Palestijns beleid staat verzoening in de weg (opiniestuk AD)

20131021-Israel-Joel-Voordewind_APR1991-19.jpg
voordewind-vierkant-2-600x600
Door Joël Voordewind op 7 februari 2017 10:25

Palestijns beleid staat verzoening in de weg (opiniestuk AD)

Het conflict tussen Israël en de Palestijnen zit op politiek niveau muurvast. Joël Voordewind bezocht tijdens een werkbezoek projecten voor verzoening, die hem toch hoop geven.

Er breekt een spannende nieuwe fase aan in het conflict tussen Israël en de Palestijnen. Donald Trump heeft immers aangekondigd een heel andere koers te gaan varen dan Obama. Deze heeft op de valreep de roemruchte resolutie 2334 van de VN Veiligheidsraad laten passeren, die de nederzettingen die Israël bouwde op de Westelijke Jordaanoever illegaal verklaart. Trump echter lijkt zich achter de Israëlische regering van premier Netanyahu op te stellen, die het aantal nieuwe nederzettingen juist verder laat groeien.
 
Onder dit politieke gesternte bezocht ik in januari Israël en de Palestijnse gebieden. Een werkbezoek in het teken van verzoening. Op politiek niveau zit het conflict dan wel muurvast, in het dagelijks leven zijn er tal van projecten en initiatieven, gericht op ontmoeting en samenwerking tussen Joden en Arabieren.

Ontmoeting is het kernbegrip. Ziad Sabateen is een van de oprichters van Path of Hope and Peace. Hij ontvangt ons bij hem thuis, in het dorp Husan op de Westoever, met zijn Joodse vrienden. Ziad vocht in de eerste intifadah en zat vijf jaar in een Israëlische cel. Hij gelooft niet meer in geweld. Nu werkt hij samen met Israëli's en zelfs met kolonisten, om een kliniek te bouwen vlakbij Husan. Een kliniek voor zowel Joden als Palestijnen, gerund door een gemengde medische staf.

Op kinderopvang Little Hearts in Jeruzalem zitten Joodse en Arabische kinderen. Hun verzorgers zijn Joods, Arabisch en van andere achtergronden. Sommigen moslim, anderen christen. De kinderen leren hier elkaars taal. Ook de ouders leren elkaar hier kennen.

De verzoeningsprojecten zijn niet gemakkelijk en vergen veel moed van de deelnemers. We maken zo'n ontmoeting mee, de dag na de aanslag met een vrachtwagen op Israëlische militairen in Jeruzalem. Als gevolg daarvan kan een aantal Palestijnse deelnemers niet komen. Ze komen de stad niet meer in.

In het groepje jongeren dat wel is gekomen, ontstaat al gauw een stevige discussie. De Palestijnse Lara werkt voor de PLO. Zij vertelt dat zij echt niet over haar gesprekken met Israëli's praat met de gemiddelde Palestijn op straat die 'kookt van woede'.

Kans op vrede

Hier ligt een probleem: het is Palestijns beleid om geen normale betrekkingen met Israëli's aan te gaan. Dit beleid staat volgens mij verzoening in de weg. Het officiële standpunt is: eerst een eigen staat en dan pas normalisatie van de betrekkingen.

De verzoeningsprojecten die ik heb bezocht, sterken mij in de overtuiging dat er veel meer kans op vrede en een eigen staat voor de Palestijnen ontstaat door ontmoetingen van onderop. Daarom ondersteunt Nederland dit soort verzoeningsprojecten, op initiatief van de ChristenUnie. Want de Bijbel roept ons op om Israël te zegenen en tegelijk roept Jezus ons op om vredestichters en bruggenbouwers te zijn.

