ChristenUnie.nl

'Hoop op een baan in Ha�ti'

Mon, 06 Sep 2010 14:57:33 +0200

Ha�ti is de gevolgen van de aardbeving in januari (230.000 doden, miljoenen mensen op slag dakloos) nog lang niet te boven. Kamerlid Jo�l Voordewind van de ChristenUnie is op bezoek in Ha�ti om te kijken hoe de hulp vordert en doet verslag voor het Nederlands Dagblad.

We bezoeken de projecten van Parole et Action, een organisatie waarmee Woord en Daad samenwerkt. Het puinruimen is in volle gang. Professionele bedrijven doen het grote sloopwerk. Ingehuurde mensen uit de kampen hakken samen met de huiseigenaar het puin in kleine stukken en scheppen het op vrachtwagens. Het is gevaarlijk werk, waarbij vorige week nog iemand om het leven kwam.

In dit tempo duurt het nog drie jaar voordat het puin is opgeruimd. Het grote probleem is dat de overheid in delen van de binnenstad geen tijdelijke oplossingen meer wil. Op hellingen, kwetsbaar bij natuurrampen, mogen geen huizen meer komen. De overheid wil de mensen uit de kampen tijdelijk buiten de stad opvangen, zodat het centrum opnieuw kan worden opgebouwd. Een goed plan, maar de mensen gaan veel liever terug naar hun vertrouwde omgeving en dus zien we alweer tenten en golfplaten huisjes verrijzen, ook op de riskante plaatsen.

We bezoeken het tentenkamp Jacquet Toto met achtduizend mensen, midden in de stad. Dertig procent van de kinderen is ondervoed, er komt schurft, malaria en tyfus voor. In het kamp is hulpverlening aanwezig, en toch krijgt maar vijftig procent van de kinderen onderwijs. De leiding is bang dat de gezinnen niet vrijwillig vertrekken als er teveel voorzieningen zijn. De oplossing lijkt mij tijdelijke huisvesting aan de rand van de stad. Maar daar daar is geen bedrijvigheid en onderwijs. Die moeten er wel komen. Ik zal het morgen navragen bij de VN.

Op weg naar naar Cité Soleil, de onveiligste sloppenwijk van Haiti, met 300.000 inwoners, krijgen we escorte van twee politieauto’s met vijftien politieagenten, hun geweren in de aanslag. Zelfs lokale hulpverleners durven de wijk niet in zonder bewakers. Veel criminelen die bij de aardbeving uit de gevangenis zijn ontsnapt, verschuilen zich hier. We stoppen en de politie bewaakt de straathoeken. Open riolen, stank en een wat dreigende sfeer hangt er tussen de kleine steegjes. Veel graffiti op de muren van de krotten.

Plotseling zien we vele tientallen werkers met blauwe T-shirts en blauwe helmen op. Ze maken de riolen schoon. De hulporganisaties huren hen in om de wijk leefbaarder te maken. Op een muur staat: ‘Vote for Joel 2010’. Het blijkt een senaatskandidaat te zijn die meedoet aan de verkiezingen in november.

Van de wijk Bel Air, 600.000 inwoners, is tachtig procent (bijna Amsterdam) ingestort. Het is het zwaarst getroffen gebied van de hoofdstad. Overmorgen vertrekken we alweer. Er is enorm veel geld toegezegd (10 miljard dollar) en vele deskundigen denken met de overheid mee om te komen tot de opbouw van betere huisvesting, stadsplanning en het creëren van werk. Nederland heeft 41 miljoen euro toegezegd, maar ik zal aanbevelen om ook tijdens de wederopbouw betrokken te blijven met onze kennis van landbouw, watermanagement en het duurzaam omgaan met de natuur – de enorme houtkap zorgt hier voor onvruchtbare grond en erosie.

Ook zou het Nederlandse bedrijfsleven het midden- en kleinbedrijf kunnen ondersteunen om bedrijven uit de informele sector te krijgen en te laten doorgroeien. Met de toename van de afdrachten van belasting zou de overheid de zorg- en onderwijsniveau kunnen optrekken. Dat zal niet makkelijk zijn, maar het is nu wel de tijd om Haïti te helpen en vooral jongeren hoop te geven op een loopbaan, niet in de VS, maar in hun geboorteland.

