Don Ceder over de situatie in het Midden-Oosten

De crisis in het Midden-Oosten gaat in de kern over onrechtvaardig en gemankeerd leiderschap. De gevolgen daarvan zien we elke dag.

Het Iraanse regime zaait al jaren dood en verderf in de regio. Duizenden Iraniërs zijn door de overheid om het leven gebracht, en het moorddadige regime van de ayatollahs heeft door jarenlang Houthi’s, Hamas en Hezbollah te steunen voor destabilisatie van het Midden-Oosten gezorgd. Dit regime kiest niet voor leven, maar voor dood en verderf in de regio. Hezbollah en Hamas zullen ontwapend moeten worden. We hebben het kabinet opgeroepen zich internationaal hiervoor te blijven inzetten.

Israël is sinds zijn bestaan omringd door vijanden en zal zich altijd moeten blijven verdedigen om te kunnen blijven bestaan. Maar ook de regering-Netanyahu vertoont gemankeerd leiderschap. De toename van gewelddadige kolonisten op de Westbank is onacceptabel. En de beelden van parlementariërs na het aannemen van een abjecte doodstrafwet zijn beschamend. De ChristenUnie staat voor het bestaansrecht van Israël en dat zullen we uiteraard blijven doen. Maar het roer moet om. De Israëlische regering moet voor het leven blijven kiezen.

Er is gelukkig ook hoopvol nieuws. We hopen en bidden dat met een staakt-het-vuren tussen Israël en Libanon humanitaire hulp doorgang kan vinden, hulpverleners veilig zijn en een historisch vredesakkoord dichterbij komt. Bid u met ons mee?

Bekijk hier de debatbijdrage van Don terug: https://www.youtube.com/watch?v=Lvsz7gjWdVM

Inbreng Don Ceder bij debat situatie Midden-Oosten

Voorzitter.

De crisis in het Midden-Oosten gaat in de kern over onrechtvaardig en gemankeerd leiderschap en de gevolgen daarvan. Aan meerdere kanten worden door leiders al lang keuzes gemaakt die het conflict verergeren in plaats van oplossen. Ik licht er een aantal uit.

Laat ik beginnen bij Israël, een land dat al sinds zijn bestaan omringd is door vijanden en zich dus altijd moet kunnen blijven verdedigen. De regering-Netanyahu vertoont echter gemankeerd leiderschap. Premier Netanyahu is, om politiek in het zadel te blijven, politieke allianties aangegaan met uiterst radicale partijen. Dat heeft bijgedragen aan het klimaat waarin onrecht onvoldoende wordt begrensd. De regering is verhard. Het geweld door extremistische kolonisten neemt toe, de humanitaire situatie in Gaza is nog steeds erbarmelijk en de coalitie wist de verschrikkelijke doodstrafwet erdoorheen te jassen met een galgenspeldje op het shirt gepind en een champagnefles die klaarstond om opengetrokken te worden. Het is beschamend.

De Israëlische oppositieparlementariër en voormalig premier Lapid zei het naar mijn mening treffend tijdens de behandeling van die doodstrafwet. “De regering blijft ons maar vertellen dat we de machtigste natie in het Midden-Oosten zijn. Daar ben ik het mee eens, maar waardoor zijn we zo geworden? Door een cultuur van dood of door ons geloof in het leven?’ Ik heb u leven en dood gegeven, zegen en vloek voorgehouden en u zult het lieven kiezen’, refererend naar het Bijbelvers uit Deuteronomium 30 vers 19.

Voorzitter. Men weet dat de ChristenUnie staat voor het bestaansrecht van Israël. Dat zullen we ook blijven doen, maar dit roer moet om. De Israëlische regering moet voor leven blijven kiezen. Uit Zuid-Libanon bereiken ons signalen van doodsangsten onder burgers in dorpen. Laat helder zijn: Hezbollah, gesteund door Iran, vormt al decennialang een ernstige dreiging voor Israël en heeft de Libanese bevolking willens en wetens in het conflict meegetrokken. Tegelijkertijd moeten we constateren dat de schaal waarop Israël militair optreedt, steeds moeilijker te rijmen is met het beginsel van proportionaliteit. Daarom heb ik de volgende vragen aan het kabinet. Welke rol gaan Nederland en de EU spelen bij de huidige gesprekken die, hoop ik, tot vrede leiden tussen Israël en Libanon? Daarnaast slaagt de internationale gemeenschap er al bijna twintig jaar niet in om uitvoering te geven aan de VN-resolutie en Hezbollah effectief te ontwapenen — een deel van het probleem. Hoe reflecteert de minister daarop?

Voorzitter, dan een ander gemankeerd leiderschap, dat van Iran. Het Iraanse regime draagt direct en via proxy’s al decennialang bij aan instabiliteit en geweld in de regio. Tegelijkertijd zijn tienduizenden eigen burgers in een paar dagen op brute wijze vermoord. Dit regime kiest niet voor leven, maar voor dood en verderf in de regio en heeft al vele doden meegetrokken in zijn verwoestende dorst naar destabilisatie. Wat is de inzet van de minister om te voorkomen dat dit verschrikkelijke regime straks in ieder geval sterker uit de strijd zal komen? Is het kabinet nog steeds van mening dat de huidige regering, het ayatollahregime, onwenselijk is?

Voorzitter. Dan het leiderschap van de Europese Unie. Dat is ook gemankeerd. Na drie jaar van woorden, moties, stappen en sancties moeten we constateren dat die niet het gewenste effect hebben gehad. Sterker nog: laten we eerlijk zijn, de EU staat aan de zijlijn, en niet voor de eerste keer. We zijn niet betrokken bij vredesonderhandelingen en dat roept fundamentele vragen op. Is de huidige EU-aanpak effectief genoeg? Zijn sancties nog wel een middel om een doel te bereiken of dreigen ze een doel op zich te worden? Graag een reflectie.

Volgens mij moeten we kritisch zijn en druk uitoefenen waar nodig, in EU-verband gezamenlijk optrekken, maar ook kijken waar je het diplomatieke gesprek kan blijven voeren wanneer dit nodig is om onze doelen te bereiken. Is de minister het met me eens dat dat diplomatieke gesprek de bron zou moeten zijn voor onze omgang met Israël?

Voorzitter. De leiders van de Palestijnen. Opnieuw bereikte ons het bericht dat Hamas, in strijd met de afspraken voor het vredesplan, ontwapening afwijst. Wat betekent dit voor de inzet van de minister ten aanzien van het vredesplan voor Gaza?

Tot slot. De ChristenUnie streeft naar vrede in het Midden-Oosten. Daar hoort bij dat we de wereld zien zoals ze is en niet zoals we willen dat ze is. Ik sluit af met diezelfde woorden: “Ik heb u leven en dood, zegen en vloek voorgehouden; kies dan voor het leven”. Ik hoop dat elke leider zich dat de komende tijd aantrekt. Dank u wel.