Zelfreflectie

vrijdag 27 maart 2009 10:32

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand: wie kwekt er het leukste in het Haagse Land?
De Tweede Kamer heeft een diepgravend onderzoek gedaan naar zichzelf. Onder het motto: hoe kunnen we het gezag van de Kamer herstellen. Tja, een dag later loopt een complete Kamerfractie de plenaire zaal uit.

Woensdag was de dag dat de minister-president de verklaring zou komen afleggen in de Tweede Kamer over de bereikte resultaten voor de aanpak van de kredietcrisis. Maar dat was dus ook de dag dat de Kamer een werkconferentie had belegd om te praten over de uitkomsten van de Parlementaire Zelfreflectie. Een onderzoek op basis van een notie van onze collega Schinkelshoek van het CDA die de Kamer opriep eens te kijken hoe het eigen gezag hersteld kan worden. En ook hoe we beter onze tanden kunnen laten zien aan de regering. En dat was natuurlijk deze weken veel onderwerp van gesprek omdat de coalitiepartijen samen met de MP en de vice-MP's druk in gesprek waren hoe er en maatregelen getroffen konden worden die de gevolgen van de recessie kunnen afdempen en tegelijkertijd de begroting weer kunnen repareren. En dat is natuurlijk geen dualisme.

Overigens zijn we het daar snel over eens. Arie heeft dat gisteren nadrukkelijk uitgesproken. Omdat de problemen zo groot zijn dat de uitgangspunten van het coalitieakkoord aangepast moesten worden was het noodzakelijk dat wij als fracties bij deze discussies betrokken zijn. Maar nu het klaar is ook weer wegwezen. De regering is nu aan zet om de uitwerking ter hand te nemen, en kunnen wij onze controlerende taak weer oppakken. Hadden we het coalitieakkoord niet aangepast dan waren de begrotingswerkzaamheden voor volgend jaar gestart met het vooruitzicht dat het tekort op de begroting in 2010 meer dan € 30 mrd wordt. Dat zou een bezuiniging van tussen de € 15 en € 20 mrd hebben betekent. Dan staat alles op zijn kop. Terwijl een belangrijk onderdeel van de problemen de gevolgen van de kredietcrisis op de recessie zijn; het is dus niet een recessie zoals die altijd wel in het economisch ritme voor kan komen. Vandaar dat er nieuwe afspraken gemaakt moesten worden die juist die specifieke gevolgen moeten tackelen, daarnaast zullen de gewone begrotingsregels hun werk moeten doen om het huishoudboekje weer op orde te krijgen.

Die samenloop van regering en Kamerfracties is dus uitzonderlijk en moet geen gewoonte worden. Hoeveel gekrakeel de oppositie daar ook over maakte. Naar mijn overtuiging versterkt dit ook de regeerkracht. Wanneer het kabinet met maatregelen gekomen zou zijn die vervolgens de gehele Kamer zou splijten in meningen en wijze van aanpak waren we nog veel langer aan het discussiëren geweest. Kijk maar naar de volstrekt uit elkaar lopende meningen van de oppositie; daar was geen lijn in te bekennen.

Maar die lijn is er ook niet te bekennen in hoe de Kamer tegen haar eigen werk aankijkt. En dan ben ik weer terug bij de Parlementaire Zelfreflectie. Een aantal zeer ervaren mensen, waaronder Gert Schutte, die jarenlange ervaring hebben met het Kamerwerk, hebben ons gediend met hun zienswijze. Met adviezen hoe de Kamer minder hijgerig achter allerlei ontwikkelingen aan kan lopen. Een onderdeel daarbij is natuurlijk het spoeddebat. Nu kunnen 30 leden een spoeddebat aanvragen en dat gebeurt dus ook nogal eens. Soms over hetzelfde onderwerp wel meerdere keren in een paar weken tijd. En de opbrengst van die debatten is vaak nihil. Soms denk ik wel eens dat het kennelijk belangrijker is om alleen maar je eigen verhaal te horen dan wat de minister er nu daadwerkelijk mee kan. Als ik dat zeg krijg ik wel voor mijn voeten geworpen dat de Kamer haar controlerende taak niet moet veronachtzamen. Heel juist, dat ontken ik ook helemaal niet. Maar er moet wel wat te controleren zijn. Als je de minister telkens naar de Kamer haalt komt ie helemaal niet aan het uitvoeren van beleid toe. Kortom: meer rust in wat we doen zou al de helft minder onrust opleveren. Kunnen we ons vol werpen op die taken waarvoor het Parlement besteld is: goede wetgeving maken.

En dan het weglopen van Geert Wilders en zijn mensen. Ik had toch echt het idee dat er sprake was van een opzetje. En dat de pers daarbij gebruikt werd. Want als Geert ditzelfde had gedaan 's middags om 3 uur was er geen camera in de buurt geweest. Er liepen de hele dag wel een paar fotografen rond, maar niet die batterij die om de fractie heen zwermde na de fameuze afscheidswoorden: "Ik sta hier niet voor Piet Snot." En dat in het licht van de zelfreflectie doet juist de vraag opwellen hoe je nu meer gezag verwerft: door inderdaad weg te lopen als je het niet zint, of door de woordenstrijd aan te gaan en met kracht van argumenten de stellingen van de coalitie bestoken. Naar mijn overtuiging uitsluitend de laatste manier. Kennelijk ben je niet overtuigd van de kracht van wat je zegt. Dan moeten woorden kracht bijgezet worden en dat levert dan weer onparlementair taalgebruik op of zo'n bizarre gebeurtenis als het weglopen. Ik heb vroeger een belangrijke les geleerd, thuis en in het bedrijfsleven: met weglopen ben je pas echt je gezag kwijt. Dat doen we dus ook niet. Niet voor moeilijke situaties, moeilijke beslissingen, moeilijke onderhandelingen. We zijn niet knettergek...

ernst

Labels
Ernst Cramer

« Terug

Reacties op 'Zelfreflectie'

Geen berichten gevonden

Log in om te kunnen reageren op nieuwsberichten.

Archief > 2009 > maart