Lees ook
'Kerk moet voorbeeld zijn op Haïti'
'Bijna elke Haitiaan heeft wel een familielid verloren'

'Kerk moet voorbeeld zijn op Ha�ti'

Mon, 06 Sep 2010 14:52:27 +0200

We zijn zondag naar een Creoolssprekende kerk geweest. Zij komen samen onder tentzeil omdat het kerkgebouw (tevens school) is aangetast door de aardbeving. Het heeft ‘code geel’, wat betekent dat het gebouw te onveilig is om ervan gebruik te maken en eerst aanzienlijk gerepareerd moet worden. Maar de eigenaar heeft hier geen geld voor, dus staat het leeg. De 450 leerlingen komen nu samen onder een tentzeil. Dit maakt duidelijk dat naast het kwart van de huizen dat verwoest is in de stad (‘code rood’), er nog veel huizen zijn die mogelijk nog wel overeind staan, maar eerst grondig gerepareerd moeten worden – en dus eveneens onbewoonbaar blijven.

Na de dienst vraag ik de voorganger of er kerkleden zijn die getroffen zijn door de beving en hoe de christenen de aardbeving zien. Twee mensen van de kerk hebben de beving niet overleefd en tien mensen zijn gewond geraakt. Een van hen moest zijn been laten amputeren. Sommigen, zegt de predikant, zien de beving als een straf van God voor de zonde in het land, de corruptie, het elkaar voorliegen en voodoo. Anderen zeggen dat het een natuurramp is. De voorganger zelf meent dat God niet de aardbeving heeft veroorzaakt, maar mogelijk wel heeft toegestaan ,,om de mensen in Haïti tot berouw te brengen’’. Het is volgens hem een waarschuwing van God om mensen tot inkeer te laten komen over de voodoopraktijken. Veel voodoopriesters spreken vloeken uit over mensen of over bezittingen of vee van mensen. Of waarschuwen voor onheil die door anderen worden veroorzaakt.

De grootste zonde van Haïti? Zonder twijfel zegt hij meteen het liegen, het beloven van dingen maar het niet doen. Van politici, maar ook onderling. Daarom is er ook een groot wantrouwen onder de mensen. Corruptie is ook een groot probleem. Het land staat in de top 4 van de landen met de meeste corruptie. Veel jongeren willen dan ook niets liever dan het land voor altijd verlaten en naar Amerika gaan, een nieuwe toekomst opbouwen.

De kerk moet volgens de voorganger niet alleen bidden en bekering preken, maar ook handelen en het goede voorbeeld geven. De kerk moet helpen kinderen en jongeren goed onderwijs te geven, zodat jongeren weer hoop krijgen. Na de dienst bezoeken we het tentenkamp pal naast de kerk. We spreken de mensen in de tenten. Het is er verstikkend heet, de mensen krijgen geen voedsel meer uitgedeeld, omdat de overheid vindt dat men daarin nu weer zelf moet voorzien. De hulporganisaties bieden nu wel ‘cash for work’-programma’s aan. Intussen zijn de eerste gevallen van tyfus al bekend en overlijden er vooral baby’s van de uitdroging door diarree.

’s Avonds eten we in het restaurant van de vrouw van de Nederlandse consul, Rob Padberg. Hij neemt al 32 jaar de zaken waar voor Nederland omdat er geen ambassade is. Padberg is blij met ons bezoek, want ik ben schijnbaar het eerste Kamerlid dat Haïti bezoekt sinds hij hier woont. Nederland heeft geen officiële hulprelatie met Haïti. Hij vindt dat die relatie er wel moet komen. Nederland moet op zijn minst betrokken blijven bij de wederopbouw van het land, maar het land heeft ook mogelijkheden voor het Nederlandse bedrijfsleven. Ik ben het met hem eens en vind dat we dit momentum moeten aangrijpen om het land de goede richting op te krijgen, maar eenvoudig zal dit zeker niet zijn.

