Een kleine bijdrage leveren aan wereldvrede

bij jacquelinedonderdag 17 januari 2019 22:45

Heel even was ik bang dat ik buikgriep kreeg. Maar de kriebels in mijn buik waren toch vooral van de spanning. En dat verbaasde me. Over het algemeen ben ik niet  snel gespannen, maar nu toch echt wel. De installatie voor de nieuwe gemeenteraad maakte dat ik me heel bewust werd van de taak die me te wachten staat. Maar wat ik ook goed besefte was niet alleen dat het een hele verantwoordelijke taak is, raadslid zijn, maar vooral ook dat ik zo weinig weet.  Ik begin als een vrijwel onbeschreven blad, misschien dat er een paar letters op staan her en der. Maar een samenhangend verhaal is het nog lang niet.
Ik heb inmiddels wel een aantal cursussen gevolgd op politiek gebied, ik ben ook altijd wel geïnteresseerd geweest, maar nooit zo dat ik alles wilde weten. Ik ging niet vaak naar gemeenteraadsvergaderingen, want die vond ik over het algemeen best saai. Ik kon m’n tijd wel anders besteden.
Toch ben ik nu gemeenteraadslid. En niet tegen wil en dank. Ik heb mezelf beschikbaar gesteld als kandidaat, heb ook echt zin in de komende jaren. Het voelt als een roeping, ik ervaar noodzaak. Niet dat andere mensen niet geschikt zijn, oh, ik denk dat er veel mensen meer geschikt zullen zijn dan ik. Maar dit lijkt me een uitgelezen kans om me in te zetten voor de mensen om me heen.
Als kind had ik de ambitie om de wereld te verbeteren. Als puber wilde ik kinderrechter worden, met als reden dat er zoveel kinderen zijn waarmee het niet goed gaat. Als kinderrechter zou ik keuzes kunnen maken voor het kind waardoor er dingen veranderden, die ervoor konden zorgen dat een nieuwe, misschien zelfs wel onbezorgde, toekomst zou aanbreken. Ik ging journalistiek studeren, zodat ik een steentje kon bijdragen aan informatievoorziening die er toe deed.
Uiteindelijk werd ik docent, met als wens mbo-studenten te helpen bij de taalontwikkeling, zodat ze zich in werk en samenleving konden redden. Maar ook de relatie aangaan met studenten was een belangrijk doel, zodat ze zich gezien voelden.
Vaak heb ik het gevoel gehad dat ik tekortschoot in het meewerken aan wereldvrede. Ik stond niet op de barricades om de walvissenjacht tegen te gaan, ook liep ik niet mee in demonstraties tegen de aardgaswinning. Ik ben nooit naar Griekenland gegaan om te helpen in de vluchtelingenkampen. Ik kreeg betaald voor het ‘verbeteren van de wereld’. En nog steeds, nu werk ik met vluchtelingen, maar wel in de betaalde rol van docent en loopbaancoach.
In de afgelopen jaren heb ik me vaak afgevraagd hoe ik me kan inzetten in deze maatschappij, zodat het werkt voor anderen en voor mij. Want ik heb ontdekt dat als het voor mij werkt, kan het ook pas voor anderen werken. Om een bijdrage te mogen leveren aan wereldvrede werkt het voor mij om dicht bij huis te blijven. Om te zien wat mijn buren bezighoudt, om te weten dat je echt iets kunt betekenen voor de kinderen in de buurt die het niet zo breed hebben thuis, en om die statushouder te helpen bij het lezen van belangrijke post, zodat hij hier in Nederland een nieuw bestaan kan opbouwen. Misschien wel bij mij om de hoek!
Hoe ik die bijdrage ga leveren, dat ga ik de komende tijd uitvogelen. Dat kan nu, want ik zit nu in de gemeenteraad.

Jacqueline Dijkstra-Helmholt

Labels
Westerkwartier

« Terug

Reacties op 'Een kleine bijdrage leveren aan wereldvrede'

Geen berichten gevonden

Log in om te kunnen reageren op nieuwsberichten.