100

Ik ben zojuist weer thuis gekomen van het jubileumfeest van de ChristenUnie. Wat een geweldig feest hebben we met elkaar gevierd. Daar was ook alle reden voor. Deze eerste tien jaar van de ChristenUnie zijn behoorlijk heftig geweest. Alles zat er in. Verkiezingsnederlagen, een leiderschapswisseling, oppositie voeren, maar ook winst bij verkiezingen en deelname aan veel lokale en provinciale colleges en in 2007 ook aan de landelijke coalitie.

We hebben er op een waardige wijze bij stil gestaan. Boven alles was er dankbaarheid voor de ruimte die we als ChristenUnie in de afgelopen jaren hebben gekregen om ons christelijk-sociale programma ten uitvoer te brengen. Leuk dat RTL-weerman Reinier van den Berg ons feest presenteerde. Dat deed hij prima. Voor mij leuk dat vandaag mijn vrouw Marjette en oudste dochter Esther en zoon Aron ook bij het feest aanwezig waren. Dat voelde goed. Wat ben ik zonder de steun van mijn thuisfront.

Ik heb zelf tijdens het morgengedeelte een speech gehouden. Met hulp van mijn zeer gewaardeerde medewerkers Sjirk Kuijper en Jacob Pot heb ik daar in de afgelopen week hard aan gewerkt. Mij was gevraagd om vooral ook terug te kijken. Mijn speech is op de site van de ChristenUnie na te lezen.
In de middag heeft André Rouvoet gesproken. Hij maakte aan het eind van zijn speech bekend voor de periode na 2011 weer beschikbaar te zijn voor de ChristenUnie. Deze opmerking leverde hem een staande ovatie op. Ik ben er persoonlijk erg blij mee dat hij weer beschikbaar is. Met André hebben we een uitstekend politieke leider in huis. Fijn dat zijn grote talenten voor de ChristenUnie ingezet kunnen blijven worden.

Tijdens ons feestcongres hebben bijna alle fractievoorzitters via een videoopname onze partij gefeliciteerd. Leuk om te zien hoe ze dat deden. Sommigen - Bas van der Vlies en Femke Halsema - deden ons ook een flesje wijn kado. Tenminste, die van Femke heb ik inmiddels op mijn bureau staan. Maar waar is de fles van Bas is gebleven? Ik waardeer de opstelling van mijn collega's. Het is waar: we kunnen elkaar inhoudelijk soms flink in de haren zitten. Dat gebeurt wederzijds. Maar in de persoonlijke sfeer kunnen we het over het algemeen wel redelijk met elkaar vinden. Dat is ook mijn ervaring van de reizen die we met elkaar gemaakt hebben.

Prachtig om aan het eind van het congres ook het hele podium vol te zien staan met jonge kinderen. Zij hadden een eigen programma gehad en zongen nu een aangeleerd lied en gaven André Rouvoet een kado. De ChristenUnie is een jonge partij. Dat zie je ook op dat soort momenten terug. Ik vind het geweldig om zoveel jonge mensen actief te zien voor onze partij. We weten het: wie de jeugd heeft, heeft de toekomst.

In de afgelopen week ben ik ook weer op campagne geweest. Maandag naar de gemeente Westland. Daar heeft de ChristenUnie een gemeenschappelijke lijst met de SGP. Mijn collega Bas van der Vlies was er ook. Een goed gevulde zaal met een belangstellend publiek. Speciaal voor mij was er een journalist van de Wereldomroep naar Westland gekomen. De wereldpers is er ook, zei de voorzitter bij de opening. Westland staat nu echt op de kaart!

Dinsdagavond ben ik naar een politiek café van de ChristenUnie in den Haag geweest. Ook dat was een plezierige avond. Even een wat andere manier van campagne voeren. Leuke gesprekken gehad met mensen die je op traditionele verkiezingsavonden echt niet tegen zou komen.

Verder deze week weer een groot aantal gesprekken gevoerd (onder andere met Ralph Pans, directeur VNG en met Pieter Lakeman van stichting SOBI, in verband met een lopende zaak). Maandagmiddag een bijeenkomst gehad met vertegenwoordigers van de christelijke media. En uiteraard ook weer het nodige coalitieoverleg.

Ik blijf het bijzonder vinden waar ik in de loop van een week allemaal mee bezig ben. Echt vervelen doe ik me niet. De afwisseling in mijn werk is groot. Gelukkig kon ik woensdagmiddag nog wel naar huis. Mijn jongste dochter Karen was jarig. Ze is veertien jaar geworden. Fijn dat het goed met haar gaat.

Ik vraag tot slot van mijn weblog nog even aandacht voor mijn fractiegenoot Ernst Cramer. Hij is deze weken extra druk vanwege de openbare verhoren van de onderzoekscommissie financieel stelsel waar hij lid van is. Uit eigen ervaring weet ik hoe mooi dit werk is (ooit was ik ook lid van een parlementaire onderzoekscommissie), maar het 'gewone' werk gaat wel gewoon door. Ernst, ik ben trots op je. Veel sterkte nog toegewenst voor de komende tijd.

Arie Slob

Eindeloze gesprekken

Fri, 29 Jan 2010 21:15:36 +0100

Deze week stond voor mij in het teken de vele gesprekken die we als tijdelijke onderzoekscommissie hebben gevoerd. Ruim 20 in getal. Daarom is er de rest van de week niet zoveel van gekomen om mijn weblog bij te houden...

En al die gesprekken zijn welhaast eindeloos. In beide betekenissen van het woord. In de eerste betekenis is het ronduit fantastisch om dit een keer mee te maken. De hele voorbereiding, de discussies met elkaar, het overleg met de ambtelijk staf, en ook dan al heel veel gesprekken. Tenslotte heeft niet iedereen in de commissie dezelfde achtergrond qua kennis op het gebied van toezicht, economie, Europese regelgeving en allerlei slimme producten. En ik ben er heel eerlijk in: ook ik steek vaak iedere discussie weer wat nieuws op. De tweede betekenis is het eindeloze van de gesprekken. 4 a 5 gesprekken op een dag is heel intensief. Natuurlijk heb je wel en paar ontspannende momenten tussen de gesprekken door, maar dan evalueren we vaak ff gauw hoe het gegaan is. En soms zijn we niet mals voor elkaar. Maar we willen dan ook echt er een goed rapport van maken.

Bij sommige sprekers gaat het echter niet zo snel. Het is dan de kunst rustig te blijven en toch goed bij de vragen na te denken die gesteld moeten worden. En soms duurt zo'n gesprek dan wel eindeloos, terwijl het toch maar vaak een uurtje is. Bij sommigen iets langer, maar dat zijn vaak ook de wat ingewikkelder gesprekken. Onze belangrijkste opdracht is lessen trekken voor de toekomst. Dat betekent dus dat je eerst op de bal moet spelen in plaats van op de man. Soms hoor ik in de commentaren een fanatisme om mensen echt stevig aan te pakken en dan denk ik maar: een goed verstaander, en dat zijn financiële mensen heel vaak, heeft maar een half woord nodig. En om een compleet beeld te krijgen willen we dus van heel veel mensen soms bijna dezelfde dingen horen. Dat kan saai, of soms zelfs eindeloos overkomen, maar dat is het voor ons dan niet.

Veel wordt er gesproken over het toezicht en wat er allemaal wel niet gebeurd is. En dat is dus heel veel. De grootste financiële crisis omdat ie wereldwijd is na de grote depressie in de jaren dertig. Ongekende steunmaatregelen door de overheden. Veel discussies over hebzucht of gewoon slim zaken doen. Bonussen die zo hoog zijn dat ik ze graag voor de aflossing van de staatsschuld zou willen inzetten...
Alles krijgt een plekje en wordt besproken. Om daaruit dus lessen trekken voor de toekomst. In de gesprekken worden veel leuke dingen gezegd. Zoals over de ingewikkelde boekhoudregels waar sommigen vanaf willen omdat je er toch niet allemaal aan kan voldoen: “je kunt beter een beetje goed zitten dan precies fout.” Of vandaag dhr. Dokters van Leeuwen: “het gedrag van een rund kun je nog wel voorspellen, maar niet van een hele kudde...” hij sprak dus over de banken. Analoog aan dat oud en nieuw spotje moest ik denken aan: je bent een rund als je op de financiële markten stunt...

Nog één week, en dan hebben we het gehad. Maar het wordt dus nog wel een spannende week. En dan op naar de conclusies.

ernst

Onderzoek naar resultaten inburgering

Thu, 28 Jan 2010 22:22:56 +0100

Vandaag was er een procedurevergadering van de commissie Wonen, Wijken en Integratie (WWI). In zo'n procedurevergadering wordt onder meer besloten welke brieven van de minister moeten worden behandeld in een commissievergadering. Vaak lijkt dat niet zo spannend, maar schijn bedriegt. Ook als het over procedures gaat wordt er politiek bedreven!

In de procedurevergadering van vandaag is een belangrijke stap gezet naar een eigen onderzoek van de Kamer naar de resultaten van inburgering. Het initiatief is genomen door de VVD, maar de aanleiding vormen twee aangenomen moties van mijn hand.
De Kamer praat al jaren over inburgering. De wet was te ingewikkeld, waardoor gemeenten veel te weinig inburgeraars aan de slag kregen. De wet is nu aangepast en de inburgering komt op stoom.
Een andere belangrijke verbetering is de afspraak in het coalitieakkoord dat het grootste deel van de inburgeringstrajecten 'duaal' zal worden. Dat betekent niet meer de traditionele cursus en daarna het inburgeringsexamen, maar een koppeling met ervaring opdoen in de praktijk. Dus bijvoorbeeld werken en leren. De verwachting is dat dit leidt tot betere resultaten.
Toch is er ondanks al het geld dat naar inburgering gaat, nog veel onbekend over de resultaten. Ik hoor regelmatig verhalen van mensen die keurig hun inburgeringsexamen hebben gehaald, maar vervolgens in hun omgeving onvoldoende Nederlands kunnen spreken en de taal al snel verleren.
De ChristenUnie hamert er dan ook al een aantal jaren op dat er een volgsysteem moet komen om te monitoren of inburgering ook daadwerkelijk leidt tot integratie en participatie. Want daar draait het om. Een motie van mij daarover is ruim twee jaar geleden aangenomen. In een andere motie heb ik gevraagd, elke twee jaar de resultaten te monitoren. Verder heb ik voorstellen gedaan om ook na het inburgeringstraject contact te houden met de inburgeraar om te zorgen dat het doel van participatie wordt bereikt.

Lessen trekken
Ondanks mijn moties heeft de Kamer nog geen harde cijfers. De minister doet nu een proef om te zien hoe zo'n monitor van de lange termijn resultaten vorm gegeven kan worden, maar de uitwerking laat nog even op zich wachten.
Ondertussen wordt wel binnenkort de wetgeving geëvalueerd. De commissie WWI wil daarom nu zelf onderzoek doen. De komende weken wordt een onderzoeksvoorstel uitgewerkt. Als de Kamer hiermee akkoord gaat, wordt het onderzoek aanbesteed en zijn waarschijnlijk voor de zomer de resultaten beschikbaar. Het zal mij niets verbazen als dat voor nog wat beroering gaat zorgen in Den Haag. En dat dankzij een ChristenUnie motie!
Ik hoop vooral dat er goede lessen zullen worden getrokken voor verbetering van de inburgering. Want ondanks de grote groep nieuwe Nederlanders die goed is geïntegreerd, zijn er ook nog te veel mensen die onvoldoende (kunnen) participeren. Daarbij spelen inburgering en taal een grote rol. Meedoen, is een motto van dit kabinet. Minister van der Laan heeft nog ruim een jaar om hier stappen in te zetten.

Cynthia Ortega

Nooit meer Auschwitz!

Thu, 28 Jan 2010 11:51:01 +0100

Woensdag was het 65 jaar geleden dat concentratiekamp Auschwitz in Polen door de Russen werd bevrijd. Op uitnodiging van de European Friends of Israel was ik aanwezig bij de herdenking. Het bezoek aan Auschwitz I was indrukwekkend. Er werden kransen gelegd bij de executiemuur en in ��n van de gebouwen, die tot foto-expositie was omgebouwd, vond een korte ceremonie van gebed en schriftlezing plaats.

Met op de achtergrond foto's van massagraven en uitgemergelde lichamen klonk Psalm 121. Op een plek waar je vertwijfeld kunt uitroepen: Waar was God? Daar werd de God van Israel juist aangeroepen. Daarmee zijn niet simpelweg alle vragen opgelost en beantwoord, maar het geeft wel rust om ze bij Hem neer te leggen. Ik heb een tijd staan kijken bij al die kinderschoenen. De schoenmaten van mijn jongens zater er bij. En dan alle keukenspullen! Mensen zijn op reis gegaan in de verwachting ergens anders een nieuw bestaan op te bouwen.

We hebben over het terrein van Auschwitz-Birkenau gelopen. Een indruk gekregen van het leven in een barak met duizend vrouwen, vrijwel allemaal lijdend aan dysenterie. Het vroor 20 graden en zelfs met mijn dikke kleding was het vreselijk koud. Het is niet voor te stellen hoe de kampbewoners in hun dunne uniformen en slechte schoeisel de winterdagen hebben doorgebracht. Een holocaust-overlevende vertelde zijn verhaal. Bij de woorden over het afscheid van zijn moeder tijdens de beruchte selecties schoten tranen in zijn ogen.

Een dag om nooit te vergeten.

In Nederland loopt de laatste jaren de discussie wat we precies moeten gedenken op 4 mei. Stilstaan bij het principe 'nooit meer oorlog' en daarbij ook denken aan alle oorlogs- en vredesmissies na 1945 is natuurlijk goed. Maar een apart onderdeel zal volgens mij ook de holocaust moeten blijven. 'Nooit meer Auschwitz' waarbij de naam van dit kamp staat voor alle concentratiekampen waar joden zijn omgebracht.

Het was goed om europarlementarier Bas Belder en medewerker Dick Jan Diepenbroek te ontmoeten. Bas vertelde me dat in Europa het antisemitisme lijkt toe te nemen. Nu er steeds minder overlevenden zijn van de holocaust, is het belangrijk dat hun verhalen blijven voortleven. De holocaust is begonnen in een land met een democratisch gekozen regering, maar waar discriminatie en uitsluiting van bepaalde groepen er langzaam maar zeker in sloop. Deze historische kennis moet ons elke dag weer scherp houden in het bewaken van onze democratische rechtstaat en de mensenrechten die daarbij horen!

Nu weer terug in Nederland en aan het werk om deze principes waar te maken.

Esmé Wiegman

Hitte rond 'dubbele nationaliteit' is bekoeld

Wed, 27 Jan 2010 11:18:38 +0100

Het is weer koud buiten. Gevoelstemperatuur -15: dat is 's ochtends, als in mijn pak op de fiets door Den Haag rijdt, toch net even anders dan in skikleding op een berg in Oostenrijk. En in de Kamer is ook al geen Gl�hwein te bekennen...

Maar hoe koud het buiten ook is, binnen in de Kamer is het een en al bedrijvigheid. Er is sprake van een enorme inhaalslag als het gaat om wetgeving.

Dinsdagmiddag is er gestemd, onder meer over de wijzigingen in de Rijkswet op het Nederlanderschap waar het gaat om dubbele nationaliteiten. Twee jaar geleden was dat nog een heet hangijzer. Nu is de wetbehandeling min of meer ongemerkt voorbij gegaan.

Op de eerste dag dat ik hier in de Kamer rondliep, daags voor mijn beëdiging, was er een debat gaande over dubbele nationaliteit. Het was een wetsvoorstel van de toenmalige minister Verdonk, dat door een amendement van Tineke Huizinga zó zeer werd gewijzigd, dat het toenmalig kabinet het heeft teruggenomen. Tineke heeft de wens voor één nationaliteit wel een beetje willen relativeren voor die mensen die enorm veel problemen krijgen als ze hun tweede nationaliteit moeten opgeven.

Het onderwerp was de laatste jaren vaak aanleiding tot politiek vuurwerk. Debatten waarin de collega’s met een dubbele nationaliteit door de PVV werden aangeklaagd omdat ze niet volledig loyaal aan Nederland zouden zijn. Ze zeiden het nog net niet hardop, maar dubbele nationaliteit en landverraad leken in elkaars verlengde te liggen. Waanzinnig natuurlijk.

De ChristenUnie heeft nooit meegedaan aan dat opgewonden gedoe. Het is prima om het uitgangspunt te hanteren dat je als Nederlander in beginsel één nationaliteit hebt. Maar twijfels over loyaliteit zijn pas gerechtvaardigd wanneer mensen zich in hun daden tegen de Nederlandse samenleving keren. Na de intrekking van het vorige wetsvoorstel is het kabinet nu met een veel nuchterder voorstel gekomen dan destijds.

Belangrijkste van het nieuwe voorstel is dat die mensen die echt niet loyaal zijn met Nederland, nu wel hun Nederlandse nationaliteit kunnen kwijtraken. Daar voorzag het vorige wetsvoorstel dan weer net niet in. De ChristenUnie heeft er hard aan gewerkt dat dit nu wel kan. De minister was nog vergeten om als een mogelijke reden voor de ontneming van het Nederlanderschap, het 'werven voor de gewapende strijd tegen Nederland' mee te nemen. Daar hebben we nog een amendement voor ingediend, dat de minister met een nota van wijziging heeft overgenomen.

Al met al mooi werk zo in die koude weken van het nieuwe jaar.

Ed Anker

Benieuwd wat ze van ons vinden

Mon, 25 Jan 2010 18:19:42 +0100

Vandaag ontmoeten we in Den Haag de christelijke pers, weekbladen, maanbladen en kranten. Het is voor het eerst dat we dit doen. Een goed initiatief van onze voorlichter Sjirk.

