Moeten we altijd maar barmhartig blijven? (Opinieartikel)

Asielzoekerdonderdag 08 oktober 2015 14:16

De 140 inwoners van het Drentse dorpje Oranje zagen deze week hoe er opnieuw een grote groep vluchtelingen aankwam. Het dorp vangt tot op dat moment 700 vluchtelingen op en dat gaat volgens de bewoners goed. Een vrijwilligersbusje rijdt zo nu en dan groepjes vluchtelingen naar andere plekken, waar meer te doen is. Maar per direct 700 vluchtelingen erbij, zonder overleg, dat is volgens de inwoners teveel en daar hebben wij begrip voor. Het kabinet verspeelt in korte tijd het broodnodige draagvlak voor opvang. Het laat zien voor welke vragen het vluchtelingenvraagstuk ons plaatst. Kunnen we dit wel aan? Betekent de komst van zoveel moslims niet het einde van onze joods-christelijke beschaving? Moeten we altijd maar barmhartig blijven?

We kennen de beelden van volle boten, het verdronken jongetje, huilende vaders. Die beelden raakten velen van ons diep en maakten in de samenleving een breed gedragen gevoel van naastenliefde los: mensen, vaak in kerkverband, stelden hun hart en huis open voor vluchtelingen. Jezus vraagt dat ook van ons. “Ik was een vreemdeling en u hebt Mij gastvrij onthaald (…) voor zover u dit voor een van deze geringste broeders van Mij gedaan hebt, hebt u dat voor Mij gedaan.” (Mat 25)

Maar we kennen ook die andere beelden, van honderdduizenden vluchtelingen die onze kant opkomen, van rellende asielzoekers aan Europese binnengrenzen of bij azc’s. Die beelden voeden onze grootste angsten. Door de komst van zoveel vluchtelingen krijgen we in onze samenleving te maken met oorlogstrauma’s, met religieuze en etnische ruzies in asielzoekerscentra, met extra druk op de woningmarkt. Terwijl we ons al zorgen maken over radicalisering en jihadisme, leidt de toestroom tot een verdere groei van de islam. Na het ontvangen van vrijheid en veiligheid zijn er vluchtelingen die anderen van die vrijheid en veiligheid willen beroven. Er is reden genoeg voor grote bezorgdheid, ook als je gelooft dat God de wereldgeschiedenis in Zijn machtige handen heeft.

Barmhartigheid en bezorgdheid, naastenliefde en angst: ze zijn in onze samenleving even reëel. De slechtste manier om met deze gemengde gevoelens om te gaan, is om te kiezen voor het één en het ander te ontkennen. Het ongemak dat we deze dagen voelen, kan op twee manieren groeien: als we het voeden, of als we het verzwijgen. We erkennen de vaak problematische relatie tussen islam en vrijheid. Dat ontkennen helpt ons niet. Maar het voeden van de angst is even zinloos. Daarom zien we deze mensen niet als potentiële terroristen, maar als onze naasten die ook geschapen zijn naar Gods beeld en net als wij aangewezen zijn op genade.

Kiezen tussen een van de twee beelden zou wel makkelijk zijn, maar niet eerlijk. Wat de wereld in haar huidige, donkere staat van ons vraagt is een eerlijk gesprek, realistische feiten en verstandig beleid. In dat eerlijke gesprek, beginnen we bij het begin, bij de bronnen van ellende. Bij de blijvende ongelijkheid tussen Afrika en ons eigen continent of de eindeloze Syrische oorlog, een situatie die door internationale grootmachten ook niet is verbeterd. Dat zijn de échte crises, waar de vluchtelingencrisis het gevolg van is. Verstandig vluchtelingenbeleid begint dáár, in het hart van het probleem: meer kansen in en voor Afrika en meer inzet voor vrede in Syrië en de regio er omheen. Gesprekken over vrede moeten worden aangegaan met iedereen die die aan wil gaan - Assad inclusief - om wie die gesprekken niet wil - ISIS en Al-Qaeda – te blijven bestrijden.

