Opstaan voor Armeniërs
De ChristenUnie wil dat het nieuwe kabinet de Armeense genocide erkent. Nederland zet zich, ook in Europees verband, in voor een einde aan het conflict tussen Armenië en Azerbeidzjan.
Wat is de Armeense genocide?
De Armeense genocide is de systematische vervolging en vernietiging van Armeniërs in het Ottomaanse Rijk in 1915–1916, via massadeportaties, dodenmarsen en moorden. Als ChristenUnie staan wij pal voor waarheidsvinding en erkenning; daarom blijven wij pleiten dat Nederland deze genocide volmondig benoemt en erkent, en dat we slachtoffers en nabestaanden waardig en zichtbaar herdenken.
Waarom erkenning telt
Wat de ChristenUnie doet
Veelgestelde vragen
Erkenning begint met waarheid spreken. De Tweede Kamer zette daarin al in 2004 een belangrijke stap, toen de motie-Rouvoet over de Armeense genocide werd aangenomen. Daarmee werd uitgesproken dat Nederland de erkenning van deze genocide nadrukkelijk aan de orde moet stellen in de gesprekken met Turkije.
Maar parlementaire erkenning vraagt ook om kabinetsverantwoordelijkheid. Daarom wil de ChristenUnie dat het kabinet de Armeense genocide niet alleen historisch erkent, maar die erkenning ook zichtbaar en consequent uitdraagt. In herdenkingen. In diplomatieke gesprekken. En in Europees verband.
Zo doen we recht aan slachtoffers en nabestaanden. En zo laten we zien dat Nederland niet wegkijkt wanneer historische waarheid wordt ontkend of kleiner gemaakt.
Waarheid vraagt om standvastigheid. Daarom hoort de Armeense genocide niet alleen thuis in herdenkingen, maar ook in de diplomatieke gesprekken met Turkije. Juist waar ontkenning of bagatellisering blijft klinken, moet Nederland helder zijn.
De ChristenUnie heeft het kabinet eerder gevraagd om de ontkenning van de Armeense genocide in bilaterale contacten aan de orde te stellen. Ook vroegen wij om kabinetsvertegenwoordiging bij herdenkingen en om duidelijke afstand van uitspraken die de deportatie en vernietiging van Armeniërs vergoelijken.
Goede relaties vragen niet om stilte, maar om eerlijkheid. Alleen door de waarheid te benoemen, ontstaat ruimte voor erkenning, herstel en uiteindelijk verzoening.
Een volk beschermen betekent ook zijn geschiedenis, kerken en begraafplaatsen beschermen. Nagorno-Karabach is verbonden met een eeuwenoude Armeense christelijke gemeenschap. Wanneer mensen uit hun woongebied worden verdreven, komt ook hun cultureel en religieus erfgoed onder druk te staan.
Daarom wil de ChristenUnie dat de Europese Unie toeziet op bescherming van Armeens cultureel erfgoed in Nagorno-Karabach. Kerken, kloosters, monumenten en begraafplaatsen mogen niet verdwijnen uit het landschap en uit het geheugen.
Herdenken is meer dan terugkijken. Het is ook verantwoordelijkheid nemen voor wat vandaag kwetsbaar is. Daarom verbinden wij erkenning van de Armeense genocide aan onze inzet voor godsdienstvrijheid, menselijke waardigheid en bescherming van minderheden.
Europa moet geloofwaardig zijn in wat het zegt over mensenrechten. Dat betekent dat samenwerking met Azerbeidzjan niet los kan worden gezien van de situatie van Armeniërs in en rond Nagorno-Karabach.
De ChristenUnie vindt dat de EU duidelijke keuzes moet maken. Economische belangen, zoals gasafspraken, mogen niet zwaarder wegen dan menselijke waardigheid, veiligheid en internationaal recht. Wie vrede wil bevorderen, moet ook bereid zijn druk te zetten wanneer rechten worden geschonden.
Daarom pleiten wij voor een Europa dat niet wegkijkt, maar verantwoordelijkheid neemt: met steun aan Armenië en een buitenlandbeleid waarin mensenrechten vooropstaan.
Omdat wij geloven in een regering die opstaat voor het goede. Die niet gaat voor wat makkelijk of populair is, maar voor wat juist is. Gedreven door ons geloof, bouwen we aan wat standhoudt.
Is een lidmaatschap niet wat je zoekt of je bent al lid? Ook financiële steun stellen wij erg op prijs.
Dankzij zo’n 24.000 ChristenUnie-leden, kunnen wij, landelijk en lokaal, impact maken in de politiek. En jij kan bijdragen hieraan.
Wil jij bijdragen aan het behalen van onze doelen? Bekijk dan de openstaande vrijwilligers- en vaste functies.