Benieuwd hoe ze tegen ons aan kijken en wat ze vinden van onze regeringsdeelname. Ook horen we graag hoe het met hen gaat in deze tijden van economische crisis. Ik zal, na de inleiding van Arie Slob, een verhaal houden hoe de politiek en de ChristenUnie aankijkt tegen de pers en de media. Veel bladen hebben het moeilijk en men kijkt ook wel eens jaloers naar de publieke omroepen, die volledig door de staat gefinancierd worden en ook nog Ster-inkomsten krijgen. Ik heb er eerder voor gepleit dat de omroepen meer gaan samenwerken met de pers zodat bijvoorbeeld bij Netwerk ook interviews afgenomen kunnen worden met buitenlandse verslaggevers van kranten. Dat levert hen geld op en bespaart de omroepen geld doordat ze minder eigen verslaggevers hoeven uit te zenden. Ook zou het goed zijn als zij van de overheid mee kunnen profiteren van de gelden voor innovatie, zodat ze de omslag steeds beter kunnen maken naar de nieuwe media. Veel jongeren lezen geen papieren kranten meer, maar de krantenwebsite.

Commissie Davids
Nog even terug naar het gesprek met de Commissie Davids van vorige week. Het meest opmerkelijk vond ik de stelling dat als er wel massavernietigingswapens waren gevonden, de inval in Irak alsnog volkenrechtelijk gerechtvaardigd was volgens de commissie. Dan was volgens het internationale recht, het recht op zelfverdediging van toepassing geweest en was een preventieve aanval gerechtvaardig geweest. Dus dan gaat het er niet meer om dat de resolutie 1441 onvoldoende rechtsgrond bezat, zoals de commissie beweerd in zijn rapport, maar was een duidelijke dreigingsanalyse en dus een duidelijke bedreiging van Irak voor de regio leidend geweest voor de argumentatie. En daar verschilde de internationale gemeenschap wel over. Het optreden van Colin Powell in de Veiligheidsraad leek eerst een grote directe dreiging duidelijk te maken. Dit werd een week later weer afgezwakt door Blix, de VN-inspecteur. Maar dreiging was er wel degelijk.

Verder werd duidelijk dat de commissie ook haar harde bewering over het niet volledig informeren van de Kamer, als het gaat om het verzoek tot bijstand aan de VS, niet staande kon houden. Men zei nu dat het kabinet er wijs aan had gedaan de Kamer te informeren over het planningsverzoek van de VS, en de Kamer over de levering van Patriots via een artikel-100 procedure te informeren. Maar 'wijs' is iets anders dan 'staatkundig verplicht'. Kortom, er zal nog een pittig debat volgen over dit rapport. Eerst maar eens de reactie van het kabinet afwachten.

Kilomterheffing
Minister Eurlings is een hele aardige en daadkrachtige minister, maar nu is hij in ons filegevoelige landje toch wel even de weg kwijt. Als de ANWB-leden zich via een internetpeiling tegen de kilometerheffing uitspreken, dan moet het maar niet doorgaan zegt de minister. Natuurlijk moeten de tegenargumenten die ook uit deze enquete kunnen komen, goed meegewogen worden door het kabinet en de Kamer. Maar het kan niet zo zijn dat een ledenraadpleging van een lobbyorganisatie bepalend is voor de besluitvorming van de politiek. Dan gaan alle lobby-organisaties ledenraadplegingen houden over bijvoorbeeld de aanleg van een weg, kan de milieubeweging een prachtige enquete uitschrijven of laat de gemeente Leeuwarden bepalen of er nieuwe straaljagers mogen komen die mogelijk meer geluid maken dan nu de F-16. Ik weet de uitslag al. De politiek moet alle belangen die er zijn, tegen elkaar afwegen, en alle argumenten uit de samenleving zeer serieus nemen en dan een besluit nemen. Kan gebeuren Eurlings, slip of the tongue. Maar wel nu ruiterlijk toegeven dat dit een fout was.

Haiti
Gelukkig worden er nog steeds mensen leven onder het puin vandaan gehaald en mooi dat Nederland 42 miljoen euro heeft opgehaald tijdens de 555-actie. In het debat met minister Koenders heb ik hem gevraagd naast zijn verdubbelingsactie voor de organisaties die aangesloten zijn bij giro 555 (waaronder velen die niet eens werkzaam zijn in Haïti) ook te kijken of organisaties zoals Woord en Daad, die al 20 jaar daar werken en dus een groot netwerk hebben, ook niet in aanmerking kunnen komen voor de verdubbelingsactie. Het lijkt mij goed om ook juist deze organisaties nu te steunen. De minister weigerde dit. Vandaar dat ik besloten heb zelf een gift te geven aan Woord en Daad, en vandaar dat wij als ChristenUnie ook hun banner op onze website hebben geplaatst.
Ik hoop ook zelf af te reizen naar Haïti als de eerste nood gelenigd is, om persoonlijk polshoogte te nemen van de nood én te bezien wat Nederland in de wederopbouw specifiek kan bijdragen aan Haïti. In mijn vorige baan ben ik noodhulpverlener geweest voor Dorcas Hulp. En in lijn met het adviesrapport van de WRR over Ontwikkelingssamenwerking wil ik nu kijken welke meerwaarde Nederland kan hebben bij de hulp aan Haïti als gaat om de expertise bijvoorbeeld op het gebied van water (met de deltawerken en een eigen 'waterprins') en landbouw (universiteit Wageningen). Daarnaast bid ik dat als Haïti wordt opgebouwd, dit hopelijk zal leiden tot structurele verbeteringen ook van het bestuur van het land. De corruptie was er altijd groot en de regeringen waren vaak instabiel en niet daadkrachtig om de armoede in het land aan te pakken. Ook voodoo had een grote impact in het land. Laten we bidden dat ook het geestelijk klimaat van het land gezond wordt.

Joël Voordewind

Tien jaar ChristenUnie

Sat, 23 Jan 2010 21:33:32 +0100

Gisteren, vrijdag 22 januari, was het op de dag af tien jaar geleden dat de ChristenUnie is ontstaan. Ik was destijds bij het oprichtingscongres in Ede. Een geweldig moment. Tien jaar later ben ik voor de ChristenUnie op campagne in Waalwijk, Wijk en Aalburg, Werkendam en afsluitend in Ridderkerk. Een mooie manier om de verjaardag van de ChristenUnie te vieren. In Werkendam mocht ik zelfs in een winkelstraat bonbons uitdelen aan voorbijgangers. Geweldig om te zien hoe de ontwikkeling van de ChristenUnie vanaf het jaar 2000 is geweest. Boven alles overheerst dankbaarheid voor de zegen die we op ons werk hebben mogen ontvangen. Lokaal, provinciaal, landelijk en Europees. Volgende week zaterdag 30 januari hopen we ons jubileum te vieren in Utrecht. Dat belooft een mooie dag te worden.

Een jubileum vraagt om terugblikken. Dat is (hier spreekt de historicus in mij) mooi om te doen. Ook in de media verschijnen nu artikelen over de eerste tien jaar van de ChristenUnie. Daarin wordt onder meer aandacht gevraagd voor onze moeilijke beginjaren. Maar ook voor de verantwoordelijke positie die we als regeringspartij nu hebben gekregen.

Het blijft fascinerend om te zien welke plaats de ChristenUnie uiteindelijk in het politieke spectrum heeft gekregen. Niet alleen landelijk, vanwege onze regeringsdeelname. Maar ook lokaal en provinciaal is onze positie sterker geworden. Drie jaar geleden hadden we bijvoorbeeld nog geen enkele ChristenUnie-gedeputeerde. Nu telt de ChristenUnie acht gedeputeerden in zeven provincies. Ook een wethouderspost in één van de G4-steden leek een aantal jaren nog een verre droom. Enkele 100.000+-gemeenten (o.a. Zwolle, Apeldoorn, Amersfoort) leek het hoogst haalbare. Deze periode zit de ChristenUnie in het college van Utrecht. We zijn in veel gemeenten een betrouwbare collegepartij geworden. De vorming van de ChristenUnie heeft - daar ben ik zeer van overtuigd - aan deze groei en behaalde posities bijgedragen.

Met de gemeenteraadsverkiezingen in het vooruitzicht moet er nu wel weer stevig aangepakt worden. Vanzelfsprekendheden zijn er niet in de politiek. Horizontaal gesproken is de enige zekerheid die we hebben, dat alles onzeker is. De campagne is inmiddels begonnen. Deze week heb ik in mijn oude woonplaats Capelle aan den IJssel gesproken (met mijn moeder en tweelingzus in de zaal) en was ik in de gemeenten die ik in de inleiding van deze weblog heb genoemd. In Ridderkerk heb ik ook nog een speech gehouden. In Ridderkerk is mijn oud-medewerker Heleen van den Berg lijsttrekker voor de ChristenUnie. Ze heeft de afgelopen vier jaar als wethouder in deze gemeente gewerkt. Leuk om te horen hoe enthousiast ook niet-ChristenUniemensen over haar functioneren zijn.

Campagnevoeren is fysiek zwaar, maar wel erg leuk om te doen. Ik ben iedere keer weer onder de indruk van al die lokale vrijwilligers die zich het vuur uit de sloffen lopen voor de ChristenUnie. Op mijn werkbezoek vrijdag ook weer mooie en zelfs ook indrukwekkende dingen gezien. Zoals een hospice in Waalwijk. Maar ook een prachtig verzorgingstehuis in Wijk en Aalburg waar circa 180 vrijwilligers actief zijn. In Werkendam had ik de eer om Tineke van der Steen, 'de juf van het jaar 2009' te spreken, een leuk klassengesprek over politiek met haar groep 8 te hebben én samen met een leerling een bordje met de tekst 'Hier werkt de juf van het jaar' te onthullen. Ook de rondleiding door het Maximacollege (school voor praktijkonderwijs in Ridderkerk) was bijzonder. Alleen al vanwege het enthousiasme van de directeur van de school. Ik ben in Ridderkerk ook in gesprek gegaan met bewoners die veel last hebben van geluid en fijnstof van de snelwegen die langs Ridderkerk voeren. Ik ontkwam niet aan een uitnodiging om twaalf hoog in een flatgebouw het voortsnellende verkeer gade te slaan. Bijzonder om rond 18.00 uur vanaf die hoogte al die auto's in het donker voorbij te zien razen.

Ooit telde de snelweg bij Ridderkerk vier banen. Nu zijn dat er inmiddels zestien. Circa 220.000 voertuigen per dag. Hoe lang denken we dat nog vol te houden? Niet voor niets is de ChristenUnie al sinds jaar en dag voor forse investeringen in het openbaar vervoer én voor de invoering van kilometerbeprijzing. De investeringen in het openbaar vervoer zijn er deze kabinetsperiode gekomen. Ook hebben we afspraken gemaakt over de kilometerbeprijzing. Minister Eurlings was goed op weg met de wetgeving. Maar wat een merkwaardige schwalbe maakte hij gisteren na afloop van de ministerraad. Eurlings stelde dat als een ledenpeiling van de ANWB negatief uitvalt voor de kilometerbeprijzing, het hele feest niet doorgaat.

Nu ben ik het van harte met de minister eens dat er draagvlak nodig is voor de invoering van de kilometerbeprijzing . Maar dat draagvlak wordt niet bepaald door de uitslag van een internetpeiling van de ANWB. Zo doen we dat niet in dit land. Uiteindelijk is ook nog eens de Tweede Kamer die bepaalt welke keuzen we in dit land maken. Daarbij zijn meer afwegingen in het geding dan alleen de belangen van de automobilist. Denk aan het door mij genoemde voorbeeld van Ridderkerk. Mijn advies aan Eurlings is dan ook: ga hard aan het werk met de invoering van de kilometerbeprijzing, werk zelf door met goede uitwerkingen te komen aan draagvlak voor deze plannen, en respecteer de verantwoordelijkheid die het parlement draagt.

Arie Slob

Een fotoreportage van de campagneavond in Ridderkerk vindt u op de website van de lokale ChristenUnie

Je leert iedere dag

Fri, 22 Jan 2010 17:13:50 +0100

Deze week zijn we begonnen met de openbare gesprekken over de kredietcrisis. Spannend, omdat je nu alle voorbereidingen en opgebouwde kennis moet toetsen. Maar er was ook nog ruimte voor het spoeddebat over het winterweer. En ja, gelukkig bevestigde minister Eurlings dat hij geen controle over het weer heeft of wil. En ook werd mij van de week duidelijk dat je demonstreren moet leren.

Woensdag was er een demonstratie op Het Plein van de vakbonden tegen de leeftijdsverhoging van de AOW. Toen ik aankwam op Den Haag Centraal ’s morgens, liep er vlak voor mij een groepje mannen het station uit. Al gauw had ik er een beeld bij van een klas die met een schreeuwerige meester ergens naar onderweg was. Maar snel bleek dat de gemiddelde leeftijd daarvoor toch wel wat hoog was. Ineens begint de mental coach te schreeuwen naar de groep "Beter aansluiten mannen! We moeten bij elkaar blijven. Wat willen wij: RESPECT! Wanneer willen wij het: NU!" Ik wil niet zeggen dat de groep verrast keek, maar toch kreeg deze vorm van coaching nog niet gelijk bijval. Dus brulde de coach zijn leus nog een paar keer. Aangezien er in de groep ook een groot aantal medelanders liep had ik het idee dat er eerst overlegd werd wat er nu geroepen werd. Maar uiteindelijk kwam dan toch de koorzang op gang en volgde men de cadans van de voorzanger. Helaas, Nederlands blijkt moeilijk te zijn. Na drie yells sloeg het noodlot toe. Coach roept: "Wat willen wij", de groep antwoord "NU!". Coach roept "Wanneer willen wij het", groep antwoord "RESPECT!!". Tja, dan moet je wel eerst even hergroeperen...

Het spoeddebat over het winterweer was eigenlijk wel bizar. Aangevraagd door Rita Verdonk vanwege de vele problemen op de weg en het spoor en gesteund door Ger Koopmans van het CDA die nu eindelijk wel eens een debat met Rita wilde doen over de wegen. Nu wil ik niets afdoen aan de sores die mensen tijdens de sneeuwbuien hebben meegemaakt. Integendeel zelfs. Maar het is nog steeds geen goede reden voor een spoeddebat. Aangezien we die middag geen gesprekken hadden bij de onderzoekscommissie had ik de gelegenheid toch aan het debat mee te doen. En dan is de minister aan het woord en begint dat dit nooit meer voor mag komen. Ja, hij bedoelt uiteindelijk dat de dagenlange chaos op het spoor niet meer mag gebeuren. En op zich is dat een mooi streven. Mijns inziens te stellig gezegd want bij de eerstvolgende harde sneeuwbui hebben we zo weer een behoorlijk verkeerscrash. De vraag is hoe snel je dan in actie komt. Sneeuw kunnen we niet voorkomen, ongebreidelde chaos wel.

De rest van de week is opgegaan aan de openbare gesprekken van de tijdelijke onderzoekscommissie. Zeer leerzaam, zeer inspannend, maar ook wel erg leuk. Met enige regelmaat worden sappige opmerkingen gemaakt. Zoals Bruggink van de Rabobank die stelt dat er concurrentie is tussen de banken om de beste mensen. Na het gesprek zegt hij voor de camera dat hij ABN/Amro bedoelde. En daar komt Zalm vrolijk uitleggen dat hij daar zeer verbaasd over is. Want het tegendeel is waar: er zijn juist twee mensen door de RABOBANK weggekaapt. "En overigens", voegde hij er breed lachend aan toe: "bij de RABOBANK zijn de beloningsstructuren pas een goed bewaard geheim." De rest komt uiteraard in ons rapport.

En verder: iedereen van harte gefeliciteerd met ons 10-jarig bestaan!!

ernst

Recycle your mind!

Thu, 21 Jan 2010 19:39:56 +0100

Iedereen die mijn weblog van vorige week heeft gelezen, wil ik eerst geruststellen: ik heb vorige week de week net zo mooi afgesloten als dat ik hem begon: met een mooi werkbezoek, goede ontmoetingen en een hartelijke ontvangst in Emmen.

Mijn werkbezoek aan een ouder echtpaar, zij lijdend aan Alzheimer (dementie) en hij mantelzorger van haar, zal ik niet snel vergeten. Rondom dementie hangt een negatief sentiment in onze samenleving. Het wordt al snel geassocieerd met onmenselijke en onwaardige situaties. In het euthanasiedebat speelt de vraag of dementie onder het criterium 'uitzichtloos en ondraaglijk lijden' kan vallen. U heeft de tv-reportages misschien wel gezien. Dementie is ook moeilijk. Ik wil er ook niet makkelijk over praten. Maar het bijzondere aan dit echtpaar was dat zij lieten zien wat 'trouw tot de dood ons scheidt' kan betekenen. Dementie betekent voor de mantelzorger al afscheid nemen. Het huwelijk was niet meer wat het was. De gelijkwaardigheid was verdwenen. Maar de trouw was gebleven en hij was graag bereid in deze periode meer te geven en te genieten van kleine mooie momenten en de dingen die nog wel ondernomen konden worden: sjoelen ipv kaarten, wandelen ipv fietsen.

Alle reden om mantelzorgers te ondersteunen zodat zij de zorg kunnen blijven geven aan hun familielid. Bij dementiezorg is het dan af en toe wel een 'gevecht' op de schotten tussen de Wmo en de AWBZ. Wie betaalt wat? Wie is waar voor verantwoordelijk? In dit soort situaties is een 'casemanager' die de zorg en belangen van de patient en de mantelzorger behartigt en dwars door alle schotten heen kan werken hard nodig. Het is mooi als mensen zo lang mogelijk samen thuis kunnen blijven wonen!

In Emmen heb ik kennisgemaakt met de verhuisplannen van de dierentuin en alles wat daarmee samenhangt aan infrastructuur, duurzaamheid en woningbouw. De nadere kennismaking met fractie en kiesvereniging was warm en hartelijk. Ook langs deze weg nog een keer: bedankt!