Het conflict tussen Israël en de Palestijnen zit op politiek niveau muurvast. Joël Voordewind (ChristenUnie) bezocht tijdens een werkbezoek projecten voor verzoening, die hem toch hoop geven.

opinie

Er breekt een spannende nieuwe fase aan in het conflict tussen Israël en de Palestijnen. Donald Trump heeft immers aangekondigd een heel andere koers te gaan varen dan Obama. Deze heeft op de valreep de roemruchte resolutie 2334 van de VN Veiligheidsraad laten passeren, die de nederzettingen die Israël bouwde op de Westelijke Jordaanoever illegaal verklaart. Trump echter lijkt zich achter de Israëlische regering van premier Netanyahu op te stellen, die het aantal nieuwe nederzettingen juist verder laat groeien.



Onder dit politieke gesternte bezocht ik in januari Israël en de Palestijnse gebieden. Een werkbezoek in het teken van verzoening. Op politiek niveau zit het conflict dan wel muurvast, in het dagelijks leven zijn er tal van projecten en initiatieven, gericht op ontmoeting en samenwerking tussen Joden en Arabieren.

Ontmoeting is het kernbegrip. Ziad Sabateen is een van de oprichters van Path of Hope and Peace. Hij ontvangt ons bij hem thuis, in het dorp Husan op de Westoever, met zijn Joodse vrienden. Ziad vocht in de eerste intifadah en zat vijf jaar in een Israëlische cel. Hij gelooft niet meer in geweld. Nu werkt hij samen met Israëli's en zelfs met kolonisten, om een kliniek te bouwen vlakbij Husan. Een kliniek voor zowel Joden als Palestijnen, gerund door een gemengde medische staf.

Op kinderopvang Little Hearts in Jeruzalem zitten Joodse en Arabische kinderen. Hun verzorgers zijn Joods, Arabisch en van andere achtergronden. Sommigen moslim, anderen christen. De kinderen leren hier elkaars taal. Ook de ouders leren elkaar hier kennen.

De verzoeningsprojecten zijn niet gemakkelijk en vergen veel moed van de deelnemers. We maken zo'n ontmoeting mee, de dag na de aanslag met een vrachtwagen op Israëlische militairen in Jeruzalem. Als gevolg daarvan kan een aantal Palestijnse deelnemers niet komen. Ze komen de stad niet meer in.

In het groepje jongeren dat wel is gekomen, ontstaat al gauw een stevige discussie. De Palestijnse Lara werkt voor de PLO. Zij vertelt dat zij echt niet over haar gesprekken met Israëli's praat met de gemiddelde Palestijn op straat die 'kookt van woede'.

Kans op vrede

Hier ligt een probleem: het is Palestijns beleid om geen normale betrekkingen met Israëli's aan te gaan. Dit beleid staat volgens mij verzoening in de weg. Het officiële standpunt is: eerst een eigen staat en dan pas normalisatie van de betrekkingen.

De verzoeningsprojecten die ik heb bezocht, sterken mij in de overtuiging dat er veel meer kans op vrede en een eigen staat voor de Palestijnen ontstaat door ontmoetingen van onderop. Daarom ondersteunt Nederland dit soort verzoeningsprojecten, op initiatief van de
ChristenUnie. Want de Bijbel roept ons op om Israël te zegenen en tegelijk roept Jezus ons op om vredestichters en bruggenbouwers te zijn.

Joël
Voordewind is lid van de Tweede Kamer (ChristenUnie).

Deel dit bericht

Labels: , ,

Reacties

  1. Johan BronsveldJohan Bronsveld Schreef op 7 februari 2017 15:08:52

    Dit is een positief verhaal! Jammer dat alleen Palestijns beleid wordt genoemd als sta-in-de-weg voor de vrede. Ook het Israëlisch nederzettingenbeleid had genoemd kunnen worden... Desondanks, een positief verhaal.