Lees ook het nieuwsbericht: 'Hulpverlening Haïti verloopt goed' - de Pers, 29 augustus 2010

'Bijna elke Haitiaan heeft wel een familielid verloren'

Wed, 01 Sep 2010 15:46:16 +0200

Ha�ti is de gevolgen van de aardbeving in januari (230.000 doden, miljoenen mensen op slag dakloos) nog lang niet te boven. Kamerlid Jo�l Voordewind van de
ChristenUnie is op bezoek in Ha�ti om te kijken hoe de hulp vordert en doet verslag voor het Nederlands Dagblad.

Als we landen in Haïti, roept een vrouw in het Frans uit: ‘Dank u, God!’ Ik check de cijfers: het overgrote deel van de bevolking is christen. Na de aardbeving van 12 januari dit jaar is het aantal zelfs nog toegenomen, afstand nemend van de voodoo.

De piloot dankt de bezoekers die naar Haïti komen, voor hun hulp. Schijnbaar zijn de meeste reizigers hulpverleners. Tegenover het vliegveld zien we meteen de eerste opvangkampen. Ze staan tegen elkaar aan: tenten of vier palen met een zeil erover gespannen.

Na zeven maanden leven er nog steeds 1,3 miljoen mensen in tenten. Nog eens 300.000 mensen hebben onderdak bij familie gevonden. Ruim een kwart van de hoofdstad Port-au-Prince is verwoest door een aardbeving die 35 seconden heeft geduurd. 225.000 mensen zijn omgekomen.

De chauffeur van Woord en Daad-coördinator Jaap Noordzij heeft zijn broer verloren bij de aardbeving. Die was net afgestudeerd en was op dat moment even terug op de universiteit om zijn diploma op te halen. Er worden nog steeds lichaamsdelen onder het puin gevonden. Naar nabestaanden wordt niet meer gezocht. Deze overblijfsels worden nu meteen verbrand. Bijna elke Haïtiaan heeft wel een familielid verloren.

We rijden verder en passeren zelfs op de weg hutjes van plastic, waar de auto’s omheen rijden. We bezoeken als eerste een fabriek – geleid door een Nederlands echtpaar en een Belg – die kleine houten huisjes (vier bij vier meter) voor tijdelijk gebruik produceert.

De Haïtiaanse overheid staat samen met de hulporganisaties voor de grote uitdaging, de 1,6 miljoen daklozen binnen een jaar te huisvesten. Een zeer ambitieus, maar noodzakelijk plan gezien de vele stormen en orkanen die jaarlijks dit eiland treffen. Ik hoor dat de onrust en de criminaliteit in de tentenkampen nu al toenemen. Ik vraag me sterk af of de mensen deze benarde situatie nog wel zo lang gaan volhouden.

Buiten Port-au-Prince bezoeken we een schooltje. Hier worden kinderen opgevangen die trauma’s hebben opgelopen tijdens de aardbeving. Er is een meisje van elf dat negen gezinsleden heeft verloren en alleen nog een tante overheeft. Zij reageerde eerst nergens meer op. Pas na een aantal weken begon ze weer met praten. Door intensieve begeleiding, is ze nu weer in staat naar school te gaan. Wat een leed. Het valt me op dat de meeste mensen een wat sombere blik in hun ogen hebben.

Intussen is er ook weer veel bedrijvigheid op straat. Vanuit de vele tentjes verkopen mensen vooral etenswaar. En net als in Afrika zie je overal christelijke teksten op de taxibusjes en veel jeeps van hulporganisaties. Wat mooi, die betrokkenheid vanuit vele culturen en landen. De komende dagen bezoeken we de projecten van Nederlandse hulporganisatie zoals ICCO, Cordaid, Woord en Daad en ZOA.