Deze week zorgen mijn verschillende portefeuilles weer voor een wonderlijke dagvulling. Kinderartsen hebben levensbeeindiging bij pasgeborenen aan de orde gesteld. Wet- en regelgeving zou verruimd moeten worden. Dat er rondom medische behandeling van pasgeborenen moeilijke vragen kunnen ontstaan, kan ik me voorstellen: wanneer ga je behandelen? Wanneer is verdere behandeling niet meer gerechtvaardigd? (als verder behandelen meer kwaad doet dan goed) Vragen die je niet moet willen oplossen door de criteria uit te breiden met 'toekomstig uitzichtloos en ondraaglijk lijden'. Artsen (en ouders!) die hier geen voorstander van zijn spreken volgens mij terecht van 'glazen-bol-geneeskunde'. Bijzonder om de mails te lezen van verontruste ouders van gehandicapte kinderen.

Op donderdagmorgen vond in Bennekom de bijeenkomst Kerk en Klimaat plaats. Erg goed! Weerman Reinier van de Berg kan niet alleen vol passie spreken over het weer (bij RTL4), maar ook over het groene hart van God. Een mooie uitdaging voor kerken om groene of zelfs de groenste kerk te worden. Meer weten? Kijk op Recycle your mind! Onder die noemer kan ik eigenlijk alle onderwerpen brengen die de afgelopen dagen langs kwamen: anders kijken naar dementie, naar levensbeeindiging, naar economie en duurzaamheid, naar de inzet van de kerk!

Esmé Wiegman

Ontroerend moment

Wed, 20 Jan 2010 14:41:57 +0100

De fractievergaderingen van de ChristenUnie zijn iets bijzonders. Net als alle andere fracties hebben we gewoon een hele berg werk te verzetten. We bespreken debatbijdragen voor de komende week en bespreken de politieke actualiteiten.

We beginnen elke vergadering echter eerst met een opening en gebed. Daar nemen we goed de tijd voor. Dat is in de hectiek van het dagelijkse politieke werk altijd een waardevol moment waarin we stilstaan bij onze onderlinge verbondenheid in het geloof. Die verbondenheid is er ook tijdens de rest van de vergadering. Vandaag spraken we over hoe er om gegaan moet worden met levenslanggestraften. Er is een comité dat oproept om deze gedetineerden een toetsmoment te geven na twintig jaar in de gevangenis. Niet omdat de straf dan wel zou zijn uitgezeten, maar wel om te bekijken wat de perspectieven zijn voor de gevangene. De argumentatie is dat het voor de gedetineerde van belang is om enig perspectief te hebben. Levenslang is in Nederland echt levenslang.

Een moeilijk onderwerp. We stonden ook stil bij de vreselijke misdrijven die een man als Saban B. heeft gepleegd. Gun je zo'n man een kans? Levenslang staat op nog vreselijker misdrijven.

Arie zei op goed moment dat: 'we uiteindelijk allemaal met lege handen bij het kruis staan'. Dat klinkt erg christelijk en dat is het ook. Niemand kan zich beroepen op een brandschoon leven zonder zonden, Jezus hebben we allemaal nodig.

Op dat moment besef ik weer hoe groot Gods genade is en hoe moeilijk het voor mensen is om te vergeven. De discusie is daarmee niet klaar, maar wel veel dieper en persoonlijker geworden. Het ontroerde me.

Ed Anker

Davids, crisis, Ha�ti en campagne

Tue, 19 Jan 2010 20:22:23 +0100

De zaterdag besteed aan het rapport van de Commissie Davids. Wel wrang dat op de dag dat de commissie haar rapport presenteerde, de aardbeving in Ha�ti plaatsvond. In de loop van de dag had ik mijn vrouw aan de lijn; zij vroeg me: ,,Ik hoop wel dat jullie je met de w�rkelijke crisis bezig houden daar in Den Haag...''

Uiteraard is het rapport van de Commissie Davids van groot belang om lessen uit te trekken. Maar in het licht van de ramp die zich op Haïti voltrok, vond ik het wel een beetje beschamend dat we ons drie dagen in de Tweede Kamer opsloten om te bepalen of we zeven jaar geleden met de kennis van nu een juist besluit hadden genomen. Deze week (dinsdag) zullen we als commissie Buitenlandse Zaken de naamgever van de Commissie Davids kunnen doorvragen op zijn rapport. Ik heb een notitie en de vragen toegemaild naar mijn collega’s van de fractie.

Campagne
Maandagavond weer een spreekbeurt gedaan, in Alkmaar. Vorige week op Urk en in Gouda geweest en aanstaande donderdag naar Limburg. Het is weer campagnetijd en dus veel reizen door het land. Maar ook wel weer een leuke tijd. Er heerst altijd een enthousiaste sfeer op die avonden en het is interessant om met elkaar ervaringen uit te wisselen tussen de lokale en de landelijke politiek om beter op elkaar te zijn afgestemd en van elkaar te leren.
In Alkmaar ook vragen gehad over het alcoholvoorstel dat ik vorige week lanceerde. Ik stelde voor burgemeesters de mogelijkheid te geven om bepaalde kroegen ontoegankelijk te verklaren voor tieners vanaf zeg tien of elf uur 's avonds. Dit idee kwam voort uit mijn contact met de bezorgde moeders die zich in verschillende delen van het land roeren en ons politici vragen om hen bij te staan in het tegengaan van overmatig drankgebruik door hun tienerkinderen. Stuur die tieners naar huis als ze na tien of elf uur nog de kroeg in willen, vragen ze ons via verontruste mails. Ook de politie op Urk vroeg ons de burgemeester het recht te geven om de horeca te vragen strenger toezicht te houden op het drankgebruik door tieners. 'Laat de horeca ze bij de deur tegenhouden, dan hoeven wij niet elke kroeg te controleren of er drank wordt verkocht aan tieners, want alleen dan mogen wij optreden. We hebben daar geen menskracht voor', aldus de politie.

Het verbaasde me dat er ook weerstand kwam tegen dit voorstel. Waarom willen mensen graag dat tieners van twaalf, dertien jaar oud tot ver na middernacht kunnen stappen? Welke ouder wil dit nu? Natuurlijk is het de primaire verantwoordelijkheid van de ouders, maar we kunnen ze hier en daar wel als overheid bijstaan in de opvoeding.

10 jaar ChristenUnie en Haïti
Ik heb maandag ook gemeld dat we deze week 10 jaar bestaan, maar dat de partij besloten heeft om deze week een 'Week van Haïti' te maken. En dus gaan we actief geld werven tijdens onze campagneactiviteiten, voor giro 555. Ik heb in een overleg met minister Koenders van Ontwikkelingssamenwerking gepleit voor onconventionele maatregelen om Haiti te steunen, ook al komt het land niet voor op onze 'landenlijst'. Laten we ze helpen met onze expertise op bijvoorbeeld het gebiede van schoon drinkwater en landbouw, en laten we de uitstaande schulden kwijtschelden. Het komt er nu op aan om niet alleen noodhulp te geven, maar ook te helpen met de wederopbouw: zowel fysiek als ook politiek/bestuurlijk.

Joël Voordewind

Een week vol van tegenstellingen

Sat, 16 Jan 2010 12:59:05 +0100

Wat een week. Voor mij een week vol van tegenstellingen. Maandag de start van de ChristenUnie-campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen in Leeuwarden. Dinsdagmorgen het jubileumontbijt van de ChristenUnie in de Oude Zaal van de Tweede Kamer. Diezelfde dag de presentatie van het rapport van de commissie-Davids met alle commotie die later volgde op de uitgesproken verklaring van de minister-president. Meer dan 24 uur was het onzeker waar dit heen zou gaan. Uiteindelijk werd er een oplossing gevonden. En ondertussen bereikte ons de beelden en berichten over de gevolgen van de aardbeving in Ha�ti. Wat een ellende en onbeschrijflijk verdriet. Dat relativeerde voor mij alles waar ik deze week zelf mee bezig was.

Het was de eerste vergaderweek van het nieuwe kalenderjaar. We wisten dat direct op de eerste vergaderdag van de Tweede Kamer het rapport van de commissie-Davids zou uitkomen. Welkom terug! De inhoud van dit rapport was voor iedereen onbekend. Ik vind dat een geweldige prestatie. In het debat van woensdagavond/nacht heb ik aangegeven dat ik hoop dat dit een trendbreuk zal zijn. We maken dit meestal anders mee.

De vraag is wel of het gedoe over de verklaring van de minister-president ook iets te maken heeft gehad met de korte tijd waarin nu deze verklaring moest worden opgesteld. Ik denk dat ook de lengte van de verklaring daarbij parten heeft gespeeld. Een korte reactie, waarin waardering wordt uitgesproken voor het werk van de commissie-Davids en een indicatie van de tijd die het kabinet denkt nodigt e hebben voor een gedegen inhoudelijke reactie, had wat mij betreft volstaan.
Feit is dat de inhoud van de nu afgegeven verklaring en de wijze van beantwoording van de vragen door de minister-president voor veel ophef zorgde. Het beeld was ontstaan dat het kabinet de conclusies van het rapport van de commissie-Davids aan de kant geschoven zou hebben.
De PvdA vroeg tot mijn verbazing publiek om een nieuwe verklaring. Dat leek me niet reëel. Is ook nog nooit eerder vertoond. Vervelender was echter dat de suggestie werd gewekt dat de verklaring van de minister-president niet door de PvdA-ministers zou worden gesteund. Dat zorgde voor enige polarisatie en voor heel veel onduidelijkheid. Meer dan 24 uur later kon deze onduidelijkheid pas weggenomen worden door het sturen van een kabinetsbrief aan de Tweede Kamer. Over deze brief hebben we tot in de kleine uurtjes een debat gevoerd. In alles geen fraaie vertoning; ik heb geen enkele behoefte dat voor me te houden.

Ik heb niet zoveel behoefte om in mijn weblog op de inhoud van het rapport van de commissie-Davids en het later gevoerde debat in te gaan. Op de site van de ChristenUnie zijn de door mij uitgesproken teksten terug te vinden. Eén ding wil ik nog wel kwijt. Pechtold, Halsema, Kant en Rutte hielden deze week maar niet op hun verontwaardigheid over de ontstane situatie te verwoorden. Zo ga je toch niet met het rapport van de commissie-Davids om, niet waar? Nu heb ik begrip voor het feit dat de oppositie van dit soort momenten gebruik wil maken. Maar het moet wel geloofwaardig gebeuren. De feiten zijn dat deze partijen al vóór de installatie van de commissie-Davids lieten weten dat ze geen vertrouwen hadden in de uitkomsten van de toen nog in te stellen onafhankelijke commissie. Iedereen lijkt dat vergeten te zijn.

In het debat over de instelling van de commissie (februari 2009) zei Pechtold bijvoorbeeld dat de benaming 'onafhankelijke commissie' een gotspe was. Halsema sprak over een 'politieke commissie'. En Rutte vond op voorhand dat de activiteiten van de in te stellen commissie gedoemd waren te mislukken. Kant vond maar één ding geloofwaardig: een parlementaire enquête. En niets anders. (Daarbij voorbijgaand aan het feit dat de SP in de jaren daarvoor verscheidene moties had ingediend om de regering op te roepen een onhankelijke onderzoekscommissie in te stellen.) Nu de commissie - die zij op voorhand al hadden afgeschoten - met haar eindrapport kwam, en de minister-president bij dit rapport een paar kanttekeningen plaatste, was Nederland te klein.

Zo, dat ben ik kwijt. Ik heb me ingehouden om dit tijdens het debat van woensdagavond/nacht in te brengen, omdat je al snel de schijn tegen hebt dat je als fractievoorzitter van een coalitiepartij de aandacht wil afleiden van de situatie die deze week was ontstaan. Alleen Pechtold heb ik gevraagd of hij nog bij zijn beoordeling van destijds bleef. Het bleef stil. Hij was opeens door zijn teksten heen. Ik heb hem ook niet meer gehoord over de belangrijke conclusie van de commissie-Davids dat er geen aanwijzingen zijn dat Nederland militaire steun aan de inval in Irak heeft geleverd. Met name het radioprogramma Argos heeft jarenlang pogingen gedaan dat aan te tonen. Pechtold was altijd de man die dan de schriftelijke vragen stelde naar aanleiding van de uitzendingen.
Genoeg voor dit moment. In februari komen we er bij het echte debat wel weer op terug.

De start van de campagne van de ChristenUnie voor de gemeenteraadsverkiezingen in Fryslân is prima verlopen. Ik ben zelf aanwezig geweest bij de bijeenkomst in Leeuwarden. Dat was de moeite waard. De komende weken zal ik veel op pad moeten. Vanwege het debat kon deze week een spreekbeurt in Zevenbergen niet doorgaan, maar er komt mogelijk nog wel een herkansing. De komende week ga ik naar (mijn oude woonplaats) Capelle aan den IJssel en Ridderkerk. Er zullen daarna nog veel plaatsen volgen. Ik beschouw mijn aanwezigheid in de te bezoeken plaatsen als ondersteuning van de plaatselijke ChristenUnie.

Deze weken werken we ook toe naar de grote jubileumbijeenkomst van de ChristenUnie in Utrecht (30 januari a.s.). Vrijdag 22 januari is de officiële jubileumdatum. Tien jaar ChristenUnie. Wat gaat de tijd snel. Maar ook: wat geweldig om te zien hoe de ChristenUnie zich door de jaren heen ontwikkeld heeft. Iets om erg dankbaar voor te zijn.

Donderdagavond is het me nog gelukt in Amersfoort aanwezig te zijn bij de nieuwjaarsreceptie van Perspectief, de jongeren van de ChristenUnie. Geweldig om te zien hoe enthousiast en betrokken 'onze' jongeren zijn. Dat stimuleert mij ook in mijn werk voor de ChristenUnie. En we weten het: wie de jeugd heeft, .....
Mooi om te zien dat ook op veel kandidatenlijsten jongeren staan. Ook op verkiesbare plaatsen. De ChristenUnie kan in dat opzicht met vertrouwen de toekomst tegemoet.

Arie Slob

Ik was lid van de allereerste ChristenUnie fractie

Fri, 15 Jan 2010 12:01:00 +0100

Dit jaar bestaat de ChristenUnie 10 jaar. Feest dus! Afgelopen dinsdag hebben we er al in wat kleinere kring bij stilgestaan. Eind januari, de 30e, hebben we een groot feestcongres. Wat gaat er dan zoal door je heen? Dat ik trots was lid te zijn geweest van de allereerste ChristenUnie fractie! En dat het nu dan eindelijk ook ��n partij geworden was.

Zoals ik al wel eens eerder heb geschreven, of in een interview is terecht gekomen, ben ik al actief binnen de partij sinds 1985 of zo. De eerste stapjes gezet in Amersfoort, en daarna een hele weg in Zeewolde. Op de lijst voor de gezamenlijke combinatie RPF/GPV/SGP, commissielid, raadslid, wethouder en geregeld spreker op de jaarlijkse GPV congressen. Discussies over de identiteit van het GPV, de mogelijkheid om lid te worden ook als je niet Gereformeerd Vrijgemaakt was, de grondslag van de partij. Evenzovele fundamentele discussie over wat ons bewoog in de politiek. En ik wilde daar wel in meepraten.

Zo ook in Zeewolde. Daar hebben we nooit anders dan een gezamenlijke fractie gehad. En dat is volgens mij uniek, want overal elders was er wel eerst een RPF- of een GPV-fractie geweest. Die dan later samen ging werken. Wij dus echt anders: vanaf de oprichting van Zeewolde was er alleen maar één fractie. En daarmee dus de eerste ChristenUnie fractie van Nederland. 1984! Ik heb in die jaren ervaren hoe groot het belang was van samenwerken in de politiek van al die mensen die vanuit Gods Woord willen leven. En zo inhoud geven aan de bestuurlijke taken in dit land. Op gemeentelijk niveau, in de provincie en landelijk. En daar waren we best goed in al zeg ik het zelf. Veel aandacht werd en wordt besteed aan opleiding van nieuwe politici en het scholen in Christelijk-sociale politiek.

Het 1e ChristenUnie congres was groots. ’s Morgens nog als aparte ledenvergaderingen en dan ’s middags gezamenlijk. Uit volle borst het lied “samen in de naam van Jezus” zingen. Dat is door de afgelopen 10 jaar toch wel een beetje ons lijflied geworden vind ik. Ik kan nog de tranen voelen opwellen van toen als we dat lied nu nog weer op onze Algemene Vergaderingen zingen. Dat gevoel dat je dat uit overtuiging zingt met mensen van verschillende kerkelijke achtergrond maar allemaal datzelfde politieke doel: leven naar Gods wil!

De eerste daad in Zeewolde was ook een feestelijke. We hebben eerst onze burgemeester als voorzitter van de kiescommissie, ook-lid-van-de-partij Tom Viezee was dat toen, toestemming gevraagd niet langer als RPF/GPV-fractie door het leven te gaan – zo was tenslotte ook de tenaamstelling geweest bij de voorgaande gemeenteraadsverkiezingen van 1998 – maar als ChristenUnie fractie. Die toestemming kregen we al snel, waarna de toenmalig fractievoorzitter Berend Huijgen en ik de gehele gemeenteraad inclusief publieke tribune op de raadsvergadering van februari 2000 hebben getrakteerd op een Zeewoldenaartje met een ChristenUnie vlaggetje erop geprikt. Hebben we alleen nog een poos gevochten tegen het gebruik van de afkorting CU in de notulen…

En hoewel er dus veel veranderd is in de partijen GPV en RPF heb ik zelf eigenlijk nooit die overgang zo sterk gevoeld. Omdat we altijd al samenwerkten in grote harmonie. Omdat de noodzaak van gezamenlijk als christenen de schouders onder het politieke werk te zetten zo groot was. Omdat we in de vele uren die we in de fractievergaderingen gesproken hebben over de grondslag die ons verbond ons een fractie wisten. Ondanks dus de emotie van die allereerste Algemene Vergadering van de ChristenUnie.

