Voorzitten en crisisberaad

vrijdag 06 maart 2009 23:02

Ik mocht deze week weer een keer de Kamer voorzitten. Het werd mijn kortste bijdrage aan dit belangrijke werk: 4 minuten. Voor het overige is het deze week beraad, beraad en nog eens beraad. En de uitkomst? Die houden we nog even in beraad.

Woensdag was het zover. Ik mocht tijdens het debat over een af te sluiten douane-unie verdrag het stokje overnemen van onze voorzitter Gerdi Verbeet. Ze gaf aan dat het bijna gedaan was en dat ik dan kon schorsen tot aan het begin van de middag. Om 11:15 ging ik zitten, er werden nog welgeteld 2 interrupties geplaatst en toen was de minister klaar. Om 11:19 was het gedaan. Nou ja, ik had daar wel een mooie das voor omgedaan.

Verder stond deze hele week eigenlijk alleen maar in het licht van de voorbereidingen voor het overleg in het kader van de kredietcrisis. We hebben als ChristenUnie zo onze gedachten bepaalt met wat we nu zouden willen. Welke koers moeten we varen om de situatie aan te kunnen. Als je alle gegevens op je laat inwerken zijn er nogal wat variabelen. Zo moet je enerzijds de kosten voor de WW wel in de gaten houden, maar is een belangrijk aandachtspunt het uit klauw lopen van de jeugdwerkloosheid. Wat gaan we allemaal precies stimuleren en wanneer krijgt dat een effect. En als we alles gaan doen wanneer hebben we dan weer zicht op begrotingsevenwicht. Want de vergrijzing, een van de grote en belangrijke opgaven die dit kabinet op zich genomen heeft om deels aan te pakken, komt er echt aan. Misschien krijgen de mensen zelfs wel eerder grijze haren van al die financiële perikels.

Om dat goed in het snotje te krijgen hebben we daar als fractie stevig aan getrokken. En we waren er dan ook klaar voor: laat maar komen die voorstellen. En daarom moesten we toch even terugschakelen toen bleek dat de gesprekken toch eerst een soort voorronde nodig hadden om op een gelijk vertrekpunt te komen. Vandaar de opmerking van Arie Slob na de eerste gesprekken dat hij hoopte dat we nu meters gaan maken. De noodzaak om met een snelle en gedegen oplossing te komen is groot. Wij voelen als ChristenUnie ons mede verantwoordelijk voor snelle besluitvorming. En daarbij moet het duidelijk zijn dat de opgave waarvoor we gesteld staan zo groot is dat niemand (ja, je leest het goed: niemand) de unieke oplossing heeft. Als in 2010 het begrotingstekort inderdaad 5,5% van het BBP is geworden praten we wel over ruim € 30 miljard, ofwel € 12 miljard meer dan de signaalwaarde die Brussel hanteert voor het maximale begrotingstekort. En we wilden 1% juist op jaarbasis gaan overhouden, ofwel € 6 miljard. Dat zijn zulke grote bedragen dat er geen een maatregelen voor de houdbaarheid in zijn eentje de oplossing kan betekenen. U ziet: het is een leuke puzzel.

En nu maar zien of we morgen al weer een stapje dichterbij gekomen zijn. Of we meters gemaakt hebben...

ernst

Labels
Ernst Cramer

« Terug

Reacties op 'Voorzitten en crisisberaad'

Geen berichten gevonden

Log in om te kunnen reageren op nieuwsberichten.

Archief > 2009 > maart