Doen we één stap vanuit het centrum van het probleem, dan betekent verstandig ook een veel ruimhartiger bijdrage aan de opvang in de regio, waar de UNHCR miljarden tekort komt. De realiteit leert dat bij te weinig voedsel, schoon drinkwater en medische zorg steeds meer vluchtelingen de vaak levensgevaarlijke toch naar Europa te wagen. Bijna alle partijen in de Tweede Kamer hebben hier de mond over vol, maar na Prinsjesdag blijkt dat het kabinet hier op bezuinigt dat de ChristenUnie één van de weinige partijen is die er in de begroting geld voor vrijmaakt.

Wie wél naar ons continent komt, moet al aan de buitengrenzen van Europa worden geregistreerd en geselecteerd. Arbeidsmigranten die hier toch niet in aanmerking komen voor een verblijfsvergunning, moeten direct worden teruggestuurd. Raddraaiers die tijdens de opvang mensen met een andere geloofsovertuiging intimideren of aanvallen, moeten worden opgesloten in vreemdelingendetentie en zodra dat kan, worden uitgezet. De vluchtelingen uit bijvoorbeeld Syrië moeten volgens een eerlijke verdeling over de Europese landen worden verspreid, waarvoor beter moet worden samengewerkt. Dat heeft de hoogste prioriteit, ook voor onze veiligheidsdiensten: voor jihadisten en oorlogsmisdadigers is geen plaats hier.

In Nederland zijn we gezegend met welvaart, vrijheid en vrede. Voor de vluchtelingen die hier aankomen, moeten we zorgen zoals we voor onszelf zorgen, zolang ze hier zijn. Want “de vreemdeling die bij u verblijft, moet voor u zijn als een ingezetene onder u. U moet hem liefhebben als uzelf, want u bent zelf vreemdelingen geweest in het land Egypte.” (Lev.19) Om er ook voor hen te kúnnen zijn, is het nodig dat we die verantwoordelijkheid met elkaar in ons land dragen. Dan kan het niet zo zijn dat een grote stad veel minder opvang biedt dan een klein dorp als Oranje. Meer en kleinere locaties, verspreid door het land, zijn nodig om deze vluchtelingen uit te nodigen in ons land, in onze steden en dorpen en misschien zelfs in onze huizen, waar we hen kunnen laten delen in wat wij hebben.

Moeten we altijd maar barmhartig blijven? Het antwoord is ja. Bij eerlijk, verstandig en realistisch beleid kan dat ook ruimhartig worden gedaan. Met een warm hart en het hoofd erbij. Ruimhartig, barmhartig.

Joel Voordewind en Gert-Jan Segers zijn Tweede Kamerleden namens de ChristenUnie

« Terug

Reacties op 'Moeten we altijd maar barmhartig blijven? (Opinieartikel)'

Keppel-Bouwsma, J.J. [87815]
Geplaatst op: 17-10-2015 16:17
we mogen Jezus woorden niet zomaar expanderen met :"Ik kwam met honderdduizenden vreemdelingen."
Zoiets heet een vredelievende overval.
Eilander, H. (Henk) [906448]
Geplaatst op: 25-10-2015 13:55
Blijkbaar hebben we geen voedselbanken meer? En moeten mensen van boven de vijftig werkloos worden maar accepteren dat ze bij de verloren generatie behoren? Hoeveel welvaart ervaart deze groep nog na alle bezuinigingen, het is alsof het alleen maar rozengeur en maneschijn is zodra het over vluchtelingen gaat, en natuurlijk moeten wij humaan zijn, maar kan dit zonder een onderbouwd plan?
Palland, M (Marijn) [1086374]
Geplaatst op: 09-02-2017 16:18
Ik ben het in grote lijnen met dit artikel eens, wat mij opvalt is de volgende zin:

"Er is reden genoeg voor grote bezorgdheid, ook als je gelooft dat God de wereldgeschiedenis in Zijn machtige handen heeft."

Als je gelooft dat God de wereld in zijn handen heeft is er geen enkele reden tot bezorgdheid. Ik heb er persoonlijk vertrouwen in dat Gods plan wordt uitgevoerd. Ik snap ook wel dat wij als mensen onze eigen verantwoordelijkheid hebben m.b.t de vluchtelingen"stroom". Maar zorgen maken lijkt mij als Christen niet nodig.

Log in om te kunnen reageren op nieuwsberichten.