2010 wordt een gedenkwaardig jaar. Niet in de eerste plaats door het roerige begin deze week van het parlementaire jaar. Maar vooral in dankbaarheid zien wat 10 jaar ChristenUnie ons heeft gebracht. Goddank!

ernst

Wat een week!

Thu, 14 Jan 2010 16:30:28 +0100

De week is nog niet om en ik denk al 'wat een week'! De werkweek begon prachtig in een paar prachtige Friese gemeenten met de aftrap van de campagnetour. In verschillende mooie Friese gemeenten hebben we stilgestaan bij de schaduwzijden van armoede en bevolkingskrimp.

Vrijwilligers van de Voedselbank in Harlingen vertelden dat een toenemend aantal mensen een beroep doet op de Voedselbank. Geen mens is hetzelfde en de verhalen van de mensen die zich melden bij de voedselbank zijn divers. Wat in elk verhaal terugkomt is de brij van papieren en de wachttijd voor uitkeringen, regelingen etc. Mijn collega Cynthia Ortega heeft dit onderwerp al stevig opgepakt in de Kamer als het gaat om schuldhulpverlening.

In Sexbierum was er een ontmoeting met vertegenwoordigers van het dorpsbelang om over krimp te praten. Een afnemend aantal inwoners heeft gevolgen voor de leefbaarheid van het dorp. Winkels sluiten en panden verpauperen omdat er geen interesse is voor overname van het bedrijf(spand). Wel mooi om te zien dat de inwoners sterk op elkaar zijn betrokken en gemotiveerd om er samen het beste van te maken. Een bidstond in Franeker was een mooi moment van rust en vooral bezinning over de betekenis van Gods Woord in het politieke werk en ons verlangen om graag breed vertegenwoordigd te willen zijn als ChristenUnie in de politiek. Wat ik van de campagneavond heb meegemaakt was hartverwarmend. Vanwege de grote hoeveelheid Haags werk ben ik er wel stilletjes vandoor gegaan om nog wat te kunnen voorbereiden aan debatten.

Dinsdag zijn wij begonnen met de viering van het jubileumjaar en er gaan nog veel mooie momenten komen. Het gevoel van feestvreugde werd dezelfde dag echter snel verstoord door de commotie en verwarring die ontstond rondom de persconferentie door de premier over het Irak-rapport. Met één oog heb ik de ontwikkelingen gevolgd en ondertussen stevig doorgewerkt aan m'n eigen dossiers: de terugblik op de klimaatconferentie in Kopenhagen, de behandeling van de gas- en elektriciteitswet, co2-opslag bij Barendrecht en het besluit afbreking zwangerschap. Dit laatste onderwerp werd van de agenda gevoerd. Een groot aantal fracties vond het lastig om een laat binnengekomen kabinetsbrief nog bij de vergadering te betrekken. En toen rolden we het nachtelijke debat in over de kabinetsreactie op het rapport van de comissie Davids.

Terwijl ik dit schrijf is het debat nog volop aan de gang. Van mijn kant dus geen eindanalyses en eindconclusies. Ik hoop wel dat ik nog een paar uurtjes slaap kan pakken om 'later deze dag' verder te gaan met alle dossiers en afspraken die in m'n agenda staan. En graag ben ik een beetje fris om vrijdag de werkweek af te sluiten op de prachtige manier waarmee ik hem begonnen ben: op werkbezoek. Mensen spreken, ervaringen horen en plekken opzoeken waar bijzondere dingen gebeuren...

Esmé Wiegman

Stevige conclusies

Wed, 13 Jan 2010 16:03:19 +0100

Vandaag kwam de Commissie Davids met haar conclusies over de oorlog in Irak. Maar we begonnen de eerste dag na het kerstreces met een Jubileumontbijt in de Oude Zaal, vanwege het 10-jarige bestaan van de ChristenUnie. Tien jaar geleden, op 22 januari exact, begon het allemaal. Daarom zullen we in 2010 talloze keren stilstaan bij deze bijzondere verjaardag van de ChristenUnie.

Het was tegelijkertijd de eerste dag na het reces en voor velen de eerste ontmoeting na Oud en Nieuw. Daarom werden de laatste zegeningen uitgewisseld voor een heel gezond 2010. Fijn om zo het nieuwe jaar met collega's in te luiden. Een nieuw jaar met weer een heleboel spektakel, zoals de Gemeenteraadsverkiezingen. Maar te beginnen met het rapport van de Commissie Davids.

De conclusies van Davids werden tijdens het ontbijt gepresenteerd, daarom moesten we een aantal mensen tijdelijk missen. De bevindingen van Davids waren stevig. Daarna hielden we een fractievergadering. We spraken over het debat kinderopvang dat ik ’s middags moest doen. Joël kwam, als woordvoerder Defensie en Buitenlandse Zaken, met een voorlopig verslag en reactie in de fractievergadering. Mijn tekst over dubbele nationaliteiten, voor het debat morgenavond, kreeg weinig commentaar. Iedereen was benieuwd hoe de fracties zouden reageren op het rapport van Davids.

Na de fractievergadering is er het vragenuur met vragen over lijkbezorging, wijkagenten en het tijdelijk huisverbod. De reactie van het Kabinet zou natuurlijk ook van groot belang zijn. Bij de regeling van werkzaamheden werden er vijftien debatten aangevraagd. Het kabinet zou in de middag met een reactie komen. Rond vier uur begon ik aan mijn debat over kinderopvang. Ik lees op nu.nl dat Balkenende het niet met alle conclusies eens schijnt te zijn. In de dinerpauze van mijn debat ga ik nog snel even kijken bij de persborrel van de ChristenUnie. Op de terugweg naar de plenaire zaal kom ik journalist Derk Stokmans van de NRC tegen, die vertelt dat de PvdA nogal ontstemd is over de reactie van Balkenende. Wat ik er van vind? Ik antwoord dat ik het gewoon niet weet. Ik ben de hele dag aan het werk op mijn eigen beleidsterreinen, maar de rest van Den Haag was met een heel ander thema bezig.

Ed Anker

Mouwen opstropen in 2010

Sat, 09 Jan 2010 00:07:07 +0100

Het jaar 2010 is inmiddels al weer ruim een week oud. Ik mag iedereen dus nog net een gezegend 2010 toe wensen. Bij dezen. Wat gaat dit jaar brengen? Ik zeg denk ik niets teveel als ik opmerk dat we een politiek spannend jaar zijn in gegaan. In de maand januari staat er in ieder geval in de landelijke politiek al een aantal heftige onderwerpen op de agenda. In maart worden de gemeenteraadsverkiezingen gehouden. En in de maanden mei en juni zitten we midden in een grote heroverweging.

Reden genoeg dus om in het kerstreces wat op adem te komen. Dat heb ik dan ook gedaan. Veel geslapen en gewandeld. Uiteraard genoten van de prachtige natuur in deze weken. Wat is er mooier dan een wandeling door de besneeuwde bossen. Zeker de dagen tussen Kerst en Oud- en Nieuw toen we met een deel van ons gezin in Drenthe waren.

Inmiddels liggen deze rustige weken weer achter me. Deze week heb ik het werk weer opgepakt. Al zijn de vergaderingen in de Tweede Kamer nog niet begonnen, er ligt werk genoeg. Maandag ben ik onder meer in Amersfoort geweest. Er zijn foto's van me gemaakt boven op het dak van een groot kantoorgebouw. Zo kom je nog eens ergens. Ook ben ik aanwezig geweest op de nieuwjaarsreceptie van de ChristenUnie. Daar heb ik de aanwezigen nog toegesproken. De tekst van mijn nieuwjaarstoespraak is terug te vinden op de site van de ChristenUnie. Mijn opmerkingen over de coalitie zijn niet onopgemerkt gebleven. Ik moest het even kwijt. Er liggen zulke grote opgaven voor ons. Dan kunnen we geen onnodig gedoe gebruiken.

Dinsdag ben ik naar de nieuwjaarsreceptie van Hare Majesteit de Koningin geweest. De receptie vond weer plaats in het prachtig gerestaureerde paleis op de Dam te Amsterdam. Dit soort momenten wordt vooral gebruikt om met veel mensen te spreken. Na afloop van de receptie is er een ChristenUnie-bijeenkomst in hotel Krasnapolsky geweest. Even wat bijpraten in bpo-verband. Bpo staat voor bewindspersonenoverleg. Een dergelijk overleg tussen onze bewindspersonen en een afvaardiging van de partij en haar volksvertegenwoordigers hebben we iedere week ter voorbereiding op de ministerraad. We hebben nu de tijd gebruikt om na het kerstreces wat bij te praten en de stand van zaken rond een aantal actuele onderwerpen door te nemen. Fijn om iedereen weer te zien en te spreken. Dat zal de komende weken en maanden nog wel meer gebeuren.

Dinsdagavond ben ik naar Den Haag gegaan. Daar ben ik woensdagmorgen aanwezig geweest bij een coalitieoverleg. Dat was wel even nodig. Ook heb ik de lunch gebruikt met Reinier Koppelaar, de persoonlijk assistent van minister André Rouvoet. Ooit was hij ook medewerker van de ChristenUnie-fractie. In de loop van de middag weer terug naar mijn woonplaats Zwolle. Daar heb ik 's avonds de nieuwjaarsreceptie van ChristenUnie Zwolle bezocht. Fijn om weer eens in het midden van mijn politieke plaatsgenoten te zijn. Lijsttrekker John van Boven hield een toespraak. Dat deed ook onze wethouder Janco Cnossen, die aankondigde na de verkiezingen te gaan stoppen met zijn werk. Met hem heb ik vele jaren samengewerkt. Zwolle zal in hem een uitstekend bestuurder missen.

Donderdag had ik het voorrecht te mogen spreken op de nieuwjaarsreceptie van VNO-NCW in de provincie Overijssel. Ik was uitgenodigd met onder anderen emeritus-hoogleraar Anne van der Meiden. Een geweldige man om naar te luisteren. Herman Finkers is er niets bij. Ik mocht iets zeggen over normen en ethisch besef in de economie. Die kans liet ik me niet ontzeggen. Er waren circa 250 à 300 zakenmensen aanwezig. Na afloop leuke gesprekken gehad met ondernemers die goed door hebben dat er van hen meer gevraagd mag worden dan alleen heel veel winst maken. De crisistijd had een aantal van hen goed tot nadenken aan gezet. Dat sloot goed aan bij mijn verhaal. We kunnen niet zomaar overgaan tot de economische orde van de dag. Al blijkt iedere keer weer dat het moeilijk is om de daad bij het woord te voegen.

Vandaag heb ik de hele dag mails beantwoord, artikelen geschreven (onder meer voor ons partijblad) en me voorbereid op spreekbeurten. Er staan er voor de komende weken veel in mijn agenda. Om te beginnen komende maandag in Leeuwarden. De komende weken zullen we ook op verscheidene momenten stil staan bij het tienjarig jubileum van de ChristenUnie. Wat gaat de tijd snel. Ik heb die jaren zeer bewust meegemaakt. Herinner me nog goed het moment dat de ChristenUnie officieel gevormd werd. Dat was 2 januari 2000 in Ede. Wat is er in de jaren daarna veel met de ChristenUnie gebeurd. We hebben een geweldige ontwikkeling doorgemaakt. Lokaal, provinciaal en landelijk.

Het is goed om deze herinneringen op te halen, maar we mogen er niet in blijven hangen. Daar is de tijd waarin we leven veel te ernstig voor. We moeten in deze tijd doen waarvoor we opgericht zijn: verantwoordelijkheid nemen voor het bestuur van ons land. Geweldig dat we op zoveel plaatsen daar een bijdrage aan kunnen en mogen leveren. Ik ben voor dit kalenderjaar weer zeer gemotiveerd om vanuit mijn positie als voorzitter van de Tweede Kamerfractie daar ook mijn steentje aan bij te dragen. Er zijn mindere zaken om je mouwen voor op te stropen. Al moet je daar in deze tijd van strenge vorst wel mee oppassen.

Arie Slob

Fijne feestdagen en een gezegend 2010 toegewenst

Sat, 19 Dec 2009 15:49:03 +0100

Het kerstreces is begonnen. Dat betekent dat de parlementaire werkzaamheden voor het jaar 2009 erop zitten. Een kalenderjaar dat vooral in het teken stond van de aanpak van de kredietcrisis. Wat zijn we daar intensief mee bezig geweest. Maar ook de klimaatverandering kreeg in toenemende mate meer politieke aandacht. Uitlopend op de Top van Kopenhagen, waarvan de uitkomsten me teleurstellen. Hier had ik toch echt meer leiderschap verwacht.

Van onze fractie was Esmé Wiegman deze week in Kopenhagen aanwezig. Ze sms-te mij vrijdag dat alle 'groten der aarde' haar op een halve meter afstand waren gepasseerd. 'Nu nog een klimaatakkoord', was haar hartekreet. Dat akkoord is er uiteindelijk gekomen. Of toch weer niet. Een officiële binding van landen aan dit akkoord schijnt er namelijk niet te zijn.
In een eerste reactie heeft Esmé geconstateerd dat de gemaakte afspraken het maximaal haalbare waren en dat we liever iets dan niets als resultaat kunnen hebben. Daar heeft ze natuurlijk gelijk in. Persoonlijk heb ik Kopenhagen als een belangrijke testcase gezien voor de wereld. Twee jaar van voorbereiding ging eraan vooraf. Hebben we het lef om vergaande afspraken te maken die in het belang zijn van een zorgvuldigere omgang met de aarde en daarmee samenhangend de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen? Dát is niet gelukt. Ondanks de aanwezigheid van wereldleiders als Obama, Sarkozy en Wen Jiabao. Ik had politiek gezien het kalenderjaar 2009 liever anders zien eindigen.

Het jaar 2009 vroeg veel van de coalitie van CDA, PvdA en ChristenUnie. Vele, vele uren heb ik als fractievoorzitter overleg gehad met mijn coalitiegenoten. Zoals bekend wekenlang over het aanvullende beleidsakkoord. Daar zijn we in maart goed uitgekomen. Ik vind - ook terugkijkend - dat het een prima crisisakkoord is geworden.
Ook de moeizame discussie over de JSF wisten we voor het moment goed af te ronden. Al werd de uitkomst door de buitenwereld niet met applaus ontvangen. Opnieuw werd duidelijk dat als je de populariteitsprijs wilt winnen, je niet in een coalitie moet gaan zitten. Dan draag je verantwoordelijkheid en spelen andere belangen (o.a. stabiliteit van coalitie, bestuurbaarheid van het land) een veel grotere rol.
We wisten dit jaar ook goed uit de discussies over de AOW te komen. Ook hier geen daverend applaus, maar ondertussen wel een groeiend draagvlak voor de genomen maatregelen. Je kunt de coalitie veel verwijten, maar niet dat er in het afgelopen kalenderjaar geen keuzes gemaakt zijn. Aan daadkracht heeft het niet ontbroken.

De coalitie heeft op dit moment - mede afgaande op peilingen - de wind niet echt in de rug. Dat is jammer. Nu kun je direct voor de oorzaken daarvan naar anderen gaan wijzen. Dat vind ik te makkelijk. Voor een deel roepen we het namelijk ook over onszelf af. Ik scheer de totale coalitie nu maar even over één kam, dus de ChristenUnie incluis. Er wordt hard gewerkt. Er wordt veel gepresteerd. Maar naar mijn mening worden aanwezige meningsverschillen te vaak via de media naar buiten gebracht. Dat krijgt dan zo zijn eigen dynamiek.
Zo verdient de discussie over Uruzgan - om maar een voorbeeld te noemen - geen schoonheidsprijs. Ik heb me daar de afgelopen maanden geregeld aan geërgerd. Het is zeer begrijpelijk dat er verschillende opinies zijn over dit onderwerp, maar laat men daar dan intern in het kabinet over spreken. Uiteraard met als doelstelling het komen tot een verantwoorde keuze. Daar moet nu alles op gericht zijn. Ik verbaas me er dan wel over dat deze week een minister Koenders met dit onderwerp in het programma De Wereld Draait Door (DWDD) opduikt. Nadat hij de vrijdag ervoor ook al in Pauw & Witteman had gezeten en ontwijkende antwoorden op de terecht gestelde vragen over Afghanistan had moeten geven. Ik had hem verstandiger geacht. Eigen profilering mag nooit prevaleren boven de verantwoordelijkheid om in het kabinet te komen tot een zorgvuldige besluitvorming over een uiterst precair onderwerp. Vice-premier Bos zei gisteren in zijn persconferentie na de ministerraad dat het kabinet zo snel als mogelijk een besluit zal nemen. Dat wordt dus waarschijnlijk januari. We wachten het met gepaste belangstelling af.

Deelnemen aan een coalitie en eigen profilering blijft een lastige combinatie. Ik heb daar bij wijze van spreken dagelijks mee te maken. Het zal mijn bestuurlijke inslag zijn, als ik opmerk dat uiteindelijk het totale (lands)belang zal moeten prevaleren. Bijvoorbeeld in situaties waarin we moeten komen tot gezamelijke besluitvorming over moeilijke onderwerpen. Dat veroorzaakt wel een handicap: naar buiten toe wordt soms onvoldoende duidelijk waar de coalitiepartijen individueel staan. Terwijl dat weer nodig is om je eigen kiezers niet van je te vervreemden.
Het is voortdurend zoeken naar een goed evenwicht. Te geprofileerd naar buiten treden, kan samenwerking erg negatief beinvloeden. Zeker nu we voor zulke moeilijke keuzes staan (de heroverweging komt eraan), is het wel van belang daar uiterst zorgvuldig mee om te gaan. Dat is niet eenvoudig met verkiezingen in het vooruitschiet. Dat bleek deze week wel in de opiniebladen. Minister Bos kondigt deze week in een interview in Vrij Nederland aan dat hij naar de verkiezingen toe de tegenstellingen met coalitiepartners gaat opzoeken. En minister-president Balkenende gaf op zijn beurt een openhartig interview met Elsevier waarin hij allerlei uitspraken doet over de heroverweging. Het mag allemaal, maar als we niet oppassen zijn we de komende weken weer méér druk met elkaar dan met de taak waartoe het kabinet geroepen is: het land regeren in een tijd van crisis. Ik hoop op, en vraag voor 2010, om wijsheid van alle coalitiepartijen - ook voor de ChristenUnie.

