Visserij

Visserij

De visserij in Nederland kent een lange economische en culturele traditie. Veelal kleine familiebedrijven leveren een waardevolle bijdrage aan de gemeenschappen waarin ze diepgeworteld zijn. Ze staan dicht bij de natuur, zijn onderdeel van het ecosysteem op zee en hebben passie voor hun werk.

De laatste jaren voelen vissers zich echter in hun voortbestaan bedreigd. Ze hebben te maken met een opeenstapeling van knellende Europese regels en de dreigende sluiting van visgronden voor natuurgebieden of windmolenparken. De ChristenUnie gaat voor een goede toekomst voor zowel de Noordzeevisserij als de binnenvisserij. Er moet ruimte komen voor duurzame innovaties en een einde aan de aanlandplicht.

Weg met de aanlandplicht

De aanlandplicht, waarbij alle bijvangsten moeten worden aangeland, is een voorbeeld van doorgeschoten Europese regelzucht. In een gemengde visserij is bijvangst nooit helemaal te voorkomen. Een stapsgewijze en stevige vermindering van bijvangst kan voor de Noordzeevisserij het best bereikt worden via een realistisch tijdpad in het zogenoemde meerjarenbeheerplan. Deze meerjarenplannen hebben de afgelopen jaren bewezen te werken: het scholbestand is historisch groot en ook de andere bestanden vertonen een positieve trend.

De aanlandplicht werkt niet alleen kostenverhogend, maar leidt ook tot voedselverspilling. Een deel van de bijvangst van jonge vis die voorheen kon worden teruggezet bleef in leven, werd volwassen en kon zich voortplanten. Het overige deel was voedsel voor vogels, andere vissen en bodemleven. Met de aanlandplicht wordt 100% uit het ecosysteem gehaald en vernietigd.

Blijvend ruimte voor duurzame innovaties

De Nederlandse vloot is de afgelopen jaren gemoderniseerd door tal van duurzame innovaties. Een goed voorbeeld is de puls-techniek, waarbij met kleine stroompjes de vis wordt opgeschrikt van de bodem. Deze techniek zorgt voor een betere selectiviteit (dus minder bijvangst), minder bodemcontact en lager brandstofverbruik. De puls-techniek moet in Europa definitief worden vrijgegeven en gestimuleerd voor algemeen gebruik als duurzamer alternatief voor de boomkorvisserij.

Daarnaast verdienen initiatieven zoals het Masterplan Duurzame Visserij (MDV) steun. Nederland moet koploper blijven op dit vlak. Onderdeel daarvan zijn ook duurzaamheidskenmerken, zoals MSC. Het aantal visserijen met een duurzaamheidskenmerk neemt elk jaar toe. De ChristenUnie ziet deze keurmerken als belangrijk onderdeel van de toekomst van de visserij in Nederland.

De ChristenUnie kiest als het om visserij gaat voor:

  • Goede verhouding tussen visserij en natuur. Meerjarige beheerplannen worden opgesteld voor een duurzame exploitatie van de zee. Visserijsector en wetenschap werken samen in bestandsopnamen en het opstellen van beheerplannen.
  • Sluiten van visgebieden niet gewenst. Bij de planning van windmolenparken op zee, booreilanden en andere menselijke activiteiten moet rekening gehouden worden met de belangen van de vissers door in te zetten op multifunctioneel gebruik.
  • Nieuwe natuurgebieden op zee altijd in overleg met de visserij. De komende periode wordt vastgesteld op welke manier de Natura 2000-gebieden op zee worden beschermd. Deze mariene ecosystemen zijn intrinsiek het beschermen waard, en essentieel voor een gezonde Noordzeenatuur en het behoud van biodiversiteit. Daarom streven we in overleg met de betreffende sectoren naar een effectief beschermingsregime in kwetsbare mariene gebieden.
  • Minder (Europese) regels. Bij visquota wordt meer rekening gehouden met soorten die vaak samen worden gevangen (geassocieerde bestanden) en er wordt meer verantwoordelijkheid gelegd bij de regionale beheergroepen. Er moet worden voorkomen dat visserijen stil komen te liggen door ‘choke species’ (soorten die worden meegevangen met de hoofdsoort en waarvoor een klein quotum beschikbaar is). De administratieve lasten van Natura 2000-wetgeving voor vissers moeten omlaag. Visserijwetgeving en de provinciale kaders van de Natuurbeschermingswet dienen te worden geharmoniseerd.
  • Internationaal samenwerken. Nederland blijft zich sterk maken voor een internationale samenwerking op het gebied van visserijbeheer, bescherming van de traditionele visgebieden van ontwikkelingslanden, een verbod op de walvisvangst en een algeheel verbod op het gebruik van drijfnetten.
  • Visserijbeleid Europa: wij zijn en blijven tegenstander van de aanlandplicht, maar zolang die geldt: maximale flexibiliteit bij invoering en ruimte voor innovatie.

Deel dit standpunt

➡ Klik hier voor al onze standpunten op alfabetische volgorde