Arie in Amerika (5)

Obama's laatste speech in Virginiadinsdag 04 november 2008 22:00

Arie Slob, fractievoorzitter van de ChristenUnie in de Tweede Kamer, is ter gelegenheid van de presidentsverkiezingen op bezoek in de VS. Hier doet hij verslag van zijn ervaringen. ,,Je moet even wachten, maar dan krijg je ook wat. Ik heb het over het laatste optreden van Barack Obama voor Election Day.''

Tussen circa honderdduizend mensen sta ik op een groot evenemententerrein in Virginia. Wachten, wachten, wachten. Uiteindelijk bijna vier uur lang. Harde muziek schettert uit een verpletterende geluidsinstallatie. Born in the USA, zingt Bruce Springsteen - 1984, dat is een ouwe.
Overal om me heen zie ik de blauwe borden met de tekst Change we need. Omstanders hebben met in allerlei toonaarden uitgelegd dat dát is waar ze naar uitzien: verandering.
De spanning loopt op. Om me heen staat een overwegend jong publiek. Ook ouders met jonge kinderen. ,,Obama, Obama, Obama'' wordt er geroepen, gescandeerd, gejubeld, gesmeekt. En dan wordt het indrukwekkend stil. Als er een vogel in de buurt was zou je ‘m kunnen horen fluiten. Een zwarte predikant gaat voor in gebed.
Het volkslied wordt gezongen. Een band speelt. Weer wachten. It's a beautiful day, klinkt nu uit de geluidsboxen (U2 2000, iets meer contemporain). Eindelijk is het zover. Onder een oorverdovend gegil en applaus loopt de Barack Obama (1961, zelfde bouwjaar) naar het katheder. Alles wat in de lucht hangt, proclameert dat hier de 44e president van de Verenigde Staten staat. Obama houdt een aansprekende en vlot lopende speech. Het betoog is simpel: vanavond eindigt een periode die twee jaar geleden is begonnen; morgen gaat het gebeuren; het zijn zware tijden; verandering zal tijd kosten.
Obama appelleert aan de verantwoordelijkheid die mensen zelf dragen om aan de verlangde verandering een bijdrage te leveren. Hij eindigt zijn speech met ,,Fired up'' en ,,Ready to go'' . Het publiek scandeert het met hem mee.
Tijdens onze reis is het woord 'historisch' regelmatig gevallen. Ik kan niet anders dan toegeven dat het ook echt zo voelt. En de historicus in mij zegt: ik was erbij.

« Terug

Reacties op 'Arie in Amerika (5)'

Geen berichten gevonden

Log in om te kunnen reageren op nieuwsberichten.

Nieuwsarchief > 2008

december

november

oktober

september

augustus

juli

juni

mei

april

maart

februari

januari