Ik ga er overigens van uit dat er een autorisatiefoutje in het interview met de minister-president in Elsevier is blijven zitten. Het blad laat premier Balkenende namelijk zeggen dat we ,,de komende jaren ruim 30 miljard misschien wel 50 miljard euro per jaar moeten bezuinigen om de overheidstekorten terug te dringen''. Nu bedragen de totale uitgaven van de Rijksoverheid circa 300 miljard euro. Daarvan gaat volgend kalenderjaar onder andere 60 miljard euro naar Volksgezondheid, Welzijn en Sport; 36,5 miljard naar Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen; 27,3 miljard naar Sociale Zaken en Werkgelegenheid; 6,5 miljard naar Jeugd en Gezin en 8,46 miljard naar Defensie. Stel dat we echt 50 miljard euro per jaar gaan bezuinigen, dan hebben we in zes jaar tijd alle overheidsuitgaven weg bezuinigd. Dat zal onze minister-president toch niet bedoelen met zijn opmerking ,,we moeten het bed weer eens goed opschudden''? Een mooi punt om volgend jaar eens over door te spreken.

Donderdagavond ben ik na de stemmingen met mijn collega Eddy van Hijum (CDA) naar huis gereden. In de auto hebben we uiteraard samen ook wat teruggeblikt op het afgelopen jaar, maar ook naar de radio geluisterd. In het radioprogramma Met het Oog op Morgen werd door een aantal parlementaire journalisten zowel terug- als vooruitgeblikt. Onder andere over de vraag welke coalitie er straks komt. Boeiend om naar te luisteren. Ook in verschillende dagbladen is dat nu een thema. Hans Goslinga in Trouw en ook Hans Wansink in De Volkskrant wagen zich aan enkele beschouwingen. Ik vind het op dit moment persoonlijk nog veel te vroeg voor het Haagse spelletje wie-gaat-straks-met-wie-regeren. Het jaar 2010 zal veel gaan vragen van de politiek. Hoewel de economie weer wat aantrekt, zijn we er nog lang niet. We zullen met elkaar - in ieder geval met de coalitiepartijen en waar het kan met oppositiepartijen - verantwoordelijkheid moeten nemen voor het bestuur van ons land. Ook als het gaat om het maken van moeilijke bestuurlijke keuzen. Dat is ook wat burgers van ons verlangen. Uiteindelijk zal dat ook alleen maar houdbaar zijn. Ook naar verkiezingen toe.

Hoewel die verkiezingen nog ver weg liggen (mei 2011) is deze week al duidelijk geworden dat SGP-voorman Van der Vlies daar niet meer aan zal deelnemen. Hij maakte vrijdag zijn afscheid per mei 2011 bekend. Hoewel er inhoudelijk genoeg verschillen zijn tussen de SGP en de ChristenUnie, dus ook tussen Bas en mij als fractievoorzitters van deze partijen, is er ook veel wat ons bindt. Ik heb veel respect voor mijn oudere collega. Zijn staat van dienst is - niet alleen als het om dienstjaren gaat - indrukwekkend. Hij krijgt in Kees van der Staaij wel een goede opvolger. Ik ken Kees als een aimabel en deskundig Kamerlid. Ik feliciteer hem van deze plaats met de voordracht door zijn partijbestuur tot lijsttrekker van de SGP voor de Tweede Kamerverkiezingen in 2011. Uiteraard ben ik benieuwd of deze personeelswisseling nog veel inhoudelijke gevolgen zal hebben voor de koers van de SGP (denk bijvoorbeeld aan hun vrouwenstandpunt). De tijd zal het leren.

Deze week een uiterst gezellig en sfeervol kerstdiner gehad met de gehele fractie (minus Esmé, die in Kopenhagen zat), bewindspersonen (minus Tineke Huizinga, die ook in Kopenhagen zat) en enkele landelijke bestuursleden. Fijn om zo met elkaar het jaar af te sluiten en stil te staan bij de komst van Jezus Christus naar de aarde. We hebben het kerstdiner afgesloten met het zingen van enkele kersliederen, waaronder het Ere zij God. En wat kan die Cynthia mooi zingen!

Dit zal mijn laatste weblog zijn van dit kalenderjaar. Ook de gezamelijke fractieblog is tot 11 januari uit de lucht. Ik wens alle lezers van mijn blog fijne feestdagen en een gezegend 2010 toe.

Arie Slob

Sneeuw: pret of leed

Sat, 19 Dec 2009 15:53:22 +0100

Ik dacht de laatste Kamerdag: laat ik eens met de auto gaan, dan kom ik vanavond in ieder geval nog thuis. En ja, laat dan uitgerekend op de eerste sneeuwdag van dit winterseizoen gelijk ontaarden in de langste filedag van dit jaar. Meer dan 670 kilometer file...
Maar het was wel mooi onderweg.

Kwart voor zeven van huis, het was negen uur geweest voordat ik bij Utrecht was. Iedereen reed inderdaad wel heel voorzichtig, maar ja, over dat stukje doe ik anders een half uur. Langzamerhand begon de mogelijkheid te komen dat ik niet op tijd op de eerste vergadering kon zijn. En dat zou jammer zijn aangezien dat over het nieuwe Europese visserijbeleid zou gaan. Maar terug naar de weg. Op zich viel het aantal auto’s dat in de kant stond reuze mee. en ook onderweg werd er heel beheerst gereden. In tegenstelling tot ’s avonds, op de terugweg naar huis. Toen reden er een stel gekken met 120 over een licht besneeuwde weg. Die zullen wel gedacht hebben dat de winterbanden hun werk maar goed moesten doen…

Veel fileleed dus. Ik had nog bof dat ik over de A27 naar Utrecht reed: daar werden eerst geen files genoemd. Klopte ook: we reden gewoon heel langzaam. Maar voorbij Utrecht stond me nog een beproeving te wachten: 16 kilometer naar Bodegraven. Maar gelukkig was die tegen de tijd dat ik eindelijk zover was opgelost.

Onderweg was het echter wel prachtig. Je rijdt natuurlijk weg in het donker, maar als het dan licht wordt en je ziet al die bomen, de weilanden en de bevroren sloten helemaal wit onder de sneeuw, ja dan zou je met plezier nog zijn uitgestapt ook. Ik had jammer genoeg geen camera bij me, maar de beelden waren prachtig.

Toch is het de vraag hoe het komt dat zo’n eerste sneeuwdag bijna altijd een puinhoop wordt. Het was voorspeld, en toch loopt alles vast. De wisselverwarmingen staan al weken standby, men had sneeuwploegen rondlopen, de strooiauto’s waren paraat. En dan toch nog. Je kan erin berusten en stellen dat die eerste keer maar een rommeltje moet wezen, maar ja, je zal maar een belangrijke afspraak hebben zo’n dag. Je kan je er ook over opwinden en roepen waarom er geen weeralarm gegeven is. Gisteren gebeurde dat ook weer door Joop Atsma van het CDA. Het is ook nooit goed. Een paar jaar geleden is er onverwachts op Hemelvaartsdag een soort windhoos geweest op het IJsselmeer. En de kritiek was toen dat er geen weeralarm was afgegeven. Vanaf die tijd zijn er wel een paar alarmen gegeven, maar dan viel het telkens reuze mee. Dat resulteerde erin dat nog niet zo lang geleden diezelfde Joop vragen heeft gesteld waarom er telkens een weeralarm wordt afgegeven als het meevalt. Dan wordt er niet meer naar geluisterd; het moet wel serieus zijn. En laten we eerlijk zijn: er lag wel sneeuw gisteren, maar heel vervelend weer was het niet. En nu wordt er geklaagd waarom er geen alarm is afgegeven. Tja. Dat stoute weer ook, houdt zich nooit eens lekker aan de voorspellingen…

En toen kwam er dan toch een einde aan de Kamerdag. En het werk van dit jaar. Het was weer mooi, druk, leuk, soms saai, teveel spoeddebatten, te weinig echt luisteren naar elkaar, schitterde werkbezoeken en voor mij een nieuwe ervaring met de parlementaire onderzoekscommissie. En die gaat volgend jaar nog lekker even door.

ernst

Hope and change?

Thu, 17 Dec 2009 15:27:53 +0100

Ook al zag Kopenhagen er sprookjesachtig mooi uit door de vers gevallen sneeuw, het kon de sombere sfeer en de sombere berichten over het gebrek aan voortgang vanmorgen niet wegnemen. Maar het is nu middag en er gloort hoop. De Verenigde Staten hebben een bedrag op tafel gelegd en het weinig transparante onderhandelingsproces tot nu toe is doorbroken door heldere procedure- en werkafspraken.

De gelekte Deense tekst van vorige week en het ondoorzichtige proces zat veel landen dwars. En hoe luidt het spreekwoord ook al weer? Vertrouwen komt te voet en gaat te paard?

Op onderhandelingsniveau is er dus weer beweging. Voor de rest lijkt de conferentie een beteje dood te bloeden. Veel vertegenwoordigers van milieu- en ontwikkelingsorganisaties mogen niet meer naar binnen. Dat heeft gevolgen voor het 'side event' programma en de mogelijkheden tot netwerken. Dat moet nu buiten het conferentiecentrum gebeuren.

Buiten het conferentiecentrum zijn, is op zich geen straf. Vanmorgen heb ik met een deel van de Tweede Kamerdelegatie de Deense fietsersbond bezocht en een fietstochtje door Kopenhagen gemaakt. De fiets is erg populair in Kopenhagen vanwege het gemak en de snelheid waarmee je je door de stad kunt verplaatsen. Die vergelijkbare ervaring heb ik in mijn woonplaats Zwolle. Een fiets is niet alleen makkelijk maar ook een geweldig middel om CO2-uitsoot tegen te gaan. Dit zou wereldwijd meer opgepakt kunnen worden. De Deense fietsersbond liet mooi lesmateriaal zien maar ook leuke technische snufjes buiten. Een fietsenteller op een druk kruispunt bij een grote brug bijvoorbeeld. Hij stond aan het eind van de morgen op 1503.

Een mooi voorbeeld van het principe: Think global, act local!

Een groet uit Kopenhagen!

Esmé Wiegman

Stemmen met zes afwezigen tegen drie

Wed, 16 Dec 2009 13:34:20 +0100

70 tegen 71: dat was deze week de uitslag van de stemming over een amendement van Hans Spekman (PvdA) en mijzelf. Met ons voorstel voor een wetswijziging wilden we regelen dat buitenlandse kinderen die buiten hun schuld al langer dan tien jaar in Nederland verblijven, onder voorwaarden in aanmerking zouden komen voor definitief verblijf. Het gaat immers om kinderen die echt 'geworteld' zijn in Nederland. Het amendement werd verworpen met ��n stem verschil.

We kennen allemaal wel de voorbeelden van kinderen die niet eens de taal spreken van wat formeel hun land van herkomst heet. Het zijn vaak schrijnende situaties. De Nederlandse overheid biedt kinderen tot hun achttiende verjaardag huisvesting, onderwijs en zorg. Het gaat immers om minderjarigen. Maar zodra ze achttien worden en daarmee voor de wet volwassen, verandert hun verblijfsstatus totaal. Ze hebben geen rechten meer om hier te zijn en worden net zo behandeld als elke andere vreemdeling die verblijf vraagt in Nederland. De enige mogelijkheid om een verblijfsvergunning te krijgen, is dan meestal een asielaanvraag. Dan wordt er gekeken of er redenen zijn om asiel te verlenen. Die redenen zijn er lang niet altijd, dus in veel gevallen kan geen asiel worden verleend. Dan zit er vaak niets anders op dan terug te keren naar een land waarmee de jongere in kwestie nagenoeg niks heeft.

Natuurlijk kunnen we het recht op verblijf niet geven aan iedere achttienjarige die het voor elkaar heeft gekregen zich tien jaar of langer in Nederland op te houden. Daarom zouden er ook voorwaarden gesteld worden. Die voorwaarden in aanmerking genomen, verwachtten collega Spekman en ik dat ons amendement wel met een (krappe) meerderheid aangenomen zou worden. Echter, CDA'er Sybrand van Haersma Buma (tegenstander van ons voorstel) had door dat er gisteren bij de stemming nogal wat Kamerleden misten. Op de sociale flank van de Kamer heerst blijkbaar de griep; ook waren er al verschillende Kamerleden afgereisd naar Kopenhagen. Van Haersma Buma rook zijn kans en vroeg de voorzitter om een hoofdelijke stemming over ons amendement. Dat betekent dat er per lid gestemd wordt. Het gevolg: een uitslag van 70 leden voor en 71 tegen. Kennelijk hadden de fracties van PVV, CDA, VVD, SGP en Verdonk minder last van griep en ander absentisme. Was er zoals gewoonlijk theoretisch, op basis van fractiegrootte geteld, dan had ons amendement het met 76 tegen 74 stemmen gehaald.

Goed gezien van mijn CDA collega. Een schoolvoorbeeld hoe belangrijk het is om de regels van het huis goed te kennen. Maar al met al wel heel zuur voor de voorstanders van het amendement. Ik vind het ontzettend goed dat er Kamerleden richting Kopenhagen gaan om daar te praten over een beter klimaat, maar ik heb er wat moeite mee als ze daarvoor belangrijke stemmingen missen. Ze hadden ook net als Esmé Wiegman, onze milieuwoordvoerder, pas op dinsdagavond kunnen vertrekken naar de klimaattop. Dat had hier in Nederland een wereld van verschil kunnen betekenen.

Overigens nam ook Van Haersma Buma een risico. Eén lid van de CDA-fractie, Rendert Algra (niet toevallig afkomstig uit Fryslân), nam in de vorige periode wel eens een afwijkend standpunt in binnen de fractie, juist als het over vreemdelingenbeleid ging. Hij was bijvoorbeeld vóór het generaal pardon, dat er na de verkiezingen van november 2006 gelukkig gekomen is. Dat maakte Algra niet meer mee want als represaille voor zijn eigenzinnigheid was hij laag op de kandidatenlijst gezet (nr. 54). Maar inmiddels zijn er zoveel CDA'ers tussentijds vertrokken dat Algra sinds twee maanden weer in de Kamer zit. De hoofdelijke stemming nam hij deze keer echter niet te baat om zich ouderwets aan de fractiediscipline te ontworstelen; er schalde gisteren een volgzaam 'tsjin' door de plenaire zaal.

Ed Anker

Leve de koningin!

Mon, 14 Dec 2009 12:01:08 +0100

Dinsdagavond had ik het genoegen om in Haarlem een stadslezing te houden over het onderwerp 'crisis en kansen'. Mijn laatste spreekbeurt van het kalenderjaar 2009. Ook de laatste lezing in Haarlem over dit onderwerp, in een serie met sprekers als minister Bos en mijn collega-fractievoorzitters Van Geel, Kant en Halsema.

Ik heb deze lezing aangegrepen om de vinger te leggen bij de verwevenheid met andere crises, en ook door een aantal gebreken in de ordening van de (wereld)economie en sociale structuren te benoemen die door de crisis zijn bloot gelegd. Waaronder een te beperkte opvatting over groei en welvaart, de schuldenlast in het Zuiden van de wereld, gebrek aan ketenverantwoordelijkheid en transparantie in handelsketens en ook het ontbreken van een marktmeester in de financiële secor.

Boeiend om daarover met het aanwezige publiek in debat te kunnen gaan. Dit hoor je weinig meer, werd er door één van de aanwezigen opgemerkt. Ik heb dat als een compliment opgevat. Ik heb mijn lezing afgesloten door te zeggen dat de volgende week te verwachten slotverklaring van de klimaattop in Kopenhagen een belangrijke test is op wereldniveau of we echt lessen uit de crisis hebben geleerd. Ik ben razend benieuwd wat daar uit zal gaan komen.

Benieuwd was ik deze week ook naar het gesprek met Hare Majesteit Koningin Beatrix, kroonprins Willem Alexander en prinses Maxima. Woensdagmiddag mocht ik met een aantal collega's op het paleis langskomen. Zoals bekend is het niet gepast om verslag te doen van het gesprek. Ik volsta met te zeggen dat het boeiende gesprekken waren. Het was een genoegen om daaraan deel te nemen. Omdat het wel erg kaal is om het hierbij te laten, voeg ik hier een foto van onze vorstin bij. En uiteraard de gepaste groet: Leve de koningin!

Hare Majesteit Koningin Beatrix, tijdens de viering van Koninginnedag 2008 in Franeker / Foto: Sjirk Kuijper

Zoals bekend is voor mijn inmiddels oud-collega Boekenstijn het bezoek aan de koningin zijn Waterloo als Kamerlid geworden. Hij is niet direct teruggezakt in de vergetelheid. In een eerdere weblog had ik al opgemerkt dat ik hoopte dat er voor deze erudiete persoon wel weer ergens een plekje zou vrijkomen. Inmiddels is bekend geworden dat hij columnist bij Elsevier gaat worden. Ook is deze week zijn boek over ontwikkelingssamenwerking uitgekomen. Laat Boekenstijn maar schuiven. Die komt er wel.