  2. Annamarie van de DijkAnnamarie van de Dijk Schreef op 8 februari 2017 00:55:00

    Het valt mij op dat de CU aan de Palestijnen allerlei eisen stelt waaraan ze moeten voldoen. Daarna kan hen dan wel iets gegund worden. De Israeli's hebben vaak eerst recht op veiligheid en daarna mogen ze dan ook wel bijdragen aan vrede en en rechten voor de Palestijnen. Ik vind dit de omgekeerde wereld. Het is de staat Israël die de Palestijnen van hun land heeft verdreven. Het zijn de joodse inwoners van de staat Israël die Palestijnen onrechtvaardig behandelen. Het is nogal logisch dat zij in verzet komen, ook al kunnen we niet alle vormen van verzet goedkeuren. Eerst moet Israël laten zien dat zij de Palestijnen hun rechten gunnen, stoppen met confisqueren van Palestijns land, stoppen met Palestijnse kinderen in de gevangenis te stoppen, stoppen met het inpikken van Palestijns water, stoppen met slopen van Palestijnse huizen, stoppen met bouwen van 'de muur' op Palestijns land, etc. etc. Daarna kunnen we kijken of de Palestijnen ruimte en lucht krijgen om Israël te vergeven voor het leed van de afgelopen 69 jaar. Daarna kan er pas vrede zijn. Ik hoop dat de CU dit de komende 4 jaar gaat inzien. Ik twijfel nu al over mijn stem voor de CU, maar over 4 jaar stem ik zeker geen CU meer als de partij niet opschuift naar een rechtvaardiger standpunt.

  3. Awi CohenAwi Cohen Schreef op 8 februari 2017 22:03:59

    Is huizen bouwen echt problematischer dan het streven naar genocide?

    https://likud.nl/2017/02/hamas-preekt-uitroeiing-joden/

  4. Ninotska GerritsenNinotska Gerritsen Schreef op 13 februari 2017 11:41:50

    Er kan vrede komen als de diverse partijen hun comfortzone van eigen gelijk (ten koste van de ander) durven los te laten ten behoeve van kennismaking met "die ander".

  5. RuudRuud Schreef op 17 februari 2017 21:30:43

    Awi, je leugenachtige vergelijking slaat helemaal nergens op. Hamas is niet aan het bewind in de Westbank en daar worden de Joodse nederzettingen gebouwd, deels op Palestijns privé-eigendom. Het is absurd dat je kennelijk van Palestijnen verwacht dat ze dat allemaal maar accepteren omdat Hamas er genocidale ideeën op nahoudt. Palestijnen zijn niet allemaal Hamas, zoals ook jij heel goed kunt weten.

    Het is inderdaad zeer irritant en ook bijzonder onbijbels dat Joël Voordewind weer de schuld van de problemen volledig bij de Palestijnen legt en Israel in alles volledig vrijuit laat gaan, nota bene in een artikel dat uitkwam in de tijd dat Israel een wet aannam dat Palestijns eigendom naar believen in beslag kan worden genomen ten behoeve van Joodse nederzettingen. Dit is niets minder dan diefstal.

    Daar komt nog bij het onrecht dat voor Joden het aanvragen van bouwvergunningen doorgaans geen enkel probleem is, maar voor Arabieren bijna onmogelijk. Dat geldt voor zowel Israel zelf als voor de Westbank.

    Een ander onrecht is het schrille contrast tussen de zachtfluwelen handschoentjes waarmee de stenen(!!), verf en bijtende stoffen gooiende Joodse rellentrappers heel voorzichtig bij de hand werden genomen bij de ontruiming van de illegale Joodse buitenpost Amona en het zeer brute politieoptreden waarbij een Arabier zonder enige reden werd doodgeschoten in het Arabische Israëlische (!) dorp Umm-al-Hiran dat moet worden ontruimd ten behoeve van een te bouwen Joods dorp Hiran, waar vooral geen Arabieren mogen wonen, maar dat exclusief voor Joden is bestemd.

    Bij de rellen in Amona zijn 24 politiemensen gewond geraakt. Van de rellentrappers is niemand een haar gekrenkt.

    Het zal duidelijk zijn dat als die rellentrappers Palestijnen zouden zijn geweest, dat diversen van hen het niet zouden hebben kunnen navertellen dan wel voor onbepaalde tijd in de gevangenis zouden zijn beland. Een stenengooiende Jood is namelijk slechts een activist, maar een stenengooiende Palestijn is een terrorist.