Lees ook het nieuwsbericht: 'Hulpverlening Haïti verloopt goed' - de Pers, 29 augustus 2010

(ND, 30 augustus 2010)

(foto ANP - Robin Utrecht)

Frans Visscher (NIMD) in Guatemala

Thu, 03 Jun 2010 11:13:57 +0200

In Guatemala heb ik de vulkaanuitbarsting meegemaakt én de oorkaan. Ik ben daar met collega’s van het “Netherlands Institute for Multiparty Demcoracy” (NIMD) en partners uit Bolivia, Ecuador en Guatemala om samen na te denken over de politieke situatie in de regio en om plannen te maken voor de toekomst. Die bijeenkomst werd bijna in de war gegooid door de ‘krachten der natuur’ maar kon gelukkig toch gewoon doorgaan.

Guatemala Stad kwam onder een laag as te liggen door de Pacaya, een vulkaan die vlak bij de hoofdstad van dit Centraal Amerikaanse land ligt. Eigenlijk is de Pacaya altijd wel wat actief, met zo nu en dan een flinke uitbarsting. Dat gebeurde vorige week. Op zich was die uitbarsting niet zozeer gevaarlijk als wel lastig – zo’n zwarte laag as op huizen en straten geeft een heleboel extra werk en ontwricht het leven en de economie voor een aantal dagen. Erger was echter de zware regenval die direct daarna begon, niet alleen in de hoofdstad, in het hele land. Het had te maken met de komst van de eerste orkaan ter ‘opening’ van het nieuwe orkanenseizoen in de regio. Het was niet een volledig ontwikkelde orkaan – de wind viel mee - maar wel een die een heleboel regenval met zich meebracht. En het bleef maar regenen. Dat leidde tot wateroverlast en beschadigingen én tot modderstromen.

Van dat natuurgeweld werd vooral de ‘gewone man’ het slachtoffer. In Guatemala wonen veel arme mensen, hoewel het gemiddelde inkomen zo laag niet is. Een kleine groep is echter rijk tot fabelachtig rijk, een grote groep is arm tot straatarm. De eersten hebben het niet zo moeilijk gehad met de natuur. Ik ook niet, in mijn degelijke, mooie hotel. Die laatsten zijn de mensen die het meest zijn getroffen door de dramatische regenval. Zij zijn zo kwetsbaar. Dat doet pijn!

De sociaaldemocratische regering van Guatemala, geleid door President Alvaro Colóm, probeert wel wat aan die grote verschillen en kwetsbaarheid te doen. Ze heeft echter weinig mogelijkheden. De economische elite in het land frustreert de hervorming van de belastingwetgeving, waardoor er veel te weinig geld in de staatskas zit. De ‘illegale machthebbers’ – leiders van de georganiseerde misdaad waaronder drugshandel – hebben ook geen belang bij een overheid die over het hele grondgebied van Guatemala zichtbaar aanwezig is. Juist op het platteland willen ze rustig hun gang kunnen gaan met hun duistere praktijken.

En de politieke machthebbers dan? Sommigen zijn van goede wil en doen hun best. Veel politieke partijen zijn echter geïnfiltreerd door die ‘machtsblokken’. De speelruimte van politieke leiders tegenover de leiders van economische en illegale ‘blokken’ is vaak beperkt. Al was het alleen al doordat zij een flink deel van de verkiezingscampagnes van de partijen hebben gefinancierd. Onrecht! Arme bevolking!

Je vraagt je af: is er uitzicht? Zouden nieuwe politieke bewegingen hier wat aan kunnen doen? Maar wat zou dan de bron van die vernieuwing moeten zijn in zo’n verziekte situatie? Mogen we vernieuwing verwachten die voortkomt uit de nieuwe Protestantse beweging in het land? Misschien wel. We willen daar wel op inzetten vanuit de ChristenUnie Internationaal. Samen met christelijke politieke actoren in Guatemala.

Naar een nieuwe christelijke politiek. Met leiders die ‘practice what they preach’! Dat is een lange en moeizame weg. Voor elke christen waar dan ook, en wat hij ook doet. Ook in Guatemala. Maar het is Pinksteren geweest!