Nu ik het toch over een VVD-er heb, kan ik direct Mark Rutte wel meenemen. Rutte is - zo bleek uit een verkiezing georganiseerd door EenVandaag - door zijn collega-Kamerleden uitgeroepen tot Politicus van het Jaar 2009. Ik feliciteer hem van harte daarmee. Het is hem gegund. Ga er maar aan staan, in deze tijd partijleider van de VVD te zijn. Mij treft het altijd dat Rutte zo optimistisch en blijmoedig blijft. Dat is echt een kwaliteit van hem. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat ik persoonlijk nooit meedoe aan dit soort verkiezingen. Het wekt toch een beetje de indruk van de slager die zijn eigen vlees keurt. Waar ik vooral niet aan wil meedoen is het kiezen van de Slechtste Politicus van het Jaar. Ik ga ervan uit dat iedereen naar eer en geweten zijn werk doet. Geen behoefte om dan aan collega-bashen te gaan doen.

Deze week zijn in de Tweede Kamer de begrotingen van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW) en VROM behandeld. We hebben nu alle begrotingen gehad. Volgende week kunnen dan de stemmingen over de ingediende amendementen en de begrotingen plaatsvinden. Dan komt er een einde aan wekenlang debatteren over de plannen van het kabinet voor 2010. Ik heb niet de indruk dat de plannen ingrijpend gewijzigd zijn. Dat was ook niet te verwachten in deze tijd. Het wachten is nu op de heroverweging die in het eerste halfjaar van 2010 zal plaatsvinden. Dan wordt het echt spannend. Het spreekt voor zich dat we ook als fractie van de ChristenUnie al stevig nadenken over wat dan wijsheid is. Daar ben ik deze week ook weer een aantal uren mee bezig geweest. Na het kerstreces zal er nog een tandje bij moeten.

Deze week weer een aantal overleggen en gesprekken gehad. Onder meer met mijn oud-collega Co Verdaas, nu gedeputeerde in Gelderland. Ook een politiek beraad in eigen kring op het partijbureau van de ChristenUnie gehad. We spreken en overleggen wat af. Maandag had ik wel de gelegenheid een dagje thuis te werken. Zo kon het gebeuren dat ik 's avonds mijn jongste dochter Karen ben gaan helpen met het krantenbezorgen. Ze kwam in de knoop met het maken van huiswerk en had echt wat hulp nodig. Dan moet je wat als vader! Na een uurtje langs de deuren gelopen te hebben, ben ik maar eens gaan bekijken wat ik nu eigenlijk door al die brievenbussen gestopt had. Het was een huis-aan-huis-krant met op de voorpagina een grote foto van de plaatselijke ChristenUnie-wethouder Cnossen die met één van zijn voorgangers, Bert Kunnen (dé persoon die mij begin jaren negentig de plaatselijke politiek in heeft getrokken), een brug in mijn woonplaats Zwolle opende. Voor mij weer een bevestiging dat toeval niet bestaat! Zie de website van De Stentor of onderstaande reportage voor meer informatie over deze handeling.

Arie Slob

Koortsachtig

Fri, 11 Dec 2009 18:36:31 +0100

De Mexicaanse griep is nog niet echt het land uit, maar het aantal collega's met griepverschijnselen neemt wel af. De discussie over de Q-koorts daarentegen neemt in hevigheid toe. En daarnaast blijft alles wat er gebeurt in de financi�le sector je soms de rillingen over de rug jagen. Kortom: 't is echt herfst.

Zoals ook al onder de nieuwsberichten te zien was hebben we van de week gesproken over de Q-koorts. De uitbraak, vooral in het Brabantse, neemt steeds heftiger vormen aan en vereist opschalen van de overheidsaanpak. De vraag van de week was natuurlijk of de overheid niet eerder had moeten optreden. Of de sector zelf. Als je ziet dat er echt problemen ontstaan als gevolg van deze ziekte bij je beesten vraag ik mij af of door de melkgeitenhouders niet zelf gezegd had moeten worden dat er geen dieren meer vervoerd mogen worden. Ik denk dat dit echt nodig geweest was en mogelijk. Daarnaast is er natuurlijk uitgebreid gediscussieerd of de overheid, en dan met name de rijksoverheid, niet eerder had kunnen ingrijpen. We zullen dat nog wel precies gaan uitzoeken, maar feit is wel dat nog maar kort geleden precies bepaald is welke bacterie voor de ziekte verantwoordelijk is. En daarnaast moet bedacht worden dat deze soort bacterie al wel 100 jaar bekend is en dus niet uitgeroeid kan worden. De verspreiding is wereldwijd. En toen stuitten we op de discussie met Marianne Thieme over haar opmerking dat de regering “dood door schuld” verweten moet worden. En dat is nogal wat. Haar interpretatie lijkt op het eerste gezicht misschien nog wel te volgen, maar dan moet je wel na iedere zin zowat zeggen dat je de term niet juridisch uitlegt. En dat laatste kan helemaal niet: “dood door schuld” is een juridisch begrip. En daaraan ligt ten grondslag dat iemand redelijkerwijs te wijten valt dat hij het risico heeft genomen dat door zijn handelen iemand anders wordt gewond of gedood. En dat is in dit geval niet hard te maken. De ziekte is wereldwijd verspreid: indammen zal onmogelijk zijn. Dat de concentratie van bedrijven en daarmee de ziekte onder de dieren toenam had wel in 2007 geconstateerd kunnen worden, maar vanaf dat jaar begon het aantal ziektegevallen onder mensen pas toe te nemen. Dat had wel een signaal moeten zijn dat er iets moest gebeuren, maar dat is nog niet dat verwijt dat redelijker wijze hier het risico op sterven mee vergroot zou worden.

Een heel ander punt was het bericht dat in Engeland de bonussen in de financiële wereld weer lekker uitgekeerd worden. En de banken die dat niet kunnen/doen klagen erover dat hun mensen dan weglopen. Ze gaan dan wel naar Amerika of Zwitserland. Ik snap de reactie van de Engelse minister-president Brown wel dat hij dan een straf oplegt aan het bedrijf. Maar ik ben het met Bos eens dat dit een soort windowdressing is waar je even doorheen moet kijken. De financiële instelling krijgt dus een boete, niet de werknemer. Het lijkt dus wel dapper, maar de mensen gaan gewoon weg met het grote geld, de graaicultuur veranderd er niets mee. En de bank tikt wel af; in Engeland is die bonustax maar geldig voor 1 jaar. Daar valt dus wel overheen te komen.

Beter nieuws was er over de groeicijfers. Mogelijk volgend jaar groeicijfers voor onze economie die weer in de plus zijn; De Nederlandse Bank verwacht 0,7% groei. Dat zou heel mooi zijn, helemaal als door het stimulerend overheidsbeleid daarna de economie op eigen kracht zelf verder hersteld. Maar laten we niet te vroeg juichen. Herstel is mooi, goed zelfs, maar moet het gevoel van noodzaak voor een echte verandering in de financiele wereld niet doen wegebben. Dat zou het grootste drama zijn. Ik heb geen enkele illusie dat er niet weer een volgende crisis komt over een aantal jaren. Maar deze schaal en omvang waarin de financiele wereld de risico’s heeft weten op te stapelen waarbij de schade wereldwijd, en dus ook bij ons, voor de burgers is, moet toch afgewend worden. Er is een fundamentele herbezinning nodig.

En om daar eens over door te praten heb ik vandaag overleg gehad met enkele financiële mensen uit de achterban. En dat was mooi. Gewoon even met de benen op tafel praten over de wereldproblemen, met name die in de achtertuin…

Benen op tafel, da’s dus niet echt koortsachtig. Maar wel nodig om in de hitte van komende discussies goed beslagen ten ijs te komen.

ernst

Op naar de Klimaattop

Thu, 10 Dec 2009 18:13:54 +0100

Voordat het echt zover is en ik in de trein naar Kopenhagen stap, is het nog even hard werken in de Tweede Kamer. De laatste weken voor het kerstreces zijn druk en dan schiet er weleens iets bij in.

Laat ik beginnen mijn excuses te maken voor mijn weblog van vorige week. Allemaal afko’s en zorgjargon! Het was een noodgreep, vorige week. Vergaderingen rolden over elkaar heen. Een moment van bezinning en een sprankelend verhaal lukte gewoon even niet. Daarom vorige week maar even wat uit een van mijn bijdragen aan een commissievergadering. Deze week zou het me ook zomaar kunnen overkomen met een hele maandag MIRT-debat en een VROM-begroting. Zie hier de afko’s vanuit ruimtelijke ordening, infrastructuur en transport. In deze debatten is het de uitdaging in weinig spreektijd zoveel mogelijk duurzaamheid en rentmeesterschap kwijt te kunnen.

Voor werkbezoeken heb ik op dit moment weinig tijd, maar gelukkig kan ik bij deze debatten ‘teren’ op heel veel opgedane informatie in de afgelopen maanden. Mooie herstructureringsprojecten gezien en slimme nieuwbouw in hoge dichtheden.

Een van de belangrijkste inspiratiebronnen vormde onze expertmeeting van een paar weken geleden. De kernboodschap van die bijeenkomst is sterk bij me blijven hangen: de kansen van de crisis! Het mondiale economische stelsel met haar steeds grotere groei, put energiebronnen uit in een sneller tempo dan deze te vervangen zijn. Het economische systeem stimuleert ontbossing, overbevissing en ernstige vervuiling van ons natuurlijke leefklimaat; vergoelijkt de uitbuiting van gemarginaliseerden. Tenslotte zorgt het voor een toenemende ongelijkheid in de verdeling van welvaart, zowel tussen Noord en Zuid als tussen rijken en armen binnen de armste landen. Daarom is een integrale aanpak noodzakelijk. De complexiteit en onderlinge verbondenheid van de huidige crises laten zien dat een commitment van alle kanten van de samenleving vereist is om tot daadkrachtige oplossingen te kunnen komen.

De laatste maanden groeit het besef dat louter economische groei in de klassieke ‘(Bruto Nationaal Product)BNP definitie’ geen goede maatstaf is voor welvaart. Een economische visie en orde moeten worden ontwikkeld, waarbij niet virtuele groei, maar echte welvaart centraal staat, gemeten aan: sociaal-menselijke, ecologische en duurzaam-economische waarden.

Het kabinet heeft inmiddels een adviesaanvraag bij de SER neergelegd in verband met de heroverweging met daarbij de boodschap dat het zaak is om zo te bezuinigen en te hervormen dat tegelijkertijd een duurzame groei van de economie wordt versterkt. Dat is een goede zaak! Het lijkt de ChristenUnie logisch om straks geen heroverwegingen te zien, slechts berekend en verwoord in termen van het BNP, maar dat ook andere indicatoren worden gebruikt. Niet alleen de snelheidsmeter van de economie verdient aandacht, maar ook de ‘brandstofmeter’, het ‘toerental’ en de ‘temperatuur van de economische motor’.

Hoe lastig onze nationale vraagstukken op dit moment ook zijn, de internationale vraagstukken mogen we niet uit het oog verliezen. Ik denk even aan onze millenniumdoelstellingen op het terrein van water en sanitatie. De Nederlandse regering heeft als doel gesteld 50 miljoen mensen in de Derde Wereld te voorzien van veilig drinkwater en sanitatie. We liggen niet op schema; niet op het terrein van water en al helemaal niet op het terrein van sanitatie. Wat de ChristenUnie betreft krijgen waterschappen en rioleringsbedrijven dezelfde ruimte als drinkwaterbedrijven om 1% van hun opbrengsten in te zetten voor ontwikkelingssamenwerking. Een gezamenlijke inzet van overheid en watersector moet vervolgens tot effectievere acties leiden.

Tot volgende week, vanuit Kopenhagen!

Esmé Wiegman

Ieder moet bereid zijn tot dienst aan de samenleving

Thu, 10 Dec 2009 09:34:36 +0100

De begroting van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, die we deze dagen in de Kamer bespreken, gaat grotendeels over uitkeringen. Als daarop gekort wordt, komt het erop aan scherp te signaleren waar die korting tot onrechtvaardige 'pijn' leidt. Maar over het algemeen mag ook de vraag gesteld worden wat mensen die een uitkering genieten, daartegenover willen stellen. Want tegenover de zorgplicht van de samenleving staat de morele plicht van het individu om iets terug te doen voor de samenleving.

De fractie zit in een drukke periode voor het kerstreces. We maken lange dagen en korte nachten, waarbij er scherpe prioriteiten moeten worden gesteld. Vandaar ook dat het mij verleden week niet gelukt is om een artikel te schrijven voor de fractieweblog.
Maar we gaan vrolijk verder vanuit de overtuiging dat wij iedere dag weer nieuwe kracht mogen ontvangen van onze Heer en Maker. Vandaag was de behandeling van de begroting 2010 van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Dit is een begroting die de totale samenleving aangaat. De ene groep burgers meer dan de ander. Misschien dat ik daarom de hele dag al scheel zie van de hoofdpijn. Als er bezuinigd moet worden zal altijd een bepaalde groep burgers dat voelen in hun portemonnees. Daarom vind ik het juist zo belangrijk om op een zorgvuldige manier om te gaan met bezuinigingsmaatregelen in deze begroting. Voor mij is de plotselinge afschaffing van de partnertoeslag voor jongere partners die vóór 1 januari 2010 nog geen 55 jaar zijn, een zeer pijnlijke maatregel. Echter wel één waarbij het mogelijk is de ergste pijn te verzachten.
Uitgangspunt bij het opvangen van de toekomstige inkomensval binnen het gezin is, dat de jongere partner moet gaan werken. Op deze manier kan het gat van ongeveer 600 euro worden gedicht. Het is dan goed om te kijken of deze mogelijkheid voor een groot deel van de mensen die het betreft werkelijk aanwezig is. Dit blijkt niet het geval bij jongere partners die niet kúnnen werken door ziekte of handicap. Ook is het de vraag of jongere partners in de leeftijdscategorie van 50 tot 55 jaar, mede gezien de recessie, wel serieus in staat zijn nog een baan te vinden op de arbeidsmarkt. De arbeidsmarktpositie voor deze groep is namelijk niet zo rooskleurig. Daarom heb ik gedurende het debat de staatssecretaris gevraagd of zij deze twee groepen kan ontzien. Dit betekent dan wel dat de dekking in een andere post gezocht moet worden, waarvan een andere groep dat jammer genoeg in de portemonnee gaat voelen. Ik ben benieuwd naar de antwoorden die de staatssecretaris donderdag, als het debat verdergaat, geeft.

Binnen de begroting van het ministerie SZW gaat ongeveer 80 procent over uitkeringen, Dat betekent dat het geld of uit premies komt, of uit de algemene middelen. Ik merk dat het gevoel van solidariteit in Nederland aan het afnemen is. Zou het komen doordat de samenleving individualistisch is geworden, of denken mensen nu anders over eigen verantwoordelijkheid en naastenliefde? Ik krijg in ieder geval signalen van burgers die zich ergeren aan het feit dat mensen die een uitkering ontvangen uit de Wet Werk en Bijstand (WWB), niet hun best doen om aan de slag te komen of iets terug doen voor de samenleving. En deze groep wordt groter, zeker wanneer het verschil tussen bruto en netto-inkomen groter wordt.
Nu biedt de WWB sinds de introductie in 2006 een ruime mogelijkheid om mensen te activeren om aan de slag te gaan. Maar niet voor iedereen is er werk, en niet iedereen komt in aanmerking voor structureel vrijwilligerswerk. Vraag is dan op welke manier deze burgers toch geactiveerd kunnen worden om iets terug te doen voor de samenleving. Dienstbaar zijn voor een samenleving die er voor zorgt dat men kan voorzien in het levensonderhoud, moet volgens mij een vreugde zijn. En toch merk ik dat mensen een WWB-uitkering zien als een of ander recht, waar niets tegenover mag staan. Dat vraagt om een mentaliteitsverandering. Het gaat namelijk ook om een ‘gunst’ en daar mag sociale dienstverlening of maatschappelijke participatie tegenover staan. Ik kom vaak in verpleeg- en zorgtehuizen en zie mensen urenlang eenzaam voor zich uitstaren. Even een gesprekje of een boodschapje doen, doet al wonderen.

Ik heb daarom in het debat het idee gelanceerd om te gaan experimenteren met een zogenaamde 'maatschappelijk werkboekje'. Het is te vergelijken met een dienstboekje of monsterboekje. Uitkeringsgerechtigden worden op deze manier geprikkeld om zelf op zoek te gaan naar werkzaamheden waarvoor zij zich willen inzetten. Het gaat om kortdurende werkzaamheden bij non-profit organisaties, zoals: thuiszorgorganisaties, zorginstellingen, scholen, welzijnsinstellingen, bewonersorganisaties. De klantmanager maakt afspraken over het minimale aantal uren per maand dat een uitkeringsgerechtigde aangetekend moet hebben in het maatschappelijke werkboekje. Deze afspraken zijn niet vrijblijvend. Zonder legitieme reden niet voldoen aan het aantal afgesproken uren kan korting of opschorting van de uitkering tot gevolg hebben. De ChristenUnie vindt het een basiswaarde dat mensen een bijdrage leveren aan de samenleving. Een uitkering ontvangen mag, dat is naastenliefde - maar iets terug doen voor kwetsbaren in de samenleving is ook naastenliefde.

Cynthia Ortega-Martijn

Vluchtig dampende casinosoep

Thu, 10 Dec 2009 09:43:02 +0100

Ambachtelijk Kamerwerk; je voelt het als je er middenin zit. Gistermiddag en -avond deed ik mee aan een noest wetgevingsoverleg voor een nieuwe asielprocedure; vanochtend schrik ik wakker met een hypje over kansspelen. In het krantenoverzicht van Radio 1 hoor ik dat de PvdA Holland Casino wil privatiseren. Kort daarop: de GPD aan de lijn voor een reactie.