    Verzoeningsprojecten zijn op zichzelf heel goed, maar kunnen helemaal niets doen tegen het hierboven beschreven onrecht.

    Ik ken geen enkel voorbeeld uit de geschiedenis waarbij vrede van onderop leidde tot politieke verbeteringen. Vrede van onderop klinkt heel mooi, maar is niets anders dan een verder nutteloos zoethoudertje, dat op geen enkele wijze een antwoord kan en zal vormen voor politiek onrecht, ook niet op langere termijn.

    Het probleem zit niet aan de onderkant, maar aan de top.

    Daar zou Joël Voordewind zich dus op moeten richten. Dat is veel nuttiger.

    Het is helemaal niet Bijbels om de huidige staat Israël altijd maar te verdedigen en uit de wind te houden. Dat deden de Bijbelse profeten ook niet en dat verwacht God ook echt niet van ons.

  6. GerritGerrit Schreef op 17 februari 2017 22:36:00

    Zolang de joden een gesloten groep vormen waarbij men door een soort ballotage commissie moet om tot hun ras of etniciteit te worden toegelaten, zal het nooit vrede worden. Een gesloten groep leidt tot tot zelfverheffing en arrogantie, wat weer tot haat kan leiden bij de buitenstaanders. Proberen je andere medeburgers als gelijkwaardig te zien als broeders en zusters wordt dan heel moeilijk. De verwoesting van Jeruzalem en de daarop volgende diaspora van de joden in het jaar 70 na Christus zijn volgens mij door God gewild. Lees hierover wat Jezus zei en let ook op de bijzondere gebeurtenissen die plaatsvonden tussen 66 en 70 na Chr., beschreven in het boek De Joodse Oorlog door ooggetuige Flavius Josephus, zoals het besluit van God om niet meer in een tempel te wonen maar in mensen. Het begin van het nieuwe verbond.

  7. IdoIdo Schreef op 18 februari 2017 09:35:17

    Vanuit bijbels perspectief is er de opdracht om Israel te zegenen. Eén van de verbonden is die van een landsbelofte voor dit volk. Tot op de dag van vandaag zien we de, ook door profeten beschreven, diabolische tegenwerking. Een standpunt innemen over dit onderwerp vind ik lastig, omdat dit conflict een complexe geschiedenis kent. Als je je mening hierover geeft loop je het gevaar halve waarheden te verkondigen. De verzoeningspogingen die in het artikel beschreven worden zijn zeer waardevol en laten iets zien van de liefde van Christus. Laten we er voor bidden dat dit een positieve uitwerking mag hebben. Dan komt de rest later wel.....

  8. RuudRuud Schreef op 19 februari 2017 10:46:55

    Bidden is natuurlijk altijd goed, maar daarmee nog geen excuus voor passiviteit of apathie, alsof het dan alleen nog Gods verantwoordelijkheid is om er wat aan te doen en als de situatie ondanks het gebed niet verbetert en "de rest dus later niet komt", dan wil God het kennelijk zo. Absoluut niet.

    Israel zegenen is niet hetzelfde als Israel strooplikken of Israel altijd maar verdedigen en goedpraten. Dat doen de Bijbelse profeten zelf ook niet.

    De landbelofte is al vervuld in de tijd van Jozua en is vandaag de dag zeker geen vrijbrief voor elke willekeurige Jood om elke willekeurige Palestijn van zijn land te gooien.

    In Leviticus 25:23 staat dat alleen God zelf de eigenaar is van het land en ook de Joden zijn slechts Zijn gasten, vreemdelingen en bijwoners en hebben dus geen hogere positie in het land dan bijvoorbeeld Palestijnen. Joods eigendomsrecht gaat niet boven Palestijns eigendomsrecht. God is geen grondmakelaar of notaris, de Bijbel is geen notariële akte.

    De voorbeelden die ik gaf zijn geen halve waarheden, maar verifieerbare feiten, afkomstig uit de serieuzere Israëlische media.

    Onaangename waarheden die in strijd zijn met de eigen vooroordelen zijn daarmee nog niet automatisch onwaarheden.

Plaats een reactie