We doen dit werk in aanvulling op het werk van het NIMD, waar ik als partijcoördinator namens de ChristenUnie werk. Het NIMD heeft veel ervaring in het versterken van jonge democratieën buiten Nederland. Uiteindelijk moet dit alles leiden tot een land dat redelijk wordt bestuurd en waar overheid en samenleving het opnemen voor de armen. Zodat er al iets van de “shalom” zichtbaar wordt.

Frans Visscher
Partijcoördinator ChristenUnie
NIMD Den Haag

Politiek in een ander klimaat

Thu, 22 Oct 2009 12:17:09 +0200

De volle zon op het voorhoofd, gevoelstemperatuur 38 graden, een wind die meer warmte dan verkoeling brengt en mensen die door een ingewikkeld taxi systeem mondjesmaat worden opgehaald. Dit waren onze eerste indrukken toe wij (Shahied Badoella, directeur communicatie ChristenUnie en Guido van Beusekom, coördinator team Internationaal) aankwamen op het vliegveld van Suriname.

We waren in Suriname omdat Carl Breeveld, lijstrekker van de DOE partij (Democratie en Ontwikkeling door Eenheid) ons had uitgenodigd om samen te werken aan de voorbereidingen van de verkiezingscampagne van DOE. Op 25 mei 2010 zijn er namelijk verkiezingen in Suriname. De DOE partij was zeer geïnteresseerd in de ervaringen en ideeën van de ChristenUnie, vooral na het succes van de Tweede Kamer verkiezingen in 2006.

Om aan dit soort specifieke verzoeken te kunnen voldoen heeft de ChristenUnie vorig jaar de Foundation for International Christian Democratic Development (FICDD) opgericht. Het doel van deze stichting is om Christelijke politiek in het buitenland te bevorderen.

Samen trokken we een kleine week op wat ook meteen een uitgelezen kans was om het groepsgevoel binnen het nieuwe bestuur van DOE te versterken. Al snel merkten we dat dit niet zomaar een groep was, maar stuk voor stuk getalenteerde en gemotiveerde mensen die zich vol willen inzetten om de Surinaamse samenleving te verbeteren aan de hand van bijbelse principes.

Dit zijn principes waar behoefte aan is in Suriname, en zeker in de politiek. Corruptie is er aan de orde van de dag, stemmen worden gekocht en baantjes worden gegeven aan partijgenoten. Pas vlak voor de nieuwe verkiezingen begint de overheid ineens wegen te asfalteren en projecten uit te voeren, dit om dan enkele maanden later weer de stem van de kiezer te krijgen. De kiezer in Suriname ziet echter ook dat er die 3,5 jaar daarvoor niets gebeurde, behalve zelfverrijking van politici en veel, heel veel lege woorden en loze beloftes.

De roep naar een fatsoenlijke partij groeit met de dag, en in Suriname is er één partij die dat is en uitstraalt: DOE!

Het probleem van DOE was dat de inhoud van de partij ondersneeuwde door het verbale geweld van de grote partijen. Ook in Suriname krijgen de grote partijen het meeste aandacht. Langzamerhand komt DOE echter steeds meer in de picture, net als de ChristenUnie in 2006. Het doel was dan ook om met zijn allen te werken aan een opvallende campagne die, gekoppeld aan concrete politieke inhoud, ervoor gaat zorgen dat de Surinaamse kiezer niet meer om DOE heen kan.

Een van de speerpunten van DOE in deze campagne is integer leiderschap, dit is de sleutel tot de vooruitgang van Suriname. Leiders die dienstbaar willen zijn aan de samenleving in plaats van leiders die misbruik maken van hun positie ten koste van de samenleving. Carl Breeveld zei het als volgt: Het is de integriteit van de leider die maakt dat hij verantwoording durft af te leggen en hoop geeft aan zijn volk!’

Voor de komende verkiezingscampagne zal DOE goed voorbereid zijn, mede door de week waarin we samen optrokken. Hopelijk leidt dit tot een goed verkiezingsresultaat en tot meer Christelijke politiek in Suriname, want dat is het doel van de FICDD!