'Waarom zou de PvdA Holland Casino willen privatiseren?', schiet door mijn hoofd. We hebben in Nederland een restrictief kansspelbeleid. Kenmerkend daarvoor is dat al het aanbod van kansspelen wordt gereguleerd door de overheid. Casinospelen mogen alleen door Holland Casino worden aangeboden. In die casino’s moet er actief gewerkt worden aan het voorkomen en bestrijden van gokverslaving. Dat is overigens continu een punt van aandacht van de ChristenUniefractie. De PvdA was ook altijd van het restrictieve kansspelbeleid - hoewel ik moet toegeven dat mijn collega Lea Bouwmeester wel eens wat schuift op dit onderwerp. Is dit haar definitieve schuif naar een vrije gokmarkt?

Op de fractie aangekomen bekijk ik even wat internetedities van kranten. De berichtgeving is al wat bijgesteld. Bouwmeester wil wel een restrictief kansspelbeleid, maar dan via een open markt met meerdere aanbieders. Dus toch privatiseren? Maar ik zie op geen enkele manier hoe je een beperkt, gecontroleerd aanbod handhaaft met verschillende aanbieders. Marktpartijen willen allemaal groeien, dat hou je niet in de hand. Is Bouwmeester nu de enige die niets geleerd heeft van verschillende privatiseringsdebacles? Heeft zij de crash van het paarse neoliberalisme niet meegekregen?

De dag verstrijkt. Om vier uur begint het debat. We zijn allemaal benieuwd waar Bouwmeester nu mee aan komt zetten. Hoe heet wordt de soep gegeten? In het debat blijkt dat de grootse ideeën van Lea Bouwmeester inmiddels danig zijn geslonken. Ze vraagt de minister slechts om een ,,visie'' op Holland Casino op te stellen. Ze blijft onduidelijk over waar die visie toe moet leiden. De minister antwoordt dat hij wel wat advies wil vragen aan de landsadvocaat over de verhouding tussen het garneren met muzikaal vermaak en het daadwerkelijk aanbieden van gokspelen. Bouwmeester probeert er nog een ,,bréeeed onderzoek'' van te maken, maar dat wordt het niet - eigenlijk zit niemand er ook op te wachten.

Aan het einde van de ‘kansspelhypedag’ moet ik constateren dat de soep zelfs niet lauwtjes gegeten wordt. De soep is niet eens geserveerd.

Ed Anker

De omroep redden voor er een volgend, rechts kabinet komt

Tue, 19 Jan 2010 20:27:57 +0100

Afgelopen week was weer een drukke week. De media- en de defensiebegroting stonden op de Kameragenda. Ik tel nu de weken af tot het reces, want doordeweeks 's avonds thuis zijn is er niet mee bij. Is dus nogal een druk op Deborah om alles thuis op te vangen; vooral met Sinterklaas en de verjaardag van onze kinderen deze week. Maar in het reces gaan we met het gezin naar Afrika: Kenya en Tanzania. Ik zal een aantal projecten World Vision bezoeken: opvang van aidswezen. En we gaan een aantal dagen de rimboe in om de Big 5 (de meest imposante dieren) te bewonderen. Dus het is werk maar heeft ook z'n leuke kanten voor het gezin.*

Bij de behandeling van de mediabegroting heb ik een motie ingediend om meer evenwicht te brengen in de actualiteitenrubrieken en opinieprogramma’s. Nu krijgt de VARA dagelijks drie keer de mogelijkheid haar kijk op de werkelijkheid te presenteren: in de Wereld Draait Door, NOVA en Pauw & Witteman. Terwijl andere omroepen één of twee keer een actualiteitenrubriek hebben, in Netwerk of EenVandaag. Mijn motie is inmiddels aangenomen. Verder probeerden de PvdA (Martijn van Dam) en ik om de financiering voor de omroepen met een bandbreedte vast te leggen voor de komende vier jaar. Er is een grote kans dat een volgend, rechts kabinet flink wil bezuinigen op de omroepen en toe wil naar BBC model, waarbij de ledenomroepen als productiebedrijven nog hun programma's mogen aanbieden. Daarmee zou de pluriformiteit van ons omroepbestel de nek om worden gedraaid. Het is nog de vraag of deze poging tot een meerjarige financiering van de omroepen gaat lukken in tijden van economische tegenwind.

Kinderarbeid
Dinsdag werd tijdens de stemming nog mijn motie aangenomen die van bedrijven vraagt om open te zijn over de vraag of de arbeidsnormen, inclusief het weren van kinderarbeid, in de gehele productieketen geëerbiedigd worden. Een mooie afronding van ons werkbezoek aan India. Deze week zal ik nog een vervolggesprek voeren met Philips. Inmiddels is het rapport De vrijwilligheid voorbij af; voor geïnteresseerden komt het op de website.

Uruzgan: verlengen of niet

De Kamerbehandeling van de defensiebegroting werd gedomineerd door de plannen van VS-president Obama. De nacht voordat de defensiebegroting werd besproken, liet Obama weten nog eens 30.000 man extra troepen naar Afghanistan te sturen. Hij vroeg de NAVO-bondgenoten hetzelfde te doen.
Eimert van Middelkoop liet zich tijdens het begrotingsdebat niet verleiden tot speculaties over een verlenging in Uruzgan of missies elders. Hij had een mooie inbreng en stond er ontspannen bij. Zelf heb ik heb steeds herhaald dat de ChristenUnie vindt dat het goede opbouwwerk dat we in Uruzagan hebben gedaan, vooral moet worden voortgezet. Maar dat dit ook prima kan met bescherming van een andere Navo-partner. We moeten voorkomen dat de ontwikkelingsorganisaties en ook Nederlandse bedrijven die we naar Uruzgan gehaald hebben, nu ook gaan vertrekken als de Nederlandse krijgsmacht vertrekt. Minister Koenders (Ontwikkelingssamenwerking) moet dan ook vooral blijven investeren in Uruzgan.
Deze week evalueren we de resultaten van de afgelopen drie jaar in Uruzgan. Mooi om te lezen dat toen we kwamen, er vier hulporganisaties waren terwijl dat er inmiddels 52 zijn. Verder zijn de voorzieningen van de Afghanen enorm toegenomen: van schoon drinkwater tot scholen en poliklinieken en de renovatie van het ziekenhuis. Er worden verharde wegen aangelegd, politie en militairen worden getraind om de eigen veiligheid ter hand te nemen, irrigatiekanalen worden gegraven, alternatieven aangeboden voor de papaverteelt, etc etc. Dit alles is in drie jaar tijd bereikt. Is het nu alles pais en vree? Nee, daar zal nog wel enkele jaren voor nodig zijn, maar er zijn grote stappen vooruit gezet in de ontwikkeling van een van de meest achtergestelde en arme provincies van Afghanistan. Dankzij het moedige en kordate optreden van de Nederlanders. Eenentwintig militairen hebben daar helaas het grootste offer voor moeten brengen, namelijk hun leven.

Joël Voordewind

* PS Om misverstanden te voorkomen: de kosten van deze gezinsreis zijn voor eigen rekening

Er gloort rust aan de horizon

Sat, 05 Dec 2009 18:30:39 +0100

We kruipen naar het kerstreces toe. Na dit weekend nog twee weken en dan mogen we het werk even neerleggen. Ook in mijn fractie merk ik dat velen daar aan toe zijn. De vermoeidheid begint toe te slaan. Hoe kan het ook anders na wekenlang met overvolle agenda's te maken te hebben gehad. Met grote regelmaat zijn we in deze weken tot in de kleine uurtjes bezig.

Zowel de Kamerleden als de medewerkers hebben het zwaar. Bij de andere fracties is dat niet anders. En hoe kleiner de fractie, hoe groter de werkdruk. De komende weken zijn ook niet mis. Ondermeer de behandeling van de begrotingen VROM en SZW, maar ook het zogenaamde MIRT (meerjarenprogramma infrastructuur). We zijn er dus nog niet, maar er begint wat rust te gloren aan de horizon.

Deze week stond vooral in het teken van de heropening van de discussie over de missie in Uruzgan. De toespraak van president Obama werkte als een katalysator daarop. En laat het nu ook nog eens de week van de behandeling van de defensiebegroting zijn. Dan komt er veel bij elkaar. Minister Van Middelkoop deed het uitstekend. Met kennis van zaken pareerde hij de kritiek vanuit de Kamer. Maar ook de uitlatingen van enkele van zijn collega's uit het kabinet over Uruzgan, in de media of via Twitter. Ik hoop wel dat het kabinet snel tot een besluit zal komen. De Tweede Kamer heeft via een motie gevraagd dit voor 1 maart 2010 te doen. Tot de laatste dag van deze afgesproken datum wachten met het nemen van een besluit is wat mij betreft niet noodzakelijk.

Zowel maandag als vrijdag ben ik het land weer in geweest. Maandag een werkbezoek en spreekbeurt in de gemeente Graafstroom (dat ligt in de Zuid-Hollandse Alblasserwaard). De plaatselijke ChristenUnie-fractie had goed haar best gedaan. Een mooi middagprogramma (met aandacht voor de thuiszorg) en een prima bezochte avondvergadering. Ik gebruik deze vergaderingen vooral om uitleg te geven bij ons werk in Den Haag. Fijn om te zien hoe betrokken de mensen zijn.

Vrijdag waren we met de complete fractie in Nijmegen. Ook daar weer zeer betrokken plaatselijke ChristenUnie-mensen. De ChristenUnie gaat in Nijmegen proberen een zetel in de raad te veroveren: ' Stabiel, betrokken, ChristenUnie - Nu ook in Nijmegen verkrijgbaar!' Wat een geweldige slogan. Leuk om ook burgemeester Thom de Graaf nog even te kunnen spreken. Maar ook de ontmoeting met studenten viel in de smaak. En dat niet alleen vanwege de soep en broodjes die geserveerd werden. In Nijmegen zijn opvallend veel jonge mensen betrokken bij de ChristenUnie. Lijsttrekker Dirk Vreugedenhil is 25 jaar oud. Met hem en Joel Voordewind ook nog een gesprek gehad met een aantal katholieken die zich tot de ChristenUnie aangetrokken voelen. Er zit veel dynamiek in de partij. Geweldig om te ervaren.

De drie kamerdagen deze week zijn voor mij grotendeels ingevuld met interne overleggen. Zowel met de fractie als met de coalitie. Vaak hebben mensen geen idee van wat er op de achtergrond allemaal besproken en geregeld moet worden. Dat is als het er op aan komt nog erg veel. Dinsdagavond nog wel tijd gehad voor een afgesproken bijeenkomst van de gebedsgroep. Sinds een aantal maanden ontmoeten Gert-Jan Segers (directeur WI), Frans de Lange (burgemeester Elburg, initiatiefnemer van deze ontmoetingen), Roel Kuiper (Eerste Kamerlid) en ik elkaar voor een moment van bezinning en gebed. Ook Ron van der Spoel (predikant) is daarbij betrokken geweest. Mogelijk begrijpt niet iedere lezer van mijn weblog wat de waarde van dit soort ontmoetingen is, maar ik ervaar het als zeer inspirerend. Even stilgezet worden in de hectiek van mijn werk. Ook fijn om in alle openheid met een aantal mensen te spreken over wat je bezighoudt. Voor het nieuwe kalenderjaar zijn inmiddels de data weer vastgelegd in de agenda. Woensdagavond overigens nog heerlijk gegeten met mijn oudste dochter en zoon.

Deze week ook nog wat media-optredens gehad. Onder meer een interview met het dagblad Trouw over de situatie in Amsterdam (weren van organisaties met een duidelijke christelijke identiteit) en een optreden bij het radioprogramma Tros Kamerbreed, vandaag. In laatst genoemde programma vooral ingegaan op advies van Raad van State op de AOW-plannen van het kabinet.

Arie Slob

Op pad in Nijmegen

Fri, 04 Dec 2009 23:09:36 +0100

De Kamerleden van de ChristenUnie zijn vandaag weer samen op pad. Dat doen we eens in de twee maanden. Dit keer zijn we in Nijmegen. Zoals burgemeester Thom de Graaf het stelde: van oorsprong een katholiek proletariaat en een protestantse bovenlaag. Wij voelden ons er snel thuis.

We werden ontvangen in de tweede Trêveszaal van ons land. Wel een heel stuk soberder dan die in Den Haag, tenminste als je de foto's daarvan mag geloven. Na een boeiende beschrijving van de ontwikkeling van Nijmegen tot de universiteitstad die het nu is, zien we hoe de verscheidenheid in zo'n stad toeneemt. Bijna 50.000 studenten vinden er onderdak en velen blijven er na hun studie hangen. Dat levert een relatief jonge bevolking op. En dat is dan ook te zien aan de lijsttrekker, de eerste kandidaten en andere deelnemers van de lokale ChristenUnie die overwegend de 'drie kruisjes' nog moeten krijgen. Nu is Nijmegen voor de ChristenUnie nog een witte vlek. Maar als je het enthousiasme ziet waarmee de lijsttreker Dirk Vreugdenhil en zijn mensen aan het werk zijn, is Nijmegen zeker geen blinde vlek.

We ontmoetten ook de besturen van de christelijke studentenverenigingen van Nijmegen. Toen we binnen kwamen in hun sociëteit sloeg een walm van verschaald bier ons tegemoet. Echt een lucht waar sommige studenten zich bij thuis voelen. Ed Anker in ieder geval wel. Joël Voordewind kreeg gelijk een flash-back van voor zijn bekeringstijd. (Nu onze meest fervente strijder tegen alcoholmisbruik.) We hadden leuke discussies met de besturen over het leven van de student in Nijmegen.

Hierna gingen we allemaal naar onze deelbezoeken. Cynthia met de auto en ik op de fiets bezochten de Waalsprong: wie zou als eerste over de Waal zijn? Ja echt: de fiets is heel wat sneller. Wat volgde was een zeer boeiende uitleg over kansen en bedreigingen van oud en nieuw in de stad: een project met in totaal 12.000 woningen. Een steenuil in de weg binnen een onherroepelijk bestemmingsplan dreigt roet in het eten te gooien. Hoe kan dat nou, vraag ik mij af. Is dit nu weer zo'n voorbeeld waar de regelgeving op het gebied van natuur ons grote parten lijkt te spelen? Als je hoort welke compenserende maatregelen er al getroffen zijn lijkt dat toch echt afdoende.

Een boeiende dag in een inspirerende gemeente. Met een fractie die staat te trappelen. Met de verkiezingsleus: 'Stabiel, betrokken, ChristenUnie. Nu ook in Nijmegen verkrijgbaar'.

Ernst Cramer

Op mijn site is tevens fotoreportage van dit werkbezoek te vinden

Onzekerheid over PGO

Thu, 03 Dec 2009 19:22:12 +0100

Bijna een jaar geleden is de nieuwe subsidiesystematiek in werking getreden voor PGO's. Met als doel: sterke en professionele organisaties, die de belangen van cli�nten in het zorgveld ondersteunen en behartigen. Een belangrijke taak, omdat cli�nten in het nieuwe zorgstelsel meer centraal moeten komen te staan.

Nu de eerste subsidieronde achter de rug is, maken we de balans op. En eerlijk gezegd valt die wat mij betreft niet positief uit. De minister ziet een goede ontwikkeling. Maar uit de vele brieven en mails die ik heb gekregen en uit gesprekken die ik heb gevoerd, komt een ander beeld naar voren. Er is grote onzekerheid over het voortbestaan van sommige pgo’s. De koepelvorming loopt verre van vlekkeloos, met name in de GGz en VG sector. En er worden zelfs subsidies verstrekt, waar helemaal geen behoefte aan blijkt te bestaan!

Mijn fractie heeft eerder gevraagd te waken voor het verlies aan diversiteit aan organisaties en met name waar het gaat om de kleinere pgo’s. Naar het nu lijkt, worden deze organisaties toch juist hard getroffen. Doordat er een grotere focus ligt op de projectsubsidies, worden deze pgo’s afhankelijk van de goedkeuring van hun projectvoorstellen. Daar kun je geen organisatie op bouwen. Het ene jaar zou je wel kunnen draaien, maar het volgende jaar weer niet, omdat er geen projecten zijn goedgekeurd. Bovendien ontbreekt bij de kleinere pgo’s vaak de expertise om goede projectvoorstellen in te dienen. Dat zie je ook bij de nu goedgekeurde projecten. Die zijn doorgaans ingediend door de grotere – professionelere – organisaties. Hoe schat de minister de kans in dat kleinere pgo’s gaan verdwijnen door de nieuwe subsidiesystematiek? En wat gebeurt er dan met de – ook door de minister – gewenste diversiteit aan pgo’s en de empowerment van specifieke doelgroepen?

Om kleinere pgo’s toe te rusten voor de nieuwe subsidiesystematiek, zijn er specifieke ontwikkelsubsidies ingesteld. Maar voor komend jaar hebben deze pgo’s daar eigenlijk niet zoveel aan. Op hetzelfde moment dat ze de ontwikkelsubsidie krijgen, moeten ze ook de projectvoorstellen indienen. Met andere woorden – de ontwikkeling komt een beetje te laat. De nieuwe subsidiesystematiek mag er niet toe leiden dat pgo’s die het beste projectplannen kunnen opstellen, ook de meeste subsidie krijgen. De focus moet liggen op de activiteiten van de pgo, niet op de manier waarop ze hun weg vinden in de bureaucratie.

Al met al trek ik de voorzichtige conclusie dat de nieuwe subsidiesystematiek te snel over de pgo’s is heen gekomen. De overgang is te groot. De uitgangspunten van het nieuwe beleid zijn goed, maar de pgo’s hebben zich hier niet goed op kunnen voorbereiden. Ik ben zeer benieuwd wat de minister hier van vindt...

Esmé Wiegman

Een wonderlijk, maar niet uitzonderlijk type

Tue, 01 Dec 2009 23:49:52 +0100

Ik begin vandaag met een, toegegeven, iets te lang citaat uit De Uitvreter van Nescio. Omdat het me plezier geeft, maar ook omdat ik vandaag meerdere malen aan dit opmerkelijke, wonderlijke type moest denken:

'Behalve den man die de Sarphatistraat de mooiste plek van Europa vond, heb ik nooit een wonderlijker kerel gekend dan den uitvreter. Den uitvreter, dien je in je bed vond liggen met zijn vuile schoenen, als je ’s avonds laat thuis kwam. Den uitvreter, die je sigaren oprookte, en van je tabak stopte en je steenkolen verstookte en je kasten nakeek en geld van je leende en je schoenen opdroeg en een jas van je leende als-i in den regen naar huis moest. Den uitvreter die altijd wat liet halen op den naam van een ander; die als een vorst jenever zat te drinken op ’t terras van ‘Hollandais’ voor de centen van de lui; die parapluis leende en nooit terugbracht; die een barst stookte in de tweedehandsch kachel van Bavink; die dubbele boorden droeg van zijn broer en de boeken uitleende van Appi, en buitenlndse reizen maakte als-i z’n ouwe heer weer had afgezet, en pakken droeg die hij nooit betaalde.' De Uitvreter, Nescio 1911

RTL nieuws berichtte dit weekend dat er een aantal korpschefs is die opvallend goed voor zichzelf zorgen. Ze declareerden te veel, en soms onterecht; sommigen krijgen vergoedingen die niet echt bij de functie lijken te passen. Als diezelfde korpschefs klagen dat ze de formatie hun korps niet rond krijgen, dan denk ik: ‘wonderlijke kerels’.

Helaas is het niet zo wonderlijk. Steeds vaker zie ik dat mensen allereerst voor zichzelf kiezen. Gisteren hoorden we van het bureau Motivaction dat die houding het grootste probleem lijkt te zijn bij de opvoeding van kinderen. Zij worden grootgebracht met het idee dat het goed is om allereerst voor jezelf te kiezen. We zijn niet alleen een geïndividualiseerde samenleving, we zijn ook steeds meer een egocentrische samenleving.

Het is natuurlijk niet goed wanneer korpschefs zichzelf verrijken. Het deugt ook niet dat de hoogste ambtenaar bij Justitie een belachelijk declaratiegedrag vertoont, zoals NRC/Handelsblad deze zomer meldde. De bonusbeloningen in het bedrijfsleven hebben ook mensen gemotiveerd om verkeerde beslissingen te nemen. Het eigen gewin als dé norm voor alles is een doodlopende weg.

En dan gebeurt er ook iets moois vandaag. Het ministerie van Binnenlandse Zaken is op initiatief van de ChristenUnie aan het werk gegaan om tot een ‘Handvest Verantwoord Burgerschap’ te komen. Niet omdat we met een stuk papier de wereld veranderen, maar wel omdat een samenleving en een overheid niet kunnen functioneren als de burgers hun burgerschap niet serieus nemen. Vanochtend kreeg ik een kalender uitgereikt met daarin een verzameling uitspraken van deelnemers aan de discussies over het Handvest. Dat zijn uitspraken van mensen die het geheel van de samenleving op het oog hebben. Het zijn uitspraken van mensen die niet in eerste instantie voor zichzelf kiezen, maar ook omzien naar de ander.

Ik ben opgevoed met een bijbel die mij leerde dat ik bekend moet staan om mijn gastvrijheid en vriendelijkheid, als iemand me vraagt om één mijl met hem op te lopen om dan ook die tweede mijl mee te lopen. Goed beschouwd is er dan ook maar één echt Wonderlijk Mens geweest.

'Spelprogramma's kunnen we aan de commerci�len overlaten'

Mon, 30 Nov 2009 17:40:43 +0100

Vandaag behandelen we de mediabegroting met minister Plasterk. Belangrijkste vraag is hoe de publieke omroep de komende bezuinigingsronde zal overleven. Er wordt al gespeculeerd over het schrappen van het derde net (Nederland 3), een net dat juist goed in de steigers gezet is om jongeren te bereiken. Denk aan De Wereld Draait Door en On Topic.

Ik vind dat we er alles aan moeten doen om de publieke omroep te behouden. Om voor een breed publiek belangrijke culturele programma's, nieuws en opinie, maar ook identiteitsgebonden programma's te blijven maken. Dit zal wegvallen als we het overlaten aan alleen de commerciële zenders.

Wat we wel kunnen overlaten aan de commerciëlen, zijn alle spelprogramma's. Ik weet wel: het trekt kijkers naar de publieke omroep die daarna mogelijk kunnen blijven hangen, maar het heeft geen toegevoegde waarde ten opzichte van de commerciëlen.

Er zal verder een maximum gesteld moeten worden aan het aantal omroepen, anders zal het bestel zichzelf opblazen door te grote versnippering. Kern van het bestel is pluriformiteit. Wie geen eigen onderscheidend geluid kan laten horen, kan wat mij betreft ook beter zijn heil zoeken in de commercialiteit. Kortom: onder financiële druk worden we ook weer gedwongen scherpe keuzes te maken - wat we doen met belastinggeld.

In oudtestamentische tijden mocht de koning maar 10 procent belasting heffen, en was er veel persoonlijke betrokkenheid onderling. Inmiddels verwachten we het allemaal van de staat en betalen we tussen de 35 en 50 procent belasting. Daarvan gaat een schamele 0,8 procent naar de allerarmsten. Dat zouden we eens moeten omdraaien: een minder grote staat, maar wel 10 procent naar de allerarmsten, zoals de bijbel ons dat voorschrijft.

Deze week behandelen we ook de defensiebegroting. Hier speelt de toekomst van de Uruzganmissie, maar ook naderende bezuinigingen. We moeten altijd kijken wat er efficiënter kan en welk materieel we na de koude oorlog echt niet meer nodig hebben. Zoals de vele tanks die staan te verroesten in de loodsen. Maar we mogen ons niet terugtrekken achter de dijken zoals de PVV vorige week voorstelde. Dat hebben we gedaan met Somalië en zie, de piraten hebben het inmiddels gemunt op onze schepen omdat de armoede en het leegvissen van hun kustwateren hen tot dit soort acties drijft.

Ook met betrekking tot Afghanistan kunnen we ons nog niet veroorloven om alle VN-troepen terug te trekken. Het gevaar van de Taliban en Al Qaeda is nog niet geweken en de Afghanen zijn nog niet in staat op eigen benen te staan. Ik ben dan ook benieuwd welke mogelijkheden het kabinet ziet om betrokken te blijven in Afghanistan en hoe het tegelijkertijd kan garanderen dat ons opbouwwerk in Uruzgan voortduurt.

Joël Voordewind

Media, iedere keer weer verrassend!

Sat, 28 Nov 2009 19:40:28 +0100

Media blijven me fascineren. Altijd al gedaan en het gaat niet over. Deze week een opmerking gemaakt over de hetze van De Telegraaf tegen de kilometerheffing. Geen probleem dat deze krant daar niets in ziet, maar de dagelijkse aanvallen op dit kabinetsvoorstel namen toch wel heel grote proporties aan. Feiten en meningen werden als ��n geheel aan de lezers voorgelegd. Met als apotheose, afgelopen woensdag, zonder toelichting de actiesticker van de VVD op de voorpagina.

Het mag allemaal, maar neem het mij dan niet kwalijk dat ik daar tijdens een spreekbeurt in Hardenberg een opmerking over maak. Is dit wat we onder geëngageerde journalistiek verstaan? Een journalist van het ANP zag in die vraagstelling wel aanleiding voor een bericht.

Nog dezelfde woensdagavond nodigt het televisieprogramma De Wereld Draait Door (DWDD) mij uit voor een debatje met Juul Paradijs, de hoofdredacteur van De Telegraaf. Ik verwijs de redactrice door naar onze voorlichter. Een dag later is er weer contact. Juul Paradijs wil niet komen, maar DWDD blijft het een uitermate interessant onderwerp vinden. Een krant die niet alleen de macht controleert, maar zelf macht wil uitoefenen. Of ik toch wil komen. Ok. Ik had de afgelopen maanden al een aantal keren een uitnodiging naast me neergelegd. Nu kon het wel.

Zo zat ik donderdagavond gezellig aan de DWDD-tafel met Matthijs van Nieuwkerk en zijn sidekick Giel Beelen. Op de bank zaten onder andere twee journalistieke grijs-eminenten (Koos Postuma en Ad van Liempt). Maar ook Maartje van Weegen en Hans Goedkoop. Het gesprek met Matthijs en Giel verliep goed. Maar de tafelheren en medegasten waren het niet met me eens dat dit een onderwerp was. Zo is De Telegraaf nou eenmaal, toch? Dat wist je toch? Allemaal prima. Geen probleem om even geen medestanders te hebben. Maar wie vond dit ook al weer een belangrijk onderwerp om over te spreken, en had moeite gedaan om mij aan tafel te krijgen? Media, iedere keer weer verrassend!

Nu was de kern van mijn boodschap in Hardenberg niet dat De Telegraaf moet stoppen met deze hetze. Inderdaad, zo is De Telegraaf soms. Ik heb ook geen enkele illusie dat ik hen daarvan af zou kunnen helpen. Al verbaas ik me er wel over. Ik heb in Hardenberg met name de hoop uitgesproken dat minister Eurlings en ook de ANWB zich niet door dit soort spandoekjournalistiek laten beinvloeden.

Het principe van de kilometerbeprijzing deugt. Natuurlijk moet er nog veel verduidelijking komen. Ook zullen er goede garanties moeten komen, onder meer met betrekking tot de privacy. Daar zullen we nog genoeg over spreken met de minister. Plezierig overigens om te constateren dat de werkgevers in Nederland positief zijn over de kilometerheffing. De videoboodschap van Bernard Wientjes (VNO/NCW) liet daarover geen misverstand bestaan. En Eurlings: die liet zich niet van de wijs brengen. Ik vond de berichtgeving van De Telegraaf van afgelopen vrijdag overigens al weer een stuk genuanceerder. De storm is misschien weer wat gaan liggen. We blijven het volgen.

Aan mijn spreekbeurt in Hardenberg ging afgelopen woensdag ook nog een uitgebreid werkbezoek vooraf. De mensen in Hardenberg hadden voor mij hun best gedaan: een uitgebreid programma was voorbereid. Onder meer een bezoek gebracht aan het Alfa College (ROC), het Werkplein (UWV ed) en het gemeentehuis (met als thema duurzaamheid). Voorts gegeten en gesproken met ondernemers, onderwijsvertegenwoordigers en predikanten. Een afgeladen programma waaruit ik het nodige mee naar Den Haag kon meenemen. Dank aan allen die dit mogelijk hebben gemaakt.

Maandagavond was ik ook al in Nunspeet geweest. Daar heb ik een huiskamerbijeenkomst bijgewoond. Dat is een op mijn initiatief tot stand gekomen activiteit. Ik ben daartoe geinspireerd door de caucus zoals men die in de Amerikaanse politiek kent. We waren nu in het huis van de plaatselijke ChristenUnie-fractievoorzitter, Gert van den Berg. Hij had een groot aantal mensen uitgenodigd. Niet alleen ChristenUnie-achterban. In totaal waren we met achttien mensen. In een prima sfeer hebben we over een aantal door hen aangedragen onderwerpen gesproken. Onder andere over de AOW-plannen van het kabinet. Het is een hele tijdsinvestering voor een ogenschijnlijk kleine groep; met tien minuten DWDD bereik je meer mensen. Maar ik geloof in dit soort persoonlijke gesprekken. Het biedt mensen de mogelijkheid te vertellen hoe ze zaken ervaren en mij de mogelijkheid daarop te reageren. Daar steek ik graag een deel van mijn tijd in. Met dit format gaan we de komende maanden gewoon door, als het aan mij ligt.

Vrijdag een prachtige expertmeeting in het gebouw van de Tweede Kamer gehad. Het onderwerp was: Kansen van de crisis. Met wetenschappers, politici, vertegenwoordigers van de sociale partners (onder wie Agnes Jongerius en Albert Jan Maat) en van maatschappelijke organisaties hebben we intensief nagedacht over mogelijkheden om gebreken in onze economische orde aan te pakken. We hebben onder meer gesproken over het principe van een marktmeester in de financiele sector. Geweldig om zoveel mensen bij elkaar te hebben en in deelsessies over dergelijke fundamentele zaken te spreken. Resultaten van de bijeenkomst zullen nog verder verspreid worden. Ook naar andere politieke partijen en bij dit thema relevante kabinetsleden. Nu was de ChristenUnie initiator van deze meeting. Ik hoop dat we dit nog eens met enkele andere partijen kunnen doen. Voor mij was dit ook belangrijke input voor de heroverweging van de komende maanden. Het kan niet zo zijn dat we alleen maar met het rode bezuinigingspotlood door de begrotingsboeken gaan. Dit biedt ook kansen voor fundamentele veranderingen.

Opvallend overigens dat er deze week weer zoveel verbaal verzet was tegen voorgenomen duurzaamheidsmaatregelen. Met name als mensen het idee krijgen dat dit hun portemonnee gaat raken. Dat zou kunnen. Maar dat hoeft niet, als mensen in hun keuzes duurzaamheid meer laten prefereren. Op termijn is dat voor iedereen winst. Ook voor onze leefomgeving. Plezierig overigens om deze week te horen dat zowel de Amerikaanse president als de Chinese premier naar de Top van Kopenhagen zullen gaan. Tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen had de ChristenUnie onze eigen minister-president al zo ver gekregen. De inzet van China en de VS is nog niet helemaal optimaal, maar dit biedt wel kansen om tot een akkoord te komen over de aanpak van de klimaatproblemen in de wereld. Ik had juist deze week in een interview met het Katholiek Nieuwsblad daarover mijn zorg nog uitgesproken. Wie weet gaat het over drie weken toch lukken.

Deze week nog een aantal gesprekken gehad. Onder meer met de twee ChristenUnie-gedeputeerden en Statenleden uit Utrecht. Zij zijn tussentijds in het college van Gedeputeerde Staten terechtgekomen en beginnensteeds meer hun draai te vinden. Leuk en nuttig om wat ervaringen uit te wisselen.

Op verzoek van omroep Max nog een kerst- en nieuwjaarsboodschap ingesproken voor onze miltairen die de feestdagen niet thuis kunnen doorbrengen. Al met al was het weer een zeer afwisselende week. Wel fijn dat er aan het eind van de week altijd nog een stukje weekend is. Daar ga ik nu maar eens van genieten.

Arie Slob

Kilometergeweld

Sat, 28 Nov 2009 12:39:28 +0100

Deze week had in het teken moeten staan van de begroting Verkeer en Waterstaat. Ik schreef daat gisteren ook al over. Maar in het debat werd het een soort kilometergeweld. Het wetsvoorstel voor de kilometerbeprijzing kwam steeds heftiger in het nieuws met schreeuwerige koppen in de Telegraaf. En de partij die het CDA al deze hele periode beschuldigd van draaien stond nu zelf te tollen in de wind. De VVD die al 20 jaar lang beprijzen in zijn programma heeft staan is gedraaid op een vreselijke manier.

Na het debacle van de tolpoortjes was de gedachte van Anders Betalen voor onze Mobiliteit niet verdwenen. Het feit dat je niet langer voor je bezit hoefde te betalen, maar alleen voor het gebruik is iets dat de ChristenUnie al jaren nastreeft. Maar omdat het een belasting is moet je dus wel goed nadenken dat dit goed vastgelegd wordt. Dat betekent dat er heel hoge eisen gesteld worden aan de wijze waarop de gegevens vertrouwelijk verwerkt moeten worden. Dat je zeker weet dat de auto ook op zo’n type weg heeft gereden op dat tijdstip. Waar is dan eigenlijk niet zo interessant, ook al zou er per regio misschien verschillen in prijs kunnen zijn in verband met een spitsheffing. Belangrijk is dat je een goede factuur krijgt. En dan maakt het niet zoveel uit of ik een heel kantoor nodig heb om zoals nu alle acceptgiro’s voor de wegenbelasting te versturen, of dat ik de nota krijg voor mijn gereden kilometers. Net zoals bij je telefoon, waarbij je belgedrag automatisch verwerkt wordt, zal dat ook hiervoor gaan gelden. Lijkt mij dat er dan nauwelijks extra kosten gemaakt gaan worden.

Een systeem dus waardoor niet het bezit van de auto, maar het gebruik ervan wordt belast. Ik zou in alle tumult wel van de daken willen schreeuwen dat een rechtvaardiger systeem voor de automobilist én milieu niet bestaat. Dit is een ingenieus plan om het fileprobleem op te lossen. En wat al jaren noodzakelijk is als gevolg van het vastgestelde beleid: in de Nota Mobiliteit wordt rekening gehouden met een vorm van beprijzen omdat we anders NOG MEER asfalt moeten aanleggen. Ik snap de onzekerheid van burgers wel, zelfs Camiel Eurlings begrijpt ze, maar als we nu niet doorzetten slibben de Nederlandse snelwegen nog verder dicht en daar betaalt u dezelfde prijs voor. Of misschien nog wel meer (aan wegenbelasting), als u niet zoveel kilometers per jaar rijdt. Ik kijk uit naar de discussie over de wet en zie de behandeling daarvan met vertrouwen tegemoet.

En ja, dan die actie van de Telegraaf. Je kunt denken dat journalistiek iets onafhankelijks heeft en alleen verslag doet van wat er gebeurt. Maar dat is hier niet het geval. Hier wordt door eenzijdige berichtgeving geweld aangedaan aan wat er werkelijk aan de hand is. Veel, heel veel geschreeuw, en weinig wol. En dat stickertje No Way? Ach dat lokt alleen maar de nieuwe sticker uit zoals GroenLinks die tijdens het debat aan minister Eurlings uitreikte. Kilometerheffing? Ja graag.

Via een banner op onze website kunt u naar een apart dossier over de heffing. Als u vragen heeft kunt u zien of het antwoord daar bij staat.

Ernst